Angel's Blog

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2020

Γνωριμία με το πηγάδι της Αβύσσου

                            

Η επίσκεψη αυτή – με τη βοήθεια Οδηγού – μας έμαθε πόσο πολύ ρισκάρουμε να υποφέρουμε για όλη την αιωνιότητα, μόνο και μόνο επειδή δεν δίνουμε προσοχή στο τρόπο με τον οποίο ζούμε.   

Θα έχετε σίγουρα προσέξει πως όταν οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή και ειδικά αν αυτοί είναι νέοι ή γνωστοί καλλιτέχνες, ο κόσμος συνηθίζει να τους αποχαιρετά μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, ευχόμενοι «καλό παράδεισο», που μάλλον αποτελεί μέρος της ευχής «καλό ταξίδι στον παράδεισο». Αυτό μάλλον θα ’ναι, διότι ο παράδεισος είναι μόνο καλός και η έκφραση «καλό παράδεισο» αποτελεί πλεονασμό. Τέλος πάντων... αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι το ότι αυτή η ευχή θα ‘πιάσει’ μόνον αν α) πίστευαν στο Θεό ενόσω ζούσαν και β) οι πράξεις τους ήταν τέτοιες που θα τους επιτρέψουν στη συνέχεια (μετά το θάνατο) να πάνε στον παράδεισο. Διότι ΔΕΝ πάνε όλοι στον παράδεισο. Να το πω καλύτερα... από τους ανθρώπους, οι πιο πολλοί πάνε στην Κόλαση, αρκετοί στον Άδη (το Καθαρτήριο των Καθολικών χριστιανών) και πολύ λίγοι στον παράδεισο.

Και η τραγική ειρωνία είναι ότι όσοι πάνε στην κόλαση δεν είναι απαραίτητα κακοί άνθρωποι. Όχι, μπορεί κατά τη διάρκεια της ζωής τους να ήταν καλοί, ευγενικοί, γενναιόδωροι, να σέβονταν τους άλλους, να βοηθάγανε κόσμο. Όμως είχαν κάτι που τους εμπόδισε την είσοδο στον παράδεισο. Είτε ήσαν άθεοι, δεν πίστευαν δηλαδή στο Θεό και φυσικά ούτε στην κόλαση, είτε ανήκαν στη μερίδα των ανθρώπων που αναζητούσαν με ζήλο τον Θεό, αλλά τον έψαχναν σε λάθος μονοπάτια.
Εδώ, θέλω να διευκρινίσω ότι τα παραπάνω δεν ισχύουν για  τους ανθρώπους που πιστεύουν σε άλλες θρησκείες (Ινδουιστές, Βουδδιστές, Μουσουλμάνοι, ιθαγενείς) οι οποίοι δεν γνωρίζουν τον Νόμο και επομένως δεν βρίσκονται κάτω από τις υπαγορεύσεις του Νόμου. Όλοι αυτοί θα κριθούν κατά την Τελευταία Κρίση ανάλογα με τις πράξεις τους. 

Σήμερα, το μεγάλο πρόβλημα της κοινωνίας είναι ότι έχουν πάψει οι άνθρωποι να πιστεύουν στην ύπαρξη της κόλασης και αυτό οφείλεται στην πληθώρα των ψευδοπροφητών (συγγραφέων) και ψευτοδιδασκαλιών (βιβλία με τις θεωρίες τους), που έχουν πείσει μια τεράστια μερίδα της ανθρωπότητας ότι δεν υπάρχει κόλαση. Ένα μικρό παράδειγμα για το πόσο μεγάλο κακό έχουν κάνει όλοι αυτοί οι σύγχρονοι συγγραφείς είναι το εξής: μόνον τα βιβλία του Neale Donald Walsch, που έχουν να κάνουν με συζητήσεις του συγγραφέα με (δήθεν) τον Θεό, έχουν μεταφραστεί σε 34 γλώσσες και εκατομμύρια αναγνώστες είναι ευτυχείς που τα διάβασαν και ‘απέκτησαν’ θεϊκές γνώσεις.

Αυτό που δεν φαντάζονται γενικά οι άνθρωποι είναι το πόσο πονηρός είναι ο διάβολος. Τον περασμένο αιώνα εκείνοι που είχαν απομακρυνθεί από το Θεό λέγονταν άθεοι. Ήταν ξεκάθαροι στην άποψή τους και δεν ήθελαν καμία σχέση μαζί Του. Τον παρόντα αιώνα όμως, οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι κάτι λείπει από τη ζωή τους, έκαναν μια μεγάλη στροφή προς την πνευματικότητα και άρχισαν να τους απασχολούν, σοβαρά, τα ερωτήματα περί Θεού, της ύπαρξής τους, τι γίνεται μετά τον θάνατο και τα σχετικά. Άρχισαν να αναζητούν τις απαντήσεις εκεί όπου υπήρχε κάποια πνευματική ομάδα που τους ταίριαζε και την ακολουθούσαν. Εδώ είναι που ο διάβολος «έβαλε το χεράκι του» και ξεγέλασε εκατομμύρια ανθρώπων. Το δύσκολο για τα εκατομμύρια αυτά των ανθρώπων είναι ότι δεν πιστεύουν, δεν γνωρίζουν πως έχουν πέσει στην παγίδα του και έτσι δεν ενδιαφέρονται να αναζητήσουν κάπου αλλού την αλήθεια.

Η δύναμη του διαβόλου, εάν την συγκρίνουμε με αυτήν του ανθρώπου, είναι απεριόριστη σε διαφορά, είτε κάνουμε λόγο για δύναμη φυσική είτε πνευματική. Ο απόστολος Παύλος γράφει στην προς Εφεσίους επιστολή ότι «ο αντίπαλος δεν είναι άνθρωπος με σάρκα και αίμα», θέλοντας να δείξει ότι είναι πολύ ισχυρός και ανώτερος από τους ανθρώπους σε δύναμη. Θυμηθείτε ότι ήταν ένας από τους αρχαγγέλους του Θεού και παρέσυρε στην πτώση το 1/3 των αγγέλων του ουρανού. Βλέπουμε ακόμα, ότι μπορούσε εύκολα να ρίχνει φωτιά από τον ουρανό «πυρ έπεσε εκ του ουρανού και κατέκαυσε τα πρόβατα» (Ιωβ. 1:16), να σηκώνει θύελλες, να συντάσσει παμπόνηρα σχέδια που πολλοί ανθρώπινοι εγκέφαλοι μαζί δεν θα μπορούσαν να σκεφτούν, ή το χειρότερο απ’ όλα, «ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός» όπως λέει ο απόστολος Παύλος στην Β’ επιστολή προς Κορινθίους (11:14) και «ο σατανάς είναι ο θεός αυτού του αιώνα, έχει τυφλώσει τη σκέψη των απίστων, ώστε να μην μπορούν να δουν το φως του Ευαγγελίου που αποκαλύπτει τη δόξα του Χριστού...» (Β’ Κορ. 4:4).

Με τη μεγάλη λαχτάρα, λοιπόν, που οι άνθρωποι έχουν για να βρουν τον Θεό, τον αναζητούν στα χιλιάδες πνευματικά μονοπάτια που ανοίγονται μπροστά τους. 

Τώρα, προσέξτε... καταλαβαίνετε ότι όλοι αυτοί οι αναζητητές της αλήθειας δεν είναι άθεοι. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι εκείνοι που έχουν μεγάλο ζήλο για τον Θεό. Είναι εκλεκτοί. Γι’ αυτό και βλέπουμε πως το παιχνίδι στην εποχή μας άλλαξε, αναβαθμίστηκε, έγινε πολύ πιο δύσκολο. Τώρα χρειάζεται μεγάλη ικανότητα διάκρισης. Ποιο από όλα τα μονοπάτια της πνευματικότητας είναι το σωστό και οδηγεί στο Θεό; Η απάντηση, ευτυχώς, είναι μόνο ΜΙΑ. Και αν κάποιος την έχει στη σκέψη του, δεν θα γελαστεί. Μόνο ένα μονοπάτι οδηγεί στο Θεό. Ο Ιησούς το αναφέρει πολύ καθαρά: «Εγώ είμαι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή· κανείς δεν πηγαίνει στον Πατέρα παρά μόνο αν περάσει από μένα» (Ιωάν. 14:6).

Επομένως τι;

Επομένως, όλες εκείνες οι πολύ όμορφες συζητήσεις και επικοινωνίες με έναν υποτιθέμενο Θεό, ή με ανώτερες οντότητες όπως ο Seth, ο Ra (The Law of One), η οντότητα Abraham, Kryon, η οντότητα Laarkmaa (Πλειάδιος), The Group, η οντότητα Adamus, ή οι επικοινωνίες που κάποιες μητέρες πιστεύουν πως έχουν με τα πεθαμένα παιδιά τους, τα οποία δίνουν μέσω αυτών πληροφορίες στον κόσμο, όπως ο Matthew Ward (ο Matthew έχει πει πως ήταν ο απόστολος Ματθαίος σε προηγούμενη ζωή του και ισχυρίζεται ότι ο Ιησούς δεν σταυρώθηκε και γι’ αυτό δεν αναστήθηκε), ο Eric ή οι πνευματιστικές Εκκλησίες της Αγγλίας, των ΗΠΑ, της Βραζιλίας και άλλων χωρών· και η λίστα μεγαλώνει... Όλα τα ανωτέρω δεν προέρχονται από τον Θεό, επειδή, αν δοκιμάσετε να τα γνωρίσετε από κοντά, εκ των έσω, θα δείτε ότι πουθενά δεν αναφέρεται το όνομα του Ιησού, Τον έχουν εξαφανίσει σαν να μην υπάρχει. Όπως έχουν εξαφανίσει και την κόλαση σαν να μην υπάρχει και αυτή, και υποστηρίζουν πως είναι απλά ένα νοητικό στάδιο που κάποιος (ίσως) βιώσει για λίγο μετά τον θάνατό του. Αλλά μετά θα πάει κατευθείαν στον παράδεισο, αφού δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά ο παράδεισος.

