Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Ο Shay


Σ’ ένα δείπνο για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία που δεν θα την
ξεχάσει κανείς απ’ όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή έκανε μια ερώτηση:
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Επίσης, ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"
Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία. Ο πατέρας
συνέχισε:
"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay, που είναι πνευματικά ανάπηρο,
έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβει κανείς την αληθινή ανθρώπινη φύση
είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' ένα τέτοιο παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία:

«Ο Shay κι εγώ, μια μέρα περνούσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια, που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε:
"Μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του
δινόταν η ευκαιρία να παίξει, αυτό θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη το ότι θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του. Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά και το ρώτησα, χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, και
στο τέλος απάντησε:
"Χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο να αποκρούσει τις βολές, αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά. Τα αγόρια της ομάδας, είδαν τη χαρά μου που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους. Στο τέλος του όγδοου γύρου η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν
προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος που απλά και μόνο βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα. Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω και τρεις έξω από τη βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους ήταν κοντά στην βάση και ο Shay
καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές. Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο αναρωτήθηκα αν θα άφηναν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει χάνοντας έτσι τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι. Προς μεγάλη μου έκπληξη ...τον άφησαν! Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay τη μπάλα τη στιγμή που δεν ήξερε καν πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετούσε τη μπάλα, κατάλαβε ότι η ομάδα του Shay
είχε βάλει τη νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα για να δώσουν την
ευκαιρία στο παιδί αυτό να χαρεί τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά
προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας τη μπάλα απαλά
στον Shay. Στην πρώτη προσπάθεια ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και
αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης ήρθε ακόμη πιο κοντά λίγα βήματα για
να του πετάξει ακόμη πιο απαλά τη μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το
ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ
κοντά και μάλιστα σ’ έναν αντίπαλο. Το παιχνίδι τώρα, κανονικά, θα είχε
τελειώσει. Ο αντίπαλος, όμως, σήκωσε την μπάλα και, ενώ θα μπορούσε να
την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε
επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του και
μακρυά κι από τους άλλους συμπαίκτες του. Όλοι στις εξέδρες και από τις
δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay, τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε…
τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα να καταλάβει τι άλλο έπρεπε τώρα να κάνει.
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay, τρέξε… τρέξε..."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει τη μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του, που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης. Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση. Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"
Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου
παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει για να προλάβει τη
μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη
βάση, λέγοντάς του, "από δω, από δω Shay…"
Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας, "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση
ένα..."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα κερδίζοντας το παιχνίδι και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα που βοήθησε να νικήσει η ομάδα. Εκείνη τη μέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες και το πλήθος στις εξέδρες βοήθησαν να έλθει ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ πως ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο
εκείνη την ημέρα και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, όταν με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
Και τώρα, …κυρίες, ...κύριοι, ο επίλογος. Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου του Ιnternet χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής οι άνθρωποι διστάζουν.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ανθρώπων μας δίνουν την επιλογή: Είτε περνάμε δίπλα τους προσφέροντας τον δικό μας μικρό σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο.
Ένας σοφός είπε κάποτε πως κάθε κοινωνία κρίνεται από το πώς
μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Πώς θα έπρεπε, λοιπόν, να εκπαιδεύουμε τους νέους μας;


Η απάντηση στο ερώτημα θα σας καταπλήξει. Την παίρνω από ένα υπέροχο βιβλίο: Συζήτηση με το Θεό 2, (συγγ. Nηλ Ντόναλντ Ουώλς).
"Πρώτα απ' όλα, αντιμετωπίστε τους ως πνεύματα. Είναι πνεύματα που μπαίνουν σ' ένα υλικό σώμα. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να το κάνει εύκολα ένα πνεύμα, κάτι που είναι εύκολο να το συνηθίσει. Είναι πολύ περιοριστικό, σχεδόν ασφυκτικό. Έτσι, το παιδί θα φωνάζει, θα ουρλιάζει που βρέθηκε ξαφνικά τόσο περιορισμένο. Ακούστε αυτή την κραυγή. Κατανοήστε τη. Και δώστε στα παιδιά σας όσο περισσότερο μπορείτε μια αίσθηση "απεριόριστου".
Στη συνέχεια, βοηθήστε τα να μπουν στον κόσμο που έχετε δημιουργήσει, μαλακά και με φροντίδα. Φροντίστε, σκεφτείτε, μελετήστε, προσέξτε, ανησυχήστε για το τι βάζετε στην παρακαταθήκη της μνήμης τους. Τα παιδιά θυμούνται όλα όσα βλέπουν, όλα όσα βιώνουν. Γιατί χτυπάτε τα παιδιά σας, σχεδόν από τη στιγμή που γεννιούνται; Φαντάζεστε πραγματικά ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να πάρει "μπρος η μηχανή;" Γιατί απομακρύνετε τα βρέφη από τις μανάδες τους λίγα λεπτά μόνο αφότου έχουν αποχωριστεί τη μοναδική μορφή ζωής που γνώριζαν σε όλη την παρούσα τους ύπαρξη; Δεν μπορούν να περιμένουν μια στιγμή τα μετρήματα, τα ζυγίσματα, τα ζουλήγματα και τα τσιγκλίσματα, για να μπορέσει να βιώσει το νεογέννητο την ασφάλεια και την παρηγοριά εκείνης που του έδωσε ζωή;
Γιατί επιτρέπετε να είναι μερικές από τις πρώτες εικόνες, στις οποίες εκτίθεται το παιδί σας, εικόνες βίας; Ποιος σας είπε ότι αυτό είναι καλό για τα παιδιά σας;
Γιατί διδάσκετε στα παιδιά σας να νιώθουν ντροπή και αμηχανία για το ίδιο τους το σώμα και τις λειτουργίες του; Τι μαθήματα τους δίνετε σε σχέση με το σώμα;
Γιατί βάζετε τα παιδιά σας σε σχολεία όπου ο ανταγωνισμός επιτρέπεται και ενθαρρύνεται, όπου επιβραβεύεται το να είσαι ο "καλύτερος" και το να μαθαίνεις "περισσότερα", όπου βαθμολογείται η "απόδοση" ενώ το να κινείται κανείς με το δικό του ρυθμό μόλις που γίνεται αποδεκτό; Τι καταλαβαίνει το παιδί σας μέσα από αυτό;
Γιατί δεν διδάσκετε στα παιδιά για την κίνηση, τη μουσική και τη χαρά που δίνει η τέχνη, το μυστήριο των παραμυθιών, τα θαύμα της ζωής; Γιατί δεν βγάζετε στην επιφάνεια ό,τι βρίσκεται φυσικά μέσα στο παιδί, αντί να επιδιώκετε να βάλετε μέσα του ό,τι είναι αφύσικο;
Και γιατί δεν επιτρέπετε στους νέους σας να μάθουν την κριτική σκέψη, την επίλυση προβλημάτων και τη δημιουργία, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ίδιας τους της διαίσθησης και της βαθύτερης εσωτερικής τους γνώσης, αντί για τους κανόνες, τα συστήματα απομνημόνευσης και τα συμπεράσματα μιας κοινωνίας που έχει ήδη αποδειχτεί εντελώς ανήμπορη να εξελιχτεί με αυτές τις μεθόδους κι όμως εξακολουθεί να τις χρησιμοποιεί;
Διδάξτε έννοιες, όχι θέματα.
Επινοήστε ένα νέο σχολικό πρόγραμμα και οικοδομήστε γύρω από αυτό τρεις κεντρικές έννοιες: Επίγνωση, Εντιμότητα, Υπευθυνότητα.
Διδάξτε στα παιδιά σας αυτές τις έννοιες από την πιο τρυφερή τους ηλικία. Βάλτε τα να εφαρμόζουν αυτό το πρόγραμμα. Βασίστε ολόκληρο το εκπαιδευτικό σας πρότυπο πάνω σ' αυτές. Φυτέψτε όλες τις οδηγίες βαθιά μέσα σ' αυτές. Αυτό σημαίνει ότι καθετί που θα διδάσκετε θα προέρχεται από αυτές τις έννοιες".

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος!


...Έτσι, οι νέοι αναγκάζονται να βγουν στους δρόμους. Να ανεμίζουν πανό. Να σκίζουν τα χαρτιά της στράτευσης. Να καίνε αυτοκίνητα και να σπάζουν βιτρίνες. Να κάνουν ό,τι μπορούν για να τραβήξουν την προσοχή μας, για να μας κάνουν να δούμε. Οι νέοι φωνάζουν "υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος". Κι' όμως δεν τους ακούμε. Δε θέλουμε να τους ακούσουμε. Και σίγουρα δε θέλουμε να τους ενθαρρύνουμε ν' αρχίσουν να σκέφτονται κριτικά για τα γεγονότα που τους δίνουμε. "Πάρτε τα και τέρμα", τους λέμε. "Αυτό μας έλειπε να ερχόσαστε εδώ και να μας λέτε ότι τα ...σκατώσαμε. Απλώς δεχτείτε ότι τα κάναμε όλα σωστά.
Οι νέοι καταστρέφουν πράγματι τον τρόπο της ζωής μας.
Πάντα το έκαναν οι νέοι αυτό. Χρέος μας είναι να το ενθαρρύνουμε, όχι να το αποθαρρύνουμε. Δεν είναι οι νέοι που καταστρέφουν τα τροπικά δάση. Είναι εκείνοι που μας ζητούν να σταματήσουμε. Δεν είναι οι νέοι που καταστρέφουν το όζον. Εκείνοι μας ζητούν να σταματήσουμε. Δεν είναι οι νέοι που εκμεταλλεύονται τους φτωχούς στα "σκλαβοπάζαρα" όλου του κόσμου. Δεν είναι οι νέοι που μας φορολογούν μέχρι θανάτου και μετά χρησιμοποιούν τα χρήματα για πόλεμο και πολεμικές μηχανές. Δεν είναι οι νέοι που επιδίδονται στην πολιτική της εξαπάτησης και της χειραγώγησης. Δεν είναι οι νέοι που έχουν στήσει ένα σύστημα αξιών που μιλάει για το "δίκιο του ισχυροτέρου" και για έναν κόσμο που λύνει τα προβλήματά του με τη βία. Εκείνοι μας ζητούν να σταματήσουμε. Όχι, δεν μας το ζητούν. Μας ικετεύουν.
Κι' όμως, οι νέοι είναι που είναι βίαιοι! Που μπαίνουν σε συμμορίες και αλληλοσκοτώνονται! Που κοροϊδεύουν το νόμο και την τάξη που γι'αυτούς εκπροσωπεί η αστυνομία!
Και δυστυχώς, όταν οι κραυγές και οι ικεσίες τους για αλλαγή του κόσμου δεν ακούγονται και δεν εισακούγονται ποτέ, όταν βλέπουν πως το δίκιο τους είναι χαμένο από χέρι, τότε οι νέοι, που δεν είναι ηλίθιοι, κάνουν το καλύτερο πράγμα που ξέρουν. "Χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις, φίλα το". Αν δεν μπορέσουν να μας νικήσουν, τότε θα πάνε με το μέρος μας. Θα γίνουν το ίδιο με μας. Οι νέοι μιμούνται τις συμπεριφορές μας. Αν είναι βίαιοι, είναι επειδή εμείς είμαστε βίαιοι. Αν είναι υλιστές, είναι επειδή εμείς είμαστε υλιστές. Αν ενεργούν παλαβά, είναι επειδή εμείς ενεργούμε παλαβά. Η μόνη διαφορά ανάμεσα στους νέους και στους μεγάλους είναι ότι οι νέοι κάνουν ό,τι κάνουν ανοιχτά. Οι μεγάλοι κρύβουμε τη συμπεριφορά μας. Όμως, οι νέοι βλέπουν τα πάντα. Τίποτε δεν μπορεί να τους κρυφτεί. Βλέπουν την υποκρισία των μεγάλων και προσπαθούν απεγνωσμένα να την αλλάξουν. Όμως, έχοντας προσπαθήσει και αποτύχει, δε βλέπουν άλλη επιλογή από το να τη μιμηθούν. Σ' αυτό κάνουν λάθος, αλλά δε διδάχτηκαν ποτέ κάτι άλλο. Δεν τους έχει επιτραπεί να αναλύσουν κριτικά τα όσα κάνουν οι μεγαλύτεροί τους. Τους έχει επιτραπεί μόνο να τα απομνημονεύσουν.
Πώς θα έπρεπε, λοιπόν, να εκπαιδεύουμε τους νέους μας;

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Οραματιζόμαστε τη ζωή που επιθυμούμε

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από την ΜΚΟ Ομάδα της Ανθρωπότητας.
"Αυτές τις μέρες ξαναζήσαμε το καλοκαίρι του 2007, την ανήμπορη βαθιά θλίψη, οργή και απελπισία, του να καταστρέφεται ο τόπος σου, να παρακολουθείς το παράλογο και την παραφροσύνη, και να μην μπορείς να κάνεις τίποτε.
Τότε, είχαμε να κάνουμε με τους ασυνείδητους εμπρηστές, τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, (ποιος να ξεχάσει τον ποιητικό "στρατηγό άνεμο"), μία ανίκανη, ανεξόπλιστη και ασυντόνιστη κρατική μηχανή, μία ανίκανη κυβέρνηση και πολίτες που είχαν αφήσει την τύχη τους αποκλειστικά στα χέρια των άλλων.
Το αποτέλεσμα; Από την μία, καταστροφή πολύτιμου δάσους και καλλιεργειών, χωριών και ανθρώπινων ζωών. Στην θετική πλευρά, η ενεργοποίηση πολλών πολιτών για εθελοντική παρέμβαση και δράση, και η συνειδητοποίηση του ρόλου της αυτο-οργάνωσης και της σχετικής αυτάρκειας των χωριών/περιοχών για την λειτουργία και την προστασία τους, με δεδομένο ότι η κρατική μηχανή δεν φτάνει, δεν μπορεί, δεν θέλει.
Τώρα, είχαμε να κάνουμε με τους γνωστούς άγνωστους κουκουλοφόρους, μαζί(;) με αγανακτισμένους πολίτες, μία δολοφονία σαν την αφορμή, ένα δυσμενές γενικότερο οικονομικό περιβάλλον, μία ασυντόνιστη κρατική μηχανή, μία ανίκανη κυβέρνηση, πολίτες που έχουν αφήσει την τύχη τους αποκλειστικά στα χέρια των άλλων.
Το αποτέλεσμα, κατεστραμμένη ανεκτίμητη πολιτιστική κληρονομιά, καμένες πόλεις, κατεστραμμένες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, χαμένες δουλειές, τεράστια οικονομική απώλεια και επιβάρυνση, αγανακτισμένοι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Αναρωτιόμαστε ποια είναι τα κοινά σημεία των δύο καταστροφών: Στην επιφάνεια, τα προφανή: η ανεπάρκεια της κρατικής μηχανής και δράσης σε όλα τα επίπεδα που θα βοηθούσαν στην πρόληψη και την σωστή καταστολή, μία κυβέρνηση άβουλη, ανίκανη, μουδιασμένη, αυτοί που έχουν τον ρόλο του εκτελεστή (εμπρηστή δασών ή πόλεων), ο ρόλος των μέσων, οι πολίτες «θύματα».