Μια άλλη μεγάλη πλάνη στην οποία έχουν πέσει εκατομμύρια άνθρωποι είναι όσοι πιστεύουν στην Άνοδο (Αscension) της Γης. Ότι η Γη ως πλανήτης θα περάσει στην 5η Διάσταση μαζί με όλους τους ενεργειακά ‘έτοιμους’ πολίτες χωρίς να ζήσουν τις δοκιμασίες και τα βάσανα που αναφέρει η Αποκάλυψη για τους Έσχατους Καιρούς και τα οποία θα περάσουν όσοι μείνουν πίσω.
ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ.

Επικοινωνίες με τον Ουρανό φυσικά και υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά υπόκεινται στη δικαιοδοσία του Ουρανού σε ποιους και πόσο συχνά θα δίνονται αυτές οι επικοινωνίες στα άτομα που έχει επιλέξει να λειτουργούν ως προφήτες, οραματιστές ή μυστικιστές.
Τέτοιες επικοινωνίες συμβαίνουν πολλές στις μέρες μας επειδή είναι και ένα από τα σημεία των  Έσχατων Καιρών: «και κατά τις έσχατες ημέρες, λέει ο Θεός, θα χαρίσω πλουσιοπάροχα το Πνεύμα μου επάνω σε κάθε άνθρωπο· και θα προφητεύσουν οι γιοι σας και οι θυγατέρες σας, και οι νέοι σας θα δουν οράματα, και οι γέροντές σας θα δουν όνειρα· και ακόμα, επάνω σε εκείνους που μου ανήκουν κατά τις ημέρες εκείνες θα ξεχύνω πλουσιοπάροχα το Πνεύμα μου, και θα κηρύξουν την αλήθεια του Θεού...» (Πρ. Απ. 2:17) όπως ο προφήτης της Π. Διαθήκης «ύστερα απ’ αυτά θα ξεχύνω το πνεύμα μου επάνω σε κάθε άνθρωπο· και θα προφητεύσουν οι γιοι σας, και οι θυγατέρες σας· οι γέροντές σας θα ονειρευτούν όνειρα θεϊκά, οι νέοι σας θα δουν οράματα» (Ιωήλ 2:28).

Ο Ιησούς σε ένα από τα μηνύματά Του μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, «Σας βεβαιώνω: οι προφήτες που δεν έστειλα Εγώ και προφητεύουν στο Όνομά Μου (στο Όνομα του Θεού), θα σας πουν μόνο πως θα γίνουν καλά τα πράγματα. Οι δικοί Μου προφήτες είναι σταλμένοι για να φωνάζουν με αγωνία: Μετανοήστε! Γιατί η οργή του Θεού θα ανάψει μια φωτιά που θα σας κατακάψει!»
Και σε άλλο μήνυμα λέει: «Αχ, γενεά... πλησιάζει η ώρα που ο Εχθρός θα σας κοσκινίσει όλους, στην πραγματικότητα έφτασε αυτή η ώρα, ο Εχθρός στήνει οχυρώματα ολόγυρά σας!» και πιο κάτω: «Μη Με φοβάστε, να φοβάστε εκείνον που προσποιείται πως δεν υπάρχει και σας παρασύρει με πολλή κακία στο Θάνατο. Εγώ Είμαι το Φως» (Αληθινή εν Θεώ Ζωή’ σελ. 842 και 606).

Κατά την Αγ. Φαουστίνα
Περιγραφή της Κόλασης

Πολλοί άγιοι, μυστικιστές και οραματιστές έχουν δει την Κόλαση με σκοπό να μας μεταφέρουν τις εμπειρίες τους για να πιστέψουμε πόσο αληθινή είναι. Παρακάτω ακολουθούν σχετικά παραδείγματα από μηνύματα:

Μήνυμα του Ιησού στην μυστικίστρια (mystic) και οραματίστρια (locutionist) Βασούλα Ρυντέν στις 07/03/1987 σχετικά με την κόλαση:

Ιησούς: Κόρη, σήμερα θα με ακολουθήσεις στη σκοτεινή επικράτεια του εχθρού Μου, για να δεις πόσο υποφέρουν οι ψυχές που Με αρνήθηκαν.

Β. Ρυντέν: Είναι χαμένες Ιησού;

Ιησούς: Όσες είναι στην κόλαση είναι χαμένες, όσες είναι στο καθαρτήριο (Άδης) σώζονται χάρις στην αγάπη αυτών που Με αγαπούν, προσεύχονται και επανορθώνουν. Μη φοβάσαι, το Φως Μου σε προστατεύει και Είμαι μαζί σου.

Β. Ρυντέν: Βρέθηκα υπόγεια. Έμοιαζε με υπόγεια σπηλιά, σκοτεινή. Τη φώτιζε μόνον η φωτιά. Είχε υγρασία και το έδαφος κολλούσε. Είδα πολλές ψυχές στη σειρά.  Ήταν δεμένες και φαίνονταν μόνο τα κεφάλια τους, πρόσωπα γεμάτα αγωνία. Είχε πολύ θόρυβο, σαν σιδερένιες μηχανές σε λειτουργία.  Πολλή οχλοβοή, σφυροκοπήματα, σφυρίγματα, πολλή κίνηση.

Μπροστά από αυτά τα κεφάλια κάποιος στεκόταν με το χέρι τεντωμένο και κρατούσε στην παλάμη του λάβα. Κουνούσε το χέρι του από δεξιά στα αριστερά και έριχνε την καυτή λάβα πάνω σε αυτά τα πρόσωπα που ήταν πρησμένα από τα καψίματα. Ξαφνικά το άτομο αυτό, που κατάλαβα πως ήταν ο Σατανάς, πρόσεξε την παρουσία μας και γύρισε.

(Μιλάει ο Σατανάς): «Κοιτάξτε την!» Και έφτυσε καταγής με αηδία και θυμό στη θέα της παρουσίας του Ιησού και της δικής μου. «Άθλιο σκουλήκι, κοιτάξτε την, έχουμε στις μέρες μας ακόμη και σκουλήκια που έρχονται να μας ρουφήξουν το αίμα, πήγαινε να γ…….ς», μου είπε. «Κοίτα!» και έριξε ξανά καυτή λάβα πάνω στα πρόσωπα αυτά. Τους άκουσα να φωνάζουν: «αφήστε μας να πεθάνουμε!»

Και τότε ο Σατανάς, που έμοιαζε με τρελό, έξω φρενών από το θυμό του, φώναξε: «Πλάσματα της γης ακούστε με, σε μέεενα θα έρθετε!»

Σκέφτηκα μόνο πως παρά τις απειλές του θα πρέπει να είναι τρελός για να πιστεύει πως στο τέλος θα νικήσει. Θα πρέπει να διάβασε τις περιφρονητικές σκέψεις μου γιατί πολύ απειλητικά είπε: «Δεν είμαι τρελός!», και γελώντας χαιρέκακα και ειρωνικά είπε σε εκείνες τις δύστυχες ψυχές: «Ακούσατε; Με είπε τρελό!» και ύστερα με σαρκασμό, «αγαπημένες μου ψυχές, θα σας κάνω να πληρώσετε για τα λόγια της».

Ετοιμαζόταν να πάρει πάλι λάβα. Στράφηκα απελπισμένη στον Ιησού, ζητώντας Του να κάνει κάτι! Να τον σταματήσει! 

Ιησούς: Θα τον σταματήσω.

(Τη στιγμή που ο Σατανάς σήκωνε το χέρι του να πετάξει τη λάβα, ένιωσε ένα δυνατό πόνο και ούρλιαξε από τον πόνο, βρίζοντας τον Ιησού. Και τότε μου είπε: «Μάγισσα φύγετε, ναι, παράτα μας!»)

Φωνές  από τις ψυχές που βρίσκονταν κοντά στις πύλες* της κόλασης φώναζαν: «Σώστε μας! Σώστε μας!» Τότε κάποιος πλησίασε, κατάλαβα πως ήταν ένας από τους ακόλουθους του Σατανά, κι αυτός τον ρώτησε: «Είσαι στην υπηρεσία σου; Κάνεις ό,τι σου ζήτησα να κάνεις; Πλήγωσέ την, κατάστρεψέ την, αποθάρρυνέ την». Ήξερα πως ο Σατανάς αναφερόταν σε μένα. Ήθελε, ο δαίμονας αυτός να με αποθαρρύνει να μη συναντώ τον Ιησού, δίνοντάς μου λάθος λόγια ή καταστρέφοντας το μήνυμα που λαμβάνω. Ζήτησα από τον Ιησού αν μπορούσαμε να φύγουμε. Εκείνος είπε:

Ιησούς:  Έλα, πάμε να φύγουμε. Θέλω να τα γράψεις όλα αυτά. Ο Σατανάς υπάρχει και γυρεύει να καταστρέψει τις ψυχές σας. Υποφέρω να σας βλέπω να κοιμάστε και να αγνοείτε την ύπαρξή του. 

*Οι ψυχές κοντά στις πύλες της κόλασης, πολύ χαμηλά στο καθαρτήριο ( Άδης), μπορούν να ανέβουν επίπεδα με τις προσευχές μας και να υποφέρουν λιγότερο.

Η Αγία Τερέζα της Άβιλα αναφέρει στην αυτοβιογραφία της τη δική της εμπειρία της Κόλασης. Είδε ένα τρομακτικό όραμα που της στοίχειωσε το υπόλοιπο της ζωής της. Όταν έγραφε για το όραμα, βίωνε τα ίδια ακριβώς συναισθήματα όπως και όταν έβλεπε το όραμα.

Αγία Τερέζα της Άβιλα
«Βρήκα τον εαυτό μου, όπως σκέφτηκα, βυθισμένο στην Κόλαση. Συνειδητοποίησα ότι ήταν το θέλημα του Κυρίου να δω το μέρος που οι διάβολοι είχαν ετοιμάσει για μένα εκεί και το οποίο άξιζα για τις αμαρτίες μου. Η εμπειρία διήρκεσε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά, ακόμα κι αν ζήσω πολλά χρόνια, πιστεύω ότι θα είναι αδύνατο να την ξεχάσω. Η είσοδος έμοιαζε με ένα πολύ μακρύ, στενό πέρασμα σαν φούρνος, πολύ χαμηλό, σκοτεινό και στενάχωρο.  Το έδαφος φαινόταν να είναι γεμάτο νερά και ανέδυε μια  βρώμικη, κακή μυρωδιά λάσπης, και σε αυτό κολυμπούσαν πολλά κακά ερπετά. Στο τέλος του περάσματος υπήρχε ένα κοίλο μέρος σε έναν τοίχο, κάτι σαν ντουλάπι, και εκεί ήταν που βρέθηκα ασφυκτικά περιορισμένη. Αλλά το θέαμα όλων αυτών ήταν ευχάριστο σε σύγκριση με αυτό που ένιωθα εκεί… Νομίζω ότι τα συναισθήματά μου δεν είναι υπερβολικά, ούτε κανείς μπορεί να τα καταλάβει. Ένιωσα μια φωτιά μέσα στην ψυχή μου τη φύση της οποίας είμαι εντελώς ανίκανη να περιγράψω… Είχα τοποθετηθεί σε αυτό το μέρος που έμοιαζε με τρύπα στον τοίχο, και εκείνοι οι ίδιοι οι τοίχοι, τόσο τρομεροί στην όψη, έπεφταν πάνω μου και με έπνιγαν εντελώς. Δεν υπήρχε φως και όλα ήταν βυθισμένα στο πιο σκοτεινό σκοτάδι».

Ήταν μια τρομακτική εμπειρία, αλλά κατάλαβε πλήρως γιατί ο Θεός της επέτρεψε να δει από πρώτο χέρι τα βασανιστήρια της Κόλασης.

«Αυτό το όραμα ήταν ένα από τα πιο ευνοϊκά σημάδια που μου έδωσε ο Κύριος: για μένα το όφελος ήταν μέγιστο, τόσο γιατί μου πήρε όλους τους φόβους για τις δοκιμασίες και τις απογοητεύσεις αυτής της ζωής, όσο και γιατί με ενδυνάμωσε να τις υποφέρω και να ευχαριστήσω τον Κύριο, ο οποίος, όπως πιστεύω τώρα, με ελευθέρωσε από τόσο φοβερά και ατελείωτα βασανιστήρια».

Η Τερέζα κατάλαβε ότι αν δεν απομακρυνόταν από την κακία και δεν ενστερνιζόταν μια ζωή αρετής, αυτή θα ήταν η μοίρα της. Ήταν ευγνώμων στον Θεό για τις πολλές χάρες που έλαβε και για το έλεός Του που την έσωσε από τέτοια βασανιστήρια. Επιπλέον, αυτό το όραμα έκανε την Αγία Τερέζα να βιώνει μεγάλη θλίψη για όλους τους ανθρώπους που έφταναν σε εκείνον τον τόπο (προορισμό) μέσω των ελεύθερων επιλογών τους.

«Μου ενέπνευσε επίσης την ένθερμη παρόρμηση για το καλό των ψυχών: γιατί πραγματικά πιστεύω ότι, για να απελευθερώσω έστω και έναν από αυτούς από τα τόσο τρομερά βασανιστήρια, θα πέθαινα πρόθυμα πολλούς θανάτους. Σε τελική ανάλυση, εάν δούμε κάποιον στη γη που είναι ιδιαίτερα αγαπητός σ’ εμάς να υποφέρει τόσο μεγάλες δοκιμασίες και πόνους, η ίδια η φύση μας μάς ωθεί στη συμπόνια, και αν τα βάσανα που νιώθει αυτή η αγαπημένη ψυχή είναι σοβαρά, μας συνθλίβουν κι εμάς επίσης».

Αντί να βιώνει ικανοποίηση εξαιτίας της δικαιοσύνης για εκείνες τις αμαρτωλές ψυχές που είναι αιώνια καταδικασμένες, ήθελε να τις σώσει, προσφέροντας τον εαυτό της ζωντανή θυσία.

Η κόλαση είναι ένα πολύ αληθινό μέρος, και ενώ δεν πρέπει να είναι ο μόνος λόγος για την επιλογή της αρετής έναντι της κακίας, είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης και πρέπει να μας οδηγήσει σε μια ζωή ενωμένη με τον Θεό. Οι επιλογές μας έχουν σημασία, και τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, ανεξάρτητα από το πόσο μακριά έχουμε πάει πάνω στο λάθος δρόμο.

Μια ακόμα μυστικίστρια, οραματίστρια, συγγραφέας και ποιήτρια, η Μαρία Βαλτόρτα περιγράφει στις Σημειώσεις της «The Notebooks 1944» σελ. 76 όσα της φανέρωσε ο Ιησούς στις 15 Ιανουαρίου 1944. Μιλάει ο Ιησούς:

«Οι άνθρωποι αυτής της εποχής δεν πιστεύουν πλέον στην ύπαρξη της κόλασης. Έχουν εφεύρει μια μεταθανάτια ζωή σύμφωνα με το γούστο τους, λιγότερο τρομοκρατική για τις συνειδήσεις που αξίζουν μεγάλη τιμωρία. Η κακία τους που καθοδηγείται από τον Σατανά, του οποίου είναι σκλάβοι, ακυρώνει την πίστη στην κόλαση όπως είναι στην πραγματικότητα και κατασκευάζει κάτι άλλο. Θέλουν να πιστεύουν ότι ο μεγαλύτερος από όλους τους αμαρτωλούς της ανθρωπότητας, ο αγαπημένος γιος του Σατανά, ο Ιούδας Ισκαριώτης, ο οποίος έγινε έμπορος του Υιού του Θεού και για τριάντα νομίσματα Με έβαλε στα χέρια των εκτελεστών, μπορεί να εξιλεωθεί και να φτάσει σε Μένα περνώντας από διαδοχικά στάδια.

Όχι. Αν εκείνος ήταν κατ 'εξοχήν ιερόσυλος, Εγώ δεν είμαι. Το να συγχωρήσω τον Ιούδα θα ήταν ιεροσυλία για τη Θεότητά Μου. Θα ήταν αδικία απέναντι σε όλους τους άλλους ανθρώπους, που είναι πάντα λιγότερο φταίχτες από αυτόν και εξακολουθούν να τιμωρούνται για τις αμαρτίες τους. Θα ήταν περιφρόνηση για το Αίμα Μου που χύθηκε. Τέλος, θα ήταν παραμέληση των νόμων Μου.

Είπα Εγώ, ο Τριαδικός Θεός, αυτός που προορίζεται για την Κόλαση μένει εκεί για την αιωνιότητα, επειδή οι άνθρωποι δεν θα αναδυθούν από αυτόν τον θάνατο σε μια νέα ανάσταση. Και μάλιστα, μετά από την Τελευταία Κρίση, η κατοικία του κλάματος και των βασανιστηρίων θα γίνει ακόμη πιο τρομακτική, δεδομένου ότι δεν θα μπορούν οι κάτοικοί της (δαίμονες) να βλάψουν τους ζωντανούς και να βλέπουν νέους καταδικασμένους να πηγαίνουν εκεί. Η πύλη του βασιλείου του Σατανά θα κλείσει από τους αγγέλους μου για πάντα, για πάντα, για πάντα - ένα ‘πάντα’ του οποίου δεν υπάρχει αριθμός ετών φτιαγμένο μόνο από σκοτάδι και τρόμο στα έγκατα για τους καταραμένους.

Σας είπα ότι το καθαρτήριο είναι μια φωτιά αγάπης. Η κόλαση είναι μια φωτιά αυστηρότητας. Το καθαρτήριο είναι ένας τόπος όπου, ενώ σκεφτόσαστε τον Θεό, του οποίου η Ουσία έχει λάμψει για εσάς κατά τη στιγμή της προσωπικής Κρίσης σας (Σημ. Mεταφρ. Aμέσως μετά το θάνατο) και σας έχει γεμίσει με την επιθυμία να την αποκτήσετε, εξιλεώνεστε για τις πράξεις έλλειψης αγάπης για τον Κύριο τον Θεό σας. Μέσω της αγάπης κατακτάς την Αγάπη. Με ολοένα πιο αυξανόμενους βαθμούς φλεγόμενης φιλανθρωπίας, θα πλένετε το ρούχο σας μέχρι να το κάνετε λευκό και αστραφτερό για να μπείτε στο βασίλειο του Φωτός.

Αντίθετα, η κόλαση είναι ένα μέρος όπου η σκέψη για το Θεό, η ανάμνηση του Θεού έτσι όπως την βίωσαν οι άνθρωποι κατά την προσωπική Κρίση δεν αποτελεί ιερή επιθυμία, εγκάρδια νοσταλγία γεμάτη ελπίδα, ελπίδα γεμάτη ήσυχη αναμονή μέχρι τη νίκη του Θεού, όπως νιώθουν όσοι βρίσκονται στο καθαρτήριο, αλλά είναι μόνο τύψεις, θυμός, καταδίκη και μίσος. Μίσος προς τον Σατανά, μίσος προς τους ανθρώπους, μίσος προς τον εαυτό τους.

Αφού λάτρεψαν τον Σατανά στη ζωή, αντί για Μένα, τώρα, που τον κατέχουν και βλέπουν την αληθινή του εμφάνιση, που δεν κρύβεται πλέον πίσω από τη σάρκα που ξεγελάει, πίσω από τη λάμψη του χρυσού, πίσω από τα ισχυρά σημάδια της εξουσίας και της υπεροχής, τον μισούν λόγω του βασανισμού τους.