Η ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΑΙΤΙΑ
Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, είναι η συνειδητότητα της χωριστότητας, του "εμείς" κι "εκείνοι", οι "καλοί" και οι "κακοί." Της συνειδητότητας, που δεν μπορεί ακόμα να δεί το αλληλένδετο του όλου. Που δεν μπορεί να δει την συμβολή του συνόλου στην δημιουργία κάθε αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ούτε την επίδραση κάθε καταστροφικής πράξης που φαινομενικά πλήττει μία ομάδα, στο σύνολο των ανθρώπων, με έμμεσο ή άμεσο, αλλά εξίσου οδυνηρό τρόπο. Άμεσο, όταν χάνονται περιουσίες, δουλειές, και κεφάλαια που δεν έχομε και που θα κληθούμε να καλύψουμε πληρώνοντας περισσότερους φόρους. Έμμεσο, όταν χάνεται η γαλήνη και η χαρά των ανθρώπων και επικρατεί ο φόβος, που ενισχύεται από τις ζοφερές προβλέψεις για το μέλλον. Μιας συνειδητότητας, που μπορεί να γεννήσει μόνο περισσότερη βία και αντιπαράθεση και περισσότερη δυστυχία.

Ποιοι είναι αυτοί που έχουν αυτή την συνειδητότητα; Οι εμπρηστές κουκουλοφόροι, θα έλεγε εύκολα κανείς, αυτοί που καταστρέφουν αλόγιστα. Είναι όμως έτσι; Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι οι μόνοι, είναι η κρατική μηχανή (οι αστυνομικοί τώρα, οι πυροσβέστες και η τοπική αυτοδιοίκηση το 2007), είναι τα πολιτικά κόμματα και η κυβέρνηση, είναι τα μέσα, είμαστε όλοι. Για τον καθένα υπάρχει βέβαια μία διαφορετική αντίληψη του "εμείς" κι "εκείνοι". Για τους κουκουλοφόρους είναι, "αυτοί" και η "εξουσία", για τους πολιτικούς το "κόμμα τους" και τα "αντίπαλα κόμματα", για τα μέσα, οι "διεφθαρμένοι πολιτικοί της παράταξης που δεν υποστηρίζουν", και οι "αθώοι πολίτες", για τους πολίτες, οι "νομοταγείς" και "μη", οι "εκμεταλλευτές" και οι "εκμεταλλευόμενοι."

Κάθε τέτοια αντίληψη, δημιουργεί αντιπαλότητα, εχθρότητα και άλλα συναισθήματα βασισμένα στον φόβο, που το μόνο που μπορούν να δημιουργήσουν είναι περισσότερο χάος. Ας σκεφτούμε τον Νόμο της Έλξης, που διέπει την ατομική και την συλλογική δημιουργία. Με βάση αυτό τον Νόμο, το όμοιο έλκει το όμοιο, άρα αρνητικές εκπομπές δονήσεων από αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα από μεγάλα μέρη του πληθυσμού, θα έλξουν περισσότερες δύσκολες και δυσμενείς συνθήκες. Ήδη, η σημερινή καταστροφή είναι ένα αποτέλεσμα της συλλογικής δόνησης και έλξης, ιδιαίτερα των τελευταίων δύο μηνών που είναι κάθε άλλο παρά θετική.

Η «ΘΕΤΙΚΗ» ΠΛΕΥΡΑ
Υπάρχει βέβαια και θα υπάρχει πάντα κάτι σημαντικό στην θετική πλευρά κάθε μεγάλης καταστροφής, και αυτή είναι η αφύπνιση των ανθρώπων. Η αφύπνιση έρχεται όταν το γεγονός είναι εκτεταμένο και σοβαρό, όταν είναι κάτι που δεν μπορούμε πια να αγνοήσουμε, που δεν μπορούμε να "κρύψουμε κάτω από το χαλί."
Μερικές φορές, το γεγονός που ονομάζουμε καταστροφή, μπορεί και να μας κάνει να αναρωτηθούμε: Τι είναι αλήθεια αυτό που προσπαθούμε να διατηρήσουμε; Πόσο όμορφο, λειτουργικό και υποστηρικτικό για τον άνθρωπο είναι το σημερινό σύστημα ζωής που δεν θέλουμε να διαταραχτεί; Μπορεί αυτή η ίδια η διαταραχή, έστω κι αν γίνεται με άτεχνο τρόπο και με πολλές πλευρικές απώλειες, να λειτουργήσει για να μας δείξει την «ασχήμια» που έχομε καταντήσει να μην βλέπουμε πια, θεωρώντας ‘φυσικό’ αυτό που είναι ‘μη λειτουργικό’, αλλά ‘συνηθισμένο’.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Σε κάθε περίπτωση, από την στιγμή που η καταστροφή έχει πιά συντελεστεί, η λειτουργική συμπεριφορά είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας και την δράση μας στην βελτίωση της λειτουργικότητας της ζωής. Τι χρειάζεται και τι μπορούμε να κάνουμε;

Τρία Πράγματα που και τα 3 βοηθούν στην αλλαγή του κεντρικού βαθύτερου αίτιου, που είναι η συνειδητότητα μας.

1. Ενα όραμα για την ζωή που να βασίζεται σε "συνειδητότητα ενότητας", δηλαδή στην επίγνωση της αλληλοσύνδεσης και αλληλεξάρτησης των πάντων. Ένα όραμα όχι αφηρημένο, αλλά με παραδείγματα για το τι σημαίνει "συνειδητότητα ενότητας", και της εφαρμογής της σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής και λειτουργίας: πολιτική και ενημέρωση, επιχειρηματικότητα και οικονομία, εκπαίδευση και πολιτισμός κλπ. Σήμερα υπάρχει ένα τέτοιο όραμα από πολλά κινήματα απλών ανθρώπων. Η Ομάδα της Ανθρωπότητας είναι ένα από αυτά. Το θέμα είναι το όραμα αυτό να γίνει ευρέως γνωστό, δίνοντας προοπτική και προορισμό στην δράση των ανθρώπων. Ένας προορισμός που εμπνέει και κινητοποιεί, είναι το απόλυτο προαπαιτούμενο κάθε δράσης, και αυτό που λείπει ιδιαίτερα αυτή την εποχή.

2. Εκπαίδευση: Πληροφορίες για τις νέες ιδέες σχετικά με την φύση και τον σκοπό του ανθρώπου και της ζωής στον φυσικό κόσμο, και σχετικά με την διαδικασία της ατομικής και συλλογικής συνειδητής δημιουργίας. Έμπνευση για την εφαρμογή αυτών των ιδεών στην ζωή του καθενός, μέσα από το μοίρασμα των εμπειριών μας στο ταξίδι της προσωπικής μας μεταμόρφωσης. Αυτό μπορεί να γίνει, - και ήδη γίνεται σε ένα βαθμό - μέσα από βιβλία, ομάδες μελέτης και στήριξης, σεμινάρια κλπ. Το θέμα είναι η επέκταση αυτής της δράσης ώστε να καλύψει περισσότερους ανθρώπους.

3. «Ενεργειακή» βοήθεια του συνόλου. Οπως ξέρουμε, ο κόσμος ζει σε ένα κυρίαρχο πεδίο χαμηλών δονήσεων που προέρχονται από τα συναισθήματα φόβου, αγωνίας, πόνου, ανησυχίας και άγχους που εκπέμπει ασυνείδητα η πλειοψηφία των ανθρώπων. Ένα πεδίο που συνεχίζουν να τροφοδοτούν και να μεγαλώνουν τα αρνητικά συναισθήματα, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο. Έχοντας την γνώση και την εμπειρία, η ευθύνη μας είναι να βοηθήσουμε κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε ατομικά και συλλογικά.

Ατομικά κρατώντας την δόνησή μας υψηλή, και την προσοχή μας στραμμένη σε αυτό που προσπαθούμε να επιτύχουμε.

Συλλογικά, με συνδυασμένη, συντονισμένη εστίαση σε αυτό που θέλουμε να πετύχουμε, δηλαδή μιας ζωής γαλήνης και αρμονίας βασισμένης στην ευρεία συνειδητότητα της ενότητάς μας, μέσω του συνδυασμένου οραματισμού-διαλογισμού.
Η Ομάδα της Ανθρωπότητας καλεί τα μέλη της άλλα και όσους θέλουν να συμμετέχουν, σε συντονισμένο διαλογισμό. Είναι κάτι που θα κάνουμε σε κάθε ομαδική μας συγκέντρωση αλλά και από το σπίτι μας μία συγκεκριμένη ώρα (στις 21:30 κάθε Τετάρτη, ξεκινώντας από αύριο 10 του Δεκέμβρη).

Οραματιζόμαστε,
μία κοινωνία που να λειτουργεί με την διαφάνεια και την δικαιοσύνη που υπαγορεύει η συνειδητοποίηση της ενότητας.
Μία κοινωνία που να εστιάζεται σε ότι λειτουργεί και όχι μόνο στο αρνητικό. Που αξιοποιεί την δημιουργική δύναμη και αναγνωρίζει την συμβολή κάθε μονάδας και ομάδας. Που δεν ψάχνει να εντοπίσει αδυναμίες και ελλείψεις, που δεν επικρίνει και βάζει λεζάντες, αλλά συνδυάζει με αγάπη και συμπληρώνει τις δυνατότητες των μελών της. Που ενθαρρύνει τον καθένα να γίνει ο καλύτερος που μπορεί. Που προσφέρει στήριξη και αγάπη, που περιβάλλει με στοργή και θεραπεύει, αντί να αποκλείει και να στέλνει στο περιθώριο. Που αναγνωρίζει σε όλους το δικαίωμα στην ζωή, στην ελεύθερη ύπαρξη και στην δημιουργία.

Οραματιζόμαστε,
μία Εκπαίδευση που να μαθαίνει στους ανθρώπους πως να γίνουν συνειδητοί δημιουργοί των ονείρων και της ευημερίας τους. Μία Κοινωνική Οργάνωση, Πολιτεία και Υπηρεσίες που να υπηρετούν την διατήρηση και την ανύψωση της ζωής. Οικονομία και Επιχειρηματική δραστηριότητα που να ορίζει το κέρδος με έναν ευρύ και ολιστικό τρόπο, λαμβάνοντας υπόψη μετόχους, εργαζόμενους, περιβάλλον και κοινωνία. Μέσα Ενημέρωσης που να υπηρετούν τον σκοπό της ανύψωσης της ζωής. Που να προβάλλουν παραδείγματα του λειτουργικού τρόπου ατομικής και συλλογικής ύπαρξης, απλώνοντας την ενημέρωση και την έμπνευση σε μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού. Θρησκείες, που ξεφεύγουν από τον περιορισμό της στενής οπτικής της αντιπαλότητας και της διεκδίκησης της αποκλειστικής γνώσης της αλήθειας. Μπορούν έτσι να βοηθήσουν την καλύτερη κατανόηση των κοινών βαθύτερων παγκόσμιων αληθειών της ζωής και να πρωτοστατήσουν στην δημιουργία της εμπειρίας της ενότητας.

Όποιος επιθυμεί, μπορεί να ενώσει μαζί μας την πρόθεση και την ενέργειά του!"

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Η ιστορία επαναλαμβάνεται



«Η Δημοκρατία μας
αυτοκαταστρέφεται από την
συνεχιζόμενη κατάχρηση του
δικαιώματος της ελευθερίας
και της ισότητας, διότι έμαθε
τους πολίτες να θεωρούν:

α. Την αυθάδεια ως δικαίωμα

β. Την παρανομία ως ελευθερία

γ. Την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και

δ. Την αναρχία ως ευδαιμονία ...»

Ισοκράτης
(διεκτραγωδών την αποσύνθεση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας)

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Νέος κύκλος μελέτης


Την Κυριακή 12 Οκτωβρίου αρχίζει ο νέος κύκλος εργασιών της ομάδας μελέτης που εδώ και 4 χρόνια έχει προσφέρει και συνεχίζει να προσφέρει βοήθεια σε εκατοντάδες ανθρώπους με επιτυχία. Όλοι όσοι παρακολουθούν τις εβδομαδιαίες συναντήσεις του Humanity's Team στην Ελλάδα, βλέπουν τη ζωή τους να αλλάζει προς το καλύτερο και τις σχέσεις τους να βελτιώνονται. Και όλα αυτά συμβαίνουν επειδή, σταδιακά, με τα μαθήματα, αλλάζει η νοοτροπία και τα στερεότυπα που ο καθένας από εμάς φέρει μέσα του για πολλές δεκαετίες, και που τον κάνουν να νιώθει χωριστός από τους άλλους ανθρώπους και από το Θεό.
Τα μαθήματα γίνονται από εξειδικευμένη Life Coach με εκπαίδευση στην Αμερική.
Η ανθρωπότητα χρειάζεται μια αλλαγή στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της. Και η αλλαγή μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από την αυτογνωσία και την κατανόηση πως η ζωή όλων μας, όλων των έμβιων όντων, είναι αλληλένδετη. "O MI TAKOYE OYASIN" λένε οι Ινδιάνοι Ντακότα, είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Αν γίνει αυτή η αλλαγή, τότε, γρήγορα θα συμβεί μια κίνηση, μια ριζική μεταστροφή και στην ανθρώπινη κατανόηση του Θεού. Και θα σταματήσουν οι άνθρωποι να σκοτώνονται μεταξύ τους, επειδή θεωρούν τους άλλους "λάθος", μόνο και μόνο επειδή ο τρόπος της αναζήτησής τους είναι διαφορετικός από τον δικό τους.
Απλά είναι ζήτημα "κρίσιμης μάζας". Ορισμένοι υποθέτουν πως η κρίσιμη μάζα είναι το μισό του πληθυσμού, αλλά δεν είναι. Ούτε είναι το 1/4 του συνόλου, ακόμη ούτε το 10%, αλλά ούτε και το 5% του συνόλου. Η κρίσιμη μάζα αποτελεί το 2-4% της ανθρωπότητας.
Και η παιδεία είναι το κλειδί. Είναι το πιο ισχυρό εργαλείο που διαθέτουμε. Ας μειώσουμε την άγνοια και μετά ας μειώσουμε την πνευματική άγνοια.
Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε στην ομάδα μελέτης της Κυριακής. Καλώ όλους τους αναζητητές να συμμετάσχουν στην ομάδα και να ενώσουμε τις φωνές μας με τους άλλους ακτιβιστές πνεύματος που δραστηριοποιούνται στην παγκόσμια κοινότητα.