Έχοντας ξεχάσει την αξιοπρέπεια τους ως παιδιά του Θεού, έχοντας λατρέψει τον ίδιο τον άνθρωπο με το να γίνουν δολοφόνοι, κλέφτες, απατεώνες, έμποροι βρωμιάς, τώρα που συναντούν τον εργοδότη τους για τον οποίο έχουν σκοτώσει, κλέψει, εξαπατήσει, πουλήσει την τιμή τους και την τιμή τόσων πολλών δυστυχισμένων, αδύναμων, ανυπεράσπιστων πλασμάτων, κάνοντάς τα εργαλεία για τα βίτσια τους, που ούτε τα ζώα δεν γνωρίζουν – τη λαγνεία τους – το  χαρακτηριστικό με το οποίο δηλητηρίασε τον άνθρωπο ο Σατανάς – τώρα τον μισούν λόγω του βασανισμού τους.

Αφού λάτρεψαν τους εαυτούς τους δίνοντας στη σάρκα και στο αίμα τους όλες τις ικανοποιήσεις, ποδοπατώντας σκληρά τον νόμο του Θεού και τον νόμο της ηθικής, τώρα μισούν τους εαυτούς τους επειδή βλέπουν ότι είναι η αιτία του βασανισμού τους.

Η λέξη «Μίσος» καλύπτει όλο αυτό το άνευ ορίων βασίλειο. Βρυχάται στις φλόγες, ουρλιάζει καθώς ακούει το κακαριστό γέλιο των δαιμόνων, λυγμιάζει και βρίζει στους θρήνους των καταραμένων, χτυπά και χτυπά και χτυπά σαν αιώνιο κουδούνι που σφυροκοπά στ’ αυτιά, ουρλιάζει σαν σάλπισμα θανάτου, γεμίζοντας κάθε εσοχή αυτής της φυλακής. Αποτελεί έναν βασανισμό από μόνο του αυτό το μίσος, γιατί ανανεώνει σε κάθε ήχο τη μνήμη της Αγάπης που χάθηκε για πάντα, νιώθει τύψεις που θέλησε να την χάσει, και λυσσά που δεν θα μπορέσει να την δει ξανά. 

Η ψυχή, νεκρή, ανάμεσα στις φλόγες, όπως τα σώματα που ρίχνονται στην πυρά ή στο φούρνο του κρεματόριου, συστρέφεται και στριγκλίζει σαν να ζωντάνεψε πάλι κάνοντας ζωτικές κινήσεις, και ξυπνάει ξανά για να καταλάβει το λάθος της και πεθαίνει και ξαναγεννιέται κάθε στιγμή με φρικτούς πόνους, γιατί οι τύψεις την σκοτώνουν με κατάρες και μετά επανέρχεται στη ζωή για ένα νέο βασανισμό. Το έγκλημα να προδώσει τον Θεό στέκεται μπροστά στην ψυχή στην αιωνιότητα. Όλο το λάθος που απέρριψε το Θεό παραμένει γι’ αυτήν ως μαρτύριο για την αιωνιότητα.

Στη φωτιά οι φλόγες προσομοιώνουν όλα όσα λάτρεψαν στη ζωή, τα πάθη τους ζωγραφίζονται με καυτές πινελιές έχοντας την πιο ελκυστική εμφάνιση, και στριγκλίζουν, στριγκλίζουν για να τους θυμίζουν: ‘Θέλατε τη φωτιά των παθών σας. Τώρα δεχτείτε τη φωτιά που άναψε ο Θεός, του Οποίου την Άγια Φωτιά εσείς περιγελάσατε’.

Η φωτιά συναντά τη φωτιά. Στον παράδεισο είναι η φωτιά της τέλειας αγάπης. Στο καθαρτήριο είναι η εξαγνιστική φωτιά της αγάπης. Στην κόλαση είναι η αγάπη που δέχτηκε προσβολές. Όπως οι εκλεκτοί αγαπούσαν στη ζωή μέχρι τελειότητας, η Αγάπη τούς δίνεται στην τελειότητά της. Όπως οι εξαγνιζόμενοι αγαπούσαν με χλιαρότητα, η Αγάπη γίνεται η φλόγα που θα τους οδηγήσει στην τελειότητα. Όπως οι καταραμένοι καιγόντουσαν από κάθε είδους φωτιά, εκτός από τη Φωτιά του Θεού, η Φωτιά της Οργής του Θεού θα τους καίει για πάντα. Και στη φωτιά υπάρχει πάγος.

 Ω! Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι είναι η κόλαση. Πάρτε όλα αυτά που βασανίζουν τους ανθρώπους στη γη: φωτιά, φλόγες, παγετό, πλημμύρες, πείνα, αϋπνία, δίψα, πληγές, ασθένειες, έλκη, θάνατο και κάντε μια πρόσθεση όλων αυτών, μετά πολλαπλασιάστε το αποτέλεσμα εκατομμύρια φορές. Τότε θα έχετε μόνο  μια σκιά της τρομερής αλήθειας.
Παγωμένο κρύο του διαστήματος αναμεμειγμένο με αφόρητο κάψιμο. Οι καταραμένοι καίγονται με όλες τις φωτιές της γης, νιώθοντας πνευματική παγωνιά μόνο για τον Κύριο και Θεό τους. Ο πάγος, λοιπόν, περιμένει να τους παγώσει μετά που η φωτιά θα τους έχει ψήσει στη σχάρα όπως τα ψάρια. Βασανισμός στον βασανισμό είναι αυτό το πέρασμα από το κάψιμο που λιώνει στην παγωνιά που συμπυκνώνει.

Ω! Δεν είναι συμβολική γλώσσα αυτή, εφόσον ο Θεός μπορεί να κάνει τις ψυχές που τις βαρύνουν οι αμαρτίες που διέπραξαν, να νιώθουν ευαισθησία όπως νιώθει η σάρκα, ακόμη και χωρίς σάρκα. Δεν ξέρετε και δεν πιστεύετε. Αλλά αληθώς σας λέω, ότι θα ήταν καλύτερα να περνάγατε όλα τα μαρτύρια των αγίων μου μαρτύρων παρά να περάσετε μια ώρα σε αυτά τα βασανιστήρια της κόλασης.

Το σκοτάδι είναι το τρίτο μαρτύριο. Υλικό σκοτάδι και πνευματικό σκοτάδι. Να είστε για πάντα στο σκοτάδι, αφού θα έχετε δει πρώτα το φως του Ουρανού, και να βρίσκεστε στην αγκαλιά του Σκότους αφού πρώτα θα έχετε δει το Φως που είναι ο Θεός! Κουλουριασμένοι σε αυτόν τον σκοτεινό τρόμο, όπου μόνο η λάμψη του καμμένου πνεύματος υπάρχει, και όπου μόνο το όνομα της αμαρτίας είναι φωτεινό, για την οποία βρίσκεστε καρφωμένοι σε αυτή τη φρίκη!
Να μην βρίσκετε άλλη υποστήριξη σε αυτόν τον συνεχή αναβρασμό των πνευμάτων που μισούν και προκαλούν κακό το ένα στο άλλο, που η απελπισία τα κάνει τρελά και όλο και πιο κατηραμένα, να τρέφεστε από αυτό, να βασίζεστε σε αυτό και να σκοτώνετε τους εαυτούς σας με αυτό. Έχει ειπωθεί ότι ο θάνατος θα τρέφει τον θάνατο. Η απόγνωση είναι θάνατος και θα τρέφει αυτούς τους νεκρούς στην αιωνιότητα.

Ακόμη κι Εγώ, που δημιούργησα αυτό το μέρος, σας λέω ότι όταν κατέβηκα εκεί για να βγάλω από τον Άδη εκείνους που περίμεναν την έλευση Μου (Σημ. μεταφρ. Μετά τον θάνατό Του, ο Ιησούς κατέβηκε στον Άδη) Εγώ, ο Θεός, βίωσα φρίκη σε αυτή τη φρίκη, και αν κάτι φτιαγμένο από τον Θεό δεν ήταν αμετάβλητο, λόγω του ότι είναι Τέλειος, θα ήθελα να το κάνω λιγότερο φρικτό, γιατί είμαι η Αγάπη και λυπήθηκα από αυτή τη φρίκη.

Και θέλετε να πάτε εκεί...

Διαλογιστείτε, παιδιά μου, πάνω σε αυτά τα λόγια Μου. Οι άρρωστοι λαμβάνουν πικρά φάρμακα. Τα άρρωστα μέρη των καρκινοπαθών κόβονται και καυτηριάζονται. Έτσι κι εσείς που πάσχετε από την αμαρτία... Μην αρνηθείτε τη θεραπεία, χρησιμοποιήστε τη για να θεραπεύσετε τον εαυτό σας. Η διάρκεια της ζωής σας δεν είναι μόνο αυτές οι λίγες μέρες στη γη. Η ζωή ξεκινά όταν φαίνεται ότι τελειώνει και δεν έχει πια τέλος.
Ας την περάσετε στο μέρος όπου το φως και η χαρά του Θεού κάνουν την αιωνιότητα όμορφη και όχι εκεί όπου ο Σατανάς είναι ο αιώνιος Βασανιστής».