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2008

Το θαύμα που θ' αλλάξει τη ζωή σου


Ένας τρόπος με τον οποίο μπορεί να επιτευχθεί η αφύπνιση της συνειδητότητας είναι να παραμένεις θετικός αν και περιστοιχιζόμενος από αρνητικότητα. Το κόλπο για να το κάνεις είναι να βάλεις τέλος στην κατάκριση. Μην βάζεις ταμπέλες κρίνοντας από την "εξωτερική εμφάνιση". Όταν βάλεις τέλος στην κατάκριση, θα έχεις συγχρόνως βάλει τέλος σε έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι μια αλλαγή ζωής στη στάση και στη συμπεριφορά σου. Είναι ένα θαύμα.
Πώς, όμως, μπορεί να γίνει εφικτό ένα τέτοιο θαύμα; Αυτό είναι το ερώτημα που όλοι θέλουν να απαντηθεί. Πρόσεξε, λοιπόν, καλά: ο τρόπος για να αποφύγεις την κατάκριση είναι η ευγνωμοσύνη και η αποδοχή. Είναι τόσο σημαντικό αυτό που πρόκειται να κάνεις που θα πρέπει να το κολλήσεις σε όλο το σπίτι σου. Στον καθρέφτη του μπάνιου, στην πόρτα του ψυγείου, στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου σου, πάνω στην οθόνη του υπολογιστή σου. Να το κάνεις τατουάζ στον αριστερό σου καρπό ή τουλάχιστον βραχιολάκι και να το φοράς:
"Ο μόνος τρόπος να σταματήσω να κατακρίνω, είναι ν' αρχίσω να ευγνωμονώ για ό,τι υπάρχει".

Αυτό θέλει να πει πως θα παραμένεις ευγνώμων για κάθε τι που θα συμβαίνει στη ζωή σου. Κάθε τι.
Κάποιος είπε κάποτε: "Ευτυχία δεν είναι να έχεις όσα θέλεις, αλλά να θέλεις όσα έχεις". Αυτός ο κάποιος είχε πολύ δίκιο. Η ευγνωμοσύνη είναι η θαυματουργική θεραπεία κάθε α-σθένειας. Είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για την εξαφάνιση του άγχους, την καταπράυνση της απογοήτευσης, την αντικατάσταση της αρνητικότητας με θετικότητα. Είναι η πιο σύντομη οδός από το αδιέξοδο πίσω στο Μονοπάτι. Είναι η συνδετική ενέργεια με το Θεό.
Προσπάθησέ το, κάποια στιγμή.
Την επόμενη φορά που θα έρθεις αντιμέτωπος με κάποιο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα ή εμπειρία, απλά σταμάτα. Σταμάτα στη μέση αυτού που κάνεις. Απλά....σταμάτα.
Κλείσε τα μάτια σου για δέκα δευτερόλεπτα και πες μέσα σου: "Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου". Πάρε μια καλή, βαθειά ανάσα και πες το ξανά: "Σ' ευχαριστώ γι' αυτό το δώρο και για το θησαυρό που με περιμένει".
Να είσαι σίγουρος, όντως ένας θησαυρός σε περιμένει, παρόλο που δεν τον βλέπεις τώρα. Η ζωή θα σου δώσει την απόδειξη, αν της δώσεις την ευκαιρία.

Το παραπάνω κείμενο είναι τμήμα του βιβλίου "Happier than God" του συγγραφέα Neale Donald Walsch.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Ακτιβιστές Πνεύματος


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή είναι η πιο εκπληκτική περίοδος στην ιστορία του πλανήτη για να ζει κάποιος. Δεν υπάρχει όμως και καμία αμφιβολία πως νιώθουμε έντονη την ανάγκη να δημιουργήσουμε μια νέα Γη, ένα νέο Κόσμο, έναν άλλο Τρόπο να είναι κανείς Άνθρωπος. Μια Νέα Πνευματικότητα γίνεται όλο και πιο επείγουσα, πιο τρανταχτά απαραίτητη. Περισσότερο από ό,τι παλαιότερα. Πολλοί άξιοι πνευματικοί ηγέτες πιστεύουν πως αν δεν λάβει χώρα μια άμεση αλλαγή τώρα, το μακροπρόθεσμο μέλλον μας μπορεί να μην είναι εξασφαλισμένο έτσι όπως έχουμε μάθει να ζούμε. Στο δοκίμιο «Μέρος της Αλλαγής», ο συγγραφέας και πνευματικός δάσκαλος Νηλ Ντόναλντ Ουώλς λέει: «Η ζωή που κάποτε γνωρίζαμε δεν ‘υπάρχει’ πια στη γη μας. Και η ζωή όπως θα την γνωρίσουμε δεν ‘έχει έρθει ακόμα’. Έτσι, ζούμε στο Μεσοδιάστημα – αυτό που η κοινωνική επιστήμων Τζην Χιούστον ονομάζει ‘Χρόνο της Παρένθεσης’. Δεν είμαστε ακόμα ένα πράγμα και δεν έχουμε γίνει ένα άλλο. Είναι ο πιο θαυμαστός και ενδιαφέρων χρόνος για να ζει κανείς. Είναι Χρόνος Καθαρής Δημιουργίας. Δεν υπάρχει άλλος τέτοιος χρόνος και συμβαίνει μόνο κάθε πολλά εκατοντάδες χρόνια.
Στην πράξη, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει χωρίς αντίρρηση πως τα είδη της αλλαγής που περνάμε τώρα, συμβαίνουν μόνο αφού περάσουν αρκετές χιλιάδες χρόνια. Και, για να είναι κάποιος απόλυτα ακριβής, ποτέ δεν είχαμε μια παρόμοια περίοδο στη Γη, επειδή οι αλλαγές που θα γίνουν τώρα, δεν θα μπορούσαν να είχαν γίνει πρωτύτερα. Εισερχόμαστε όχι μόνο σε μια νέα εποχή, αλλά σε μια νέα εμπειρία που δεν ήταν ποτέ γνωστή στο είδος μας. Αυτή είναι η εποχή της διαφώτισης. Υπάρχουν θαυμαστά πράγματα που αναμένουν να συμβούν. Πράγματα που δεν θα μπορούσαμε να είχαμε ούτε καν ονειρευτεί λίγες δεκαετίες πριν.
Ακριβώς τώρα η ανθρωπότητα δημιουργεί τις αλλαγές που θα ζήσουν οι επόμενες γενιές. Επομένως, η ερώτηση που βρίσκεται ενώπιόν μας δεν είναι εάν θα υπάρξει μια τεράστια αλλαγή, αλλά ποια θα είναι η φύση αυτής της αλλαγής και ποιος θα είναι ο δικός μας ρόλος ώστε να την φέρουμε κοντά. Η ιλιγγιώδης ταχύτητα με την οποία έρχονται νέες πραγματικότητες και φυσικές δομές μας εξαναγκάζουν να αποφασίσουμε ατομικά και ως είδος Ποιοι Είμαστε και Ποιοι Επιλέγουμε να Γίνουμε. Ένας μεγάλος αριθμός φωτισμένων ατόμων είναι πρόθυμος να μας γνωρίσει την πηγή και τη λύση στα προβλήματα της ανθρωπότητας. Έφτασε ο καιρός για να μπούμε στη γραμμή και να το ανακοινώσουμε - συμπεριλαμβανομένων των εαυτών μας - στους άλλους και σε όλο τον κόσμο.
Πολλοί ρωτούν: «Τι μπορώ να κάνω; Θέλω όλος ο κόσμος να πάρει το μήνυμα της Αγάπης και της Ενότητας. Θέλω να γίνω μέρος της αλλαγής».
Για το λόγο αυτό η Humanity’s Team Ελλάδας (περισσότερες πληροφορίες στα: www.otan.gr και www.humanitysteam.com) πληθαίνει τις ομάδες μελέτης (study groups) σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, για να συμμετέχουν περισσότεροι, ώστε να δώσει τη δυνατότητα σε όσους το επιθυμούν να ενώσουν τις δυνάμεις και την ενέργειά τους, να πάρουν μέρος στις συζητήσεις και να δείξουν και να αναγγείλουν τους εαυτούς τους σαν κομμάτι της αλλαγής. Η συμμετοχή είναι τελείως ελεύθερη, δεν απαιτεί τίποτε παρά μόνο διάθεση.
Αυτό είναι που ονομάζουμε πνευματικό ακτιβισμό και όλοι μπορούν να πάρουν μέρος, ακόμα και από τον καναπέ του σπιτιού ή του γραφείου τους, κάνοντας χρήση του φόρουμ που λειτουργεί στην ελληνική ιστοσελίδα.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008

Ας βοηθήσουμε τον πλανήτη να επιβιώσει


Στο βιβλίο του Neale Donald Walsch Συζήτηση με το Θεό-3 σελ. 138-139 διαβάζουμε: "Αν νομίζετε ότι πρέπει να αφήσετε τις δυσμενείς προβλέψεις για το μέλλον του πλανήτη να βγουν αληθινές, τότε εστιάστε την προσοχή σας σ' αυτές και θα τις έλξετε κοντά σας.
Αν πάλι νομίζετε ότι θα θέλατε να βιώσετε μια διαφορετική πραγματικότητα, τότε εστιαστείτε σ' αυτήν, κι αυτό το αποτέλεσμα θα έλξετε κοντά σας. Στραφείτε μέσα σας. Αναζητήστε το δικό σας τόπο εσωτερικής σοφίας. Δείτε τι σας καλεί εκείνη να κάνετε. Και ύστερα κάντε το. Αν αυτό σημαίνει ότι χρειάζετε να γράψετε στους πολιτικούς και στους μεγαλοβιομήχανους, ζητώντας τους να αναλάβουν δράση σχετικά με την κακομεταχείριση του περιβάλλοντος, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναστατώσεις στη Γη, κάντε το. Αν σημαίνει να φέρετε σε επαφή τους ηγέτες σας για να συνεργαστούν για την αντιμετώπιση του προβλήματος Υ2Κ, κάντε το. Κι αν σημαίνει να ακολουθείτε απλώς το μονοπάτι σας, στέλνοντας θετική ενέργεια κάθε μέρα και να μην αφήνετε τους άλλους γύρω σας να πανικοβάλλονται, πράγμα που δημιουργεί πρόβλημα, κάντε το".
Από αυτό το απόσπασμα καταλαβαίνουμε ότι χρειάζεται δράση και συνάμα ψυχραιμία και γαλήνη στην αντιμετώπηση των δυσκολιών, για να υπάρξει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2008

Ο πλανήτης μας αλλάζει!


Στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη γίνεται αναφορά για την κατάρρευση του γνωστού κόσμου και την ανάδυση ενός "νέου ουρανού και μιας νέας γης" (Ησαΐας 65,17 και Αποκάλυψη 21,1). Για να το κατανοήσουμε αυτό θα πρέπει να εξηγήσουμε ότι ο ουρανός δεν είναι κάποιος τόπος, αλλά εκφράζει τον εσωτερικό κόσμο της ανθρώπινης συνειδητότητας. Αυτή την έννοια είχε και στη διδασκαλία του Ιησού. Η γη, αντιθέτως, εκφράζει την εξωτερική εκδήλωση της συνειδητότητας, τη μορφή, η οποία πάντοτε είναι αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου.
Η συλλογική ανθρώπινη συνειδητότητα και η ζωή στον πλανήτη μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Ένας νέος ουρανός είναι λοιπόν η εμφάνιση μιας μεταμορφωμένης κατάστασης της ανθρώπινης συνειδητότητας και μια νέα γη είναι η αντανάκλασή της στον φυσικό κόσμο.
Εφόσον η ζωή και η συνειδητότητα της ανθρωπότητας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη ζωή του πλανήτη, καθώς η παλαιά συνειδητότητα θα διαλύεται, υποχρεωτικά θα υπάρξουν συγχρονιστικές γεωλογικές και κλιματικές ανακατατάξεις σε πολλά μέρη του πλανήτη, μερικές από τις οποίες ήδη παρατηρούμε να συμβαίνουν.

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2008

Η αλλαγή είναι μπροστά μας


Όμως, υπάρχουν και καλά νέα.
Νομίζω ότι έχουμε αρκετούς λόγους να είμαστε αισιόδοξοι. Παρατηρώ ότι τα πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Οι άνθρωποι δίνουν τώρα μεγαλύτερη έμφαση στη λειτουργία της κοινότητας και πολλοί επιστρέφουν από τις μεγαλουπόλεις στις μικρότερες πόλεις και στα χωριά των παπούδων τους. Δειλά-δειλά θα δομηθεί η οικογένεια όπως την ξέραμε παλαιότερα. Και τιμάμε τους ηλικιωμένους όλο και περισσότερο, δίνοντας νόημα και αξία στη ζωή τους, παίρνοντας νόημα και αξία από τη ζωή τους. Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα προς μια πάρα πολύ χρήσιμη κατεύθυνση. Έτσι τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν στροφή. Φαίνεται ότι ο πολιτισμός μας έκανε αυτό το βήμα. Η πορεία θα είναι προς τα εμπρός από 'δω και πέρα.
Οι αλλαγές δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν μπορούμε, για παράδειγμα, να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε το ρόλο του γονιού, όμως μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση βήμα-βήμα.
Πληροφορίες από τα 'εσωτερικά πεδία' αναφέρουν ότι ήδη από το 1987 έχει αρχίσει μια αλλαγή στην ενέργεια που δέχεται αυτός ο πλανήτης, ώστε να μπορέσει να εξελιχθεί η ζωή επάνω του, σε πνευματικό επίπεδο. Όλοι καταλαβαίνουν σήμερα ότι η κατάσταση στον πλανήτη έχει οδηγηθεί σε οριακό σημείο. Από την πείρα γνωρίζουμε ότι αλλαγή χωρίς σύγκρουση δεν μπορεί να υπάρξει. Δυστυχώς, αλλά είναι γεγονός. Οι άνθρωποι αντιδρούν σε κάθε μορφή αλλαγής και εξέλιξης, και αντιστέκονται και εμποδίζουν και δημιουργούν έντονες αντιπαραθέσεις. Περνάμε σε φάση όπου τα προσωπικά, εγωιστικά "θέλω μας" θα παραμεριστούν μπροστά στις επερχόμενες πλανητικές ανατροπές. Εμείς επιλέξαμε το 'δύσκολο δρόμο'. Γιατί, φυσικά και υπάρχει και ο 'εύκολος δρόμος', μόνο που ο εγωισμός μας δεν μας αφήνει να τον δούμε και να τον επιλέξουμε. Το παρήγορο και το ενθαρρυντικό είναι ότι άτομα ποικίλων θρησκειών και πνευματικών ρευμάτων, συχνά μοιράζονται κοινές αγωνίες και ελπίδες για το μέλλον της ανθρωπότητας και διαμορφώνουν μια ευρύτατη συμμαχία, με βάση τις κοινές τους επιγνώσεις για το καλό, η οποία σύντομα θα εκφραστεί και στο υλικό επίπεδο, καλώντας για "κατάταξη" και συστράτευση μέσα από νέες δομές κοινωνικής οργάνωσης. Το σύνθημα είναι Γίνε Ακτιβιστής του Πνεύματος (Be a Spiritual Activist), κάτι που δεν έχει να κάνει με άλλη μια επιβολή θρησκείας, αλλά μιας διευρυμένης πνευματικότητας, που μέσα της μπορεί να συμπεριλάβει όλο τον κόσμο.

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Για μια καλύτερη ανατροφή-4


Οι ηλικιωμένοι είναι εκείνοι που πρέπει να ανατρέφουν τα παιδιά, και έτσι ήταν σχεδιασμένο να γίνει. Οι ηλικιωμένοι είναι που γνωρίζουν για την αλήθεια και για τη ζωή. Για το τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι. Το τι πραγματικά σημαίνουν οι έννοιες ακεραιότητα, εντιμότητα, πίστη, φιλία και αγάπη. Είναι δύσκολο να το δεχτούμε, αλλά πολλοί από εμάς έχουμε μόλις προχωρήσει από το "παιδί" στο "μαθητή" όταν αποκτούμε δικά μας παιδιά και αισθανόμαστε ότι πρέπει να αρχίσουμε να διδάσκουμε εκείνα. Έτσι, σκεφτόμαστε: "Ε, τι να κάνω, θα τα διδάξω όσα με δίδαξαν κι εμένα οι δικοί μου γονείς". Κι έτσι, οι αμαρτίες των γονέων παιδεύουν τα τέκνα μέχρι εβδόμης γενεάς.
Πώς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό;
Μα, αναθέτοντας την ανατροφή των παιδιών στα χέρια των σεβαστών Γερόντων μας. Οι γονείς θα βλέπουν τα παιδιά όποτε θέλουν, θα ζουν μαζί τους αν το επιλέξουν, αλλά δε θα είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τη φροντίδα και την ανατροφή τους. Οι σωματικές, κοινωνικές και πνευματικές ανάγκες των παιδιών θα ικανοποιούνται από ολόκληρη την κοινότητα, με τους ηλικιωμένους να προσφέρουν την εκπαίδευση και τις αξίες.
Όμως, αυτά τα πρότυπα δε θα λειτουργήσουν με τον τρόπο που έχουμε τώρα δομημένη τη ζωή μας. Δεν είναι μόνο το γονεϊκό μας πρότυπο αναποτελεσματικό, αλλά και ολόκληρος ο τρόπος της ζωής μας. Έχουμε απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλον. Έχουμε διαλύσει τις οικογένειές μας, έχουμε αποσυναρμολογήσει τις μικρότερες κοινότητες για χάρη των μεγαλουπόλεων. Σ' αυτές τις μεγάλες πόλεις υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι, αλλά λιγότερες ομάδες ή πατριές των οποίων τα μέλη να βλέπουν ότι η ατομική τους ευθύνη συμπεριλαμβάνει την ευθύνη για το σύνολο. Έτσι, στην πράξη, δεν έχουμε ηλικιωμένους. Τουλάχιστον όχι κοντά μας. Κάτι ακόμα χειρότερο από την απομάκρυνσή μας από τους ηλικιωμένους, είναι ότι τους παραμερίσαμε. Τους βάλαμε στο περιθώριο. Τους πήραμε τη δύναμή τους. Νιώθουμε ακόμα και μνησικακία γι' αυτούς. Ναι, κάποια μέλη της κοινωνίας μας νιώθουν ακόμα και μνησικακία για τους ηλικιωμένους που ζουν ανάμεσά μας. Οι άνθρωποι αυτοί ισχυρίζονται ότι κατά κάποιον τρόπο οι ηλικιωμένοι απομυζούν το σύστημα, ότι απαιτούν προνόμια τα οποία οι νέοι πρέπει να τα πληρώνουν με όλο και μεγαλύτερα ποσοστά από το εισόδημά τους.
Όμως, αν οι ηλικιωμένοι δε συνεισφέρουν, αυτό συμβαίνει επειδή δεν τους το έχουμε επιτρέψει. Έχουμε θεσμοθετήσει να συνταξιοδοτούνται τη στιγμή ακριβώς που θα μπορούσαν να είναι πραγματικά χρήσιμοι. Τους έχουμε αποκλήσει όχι μόνον από την ανατροφή των παιδιών, αλλά και από την πολιτική, από την οικονομία, ακόμα και από τη θρησκεία, όπου οι ηλικιωμένοι έπαιζαν κάποιο ρόλο. έχουμε γίνει μια κοινωνία που λατρεύει τα νιάτα και απορρίπτει τα γηρατειά.
Έτσι όπως έχουμε εξατομικεύσει και "νεοποιήσει" την κοινωνία μας, έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος από τον πλούτο και τους πόρους της. Έτσι πάρα πολλοί από μας, ζούνε σε συναισθηματική και ψυχολογική ένδεια και στέρηση.

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Για μια καλύτερη ανατροφή-3


Ένα μεγάλο μέρος αυτού του καταπιεσμένου θυμού έχει διοχετευθεί στην κατασκευή διαστρεβλωμένων και αποπροσανατολιστικών ηθικών αξιών στην κοινωνία όπου ζείτε τώρα. Μια κοινωνία που δοξάζει και τιμά με μνημεία, αγάλματα και αναμνηστικά γραμματόσημα, με ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα μερικές από τις πιο άσχημες πράξεις βίας που έχουν γίνει στον κόσμο, αλλά κρύβει ή, ακόμα χειρότερα, κάνει να φαίνονται φτηνές, μερικές από τις πιο όμορφες πράξεις αγάπης του κόσμου.
Και όλ' αυτά - όλ' αυτά - έχουν προέλθει από μία και μόνη σκέψη: ότι εκείνοι που γεννούν τα παιδιά φέρουν επίσης και την αποκλειστική ευθύνη της ανατροφής τους.
Κι όμως. Στις κοινωνίες που οι πιο μεγάλοι, οι ηλικιωμένοι, μεγαλώνουν τα παιδιά, τα φροντίζουν, τα εκπαιδεύουν και τους μεταβιβάζουν τη σοφία, τις διδασκαλίες και τις παραδόσεις, η σεξουαλική καταπίεση δεν υπάρχει ούτε και ο βιασμός, η διαστροφή και η κοινωνικο-σεξουαλική δυσλειτουργία. Επειδή στις φυλές αυτές δεν υπάρχει η αίσθηση μιας ασφυκτικής ευθύνης και ενός αβάσταχτου φορτίου. Αυτές οι φυλές σήμερα θεωρούνται βάρβαρες από τον "πολιτισμένο" κόσμο και σταδιακά εξαφανίζονται. Στις κοινωνίες που έχουμε αποκαλέσει μη βάρβαρες, τα παιδιά αλλά και οι σύζυγοι, άντρες και γυναίκες, θεωρούνται ιδιοκτησία, προσωπική περιουσία, και κατά συνέπεια εκείνοι που γεννούν τα παιδιά πρέπει και να τα ανατρέφουν, επειδή πρέπει να φροντίζουν αυτό που τους "ανήκει". Σκέψου λιγάκι αυτό: Είναι κανείς αληθινά έτοιμος συναισθηματικά να αναθρέψει παιδιά την εποχή που είναι βιολογικά έτοιμος να τα γεννήσει;
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι κατάλληλοι να αναθρέψουν παιδιά ακόμα και στα τριάντα ή στα σαράντα τους και δε θα έπρεπε να έχουμε την προσδοκία να είναι. Δεν έχουν ακόμα ζήσει αρκετά ως ενήλικοι για να μεταβιβάσουν βαθειά σοφία στα παιδιά τους. Τα χρόνια της νιότης δεν προορίζονται για τη διδασκαλία της αλήθειας, αλλά για τη μάθηση της αλήθειας. Πώς μπορεί να διδάξει ένα ζευγάρι στα παιδιά του μια αλήθεια που δεν την έχει μάθει ακόμα; Δεν μπορεί. Έτσι, θα καταλήξει να τους πει τη μοναδική αλήθεια που γνωρίζει: την αλήθεια των άλλων. Της μητέρας τους, του πατέρα τους, του πολιτισμού τους, της θρησκείας τους. Οτιδήποτε, τα πάντα, εκτός από τη δική τους αλήθεια. Αυτήν, ακόμα την αναζητούν. Θα αναζητούν, θα πειραματίζονται, θα βρίσκουν, θα χάνουν, θα διαμορφώνουν και θα αναδιαμορφώνουν την αλήθεια τους, την ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους, μέχρι που θα έχουν κλείσει περίπου μισόν αιώνα πάνω στον πλανήτη. Τότε, ίσως να αρχίσουν επιτέλους να κατασταλάζουν και να προσαρμόζονται στην αλήθεια τους. Και είναι πιθανόν ότι η μεγαλύτερη αλήθεια με την οποία θα συμφωνήσουν είναι ότι δεν υπάρχει σταθερή αλήθεια. Ότι η αλήθεια, όπως και η ζωή, είναι κάτι που μεταβάλλεται, κάτι που αναπτύσσεται, κάτι που εξελίσσεται. Και ότι τη στιγμή ακριβώς που νομίζουν ότι η διαδικασία της εξέλιξης έχει σταματήσει, δεν έχει. Στην πραγματικότητα έχει μόλις αρχίσει. (Συνεχίζεται)

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2008

Για μια καλύτερη ανατροφή-2


Οι γονείς χρειάζονται κάθε είδους βοήθεια και κάθε υποστήριξη που μπορούν να βρουν σ' αυτό τον αγώνα, αφού ζητούν από τα παιδιά τους να μην κάνουν κάτι που είναι από κάθε άποψη μέρος της φύσης τους. Έτσι οι μεγάλοι έχουν επινοήσει κάθε λογής οικογενειακές, πολιτισμικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις, περιορισμούς και εμπόδια για να δικαιολογήσουν τις αφύσικες απαιτήσεις που έχουν από τα παιδιά τους. Τα παιδιά, λοιπόν, μεγαλώνουν έχοντας αποδεχτεί την άποψη ότι η σεξουαλικότητά τους είναι αφύσικη. Πώς μπορεί κάτι που είναι "φυσικό" να προκαλεί τόση ντροπή, να είναι τόσο μπλοκαρισμένο, και να υπόκειται σε τόσο μεγάλο έλεγχο, σε τόση αναχαίτιση, σε τόσους περιορισμούς, σε τόση χαλιναγώγηση και σε τόση άρνηση;
Τι αντίκτυπο νομίζεις ότι έχει σ' ένα τετράχρονο ή πεντάχρονο παιδί το γεγονός ότι οι γονείς δε χρησιμοποιούν καν το σωστό όνομα για κάποια από τα μέρη του σώματός του; Τι λες στο παιδί σου σχετικά με το πόσο άνετα νιώθεις γύρω από αυτό το θέμα και πόσο άνετα νομίζεις ότι πρέπει να νιώθει εκείνο;
Τα διάφορα "πιπί" και "τσιτσί" λέγονται, επειδή οι άνθρωποι έχουμε φορτώσει με τόση αρνητικότητα τα πραγματικά ονόματα αυτών των μερών του σώματος, που δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις λέξεις στις καθημερινές μας κουβέντες.
Στις πολύ μικρές ηλικίες, φυσικά, τα παιδιά δεν ξέρουν γιατί οι γονείς νιώθουν έτσι. Μένουν απλώς με την εντύπωση, τη συχνά ανεξίτηλη εντύπωση, ότι ορισμένα μέρη του σώματος δεν είναι αποδεκτά και οτιδήποτε έχει να κάνει μ' αυτά είναι "ντροπή", αν όχι "κακό". Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και προχωρούν στην εφηβεία, μπορεί να αντιληφθούν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Αλλά σ' εκείνη τη φάση τούς εξηγούν πολύ ξεκάθαρα τη σχέση μεταξύ εγκυμοσύνης και σεξουαλικότητας, καθώς και το πώς πρέπει να αναθρέψουν τα παιδιά που δημιουργούν. Έτσι, έχουν έναν ακόμα λόγο για να αισθάνονται ότι η σεξουαλική έκφραση είναι κάτι "κακό", και ο κύκλος ολοκληρώνεται.
Αυτή η στάση, που επικρατεί στην κοινωνία μας, έχει προκαλέσει σύγχυση και καταστροφή που δεν έιναι καθόλου αμελητέες.Αυτό είναι πάντα το αποτέλεσμα όταν κάνουμε ανοησίες σε σ΄χεση με τη φύση. Δημιουργήσαμε σεξουαλική αμηχανία, καταπίεση και ντροπή, κι αυτό οδήγησε σε σεξουαλική αναστολή, δυσλειτουργία και βία.
Και ο Φρόυντ είχε δίκιο, όταν έλεγε ότι ένα τεράστιο μέρος του θυμού στο ανθρώπινο είδος μπορεί να σχετίζεται με τη σεξουαλικότητα - ότι υπάρχει μαι βαθειά ριζωμένη οργή για το γεγονός ότι χρειάζεται να καταπιέζουμε βασικά και φυσικά σωματικά ένστικτα, ενδιαφέροντα και παρορμήσεις. (Συνεχίζεται)