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη

 

 

  

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2020

Δεν έχει σημασία πόσο χρόνο έζησες, αλλά με τι τρόπο έζησες


 
«Είναι σκληρή σκέψη ο θάνατος; 

Όχι. Μια δίκαιη προσταγή για όλους τους θνητούς είναι, και οδυνηρή για αυτούς που δεν πιστεύουν και είναι γεμάτοι αμαρτίες.
Μάταια λέει ο άνθρωπος, για να ερμηνεύσει την ταραγμένη αγωνία ενός ανθρώπου που πεθαίνει και δεν ήταν καλός σε αυτή τη ζωή: “Είναι διότι δεν θα ήθελε να πεθάνει ακόμα, διότι δεν έκανε κανένα καλό, είτε πολύ λίγα καλά, και θα ήθελε να ζήσει ακόμα για να μετανιώσει”.
Μάταια λέει: “Αν ζούσα περισσότερο θα είχα μεγαλύτερη ανταμοιβή διότι θα έκανα περισσότερα καλά”. Η ψυχή γνωρίζει, τουλάχιστον συγκεχυμένα, πόσο χρόνο έχει. Καθόλου χρόνο, αν τον συγκρίνουμε με την αιωνιότητα. Και η ψυχή σπρώχνει όλο το εγώ της για να κάνει κάτι. Όμως η καημένη ψυχή! Πόσες φορές δεν συνθλίβεται, δεν ποδοπατιέται, δεν φιμώνεται, για να μην ακουστούν τα λόγια της;

Είναι αυτό που συμβαίνει σε όσους δεν έχουν καλή θέληση. Ενώ αυτοί που είναι δίκαιοι από μικρή ηλικία έχουν μάθει ν’ ακούν την ψυχή τους, να υπακούν στις συμβουλές της, και είναι συνεχώς δραστήριοι. Από την άλλη, οι άγιοι πεθαίνουν σε νεαρή ηλικία, πλούσιοι σε προσόντα – μερικές φορές μάλιστα στο ξημέρωμα της ζωής τους – διότι και να περάσουν εκατό και χίλια χρόνια αυτοί δεν θα γινόντουσαν πιο άγιοι από αυτό που είναι.

Και ο κόσμος πενθεί το πτώμα, κλαίει πάνω σ’ αυτό, όμως το πτώμα δεν κλαίει. Οι άνθρωποι τρέμουν με την σκέψη πως πρέπει να πεθάνουν. Όμως δεν σκέπτονται να ζουν με τον τρόπο που δεν θα τρέμουν την ώρα του θανάτου.

Γιατί οι άνθρωποι πενθούν και δεν κλαίνε για τις νεκρές ψυχές, όπως και για τους νεκρούς; Και αυτοί που κλαίνε όταν σκέπτονται ότι το σώμα τους θα πρέπει να πεθάνει, γιατί δεν κλαίνε για τον νεκρό που φέρουν μέσα τους. Πόσα πτώματα βλέπω να γελούν, να αστειεύονται, όμως δεν κλαίνε για τον εαυτό τους! Πόσοι πατέρες, μητέρες, σύζυγοι άνδρες και γυναίκες, αδέλφια, παιδιά, φίλοι, ιερείς, δάσκαλοι κλαίνε απερίσκεπτα για ένα παιδί, μια σύζυγο, έναν σύζυγο, έναν αδελφό, έναν γονιό, έναν φίλο, έναν πιστό, έναν μαθητή που πέθανε σε καθαρή φιλία με τον Θεό, μετά από μια ζωή σχεδόν τέλεια, και δεν κλαίνε για το πτώμα της ψυχής ενός νέου, ενός συζύγου, μιας συζύγου, ενός αδελφού, ενός πατέρα, ενός φίλου, ενός μαθητή που πέθανε στα πάθη και στην αμαρτία, και είναι νεκρός και χαμένος για πάντα, αν τον προλάβει ο θάνατος πριν μπορέσει να μετανιώσει!

Γιατί να μην προσπαθούμε να τους δώσομε πάλι την ζωή; Αυτό είναι η αγάπη, το ξέρετε; Η μεγαλύτερη αγάπη. Ω! Κυλούν τα δάκρυά Μου για το χώμα που έγινε χώμα! Η επίδραση της ειδωλολατρίας! Η επίδραση της υποκρισίας! Κλαίτε, όμως κλαίτε πάνω στις νεκρές ψυχές των αγαπημένων σας. Προσπαθήστε να τις φέρετε στην Ζωή. Και μιλώ ιδιαίτερα σε σας γυναίκες, που μπορείτε να επηρεάσετε τόσο πολύ αυτούς που αγαπάτε. Διότι η αγάπη προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο, εφαρμόζεται σε κάθε μορφή και με απόλυτη γενναιοδωρία, και τους κάνει τέλειους. Αυτό που έχει σημασία για τους Ουρανούς, δεν είναι πόσο χρόνο έζησες, αλλά με τι τρόπο έζησες

Ας αναλογιστούμε τώρα όλοι μαζί τι μας υποδεικνύει η Σοφία σαν αιτία θανάτου και ντροπής.

-Μην προσβάλλετε τον Θεό όταν μεταχειρίζεστε άσχημα την ζωή που σας έδωσε, και μην την κηλιδώνετε με κακές πράξεις οι οποίες υποτιμούν τον άνθρωπο.

-Μην προσβάλλετε τους γονείς σας με την συμπεριφορά σας πετώντας λάσπη πάνω στα άσπρα τους μαλλιά και τους προκαλείτε μεγάλη δυστυχία τις τελευταίες μέρες της ζωής τους.

-Μην αποπαίρνετε αυτούς που σας βοηθούν, για να μην σας καταραστούν για την αγάπη που ποδοπατήσατε.

-Μην αποπαίρνετε αυτούς που σας κυβερνούν, διότι η χώρα δεν γίνεται μεγάλη με επαναστάσεις κατά του νόμου, αλλά με την άγια ζωή των κατοίκων της. Μόνο τότε θα μπορέσετε να έχετε την βοήθεια του Κυρίου, Που μπορεί να αγγίξει την καρδιά του νομοθέτη, είτε να του αλλάξει θέση, είτε ακόμα και να τον πάρει από την ζωή, όπως μας έδειξε πολλές φορές η ιστορία μας του Ισραήλ, όταν ξεπερνούν τα όρια, και ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι, αφού έχουν θυσιαστεί, είναι άξιοι της συγγνώμης του Θεού, Που έτσι τους απαλλάσσει από τον καταπιεστικό ζυγό των τιμωρημένων κατοίκων.

-Μην εξαπατάτε τις γυναίκες σας και τις προσβάλλετε με έρωτες μοιχείας και μην πληγώνετε την αθωότητα των παιδιών όταν μάθουν για την παράνομη αγάπη σας. Να ζείτε άγια στα μάτια αυτών που, εξ αιτίας της αγάπης τους και από καθήκον, σας θεωρούν το άτομο που πρέπει να είναι παράδειγμα στην ζωή τους. 

Δεν πρέπει να αποκόψετε την αγιότητά σας προς τον πλησιέστερο συνάνθρωπό σας, από την αγιότητα σας προς τον Θεό, διότι η μια γεννάει την άλλη, διότι οι δυο αγάπες: του Θεού και του συνανθρώπου γεννούν η μια την άλλη.

-Να είστε δίκαιοι με τους φίλους σας. Η φιλία είναι μια συγγένεια της ψυχής. Είναι γραμμένο: “Τι όμορφο είναι για τους φίλους να προχωρούν όλοι μαζί”. Όμως είναι όμορφο αν προχωρούν στο μονοπάτι της αρετής. Αλίμονο σε αυτούς που προχωρούν και μολύνουν και προδίδουν την φιλία, και την μετατρέπουν σε εγωισμό, προδοσία, αμαρτία ή αδικία. Πολλοί είναι αυτοί που λένε: “Σ’ αγαπώ” για να γνωρίσουν την εργασία του φίλου τους και να εκμεταλλευτούν την πληροφορία για δικό τους όφελος! Πολλοί είναι αυτοί που σφετερίζονται τα δικαιώματα των φίλων τους!

-Να είστε έντιμοι απέναντι στους δικαστές. Απέναντι σε όλους τους δικαστές. Από τον Ύψιστο Δικαστή που είναι ο Θεός Που δεν Τον ξεγελάει η μέθοδος της υποκρισίας, στον πιο οικείο δικαστή που είναι η συνείδηση σας, στους πιο αγαπημένους δικαστές που υποφέρουν άγρυπνοι με την αγάπη τους που είναι τα μάτια των γονιών σας, μέχρι και τους πιο αυστηρούς δικαστές των ανθρώπων. Μην λέτε ψέματα αναφέροντας το όνομα του Θεού για να τα επιβεβαιώσετε.

-Να είστε έντιμοι όταν αγοράζετε ή πουλάτε. Όταν πουλάτε και η απληστία σας, σας λέει: “Κλέψε για να κερδίσεις περισσότερα”, ενώ η φωνή της συνείδησή σας, σας λέει: “Να είσαι έντιμος διότι θα λυπόσουν αν εσένα σε λήστευαν”. Ακούστε αυτή την τελευταία φωνή και να θυμάστε ότι δεν πρέπει να κάνομε στους άλλους αυτό που δεν θα θέλαμε να μας κάνουν. Τα χρήματα που σας δίνουν για να αγοράσουν τροφή, συνήθως είναι υγρά από τον ιδρώτα και τα δάκρυα του φτωχού. Σημαίνουν σκληρή δουλειά. Δεν ξέρετε πόση θλίψη αξίζουν, πόσος πόνος και στενοχώρια βρίσκονται πίσω από αυτά τα χρήματα, τα οποία εσείς οι πωλητές νομίζετε ότι είναι πάντοτε λίγα για αυτά που δίνετε. 

Άρρωστοι άνθρωποι, παιδιά χωρίς πατέρα, ηλικιωμένοι με λίγα χρήματα… Ω! Άγια θλίψη και άγια αξιοπρέπεια του φτωχού, την οποία ο πλούσιος δεν την καταλαβαίνει… γιατί δεν τα σκέπτεστε αυτά; Γιατί είναι οι άνθρωποι έντιμοι όταν πωλούν στους δυνατούς και ισχυρούς, από τον φόβο της εκδίκησης, ενώ εκμεταλλεύονται τους ανυπεράσπιστους άγνωστους αδελφούς τους; Αυτό είναι ένα έγκλημα μάλλον προς την αγάπη παρά προς την εντιμότητα την ίδια. Και ο Θεός το καταδικάζει, διότι τα δάκρυα που τρέχουν από τους φτωχούς ανθρώπους, που έχουν μονάχα δάκρυα ενάντια στην κατάχρηση της ισχύος, κραυγάζουν στον Κύριο με την ίδια φωνή που το αίμα χύνεται έξω από τις φλέβες ενός ανθρώπου που χτυπήθηκε από ένα φονιά, από έναν Κάιν ή έναν παρόμοιο.