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2008

Για μια καλύτερη ανατροφή-1


Οι άνθρωποι είναι βιολογικά ικανοί να δημιουργούν παιδιά ενώ είναι ακόμα παιδιά οι ίδιοι. Και συνεχίζουν να είναι παιδιά για σαράντα ή πενήντα χρόνια, όσο παράξενο κι αν φαίνεται αυτό στους περισσότερους. Η κοινωνία λέει πως είμαστε "μεγάλοι" και έτοιμοι για τον κόσμο στα δεκαοκτώ ή στα είκοσι ένα. Προσθέστε σ' αυτό το γεγονός ότι πολλοί από εμάς ανατραφήκαμε από μανάδες και πατεράδες που δεν ήταν και πολύ μεγαλύτεροι από είκοσι ενός ετών όταν άρχισαν να μας μεγαλώνουν, και τότε θα αρχίσετε να βλέπετε το πρόβλημα.
Η τεκνοποιία προοριζόταν να είναι μια δραστηριότητα των νέων, των οποίων τα σώματα είναι καλά αναπτυγμένα και δυνατά. Η ανατροφή των παιδιών προοριζόταν να είναι δραστηριότητα των μεγαλυτέρων, των οποίων ο νους είναι καλά αναπτυγμένος και δυνατός.
Στην κοινωνία μας, επιμένουμε να κάνουμε αυτούς που γεννούν παιδιά υπεύθυνους και για την ανατροφή τους, με αποτέλεσμα όχι μόνο να κάνουμε το ρόλο του γονιού πολύ δύσκολο, αλλά και να διαστρεβλώνουμε πολλές από τις ενέργειες που περιβάλλουν την πράξη του σεξ.
Και έτσι, πολλοί άνθρωποι, ίσως οι περισσότεροι, δεν είναι ικανοί να ανατρέφουν παιδιά όταν είναι ικανοί να τα γεννούν. Ωστόσο, όταν το ανακαλύπτουν, είναι αργά. Και αντί να επιτρέπουμε στους νέους να απολαμβάνουν το σεξ και, αν γεννηθούν παιδιά, να αναθέτουν στους μεγαλύτερους να τα αναθρέψουν, τους λέμε πως είναι λάθος να κάνουν σεξ, αν δεν είναι έτοιμοι να αναλάβουν την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών. Με τον τρόπο αυτό έχουμε δημιουργήσει ένα ταμπού γύρω από εκείνο που προοριζόταν να είναι μία από τις πιο χαρούμενες απολαύσεις της ζωής. Φυσικά, πρόκειται για ένα ταμπού που ελάχιστη προσοχή του δίνουν οι νέοι, και για έναν πάρα πολύ καλό λόγο: είναι ολότελα αφύσικο να υπακούουν σ' αυτόν. Όμως, οι σκέψεις που κάνουν γύρω από την ίδια τους τη φύση έχει περισσότερη σχέση με όσα εσείς, οι γονείς τους, τους έχετε πει, παρά με εκείνα που νιώθουν μέσα τους. Είναι παρατηρημένο ότι εκείνα που λένε πολλοί γονείς στα παιδιά τους σχετικά με τούτο το κομμάτι της ανθρώπινης φύσης τους, προέρχονται από ένα σωρό πεποιθήσεις: από το τι έχει ειπωθεί στους ίδιους, τι λέει η θρησκεία τους, τι σκέφτεται η κοινωνία τους, από τα πάντα, εκτός από τη φυσική τάξη των πραγμάτων.
Στη φυσική πράξη των πραγμάτων η σεξουαλικότητα αρχίζει να μπουμπουκιάζει κάποια στιγμή από τα εννέα έως τα δεκατέσσερα. Από τα δεκαπέντε και μετά, η παρουσία της είναι έντονη και εκδηλώνεται στους περισσότερους ανθρώπους. Έτσι, αρχίζει μια κούρσα ενάντια στο χρόνο, με τα παιδιά να εξορμούν μαζικά προς την πληρέστερη απελευθέρωση της χαρούμενης σεξουαλικής τους ενέργειας και με τους γονείς να εξορμούν μαζικά για να τα εμποδίσουν. (Συνεχίζεται)

Σάββατο, 17 Μαΐου 2008

Ο χορός των χιλίων χεριών

Αυτό που θα δείτε - όταν ενεργοποιήσετε το παρακάτω βίντεο - είναι το θαύμα της επιμονής και της υπομονής αλλά και η ευκαιρία που δίνεται σε ολοκληρωτικά κωφάλαλα άτομα να εκφραστούν μέσα από το χορό.

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008

Γίνε θεραπευτής


Φρόντιζε τους αρρώστους, αλλά μείνε αδιάφορος στην αρρώστια. Μην την ενθαρρύνεις δίνοντάς της ιδιαίτερη αγάπη και προσοχή. Αυτό ισχύει τόσο για τη θεραπεία των άλλων όσο και του εαυτού σου. Απόφευγε να δίνεις αιτίες στον εαυτό σου και στους άλλους να συνεχίζουν να είναι άρρωστοι. Μην κάνεις την εμφάνιση της αρρώστιας τη μοναδική ευκαιρία να δίνεις προσοχή και αγάπη, γιατί η αρρώστια και η αγάπη μπορεί να συσχετισθούν. Όταν ένας άνθρωπος, ιδιαίτερα ένα παιδί, θάλει αγάπη, μπορεί, λαθεμένα, να σκεφτεί ότι για να την πάρει πρέπει να αρρωστήσει.
Υιοθέτησε την άποψη ότι η ίδια η αρρώστια δεν είναι αληθινή. Αντιμετώπισέ την όπως θα αντιμετώπιζες κάθε άλλη ψευδαίσθηση, σαν κάτι που δεν ανήκει αληθινά στη δική σου συνειδητότητα ή σε αυτήν του αρρώστου. Γίνε αδιάφορος απέναντι στην ίδια την αρρώστια. Ενδυνάμωσε την ιδέα ότι ο αληθινός εσύ δεν είσαι άρρωστος και ότι η αρρώστια μπορεί να εξαφανιστεί καθώς αντιλαμβάνεσαι ότι δεν τη θέλεις ούτε την αξίζεις.
Έχω ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι που βιώνουν πολλές αρρώστιες στη ζωή τους φαίνεται να απολαμβάνουν το να μιλούν συνεχώς στους άλλους γι' αυτές. Όταν αυτοί οι άνθρωποι αρχίζουν να μιλούν για τις ασθένειές τους λες και είναι περήφανοι γι' αυτές, αντέδρασε με αδιαφορία για την ίδια την αρρώστια. "Δεν είναι ανάγκη να ζεις μ' αυτό τον πόνο", υποστήριξε. "Είσαι πιο δυνατός από οποιαδήποτε αρρώστια". Μη δίνεις καμία αξιοπιστία στη δυσλειτουργία. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισε και την οικογένειά σου, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Έχω παρατηρήσει ότι οι συνειδητοποιημένοι άνθρωποι σπάνια λένε ότι είναι κουρασμένοι, ότι δεν αισθάνονται καλά, ότι κάτι "τους τριγυρίζει".
Όταν παύεις να ενισχύεις με αγάπη κάθε δυσλειτουργία και, αντί γι' αυτό, χρησιμοποιείς την αγάπη σου για να ισχυροποιήσεις την υγεία, τότε η θεραπεία συχνά αντικαθιστά την αρρώστια πολύ γρήγορα.

Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Ξέχνα την ιδέα του ανίατου


Η μία και βασική αρχή του υλικού σύμπαντος είναι ότι οι σκέψεις γίνονται υλική πραγματικότητα. Ο πρόγονος κάθε υλικού αντικειμένου, είναι μία σκέψη. Με το να σκέφτεσαι ότι κάτι είναι αδύνατο, δίνεις δύναμη στη σκέψη ότι είναι αδύνατο. Όπως ίσως γνωρίζεις, όλα είναι ενέργεια και η ενέργεια είναι δόνηση. Υπάρχουν δονήσεις χαμηλής συχνότητας (δυσαρμονία) και δονήσεις υψηλής συχνότητας (αρμονία). Όταν το σώμα σου είναι ακινητοποιημένο με οποιοδήποτε τρόπο, αυτό οφείλεται στις συχνότητες που είναι ασύμβατες με τις ανώτερης αρμονίας συχνότητες της τέλειας υγείας, όπως δημιουργείται από το πνεύμα. Όταν μπορείς να αναγνωρίσεις τις συχνότητες της ασθένειας και να προσφέρεις νέες ενεργειακές λύσεις, τότε οι χαμηλές συχνότητες εξαφανίζονται για πάντα. Γι' αυτό χρειάζεται να φέρεις τον εαυτό σου σε ενεργειακή ισορροπία. Αυτό σημαίνει να επιστρέφεις στη φυσιολογική σου κατάσταση, κάνοντας σκέψεις αγάπης χωρίς όρους, νιώθοντας συνδεδεμένος με το πνεύμα, όντας χαρούμενος και, στην ουσία, ζώντας στις ταχύτερες δονήσεις της ανώτερης πνευματικής συνειδητότητας. Σ' αυτές τις ανώτερες συχνότητες, δεν υπάρχει χώρος για την ιδέα ότι κάτι είναι αδύνατο ή αθεράπευτο.
Στο βιβλίο "Sanctuary: The path to consiousness" (Ιερό καταφύγιο: Ο δρόμος προς την συνειδητότητα) ο συγγραφέας Στήβεν Λιούις γράφει με ενθουσιασμό για τις θεραπευτικές ενέργειες και για την εξάλειψη των αύμβατων ενεργειών από το σώμα. Μερικά από αυτά που γράφει ακούγονται "πολύ τραβηγμένα" και θα απορριφθούν από εκείνους που είναι περιχαρακωμένοι στο αποκλειστικό πρότυπο των φαρμάκων, της χειρουργικής, των ακτινοβολιών και της χημειοθεραπείας ως μοναδικά διαθέσιμα μέσα για την εξάλειψη των ασθενειών από τη ζωή μας.
Όταν παραιτηθείς από την ιδέα του ανίατου, τότε μπορείς να προχωρήσεις πραγματικά στη σφαίρα της τέλειας αρμονικής ενέργειας, που είναι αυτό που εννοούμε λέγοντας πνευματική συνειδητότητα και να συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχει τίποτε στη συνειδητότητα του Θεού που να θέλει να είμαστε παραμορφωμένοι ή να βασανιζόμαστε από αρρώστιες.

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008

Ο χορός της ζωής


Η ζωή είναι τώρα. Η ζωή υπάρχει μόνο στη στιγμή του παρόντος, στην Παρουσία της Ύπαρξης. Οι σκέψεις που είναι προσανατολισμένες προς το παρελθόν και το μέλλον δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να περιορίζουν την ποσότητα του ζωο-δοτικού ρεύματος που είναι διαθέσιμο για να ζωοποιήσει την έκφραση. Δεν έχεις ιδέα πόση ενέργεια θ' αρχίσει να ρέει από μέσα σου όταν καθαριστούν τα εμπόδια αυτά από το κυκλοφορικό σου σύστημα.
Μπορείς να εγκαταλείψεις τις παρελθοντο-μελλοντικά προσανατολισμένες εννοιολογικές δομές που δεν επιτρέπουν να συμβεί αυτό; Άφησε το φόβο σου. Άφησε τη λογική σου. Άφησε το παρελθόν πίσω σου. Και ετοίμασε τον εαυτό σου για τον μετασχηματισμό.
Υπάρχουν προπαρασκευαστικά βήματα καθώς πλησιάζεις το σημείο στο οποίο είναι δυνατός ο μετασχηματισμός. Αλλά ο ίδιος ο μετασχηματισμός δεν είναι σταδιακή διαδικασία. Δεν είναι κάποια περίπλοκη τελετουργία. Μπορεί να συμβεί εν ριπή οφθαλμού. Απαιτεί μόνο ένα βήμα, μια απόφαση, ένα συμβάν. Όταν γίνει αυτό, είναι τόσο εύκολο όσο η ανάσα, τόσο απλό όσο ένα χαμόγελο. Ξαφνικά, απλώς ξέρεις. Τα μάτια σου καθαρίζουν και βλέπεις για πρώτη φορά τι υπάρχει πέρα από τον τοίχο της φυλακής και πηδάς. Πηδάς στο άγνωστο: ζωντανός, ξύπνιος, αντιλαμβανόμενος για πρώτη φορά ποιος είσαι. Όταν θα είσαι έτοιμος να κάνεις αυτό το άλμα, θα το ξέρεις. Δεν θα υπάρχει άλλη επιλογή. Ξαφνικά θα συνειδητοποιήσεις ότιόλοι οι φόβοι σου, όλα σου τα προβλήματα, όλα τα λογικά σου διλήμματα δεν ήταν παρά ένα μέρος ενός ονείρου, ένας μύθος που τον διατηρούσες με τη δική σου επίμονη προσπάθεια.
Η ψυχολογική διεργασία που ενεργοποιεί αυτή την επίγνωση συμβαίνει στη στιγμή του παρόντος. Πρέπει να είσαι εδώ, ολοκληρωτικά παρών, για να την βιώσεις. Αυτό δεν είναι δύσκολο. Απλώς να έχεις επίγνωση του τι κάνεις. Αν κόβεις ψωμί, μη σκέφτεσαι τη δίψα σου. Αν ακούς ένα φίλο, μη σκέφτεσαι τι θα πεις μετά. Αν τρως, μη σκέφτεσαι τι θα κάνεις όταν τελειώσεις το φαγητό, αλλά δείξε στη Γη την εκτίμηση της πλήρους προσοχής σου. Αυτό θα σε τραβήξει στην Παρουσία της Ύπαρξης, του Θεού, της Ουσίας, του Όντος, της Φύσης, της Ζωής, της Αγάπης, όπως θες πες την. Βρίσκεται παντού, είναι διαθέσιμη στους πάντες, το μόνο που χρειάζεται είναι να την αγκαλιάσεις με την προσοχή σου.
Έχοντας την επίγνωση της αιωνιότητας που υπάρχει σε κάθε στιγμή, έχοντας στη διάθεσή σου τ' αυτόματα συστήματα ανάλυσης πληροφοριών να σου παρέχουν αλάθητες εκτιμήσεις πολλές χιλιάδες φορές κάθε δευτερόλεπτο, θα έχεις άφθονο χρόνο για να αξιολογήσεις σωστά όλους τους παράγοντες που υπάρχουν κάθε στιγμή - όποιες περιστάσεις κι αν αντιμετωπίζεις. Θα καθορίζεις την καλύτερη πορεία δράσης με την άνεση και τη χάρη ενός χορευτή. Ο εσωτερικός μηχανισμός ελέγχου σου, έχοντας επανέλθει επιτέλους στην καθοδηγητικήπαρόρμηση της Ζωής, θα τα φροντίζει όλ' αυτά ασυνείδητα. Θα είναι τόσο απλό και φυσικό όσο και η αναπνοή. Η εμπιστοσύνη προς το σχέδιο που ο Θεός (είπαμε: η Φύση, η Ζωή κ.λπ.) έχει ήδη ενσωματώσει στο φυσικό σου σώμα, είναι το κλειδί για να πετύχεις αυτό το νέο τύπο λειτουργίας.