-Να έχετε έντιμη ματιά και να είστε έντιμοι στα λόγια σας και στα έργα σας. Μια ματιά που δίνεται σε αυτούς που δεν την αξίζουν, ή μια αρνητική ματιά σε αυτούς που την αξίζουν, είναι σαν τον βρόχο και το στιλέτο. Η ματιά που συναντάει τα έκφυλα μάτια μιας πόρνης, και της λένε: “Είσαι όμορφη”, και αυτή απαντάει συγκαταβατικά με την ματιά της, αυτή η ματιά είναι χειρότερη και από τον βρόχο του κρεμασμένου. Η ματιά που αρνείται έναν φτωχό συγγενή είτε έναν φίλο που έγινε φτωχός, είναι σαν το στιλέτο που τρυπάει την καρδιά αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων. Και παρόμοια είναι η ματιά του μίσους και της περιφρόνησης προς τον εχθρό κάποιου είτε προς έναν ζητιάνο.

Τους εχθρούς πρέπει να τους συγχωρούμε και να τους αγαπάμε τουλάχιστον με την ψυχή μας, αν αρνείται το σώμα μας να τους αγαπήσει. Η συγγνώμη είναι η αγάπη του πνεύματος. Αν δεν εκδικηθούμε σημαίνει αγάπη του πνεύματος. Έναν ζητιάνο πρέπει να τον αγαπάμε γιατί κανένας άλλος δεν τον  παρηγορεί. Δεν αρκεί να πετάξομε ένα κέρμα και να περάσομε με περιφρόνηση. Η προσφορά βοηθάει το πεινασμένο, το γυμνό, το άστεγο σώμα του. Αλλά το έλεος που χαμογελάει όταν προσφέρει, που  ενδιαφέρεται για τα δάκρυα του δυστυχισμένου, είναι άρτος για την καρδιά του.
Αγαπάτε, αγαπάτε, αγαπάτε.

-Να είστε έντιμοι στην δεκάτη (φορολογία) και στα έθιμα, να είστε έντιμοι στα σπίτια σας, χωρίς να εκμεταλλεύεστε τους υπηρέτες σας υπέρμετρα και χωρίς να φέρνετε σε πειρασμό τις βοηθούς στα σπίτια σας που κοιμούνται κάτω από τον ίδιο ταβάνι με εσάς. Ακόμα και αν ο κόσμος δεν γνωρίζει την κλεψιά που γίνεται στα κρυφά στο σπίτι σας, προς την ανυποψίαστη σύζυγο και προς την κοπέλα που διαφθείρεται, ο Θεός γνωρίζει την αμαρτία σας.

-Να είστε έντιμοι όταν μιλάτε. Να είστε έντιμοι στην ανατροφή των παιδιών σας. Είναι γραμμένο: “Να συμπεριφέρεστε με τέτοιο τρόπο για να μην σας κάνει η κόρη σας περίγελο στην πόλη”. Εγώ λέω: “Να συμπεριφέρεστε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πεθάνει η ψυχή της κόρης σας”.

Και τώρα πηγαίνετε. Και Εγώ θα φύγω, αφού σας δώσω αποθέματα σοφίας. Ας είναι ο Κύριος με αυτούς που προσπαθούν να Τον αγαπήσουν».

Και ο Ιησούς τους ευλογεί με μια χειρονομία, κατεβαίνει γρήγορα από το πεσμένο δένδρο που ήταν ανεβασμένος για να τον βλέπουν όλοι, παίρνει ένα μονοπάτι ανάμεσα από τα δένδρα που πηγαίνει αντίθετα προς το ρεύμα του ποταμού και γρήγορα χάνεται μέσα στην καταπράσινη βλάστηση.

Το πλήθος σχολιάζει ζωηρά με διαφορετικές απόψεις. Τα αρνητικά σχόλια βέβαια προέρχονται από κάποιους γραμματείς και Φαρισαίους που είναι μέσα στο πλήθος των απλών ανθρώπων.

ΠΗΓΗ: Ο Ιησούς συνεχίζει να διδάσκει τα πλήθη. (Από το βιβλίο της Μαρίας Βαλτόρτα «The Gospel as revealed to me»).

 

 

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2020

Γη: ένας τεράστιος βωμός εξιλέωσης

Ο Πέτρος συζητάει με τον Ιησού για τα βάσανα και τις θλίψεις στον κόσμο και πόσο απαραίτητα είναι.

Πέτρος: Και οι άνθρωποι μου κάνουν ερωτήσεις και εγώ πρέπει να τους απαντάω. Νομίζω ότι αυτά που Σε ρωτώ μπορεί να μου τα ρωτήσουν και άλλοι άνθρωποι, διότι οι σκέψεις των ανθρώπων πάνω κάτω είναι ίδιες. Χτες είπες ότι οι αγνοί και οι άγιοι άνθρωποι πάντα θα υποφέρουν… όχι… είπες θα είναι αυτοί που θα υποφέρουν για όλους τους άλλους. Με δυσκολία το καταλαβαίνω αυτό, ακόμα και αν λες ότι θα το επιθυμούν αυτό οι ίδιοι. Και νομίζω ότι όπως είναι δύσκολο για μένα να το κατανοήσω, ίσως να είναι το ίδιο και για τους άλλους ανθρώπους. Λοιπόν, αν με ρωτήσουν τι να τους απαντήσω; Στο πρώτο ταξίδι μου, μια μητέρα μου είπε: “Δεν ήταν σωστό να πεθάνει το κοριτσάκι μου…και μάλιστα με τόσους πόνους... διότι ήταν καλό και αγνό” Και όπως δεν ήξερα τι να απαντήσω, επανέλαβα τα λόγια του Ιώβ: “Ο Θεός έδωσε ο Θεός παίρνει. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου”. Όμως δεν πείσθηκα ούτε κι εγώ ο ίδιος. Και δεν έπεισα και αυτήν. Την επόμενη φορά θα ήθελα να ξέρω τι να απαντήσω. Είναι δίκαιο;

Ιησούς: Άκουσε. Φαίνεται αδικία, αλλά είναι μια μεγάλη δικαιοσύνη ότι οι καλύτεροι πρέπει να υποφέρουν εκ μέρους όλων. Τώρα πες Μου Σίμωνα, τι είναι η Γη; Όλη η Γη;

Πέτρος: Η Γη; Μεγάλη, μια απεραντοσύνη από χώμα και νερό, πέτρες, δένδρα, ζώα και ανθρώπινα όντα.

Ιησούς: Και μετά;

Πέτρος: Μετά, τίποτε άλλο… Εκτός και αν θέλεις να πω ότι είναι τόπος τιμωρίας και εξορίας των ανθρώπων.

Ιησούς: - Η Γη είναι ένας βωμός, Σίμωνα. Ένας τεράστιος βωμός. Επρόκειτο να είναι ο Βωμός μιας διαρκούς δοξολογίας προς τον Δημιουργό της. Όμως η Γη είναι μέσα στην αμαρτία. Γι’ αυτό πρέπει να είναι ο βωμός της ατέλειωτης εξιλέωσης και θυσίας, όπου τα θύματα προσφέρονται. Η Γη όπως και οι άλλοι κόσμοι που βρίσκονται στην Δημιουργία οφείλουν να προσφέρουν ψαλμούς στον Θεό Που την εξαγνίζει. Κοίταξε!

Και ο Ιησούς ανοίγει τα ξύλινα πατζούρια και από το ορθάνοικτο παράθυρο έρχεται μέσα η παγωνιά της νύχτας, ο θόρυβος του χείμαρρου, μια ακτίνα του φεγγαριού, και φαίνεται και ο ουρανός γεμάτος αστέρια. Και συνεχίζει:

Κοίταξε αυτά τα αστέρια! Ψάλλουν ύμνους στον Θεό με τις φωνές τους που είναι φως και κίνηση μέσα στο άπειρο του διαστήματος. Οι ύμνοι τους που έρχονται από τις γαλάζιες πεδιάδες τ’ ουρανού προς τους Ουρανούς του Θεού, έχουν διάρκεια πολλών χιλιάδων ετών. Μπορούμε να σκεφτούμε τα αστέρια, τους πλανήτες και τους κομήτες σαν αστρικά πλάσματα που σαν αστρικοί ιερείς, σαν Λευίτες, σαν παρθένες και πιστοί πρόκειται να ψάλλουν ύμνους στον Δημιουργό σ’ έναν ναό χωρίς όρια.

Άκουσε Σίμωνα. Άκουσε το αεράκι που θροΐζει ανάμεσα στα φύλλα και τον ήχο που κάνει ο χείμαρρος το βράδυ. Και η Γη ψάλλει όπως ο ουρανός, υμνεί με τον άνεμο, τα νερά και τον ήχο των πουλιών και των ζώων. Όμως αν για το στερέωμα τ’ ουρανού αρκούν οι φωτεινές προσευχές των άστρων που τον κατοικούν, όμως δεν αρκούν οι ύμνοι των ανέμων, των υδάτων και των ζώων για τον Ναό που είναι η Γη. Διότι σ’ αυτήν δεν υπάρχουν μόνον οι άνεμοι, τα νερά και τα ζώα που ψάλλουν ακατάπαυστα ύμνους προς τον Θεό, υπάρχει και ο άνθρωπος: το τέλειο δημιούργημα πάνω από κάθε τι που έχει ζωή στον χρόνο και στον κόσμο, και είναι από ύλη όπως τα ζώα και 

τα ορυκτά, και τα φυτά. Και πνεύμα, όπως οι άγγελοι τ’ Ουρανού. Και όπως αυτοί, προορίζεται να έχει πίστη στις δοκιμασίες, να γνωρίζει και να κατέχει τον Θεό πρώτα με την χάρη και κατόπιν με τον Παράδεισο. Ο άνθρωπος, το πολυσύνθετο πλάσμα που περιέχει όλες τις ιδιότητες, έχει μια αποστολή που δεν την έχει κανένα άλλο πλάσμα και που γι’ αυτόν πρέπει να είναι χαρά εκτός από καθήκον: να αγαπάει τον Θεό. Να δίνει στον Θεό μια λατρεία αγάπης με σύνεση και με θέληση, να ανταποδίδει στο Θεό την αγάπη Που του έδωσε δίνοντας του ζωή στους Ουρανούς, μετά από αυτή την ζωή.

Σκέψου το Σίμωνα. Τι οφέλη έχει ο Θεός από τη Δημιουργία Του; Τι κερδίζει; Τίποτα. Η φύση δεν κάνει πιο σπουδαίο τον Θεό, δεν Τον καθαγιάζει, δεν Του δίνει πλούτη. Αυτός έχει απεραντοσύνη. Θα ήταν ο Ίδιος ακόμα και αν δεν υπήρχε ποτέ η Δημιουργία Του. Όμως ο Θεός-Αγάπη ήθελε να έχει αγάπη. Και την δημιούργησε για να έχει αγάπη. Ο Θεός μπορεί να παίρνει μόνον αγάπη από τη Δημιουργία, και αυτή την αγάπη, η οποία είναι διανοητική και ελεύθερη μόνον στους αγγέλους και στους ανθρώπους, είναι η δόξα του Θεού και η χαρά των αγγέλων, η θρησκεία των ανθρώπων. Αν μια μέρα ο μεγάλος βωμός της Γης σταματήσει τους ύμνους και τις παρακλήσεις αγάπης, η Γη θα παύσει να υπάρχει, διότι όταν σβήσει η αγάπη θα πάψει η εξιλέωση, και η οργή του Θεού θα καταστρέψει την Γη που θα έχει γίνει επίγειος κόλαση.
Λοιπόν, η Γη πρέπει να αγαπάει για να υπάρχει. Και επίσης: Η Γη πρέπει να είναι ο Ναός που αγαπάει και προσεύχεται με την νοημοσύνη του ανθρώπου. Αλλά ποια θύματα προσφέρονται πάντα στον Ναό; Οι αγνοί, οι ακηλίδωτοι, οι αναμάρτητοι. Αυτά 
είναι τα μόνα θύματα αρεστά στον Κύριο. Είναι οι πρώιμοι καρποί. Διότι τα καλύτερα πράγματα δίνονται στον Πατέρα της οικογένειας, και οι πρώτοι καρποί απ’ όλους τους εκλεκτούς δίνονται στον Θεό, τον πατέρα της ανθρώπινης οικογένειας.

Όμως είπα ότι η Γη έχει διπλό καθήκον θυσίας: Αυτό των ύμνων και αυτό της εξιλέωσης. Διότι η Ανθρωπότητα που εξαπλώθηκε πάνω στη Γη αμάρτησε με τους Πρωτόπλαστους, και συνεχώς αμαρτάνει προσθέτοντας στο αμάρτημα την απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό: είναι οι αμέτρητες αμαρτίες που την κρατούν δέσμια στις φωνές του κόσμου, της σάρκας και του Σατανά. Μια ένοχη, βαριά ένοχη Ανθρωπότητα που, αν και είναι στην καθομοίωση ίδια με το Θεό και έχει δική της νοημοσύνη και θεία βοήθεια, αμαρτάνει όλο και περισσότερο. Τα αστέρια υπακούν, τα φυτά υπακούν, τα στοιχεία υπακούν, τα ζώα υπακούν και υμνούν τον Κύριο όσο καλύτερα μπορούν. Οι άνθρωποι δεν υπακούν και δεν υμνούν τον Κύριο αρκετά. Εδώ λοιπόν χρειάζονται οι ψυχές-θύματα που θα αγαπούν και θα εξιλεώνονται εκ μέρους όλων. Είναι τα παιδιά που, αγνά και χωρίς να ξέρουν, ξεπληρώνουν την πικρή τιμωρία των θλίψεων γι’ αυτούς που δεν ξέρουν παρά να αμαρτάνουν. Είναι οι άγιοι που με την θέλησή τους θυσιάζονται για όλους τους ανθρώπους.

Σύντομα – ένας χρόνος ή ένας αιώνας είναι πάντα λίγο όταν τον συγκρίνομε με την αιωνιότητα – δεν θα γιορτάζονται πλέον θυσίες στο βωμό του μεγάλου Ναού της Γης παρά μόνο εκείνες των ανθρώπων-θυμάτων που θα τελούν την αέναη θυσία: θύματα μαζί με το τέλειο Θύμα. Μην ταράζεσαι Σίμωνα. Φυσικά και δεν λέω ότι θα ιδρύσω μια θρησκεία σαν αυτή του Μολώχ, του Βαάλ ή της Αστάρτης. Οι ίδιοι οι άνθρωποι θα μας θυσιάσουν. Καταλαβαίνεις; Θα μας θυσιάσουν. Και εμείς θα βαδίζουμε με χαρά προς το θάνατο για να εξιλεώσουμε και να αγαπήσουμε για τους πάντες. Και μετά, θα έρθει ο καιρός που οι άνθρωποι δεν θα εξιλεώνουν για τους ανθρώπους. Όμως πάντα θα υπάρχουν αγνά θύματα που η αγάπη θα αναλώνει μαζί με το μεγάλο Θύμα στην αέναη θυσία. Μιλάω για την αγάπη του Θεού και την αγάπη για τον Θεό. Αληθινά αυτά θα είναι τα θύματα των μελλοντικών ημερών και του μελλοντικού Ναού. Αυτό που ευχαριστεί τον Θεό δεν είναι τα αρνιά και οι τράγοι, οι αγελάδες και τα περιστέρια, αλλά η θυσία μιας καρδιάς. Ο Δαβίδ τό 'νιωσε όταν αμάρτησε με τη Βηθσαβεέ: "Αν ήθελες θυσίες, θα σου πρόσφερα, μα δεν ευφραίνεσαι με ολοκαυτώματα. Θυσία για το Θεό είναι το συντριμμένο πνεύμα. Καρδιά ταπεινωμένη και υποταγμένη ο Θεός δεν την καταφρονεί" (Ψαλ. 51: 18-19). Και στο νέο καιρό, στον καιρό του πνεύματος και της αγάπης μόνον αυτή η θυσία θα δίνει χαρά. 

Σκέψου, Σίμωνα, αν ένας Θεός χρειάστηκε να πάρει σάρκα για να σταματήσει τη θεία Δικαιοσύνη για το μεγάλο Αμάρτημα και τις τόσες αμαρτίες των ανθρώπων, στον καιρό της αλήθειας μόνον οι θυσίες του πνεύματος του ανθρώπου μπορούν να κατευνάσουν τον Κύριο. Εσύ σκέπτεσαι: «Γιατί τότε ο Ύψιστος ζητούσε από τους ανθρώπους να Του θυσιάζουν τα νεογνά των ζώων και τους πρώτους καρπούς των φυτών;»
Σου απαντώ: διότι πριν έρθω Εγώ, ο άνθρωπος ήταν ένα κηλιδωμένο ολοκαύτωμα και η Αγάπη δεν ήταν γνωστή. Τώρα θα γίνει γνωστή. Και ο άνθρωπος που θα γνωρίσει την Αγάπη, διότι θα 
δώσω Εγώ ξανά την Χάρη σ’ αυτόν, και μέσα απ’ αυτήν ο άνθρωπος θα γνωρίσει την Αγάπη, θα βγει από τον λήθαργο του, θα θυμηθεί, θα καταλάβει, θα ζήσει και θα είναι αυτός που θα αντικαταστήσει τους τράγους και τα αρνιά ως θύματα εξιλέωσης, μιμούμενος τον Αμνό του Θεού, τον Διδάσκαλο και Εξιλεωτή του. Η θλίψη που μέχρι τώρα θεωρείτο τιμωρία θα μετατραπεί σε τέλεια αγάπη. Και ευτυχισμένοι θα είναι εκείνοι που θα την αγκαλιάσουν με τέλεια αγάπη.

Πέτρος: Όμως τα παιδιά…

Ιησούς: Θέλεις να πεις εκείνα που δεν μπορούν ακόμα να προσφέρουν τους εαυτούς τους… Όμως, ξέρεις πότε ο Θεός τους μιλάει; Η γλώσσα του Θεού είναι πνευματική. Η ψυχή την καταλαβαίνει και η ψυχή δεν έχει ηλικία. Εγώ σου λέω ότι η ψυχή του παιδιού, επειδή δεν έχει κακία ως προς την ικανότητά της να καταλαβαίνει τον Θεό, είναι πιο ενήλικη από την ψυχή ενός ενήλικα αμαρτωλού. Σου λέω, Σίμωνα, ότι θα ζήσεις τόσο πολύ που θα δεις παιδιά να διδάσκουν ενήλικες, ακόμα και σένα, τη σοφία της ηρωικής αγάπης. Όμως, γι’ αυτούς τους μικρούς που πεθαίνουν από φυσικά αίτια, ο Θεός ενεργεί απ’ ευθείας με κίνητρα τόσο βαθιάς αγάπης που δεν μπορώ να σου εξηγήσω, αυτά είναι στίχοι από την σοφία που έχουν γραφτεί στα Βιβλία της Ζωής, και που μόνον στους Ουρανούς θα διαβαστούν από ψυχές

ευλογημένες. Είπα, θα διαβαστούν, αλλά βασικά θα είναι αρκετό να κοιτούν τον Θεό για να γνωρίσουν όχι μόνον τον Θεό, αλλά και την άπειρη Σοφία Του…
Αρχίζει να δύει το φεγγάρι, Σίμωνα.. Σε λίγο χαράζει και εσύ δεν κοιμήθηκες καθόλου.