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2008

Καθαρίζοντας το σωματικό ενεργειακό πεδίο


Αν κρατήσεις το χέρι σου τεντωμένο ίσια μπροστά σου, εκεί, στην άκρη των δακτύλων σου τελειώνει το ενεργειακό πεδίο που σε περιβάλλει σαν κουκούλι. Όλοι μας διαθέτουμε τέτοιο ενεργειακό πεδίο και το οποίο ακτινοβολεί προς τα έξω και δέχεται την επίδραση δυο παραγόντων. Ο ένας είναι η σχετική αρμονία του σώματός σου από μέσα και ο άλλος είναι ό,τι επιτρέπεις να επιδράσει στο σώμα σου απέξω.
Πώς, λοιπόν, συμπεριφέρεσαι σ' αυτό το σώμα, που είναι ο ζωντανός οργανισμός ο οποίος στέλνει προς τα έξω κύματα ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας; Τι τροφές χρησιμοποιείς για να το ανεφοδιάζεις; Πίνεις καθαρό νερό σε τακτική βάση όλη μέρα; Τι τοξίνες απορροφάς;
Πόση ήρεμη ανάπαυση παρέχεις στο σώμα σου; Το διατηρείς ισορροπημένο με διατροφικά συμπληρώματα; Είναι η αναπνοή σου αρμονική και ανεμπόδιστη; Είναι η συναισθηματική σου κατάσταση ήρεμη; Με δυο λόγια, είσαι φίλος του σώματός σου;
Το σώμα σου είναι απαραίτητο να αγαπιέται. Είναι το σπιτικό σου και πρέπει να καθαρίζεται από κάθε σαβούρα. Το σώμα σου βρίσκεται συνεχώς στην υπηρεσία σου. Ακόμη και όταν κοιμάσαι, εργάζεται για σένα χωνεύοντας, απομακρύνοντας τα νεκρά κύτταρα, φέρνοντας μέσα του φρέσκο οξυγόνο, μετατρέποντας τις θρεπτικές ουσίες σε αίμα. Και όλα αυτά για την επιβίωσή σου.
Το σώμα σου δεν είναι εχθρός σου. Δε χρειάζεται να απαλλαγείς απ' αυτό για να αποκτήσεις πρόσβαση στη θεϊκή καθοδήγηση. Η αγάπη και η συμπόνια είναι απολύτως απαραίτητες, όμως το σώμα σου είναι το ίδιο ιερό με την ψυχή σου. Στον κόσμο της ύπαρξης, όλα είναι ιερά - δονούνται όλα με τον παλμό του θεϊκού. Όταν απομακρύνεις τις συχνότητες του θεϊκού βάζοντας μέσα σου ενέργεια που δεν περιέχει αγάπη, τότε μολύνεις το άμεσο σωματικό ενεργειακό σου πεδίο. Όταν σέβεσαι τις ανάγκες του, τότε το σώμα σου και το ενεργειακό του πεδίο διατηρούνται σε υψηλό επίπεδο δόνησης. Αυτό σημαίνει να μην το γεμίζεις με δηλητήρια και τοξίνες, να μην το αφήνεις να γίνει ληθαργικό και νωθρό από έλλειψη άσκησης, να μην το τροφοδοτείς με υψηλό ποσοστό αλκαλικών αντί όξινων τροφών. Αυτοί είναι οι προφανείς τρόποι για να διατηρείς την προσωπική σωματική σου ενέργεια αμόλυντη.

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Αφύπνιση τώρα!


Από την πρώτη κιόλας ανάσα του Θεού, από την αρχή όλων των κόσμων, είχε προκαθοριστεί ότι η Δημιουργία θα υπήρχε μέσα σ' ένα ρυθμό διαστολής και συστολής. Τελικά θα ερχόταν κάποια στιγμή που το υλικό σύμπαν θα σταματούσε να διαστέλλεται και θ' άρχιζε να συστέλλεται. Οι Ινδουιστές ονομάζουν αυτή τη διεργασία εισπνοή και εκπνοή του Βράχμα - είναι η διεργασία μέσα από την οποία ο Θεός εκπνέει όλη τη Δημιουργία και μετά την εισπνέει και πάλι.
Σ' αυτό το σημείο του γραμμικού χρόνου βρισκόμαστε πολύ κοντά στο μέσο του κύκλου, και γρήγορα θα φτάσουμε στο ακριβές μέσο ανάμεσα στην εκπνοή και την εισπνοή του Θεού. Το σύμπαν άρχισε να φτάνει σ' αυτό το μέσο την εποχή που πάνω στη Γη εμφανίζονταν οι μονοκύτταροι οργανισμοί, αλλά δεν έχει φτάσει ακόμη στο ακριβές μέσο. Αυτό θα συμπέσει με το συμβάν που έχει καταλήξει να ονομάζεται Δεύτερη Παρουσία του Χριστού.
Όταν ένα οποιοδήποτε παλμικό σύστημα αντιστρέφει την κατεύθυνση της κίνησής του, όπως κάνει ένα εκκρεμές όταν φτάσει στο υψηλότερο σημείο της αιώρησής του, υπάρχει μια στιγμή απόλυτης ακινησίας και αμέσως μετά αρχίζει να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τη στιγμή ακριβώς που θα συμβεί αυτή η ακινησία υπάρχει ένα μικρο-διάστημα μη-χρόνου, μια στιγμή αιωνιότητας. Το συμβάν αυτό βρίσκεται πολύ κοντά μας στο μέλλον και θα έχουμε την ευκαιρία να το δούμε πολύ γρήγορα. Η στιγμή αυτή θ' αποτελέσει το άνοιγμα μέσα από το οποίο θα εμφανιστεί κάτι το ακατανόητο. Ένα μοναδικό φαινόμενο. Θα υπάρξει μια στιγμή στη διάρκεια της οποίας όλοι οι νόμοι που είναι απαραίτητοι για τη δημιουργική συντήρηση της φυσικής ύλης και όλων των υλοποιητικών διεργασιών, θα ανασταλούν. Λόγω των σχετικών ταχυτήτων που έχουν τα διάφορα αστρικά συστήματα, το συμβάν αυτό δεν θα βιωθεί ταυτόχρονα σ' όλα τα μέρη του σύμπαντος, αλλά θα ταξιδέψει σαν κύμα που θα διασχίσει όλη τη θάλασσα της Δημιουργίας.
Μέσα σ' αυτό τον κυματισμό του μη-χρόνου θα υπάρχει η εστιασμένη συνειδητή προσοχή του Δημιουργού. Καθώς θα περνά από τους υλικούς χώρους θα παραμείνει και θα κατοικήσει σ' όλες τις μορφές ζωής που έχουν κυκλώματα ικανά να αντικατοπτρίσουν την ουσία της. Αυτός είναι ο πολύ παρεξηγημένος Δεύτερος Ερχομός του Χριστού, η γνωστή Δεύτερη Παρουσία. Είναι το συμβάν που οι πρωτόγονοι πολιτισμοί το περίμεναν πιστεύοντας ότι θα είναι "η επιστροφή των θεών". Οι Μάγιας έφτασαν μάλιστα στο σημείο να εντοπίσουν το χρόνο που θα συμβεί, στο διάστημα που θα ονομάζαμε έτος 2011 μ.Χ.

Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

Το αιώνιο παρόν


Πολλές φορές έχουμε ακούσει και δει στην ελληνική τηλεόραση να χλευάζονται άνθρωποι με διευρυμένη πνευματικότητα αλλά όχι απαραίτητα και μόρφωση, επειδή σε κάποια κουβέντα τους ανέφεραν πως δεν υπάρχει χρόνος. Θέλοντας να βγάλω από την πλάνη όσους "κοροϊδεύουν" λόγω δικής τους άγνοιας, που όμως συμπαρασύρουν στην πλάνη αυτή και όσους τους βλέπουν και τους παρακολουθούν, παρουσιάζω παρακάτω ένα απόσπασμα από το υπέροχο βιβλίο - που προτείνω να διαβάσετε - η "Δύναμη του Τώρα" του Eckhart Tolle.
"Ο χρόνος δεν είναι καθόλου πολύτιμος, γιατί είναι ψευδαίσθηση. Αυτό που αντιλαμβάνεσαι σαν πολύτιμο δεν είναι ο χρόνος, αλλά το ένα και μοναδικό σημείο που είναι έξω από το χρόνο: το Τώρα, το πολυτιμότερο πράγμα που υπάρχει.
Γιατί είναι το πολυτιμότερο πράγμα; Πρώτον, επειδή είναι το μοναδικό πράγμα. Το αιώνιο παρόν είναι ο χώρος μέσα στον οποίο ξεδιπλώνεται όλη σου η ζωή, ο μοναδικός παράγοντας που παραμένει σταθερός. Η ζωή είναι τώρα. Δεν υπήρξε ποτέ κάποιος χρόνος που η ζωή σου δεν ήταν τώρα, ούτε θα υπάρξει ποτέ. Δεύτερον, το Τώρα είναι το μόνο σημείο που μπορεί να σε πάει πέρα από τα πεπερασμένα όρια του νου.
Έχεις ποτέ βιώσει, κάνει, σκεφτεί ή νιώσει κάτι έξω από το Τώρα; Πιστεύεις ότι θα το καταφέρεις ποτέ; Είναι δυνατόν να συμβεί ή να υπάρξει κάτι έξω από το Τώρα;
Τίποτε δε συνέβη ποτέ στο παρελθόν. Συνέβη στο Τώρα.
Τίποτε δε θα συμβεί ποτέ στο μέλλον. Θα συμβεί στο Τώρα.
Αυτό που σκέφτεσαι σαν παρελθόν είναι ένα αχνάρι μνήμης ενός προηγούμενου Τώρα, που είναι αποθηκευμένο στο νου. Όταν θυμάσαι το παρελθόν, ενεργοποιείς ξανά το Τώρα. Όταν σκέφτεσαι το μέλλον, το κάνεις τώρα. Το παρελθόν και το μέλλον προφανώς δεν έχουν δική τους πραγματικότητα. Η πραγματικότητά τους είναι 'δανεισμένη' από το Τώρα.

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Οι κύκλοι της ζωής


Υπάρχουν κύκλοι επιτυχίας, όταν τα πράγματα σού έρχονται όπως τα θέλεις και ανθούν και κύκλοι αποτυχίας, όταν μαραίνονται ή καταρρέουν και χρειάζεται να τα αφήσεις να φύγουν, για να κάνεις χώρο ώστε να εμφανιστούν καινούργια πράγματα ή για να συμβεί η μεταμόρφωση. Αν προσκολληθείς σ' αυτά και αντισταθείς στην αλλαγή τους, σημαίνει ότι αρνείσαι να ακολουθήσεις τη ροή της ζωής και θα υποφέρεις.
Δεν είναι αλήθεια ότι η φορά του κύκλου προς τα επάνω είναι καλή και η προς τα κάτω κακή, παρά μόνο κατά την κρίση του νου. Η ανάπτυξη θεωρείται συνήθως θετική, αλλά τίποτε δεν μπορεί να αναπτύσσεται για πάντα. Αν η ανάπτυξη, οποιουδήποτε είδους, συνεχιζόταν ασταμάτητα, θα γινόταν τελικά τερατώδης και καταστροφική. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.
Η προς τα κάτω φορά του κύκλου είναι απόλυτα ουσιαστική για την πνευματική πραγμάτωση. Χρειάζεται να έχεις αποτύχει παταγωδώς σε κάποιο επίπεδο ή να έχεις βιώσει βαθιά απώλεια ή πόνο για να νιώσεις έλξη για την πνευματική διάσταση. Ή ίσως η ίδια σου η επιτυχία να έγινε κενή και δίχως νόημα, κι έτσι να αποδείχθηκε αποτυχία. Η αποτυχία βρίσκεται κρυμμένη σε κάθε επιτυχία και η επιτυχία σε κάθε αποτυχία. Σε τούτον τον κόσμο, δηλαδή στο επίπεδο της μορφής, όλοι "αποτυγχάνουν" αργά ή γρήγορα, και κάθε επίτευγμα τελικά καταλήγει στο τίποτε. Όλες οι μορφές είναι παροδικές. Μπορείς να εξακολουθήσεις να είσαι δραστήριος και να απολαμβάνεις τη δημιουργία νέων μορφών και περιστάσεων, αλλά δεν ταυτίζεσαι πια μαζί τους. Δεν τις χρειάζεσαι για να σου δώσουν μια αίσθηση εαυτού. Δεν είναι η ζωή σου - μόνο η κατάσταση της ζωής σου.

Απόσπασμα από την ενότητα Η Παροδικότητα και οι Κύκλοι της Ζωής του βιβλίου του Eckhart Tolle "Η Δύναμη του Τώρα".

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

Όλοι είμαστε μέρος του συνόλου


Δεν είναι περίεργο; Ζούμε στον πλανήτη της σχετικότητος, έχοντας έρθει εδώ για να δημιουργήσουμε σχέσεις και μέσα από αυτές να εξελιχθούμε ως άνθρωποι. Και η πιο σημαντική θεωρία της φυσικής, στην οποία υποτάχθηκαν νόμοι που κάποτε ήταν σεβαστοί, είναι αυτή της ...Σχετικότητος! Με αυτήν, η παλιά διαφορά ανάμεσα στο φυσικό και το υπερφυσικό έχασε τη σημασία της. Το υπερφυσικό συνήθως καθορίζεται σαν αποτέλεσμα μιας διεργασίας που δεν οφείλεται στις επιδράσεις των γνωστών δυνάμεων της φύσης. Αντικρίζοντας τον κόσμο με τα μάτια της λογικής της επιστήμης, το οπτικό πεδίο μας περιορίζεται συχνά από την έλλειψη ικανοποιητικού αριθμού εμπειριών επειδή οι φυσικές επιστήμες βασίζονται αποκλειστικά στο πείραμα. Ενώ τα στοιχεία του υπερφυσικού περιμένουν άθικτα την ερευνητική ματιά μας και καλύπτονται κάτω από το γενικό χαρακτηρισμό: Μυστικισμός. Ο όρος είναι σωστός και ανταποκρίνεται θαυμάσια στην Κρυφή Γνώση που, παρόλο ότι συνειδητοποιήσαμε την ύπαρξή της, την κρύψαμε από τον εαυτό μας.
Επάνω στη Γη υπάρχει ζωή - η ζωή που αγκαλιάζει κάθε φυτό και κάθε ζώο στον πλανήτη. Ο χρόνος χώρισε τη ζωή σ' εκατομμύρια διαφορετικές εκδηλώσεις, αλλά κάθε μία απ' αυτές είναι ένα αδιάσπαστο μέρος του συνόλου. Όλοι μας έχουμε βγει από την ίδια μήτρα. Υπάρχουν 92 χημικά στοιχεία στη φύση αλλά μόνο 16 από αυτά αποτελούν τη βάση της ζωικής ύλης. Ένα από τα 16, ο άνθρακας, παίζει τον κεντρικό ρόλο, γιατί έχει τη δυνατότητα να σχηματίζει πολύπλοκους συνδυασμούς και να ενώνεται με πλήθος στοιχεία. Ωστόσο, από τις χιλιάδες των πιθανών συνδυασμών, μόνο 20 αμινοξέα παράγουν τις κάθε λογής πρωτεΐνες και το σημαντικότερο είναι πως οι πρωτεΐνες παράγονται στον κατάλληλο τόπο και χρόνο μετά από μια διαδικασία και με βάση έναν κώδικα που αποτελείται από 4 μονάχα κύτταρα. Η συνταγή της ζωής είναι πάντα η ίδια, είτε μικρόβιο πρόκειται να γεννηθεί είτε καμήλα. Τα ζωντανά συστήματα αποτελούνται από καλά οργανωμένη ύλη. Από το χάος δημιουργούν την τάξη, παλεύοντας συνέχεια ενάντια στην τάση της αποσύνθεσης. Τηρούν την τάξη αντλώντας ενέργεια απ' έξω και η ενέργεια είναι αυτή που διατηρεί το σύστημα σε λειτουργία. Αυτό είναι το μυστικό της ζωής. Μια ασταμάτητη επικοινωνία ανάμεσα σ' όλα τα ζωντανά πλάσματα και το περιβάλλον τους. Ένα περίπλοκο δίκτυο αλληλεπιδράσεων ενώνει κάθε μορφή ζωής μέσα σ' ένα τεράστιο αυτοκινούμενο σύστημα. Κάθε μέρος του συγγενεύει με τα υπόλοιπα. Όλοι μας αποτελούμε μέρος του συνόλου, μέρος της Ζωής.

Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

Ημέρα της Γης


Σήμερα που είναι μέρα αφιερωμένη στη Γη, είναι ευκαιρία να μιλήσουμε για την αλληλεξάρτηση των ειδών της Γης. Θα πάρω για παράδειγμα τα δυο ζωντανά είδη: τους ανθρώπους και τα δέντρα.
Προφανώς τα δέντρα δεν απαιτούν την ίδια καθημερινή "συντήρηση" και φροντίδα τις οποίες χρειάζονται οι άνθρωποι. Έτσι, οι ανάγκες δεν είναι ίσες. Όμως είναι αλληλεξαρτώμενες. Δηλαδή, το ένα είδος εξαρτάται από το άλλο. Πρέπει να δίνουμε την ίδια προσοχή στις ανάγκες των δέντρων την οποία δίνουμε στις ανάγκες τις δικές μας, των ανθρώπων, αλλά οι ίδιες οι ανάγκες των δέντρων δεν είναι τόσο μεγάλες. Ωστόσο, αν αγνοήσουμε τις ανάγκες ενός ζωντανού είδους, το κάνουμε με δικό μας κίνδυνο. Όλα αυτά περιγράφονται υπέροχα στο βιβλίο "Οι τελευταίες ώρες της αρχαίας λιακάδας". Η συγγραφέας λέει ότι τα δέντρα παίρνουν διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα, χρησιμοποιώντας το μέρος του άνθρακα που υπάρχει σ' αυτό το αέριο για να φτιάξουν υδατάνθρακες, δηλαδή για να αναπτυχθούν. Σχεδόν όλα τα μέρη από τα οποία αποτελείται ένα φυτό, οι ρίζες, τα στελέχη, τα φύλλα, ακόμα και οι καρποί του δέντρου, είναι υδατάνθρακες. Στο μεταξύ, το μέρος του οξυγόνου αυτού του αερίου απελευθερώνεται από το δέντρο. Είναι το "περίττωμα" του δέντρου.
Από την άλλη μεριά, οι άνθρωποι χρειάζονται το οξυγόνο για να επιβιώσουν. Χωρίς τα δέντρα που μετατρέπουν το διοξείδιο του άνθρακα (που αφθονεί στη γήινη ατμόσφαιρα) σε οξυγόνο (που δεν αφθονεί) εμείς, ως είδος, δεν μπορούμε να επιβιώσουμε. Βλέπετε την ισορροπία;
Σας παρακαλώ λοιπόν να σταματήσουμε να καταστρέφουμε τα δέντρα. Ακόμα και αν φυτεύουμε δυο δέντρα για καθένα που καίμε ή κόβουμε, θα χρειαστούν τριακόσια χρόνια για να αναπτυχθούν τόσο ώστε να αποκτήσουν τη δύναμη και το μέγεθος που θα τους επιτρέψει να παραγάγουν την ίδια ποσότητα οξυγόνου με τα παλαιά δέντρα που κόβουμε. Το εργοστάσιο παραγωγής οξυγόνου του τροπικού δάσους του Αμαζονίου μπορεί να αντικατασταθεί ως προς την ικανότητά του να εξισορροπεί την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας σε, περίπου, δυο ή τρεις χιλιάδες χρόνια. Δεν ανησυχούμε. Αποψιλώνουμε χιλιάδες εκτάρια κάθε χρόνο, αλλά δεν ανησυχούμε. Αυτό που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει είναι ότι: κανένα είδος μέσα στο σύστημα δεν μπορεί να επιβιώσει αν το ίδιο το σύστημα καταστραφεί.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Για μια Νέα Πνευματικότητα


Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να αντέξει άλλα ξεσπάσματα θυμού και οργίλης διάθεσης. Κατορθώσαμε να βρούμε τον τρόπο να πακετάρουμε το τέλος του κόσμου μέσα σε ένα χαρτοφύλακα. Εκπαιδευτήκαμε να πετάμε αεροπλάνα πάνω σε κτίρια, να σκοτώνουμε χιλιάδες ανθρώπους χωρίς καθόλου πόνο. Αποφασίσαμε πως το να είμαστε κύριοι της Γης σημαίνει να την καταστρέφουμε - και να υποκρινόμαστε πως δεν ξέρουμε τι κάνουμε. Επιλέξαμε να επιτρέπουμε στο 20 τοις εκατό των ανθρώπων να κατέχουν το 80 τοις εκατό του παγκόσμιου εισοδήματος, και αυτό να το αποκαλούμε καλή ζωή. Με λίγα λόγια είμαστε μπερδεμένοι. Παρόλα ταύτα, υπάρχει τρόπος να βγούμε από αυτό το χάος και μέσα σε περίπου τριάντα χρόνια να ζούμε πραγματικά μια διαφορετική ζωή, έτσι όπως την έχουμε ονειρευτεί. Αρκεί να αποφασίσουμε πως θέλουμε να το κάνουμε. Διότι δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι συγγραφείς που επηρεάζουν τον κόσμο. Όχι μόνον εκείνοι. Όλοι μπορούμε να αλλάξουμε τον ρου της ανθρώπινης ιστορίας. Και δεν είναι υπερβολή αυτό, πιστέψτε με. Ο πολιτισμός μας βρίσκεται ήδη στο χείλος της πιο θαυμαστής του επίτευξης. Η ανθρωπότητα είναι σχεδόν έτοιμη να δημιουργήσει μια νέα μορφή πνευματικότητας.
Η Νέα Πνευματικότητα θα ενδυναμώσει και θα εμπνεύσει τον καθένα μας να ακολουθήσει την προσωπική του εσωτερική αλήθεια και γνώση, να αναζητήσει το δικό του μοναδικό δρόμο. Θα προσφέρει ισότητα, ενώ ταυτόχρονα θα αποδέχεται όλο το φάσμα των θρησκευτικών παραδόσεων και της πνευματικής σοφίας του κόσμου. Δεν θα είναι μια άλλη θρησκεία, ούτε απόρριψη αυτών που υπάρχουν. Θα είναι μία επέκταση, μία ενημέρωση που θα καθιστά τις υπάρχουσες ιερές διδασκαλίες πιο επίκαιρες, αντίστοιχες των σημερινών καιρών. Και τέλος έτσι θα δημιουργήσει εξαιρετικές νέες ευκαιρίες για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη.
Ο καιρός για να ακουστούν τέτοιες ιδέες έχει ωριμάσει και υπάρχουν φωτισμένα μυαλά που μας προτείνουν να ενστερνιστούμε μια νέου τύπου πνευματικότητα. Ένας από αυτούς είναι ο Δαλάι Λάμα ο 14ος, που είπε: "Πιστεύω βαθιά πως πρέπει να βρούμε, όλοι μαζί, μια νέα πνευματικότητα. Αυτή η καινούργια έννοια-ιδέα θα πρέπει να εκπονηθεί με τη συνεργασία όλων των θρησκευτικών ηγετών, με τέτοιο τρόπο ώστε όλοι οι άνθρωποι που διαθέτουν καλή θέληση να μπορέσουν να την τηρήσουν.
Έχουμε ανάγκη από μια νέα εξω-εκκλησιαστική πνευματικότητα, και θα ήταν ενδεδειγμένο να επιδιώξουμε την προώθηση αυτής της ιδέας, βοηθούμενοι από τους επιστήμονες, γιατί έτσι θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε σε αυτό που αναζητούμε - μια μη θρησκευτική ηθική".

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Το βάρος μιας νιφάδας


Ένας μελισσοφάγος απευθύνθηκε σ´ένα περιστέρι:
- Πες μου, ποιο είναι το βάρος μιας νιφάδας χιονιού;
- Δεν ζυγίζει περίπου τίποτα.
- Περίμενε, περιστέρι μου, θα σου διηγηθώ μια ιστορία.
Πριν από μερικές μέρες, ήμουν στο κλαδί ενός έλατου, όταν άρχισε να χιονίζει απαλά απαλά. Ένα ήρεμο και άκακο χιόνι, χωρίς θόρυβο και χωρίς θύελλα. Όπως δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, άρχισα να μετράω τις νιφάδες που έπεφταν στο στέγαστρο που έβλεπα, απέναντι από το κλαδί όπου βρισκόμουν.
Μέτρησα 751.972. Μάλιστα, άρχισαν να με πονάνε τα μάτια μου και να θολώνει το μυαλό μου, αλλά θυμάμαι καλά, ήταν 751.972 νιφάδες όταν το στέγαστρο άρχισε να τρίζει. Ακριβώς. Και όταν η 751.973η νιφάδα έπεσε πάνω του, ακόμη κι αν δε ζύγιζε τίποτα, κι αν δεν ήταν τίποτα, όπως λες, ε! λοιπόν, πίστεψέ με το στέγαστρο λύγισε και μετά έσπασε. Να, κοίτα, το έβγαλα φωτογραφία, για να με πιστέψεις!

Το περιστέρι τότε άρχισε να σκέπτεται: Ίσως τελικά το μόνο που λείπει για ν´αλλάξουν πολλά πράγματα σε τούτη τη γη, να είναι η δράση ενός μόνο ατόμου.

Διαβάζοντας αυτό, θ' αναρωτηθείς ίσως: «Κι εγώ, τι μπορώ να κάνω στον κόσμο που με περιβάλλει; Τι βάρος έχει η παρουσία μου στη μια ή στην άλλη δραστηριότητα; Σε τι θα βοηθούσα αν δεσμευόμουν περισσότερο; Δεν θα είμαι παρά μια σταγόνα νερού απέναντι σε μια θάλασσα αναγκών, δεν θα είμαι παρά μια προσευχή, μια ενθαρρυντική κουβέντα, μια διακριτική παρουσία».

Σκέψου αυτή την 751.973η νιφάδα. Αυτή άλλαξε τα πάντα. Κάθε πράγμα μόνο του έχει ένα εξευτελιστικό βάρος, αλλά η συσσωρευμένη δύναμη όλων των πράξεών μας μαζί, μπορεί ν´αλλάξει πολλά πράγματα.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Ποια είναι η καλύτερη βοήθεια;


Ποτέ μην προσφέρεις το είδος της βοήθειας που αποδυναμώνει. Ποτέ μην επιμένεις να προσφέρεις τη βοήθεια που εσύ νομίζεις ότι χρειάζεται κάποιος. Άφησε τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη να γνωρίσουν τι έχεις να δώσεις και μετά άκουσε τι θέλουν εκείνοι, δες τι είναι έτοιμοι να δεχτούν. Πρόσφερέ τους τη βοήθεια που θέλουν. Προσπάθησε όμως να μη δίνεις τίποτε που αποδυναμώνει. Εκείνο που αποδυναμώνει, δημιουργεί ή προωθεί την εξάρτηση. Στην πραγματικότητα, υπάρχει πάντα κάποιος τρόπος με τον οποίο μπορείς να βοηθήσεις τους άλλους, που επιπλέον να τους ενδυναμώνει.
Το ν' αγνοήσεις εντελώς τη δύσκολη θέση κάποιου που πραγματικά ζητάει τη βοήθειά σου, δεν είναι η απάντηση, γιατί το πολύ λίγο δεν ενδυναμώνει περισσότερο τον άλλο απ' ό,τι το πάρα πολύ. Το να έχεις υψηλότερη συνειδητότητα, δεν σημαίνει ότι μπορείς συνειδητά ν' αγνοείς τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται ο συνάνθρωπός σου, με το επιχείρημα ότι το να τους αφήσεις "να βράσουν στο ζουμί τους" είναι το υπέρτατο δώρο που μπορείς να τους κάνεις. Αυτή η στάση είναι υποκρισία και υπεροψία στον ύψιστο βαθμό. Απλώς σου επιτρέπει να δικαιολογήσεις την απροθυμία σου να εμπλακείς.

Τρίτη, 8 Απριλίου 2008

Ενιαίο ζωντανό σύστημα


Οι περισσότεροι από εμάς φαντάζονται, αν το φαντάζονται καθόλου, πως τα ουράνια σώματα του Διαστήματος όπως η Γη, ο Ήλιος και το ηλιακό σύστημα είναι "άψυχα", νεκρά. Τα αντιλαμβάνονται σαν αδρανή σώματα - βράχια κυρίως - που κινούνται μέσα στο Χωροχρονικό Συνεχές σύμφωνα με ένα σχέδιο που πρωτοτέθηκε σε κίνηση κατά την Πρωταρχική Έκρηξη... αυτό που ονομάζουμε Big Bang.
Αλλά αυτό είναι ψευδαίσθηση, και όταν ζούμε με αυτή την ψευδαίσθηση, δεν έχουμε κανένα λόγο να ενεργούμε σε σχέση με εκείνα τα "άψυχα" πράγματα, εκτός από το πώς να τα εκμεταλλευόμαστε όσο περισσότερο γίνεται, ούτως ώστε να "ζούμε καλύτερα".
Όμως, μόλις κατορθώσουμε να συλλάβουμε νοερά και βιώσουμε την ιδέα πως εκείνα τα πράγματα στο σύμπαν αποτελούν τμήμα ενός ζωντανού συστήματος - όπως αποτελούν στην πραγματικότητα - τότε η ιδέα για τον εαυτό μας σε σχέση με αυτό το σύστημα, αλλάζει.
Σήμερα γνωρίζουμε πως εμείς είμαστε ζωντανοί οργανισμοί, αλλά τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε πως όλα τα πράγματα, τα πάντα, είναι επίσης ζωντανά, τότε θα βιώσουμε τον εαυτό μας σαν μέρος ενός Ευρύτερου Όλου. Ένα σύνολο ενέργειας εντός ενός μεγαλύτερου συνόλου ενέργειας, μια Μορφή Ζωής εντός μιας Μεγαλύτερης Μορφής. Ενός Μικρού Εαυτού που είναι τμήμα ενός Μεγάλου Εαυτού.
Αυτό είναι το κομμάτι του παζλ που λείπει και δεν περιλαμβάνεται στη θεολογία του σήμερα. Η σημερινή θεολογία ανήκει στη λεγόμενη Παλαιά Πνευματικότητα. Η Νέα Πνευματικότητα μόλις ανέτειλε με ένα αμυδρό φως που προσπαθεί να διώξει μακριά τα μαύρα σύννεφα της διαχωριστικότητας και της μισαλλοδοξίας που καταστρέφουν τις ζωές μας.

Σάββατο, 5 Απριλίου 2008

Η ζωή είναι ενέργεια


Όλη η ζωή είναι ενέργεια σε κίνηση. Τίποτα δεν μένει ακίνητο. Τίποτα. Ούτε μια μικρή πέτρα, ένας βράχος. Και η κίνηση σημαίνει αλλαγή. Όμως η ενέργεια αυτή δεν δονείται με την ίδια ταχύτητα συχνότητας - ή, αλλιώς, με το ίδιο επίπεδο συνειδητότητας. Η ενέργεια που είναι ολότελα συνειδητή για τον εαυτό της κινείται ταχύτερα και παράγει διαφορά. Η ενέργεια που δεν είναι ολότελα συνειδητή για τον εαυτό της κινείται πολύ αργά και παράγει ξανά και ξανά το ίδιο πρότυπο που είχε προηγουμένως, έως ότου εκείνο το πρότυπο αποφασίσει να αλλάξει το ίδιο μέσα από μια μακριά περίοδο χρόνου. Για το λόγο αυτό βλέπουμε την πέτρα να παραμένει η ίδια ενώ η εμφάνιση ενός ανθρώπου αλλάζει με το χρόνο. Στην πράξη ο άνθρωπος αλλάζει από μέρα σε μέρα, αν και αυτές οι αλλαγές δεν γίνονται αντιληπτές, όπως και οι αλλαγές της πέτρας.
Τα συστήματα ενέργειας που δονούνται με χαμηλότερη ταχύτητα είναι περισσότερο αξιόπιστα, περισσότερο έγκυρα, περισσότερο σταθερά. Αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή παράγουν ξανά και ξανά το ίδιο πρότυπο όπως και πρώτα, μέχρι τη στιγμή που το ίδιο το πρότυπο θα αλλάξει τον εαυτό του μετά από μια πολύ μεγάλη χρονική περίοδο. Το σύμπαν, επί παραδείγματι, περιστρέφεται με τέτοιο πρότυπο. Ο Γαλαξίας μας (Milky Way) περιστρέφεται με τον ίδιο τρόπο για δισεκατομμύρια χρόνια και θα εξακολουθήσει να το κάνει για άλλα τόσα και περισσότερο. Όλα έχουν να κάνουν με τη συνειδητότητα του εαυτού. Ακόμα και η πέτρα έχει αυτοσυνείδηση αλλά το επίπεδο είναι πολύ χαμηλό. Η ενέργεια που έχει μεγάλη αυτοσυνείδηση τείνει να την αυξάνει. Όταν η ενέργεια αποκτήσει επίγνωση της συνειδητότητάς της, τείνει να γίνεται όλο και περισσότερο ενσυνείδητη.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Ο κενός τοίχος


Ευχαριστώ πολύ το φίλο που έστειλε αυτή την πολύ τρυφερή ιστοριούλα!
Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρεπόταν να μένει καθιστός μία ώρα κάθε απόγευμα, γιατί αυτό τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.
Το κρεβάτι του βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένα χώρισμα που βρισκόταν μεταξύ των δυο κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Οι άντρες μιλούσαν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το πού είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός, περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.
Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία, άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε απ’ όλη τη δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι-χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια δέντρα είχαν φυτρώσει στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.
Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φανταζόταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άλλος άντρας δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας, μπορούσε με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.
Οι μέρες περνούσαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας και ζήλιας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα του να ήταν αυτός που θα μπορούσε να δει τη θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται το συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερνε σε απόγνωση.
Ένα πρωινό, σε μια επίσκεψή της η νοσοκόμα βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο, νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένη κάλεσε βοήθεια και απομάκρυναν το πτώμα.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα ο άντρας σε ακινησία ζήτησε από τη νοσοκόμα να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετέφερε και φρόντισε να είναι άνετος. Σιγά-σιγά εκείνος, στηριζόμενος με πόνο στον αγκώνα του, κατάφερε να σηκωθεί και να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους τώρα θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.
Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !
Κάλεσε αμέσως τη νοσοκόμα και τη ρώτησε «πώς μπορούσε ο συγκάτοικός του να βλέπει όλα εκείνα που του περιέγραφε, πώς μπορούσε να του μιλάει για τόση ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαινόταν από το παράθυρο ήταν ένας παλιός και βρώμικος τοίχος!»
Και η νοσοκόμα του απάντησε : «Ω θεέ μου... δεν ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικός σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε καν να δει τον άδειο τοίχο, ίσως ήθελε, απλά, να σας ενθαρρύνει!»
Εν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι , που εσείς δεν έχετε, πιθανότατα να χάσετε τη χαρά τού να γίνετε αποδέκτες αυτών που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Ελευθέρωσε τη χαρά


Μέχρι σήμερα όλοι μας ξέραμε πως το γέλιο και η χαρά κάνουν καλό στην ψυχή. Τώρα όμως θα πάμε λίγο πιο πέρα. Η χαρά είναι η ψυχή. Η ψυχή είναι αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε χαρά. Καθαρή χαρά. Ατέλειωτη χαρά. Αυτή είναι η φύση της ψυχής. Το χαμόγελο είναι ένα παράθυρο προς την ψυχή. Το γέλιο είναι η πόρτα.
Στον κόσμο, παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι, στους οποίους ανήκουν οι γεμάτες χαρά ψυχές, δεν φαίνονται καθόλου ευτυχισμένοι. Τι συμβαίνει λοιπόν; Αν η ψυχή σου είναι τόσο χαρούμενη, γιατί εσύ δεν είσαι; Η απάντηση βρίσκεται στο νου σου. Άνοιξε το νου σου, άφησε τα συναισθήματά σου να εκτονωθούν, να αποβάλουν δηλαδή τον "τόνο", την ένταση και η καρδιά σου θα είναι τότε ένας αγωγός που θα επιτρέπει την ελεύθερη ροή της ζωτικής ενέργειας στην ψυχή σου. Αυτή η ελεύθερη ροή της ενέργειας είναι χαρά. Και η χαρά είναι αγάπη που εκφράζεται ελεύθερα. Όποτε η ελεύθερη και απεριόριστη έκφραση της ζωής και της αγάπης απαγορεύεται ή περιορίζεται από οποιαδήποτε περίσταση ή συνθήκη, τότε η ψυχή, που είναι η ίδια η χαρά, δεν εκφράζεται πλήρως. Η χαρά που δεν εκφράζεται πλήρως είναι αυτό που ονομάζεται λύπη.
Υπάρχουν φορές, πολλές είναι η αλήθεια, που δεν νιώθεις χαρά. Τότε πώς γίνεται να την ελευθερώσεις; Αυτό είναι το μυστικό της χαράς. Δεν μπορείς να νιώσεις χαρά, μέχρι να την εκφράσεις, να την βγάλεις από μέσα σου. Και αν δεν τη νιώθεις, τότε βοήθησε κάποιον άλλον να τη νιώσει. Ελευθέρωσε τη χαρά που βρίσκεται μέσα σε κάποιον άλλον και ελευθερώνεις τη χαρά που είναι μέσα σου.
Μπορεί να γίνει με κάτι τόσο απλό όσο ένα χαμόγελο. Ή ένα κομπλιμέντο. Ή μια τρυφερή ματιά. Με το να μοιραστείς ένα συναίσθημα, με το να πεις την αλήθεια, με το να σταματήσεις το θυμό, με το να πάψεις να κάνεις κριτική. Με την προθυμία να ακούσεις και με την προθυμία να μιλήσεις. Με την απόφαση να συγχωρήσεις και με την επιλογή να ελευθερώσεις. Με την αυτοδέσμευση να δίνεις και με τη χάρη να δέχεσαι.
Σου λέω ότι υπάρχουν χίλιοι τρόποι να ελευθερώσεις τη χαρά στην καρδιά κάποιου άλλου. Όχι, χίλιες φορές χίλιοι.

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Βοηθήστε τα παιδιά σας


Τα παιδιά σήμερα αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα από όλους. Και όσο πιο δύσκολα τα καταφέρνουν στη ζωή, τόσο πιο ζοφερό είναι το μέλλον που δημιουργούν. Αυτό το μέλλον επηρεάζει όλους. Ακόμα και τον πλανήτη. Λύση υπάρχει αλλά δεν υπάρχει αρκετή θέληση για την εφαρμογή της.
Και πρώτα-πρώτα χρειάζεται να περνάτε περισσότερο χρόνο με τα παιδιά σας. Σταματήστε να φέρεστε σαν να μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους από τα έντεκα. Αρχίστε να συμμετέχετε και συνεχίστε να συμμετέχετε πάντα στη ζωή τους. Απλά μην είστε καταπιεστικοί σ' αυτό. Μιλήστε με τους δασκάλους τους. Γίνετε φίλοι με τους φίλους τους. Ασκήστε επιρροή. Να είστε μια πραγματική παρουσία στη ζωή τους. Μην τα αφήνετε να γλιστρήσουν μακριά σας.
Δεύτερον, πάρτε ενεργή θέση κατά της βίας και των προτύπων της βίας στη ζωή τους. Οι εικόνες διδάσκουν. Στην πραγματικότητα, οι εικόνες διδάσκουν ταχύτερα και εντυπώνονται βαθύτερα απ' όσο τα λόγια.
Να επιμείνετε ώστε αυτοί που έχουν την ευθύνη της αναπαραγωγής της πολιτιστικής σας ιστορίας (παραγωγοί του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, κατασκευαστές ηλεκτρονικών παιχνιδιών, δημιουργοί κόμικς και άλλοι παραγωγοί εικόνων) να δημιουργήσουν μια νέα πολιτιστική ιστορία, με νέα ηθική - μια ηθική μη βίας.
Τρίτον, κάντε ό,τι χρειάζεται για να εξασφαλίσετε ότι τα όργανα της βίας δεν είναι διαθέσιμα στα παιδιά και στους εφήβους σας. Εμποδίστε την εύκολη πρόσβαση και την εύκολη απόκτηση.
Τέταρτον, και πιο σημαντικό απ' όλα, εξαλείψτε τη βία από τη δική σας ζωή. Είστε το σημαντικότερο πρότυπο για τα παιδιά σας. Αν βλέπουν εσάς να χρησιμοποιείτε βία, τότε κι αυτά θα χρησιμοποιούν βία.
Δεν μπορείτε να σκεφτείτε άλλον τρόπο για να διδάξετε αυτούς που λέτε ότι αγαπάτε βαθιά; Ο μόνος τρόπος που μπορείτε να σκεφτείτε είναι να τα φοβίζετε, να τα τρομάζετε ή να τα πονάτε;
Ο πολιτισμός των ανθρώπων χρησιμοποιεί από πολύ παλιά το σωματικό πόνο για την ανεπιθύμητη συμπεριφορά, όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και στους ενηλίκους. Σκοτώνει τους ανθρώπους για να κάνει τους ανθρώπους να σταματήσουν να σκοτώνουν ανθρώπους.
Είναι τρέλα να επαναλαμβάνετε τις συμπεριφορές που θέλετε να σταματήσετε, για να τις σταματήσετε. Είναι τρέλα να δίνετε σε ολόκληρη την κοινωνία πρότυπα συμπεριφορών που λέτε ότι δε θέλετε να αντιγράψουν τα παιδιά σας. Και η μεγαλύτερη τρέλα είναι να προσποιείστε ότι τίποτε απ' όλα αυτά δε συμβαίνει και ύστερα να αναρωτιέστε γιατί τα παιδιά σας συμπεριφέρονται τρελά.

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Σύμπτωση ή κάτι άλλο;


Μια νύχτα γεμάτη αστέρια, μια γυναίκα βγαίνει στο μπαλκόνι της και θαυμάζει τον γεμάτο μικρά διαμαντάκια ουρανό. Τα μάτια της τρέχουν δάκρυα αναζητώντας να βρει τις απαντήσεις που θα θεραπεύσουν τη ραγισμένη της καρδιά. Νιώθει μόνη, απελπισμένη. "Θεέ μου", φωνάζει, "αν είσαι εδώ, δείξε μου τον εαυτό σου. Δεν αντέχω άλλο μόνη μου". Ξαφνικά, ένα αστέρι πέφτει σχίζοντας τον ουρανό μπροστά της. Η καρδιά της σταματά. Δεν πιστεύει στα μάτια της.
Ήταν αυτό το πράγμα ο Θεός;
Κάποιος θα έλεγε ναι. Κάποιος άλλος θα έλεγε ότι ήταν σύμπτωση. Ένα απρογραμμάτιστο τυχαίο γεγονός. Ένα απρογραμμάτιστο τυχαίο γεγονός, που απρογραμμάτιστα επέλεξε εκείνο το απρογραμμάτιστο λεπτό για εκείνο το απρογραμμάτιστο συμβάν.
Το γεγονός ότι συνέβη ακριβώς τότε, δεν έχει καμία σημασία παρά μονάχα τη σημασία που του δίνει κάποιος.
Στην παραπάνω ιστορία, ποια σημασία δίνεις εσύ στον διάττοντα αστέρα, που έπεσε ακριβώς εκείνη τη στιγμή που η γυναίκα ζητούσε από το Θεό να της δώσει ένα σημάδι της ύπαρξής Του;
Τι πιστεύεις ότι θα επέλεγε σαν απάντηση η γυναίκα;
Ακριβώς αυτό. Γι' αυτήν ήταν ο Θεός.
Ο Θεός επικοινωνεί με τους ανθρώπους συνεχώς. Δεν σταμάτησε να μιλάει πριν από 2.000 χρόνια, ούτε έχει διαλέξει μερικά μόνο άτομα στα οποία αποκαλύπτεται. Αποκαλύπτει τον εαυτό Του σε όλα τα ανθρώπινα όντα, όμως μόνον λίγα έχουν αγκαλιάσει αυτές τις αποκαλύψεις, τις είδαν έτσι όπως είναι, τις κράτησαν μέσα τους σαν ιερές - κι έτσι φαίνεται σαν να τις λαμβάνουν πολύ λίγα.
Ο Θεός - η δύναμη, η ενέργεια, το σχέδιο, η εμπειρία που μερικοί αποκαλούν Θεότητα - δείχνει τον εαυτό Του/Της στη ζωή σου με τον τρόπο που ταιριάζει περισσότερο στο χρόνο, το χώρο και την κατάσταση που επικρατούν. Αποκαλείς αυτή την εμπειρία είτε "Θεό" ή αλλιώς - σύμπτωση, συχρονισμό, τυχαίο γεγονός, οτιδήποτε. Όπως και να την αποκαλείς δεν αλλάζει αυτό που είναι - απλά δείχνει το δικό σου σύστημα πεποιθήσεων.
Αν πιστεύεις ότι ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζεται η Ζωή σε σένα τώρα είναι ο Θεός, θα τον δεις σαν Θεό. Αν δεν πιστεύεις ότι ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζεται η Ζωή σε σένα τώρα είναι ο Θεός, δεν θα τον δεις σαν Θεό. Μερικοί λένε ότι πρώτα βλέπεις και μετά πιστεύεις, αλλά Εγώ σου λέω πως πρώτα πιστεύεις και μετά βλέπεις.

Από το βιβλίο "Ο Θεός του Αύριο" του Νηλ Ντόναλντ Ουώλς.