Πέτρος: Δεν πειράζει Διδάσκαλε. Έχασα λίγες ώρες ύπνου αλλά κέρδισα τόση σοφία. Και ήμουν μαζί Σου. Αν Μου επιτρέπεις πάντως, θα φύγω τώρα. Όχι για να κοιμηθώ. Αλλά για να σκεφτώ τα λόγια Σου ξανά.

Ο Πέτρος βρίσκεται ήδη στην πόρτα και ετοιμάζεται να βγει έξω, όταν σταματάει σκεπτικός και κατόπιν λέει: 

Άλλη μια ερώτηση, Διδάσκαλε. Κάνει να λέω εγώ σε κάποιον που υποφέρει, ότι η θλίψη δεν είναι τιμωρία αλλά μια... χάρη… κάτι τέτοιο… σαν την αποστολή μας… κάτι όμορφο αν και επίπονο, όμορφο ακόμα και αν φαίνεται άχαρο και θλιμμένο για ανθρώπους που δεν το ξέρουν;

Ιησούς: Ναι, μπορείς να το λες αυτό, Σίμωνα. Αυτή είναι η αλήθεια. Η θλίψη δεν είναι τιμωρία, όταν ξέρει κάποιος πώς να την δέχεται και να την μεταχειρίζεται σωστά. Η θλίψη είναι σαν την ιεροσύνη, μια ιεροσύνη ανοικτή για τον καθ’ έναν. Μια ιεροσύνη που παρέχει μεγάλη δύναμη από την καρδιά του Θεού. Είναι μεγάλη αρετή. Μια θλίψη που γεννιέται την ίδια στιγμή από μια αμαρτία μπορεί να κατευνάσει τη Δικαιοσύνη. Διότι ο Θεός μπορεί να χειριστεί για καλούς σκοπούς ακόμα και αυτά που δημιούργησε το Μίσος για να δώσει θλίψη. Εγώ δεν επέλεξα κανένα άλλο μέσον για να σβήσω την Αμαρτία. Διότι δεν υπάρχει ανώτερο μέσον απ’ αυτό.

ΠΗΓΗ: Το κεφ: 555 του βιβλίου της Μαρίας Βαλτόρτα "The Gospel as it was revealed to me".

 

 

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

Χάνοντας την Αιώνια Ζωή, πόσο εύκολο είναι να καταλήξεις στην Κόλαση

Ακούω να λένε: «Ουφ, πια... βαρέθηκα να μιλάνε για Αιώνια Ζωή, Κόλαση και άλλες τέτοιες ανοησίες. Αυτό που θέλω είναι να περνάω καλά, να έχω υγεία και λεφτά... πολλά λεφτά. Όλα τ' άλλα είναι αερολογίες... για παππούδες και γιαγιάδες...».
Κάπως έτσι λένε ή σκέφτονται
 οι περισσότεροι άνθρωποι, ειδικά οι νέοι.

Αυτές οι σκέψεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνες και, ίσως για μια φορά τουλάχιστον στη ζωή τους να δώσουν προσοχή στα λόγια των ιερέων ή να διαβάσουν τις Γραφές ή τα άλλα σχετικά βιβλία ώστε να πληροφορηθούν τι ακριβώς είναι η Αιώνια Ζωή και τι η Κόλαση. Πόσο θα τους πάρει... μια ώρα, δυο ώρες;

Οι ιερείς θα έπρεπε με τη σειρά τους να μιλάνε για την Κόλαση πολύ συχνότερα και έτσι, ίσως, κάποια στιγμή να φτάσουν οι πληροφορίες και στα αυτιά των αδιάφορων πιστών, των μη πιστών, των άθεων, το πόσο ακριβά θα τους στοιχίσει το χάσιμο της Αιώνιας Ζωής. Οι άνθρωποι παίζουμε με τη φωτιά, στην κυριολεξία. Ειδικά αυτούς τους Έσχατους Καιρούς που η πίστη έχει ελαττωθεί τόσο πολύ κι εκείνοι που απομακρύνονται από το Θεό είναι κάθε μέρα περισσότεροι. Αν και δεν έχουν αποδείξεις ότι ΔΕΝ υπάρχει Θεός, θεωρούν ότι είναι πιο ‘κουλτουριάρικο’ (cultural) να δηλώνουν άθεοι. Με τον τρόπο αυτό δεν δίνουν στον εαυτό τους την ευκαιρία να αποκτήσουν πληροφορίες και μετά, αφού μάθουν, είτε να διορθώσουν το λάθος τους είτε να συνεχίσουν στο μονοπάτι που προτιμούν. Αλλά να επιλέξουν συνειδητά.

Τι μπορεί να συμβεί στους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει Θεός ούτε Κόλαση, όταν πεθάνουν; ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν θα μπορέσουν να διορθώσουν ποτέ το λάθος τους. Όταν, παρασυρμένοι από λανθασμένες ιδέες βρεθούν στην άβυσσο της Κόλασης, τότε θα εύχονται κάποιος να τους είχε μιλήσει γι’ αυτήν, πριν πεθάνουν... Τώρα, είναι τόσο μα τόσο αργά! 

Το όραμα της αδ. Φαουστίνας
Το να μιλάει κανείς για την Κόλαση δεν είναι κάτι ευχάριστο. Όμως υπάρχουν κάποιοι λόγοι που με αναγκάζουν να το κάνω. Ένας λόγος είναι ότι σας αγαπώ και θέλω να σας εξομολογηθώ πως έχω περάσει από το στάδιο 'να νομίζω ότι γνωρίζω' την Αλήθεια. Και κράτησε πολλά χρόνια αυτό το στάδιο. Σήμερα, ξέρω πως έχασα χρόνια από τη ζωή μου σε λανθασμένες διδασκαλίες και μακάρι να μου είχε μιλήσει κάποιος νωρίτερα. Χρειάστηκε, όμως, να περάσουν τόσα πολλά χρόνια... πάνω από μισός αιώνας. Μακάρι κάποιος να μου είχε πει ότι η σωτηρία της ψυχής μου βρισκόταν σε θανάσιμο κίνδυνο με τις διαφορετικές αποφάσεις που έπαιρνα κατά εποχές, κατά τη διάρκεια της πνευματικής μου αναζήτησης. Τα πρώτα χρόνια – όταν ήμουν πολύ νέα – είχα ένα χλιαρό δεσμό με την πίστη. Μεγαλώνοντας, γοητεύτηκα από τη βουδδιστική διδασκαλία, μετά με τράβηξαν οι αιρέσεις (Εκκλησία Πεντηκοστής), η Θεοσοφία, στη συνέχεια ο πνευματισμός και οι μεταφυσικές θεωρίες και τέλος οι ενεργειακές θεραπείες, ρέϊκι, reconnection, pendulum, ταρώ, θετικές επιβεβαιώσεις, ο νόμος της Έλξης... διάβαζα βιβλία που φαινομενικά μίλαγαν για το Θεό αλλά ουσιαστικά σε απομάκρυναν και τα τελευταία (αρκετά χρόνια) ό,τι είχε να κάνει με το κίνημα New Age.

Βάδιζα σε ένα φαρδύ δρόμο, σε μια λεωφόρο, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι όλα τα ανωτέρω που ανέφερα διακατέχονταν από το πνεύμα του Θεού. Ήταν πλάνη! Και πού δεν περπάτησα πάνω σε αυτή τη μεγάλη λεωφόρο! Ευτυχώς για μένα το μόνο που δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου ήταν η σκέψη ότι ‘δεν υπάρχει Θεός’ ή ότι ‘ο Θεός είναι νεκρός’ όπως έκανε ο Νίτσε, ή ο Ιρβιν Γιάλομ που έγραψε, «Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι η θρησκευτική και η επιστημονική κοσμοθεωρία είναι ασύμβατες – με έβρισκε σύμφωνο η μεταφορά του Σοπενάουερ ότι η θρησκεία είναι μια πυγολαμπίδα που φαίνεται μόνο τη νύχτα. Παρεμπιπτόντως, ο Σοπενάουερ προέβλεψε ότι, μόλις το φως της επιστημονικής ανακάλυψης σκορπίσει το σκοτάδι της άγνοιας, οι θρησκείες θα εξαφανιστούν. Δεδομένης της πρόσφατης μεγάλης αναζωπύρωσης της θρησκευτικής πίστης στις ΗΠΑ εντυπωσιάζομαι από το πόσο έξω είχε πέσει στην πρόβλεψή του» (Ιρ. Γιάλομ: Θρησκεία και Ψυχιατρική), ή ο Στήβεν Χόκινγκ που έλεγε, «Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ύπαρξης του Θεού, γιατί απλούστατα δεν χρειάζεται», ή η Άννα Μπεζάντ που έγραψε όταν μετεστράφη στην αθεϊα, «Το μονοπάτι από το Χριστιανισμό στον Αθεϊσμό είναι μακρύ, και τα πρώτα βήματα είναι πολύ οδυνηρά και πολύ σκληρά», ή ο άλλος πολύ γνωστός καθηγητής Ρ. Ντώκινς που έγραψε το βιβλίο «Η ψευδαίσθηση του Θεού».

Ευτυχώς για μένα, ο Θεός γνώριζε ότι είχα καλή θέληση και αυτό που βασικά έψαχνα ήταν μια οικεία σχέση με τον Ίδιο. Για το λόγο αυτό με άφησε να περιπλανηθώ στα διάφορα γνωστικά, πνευματικά μονοπάτια... για να δοκιμάσω τα πάντα. Ώστε τώρα να έχω τη σιγουριά πως αυτό που επέλεξα είναι το σωστό. Για να μην μπορέσει κανένας από δω και πέρα με διάφορες ορθολογικές θεωρίες, να με παραπλανήσει . Έτσι, τα τόσα χρόνια περιπλάνησης και παραπλάνησης, τελικά, δεν ήταν χαμένα, αν και εξακολουθώ να πιστεύω πως ήταν πολλά. Ποτέ όμως, όλα εκείνα τα χρόνια δεν άκουσα ένα ηχηρό μήνυμα για το πόσο εύκολα κατρακυλούν οι ψυχές στην Κόλαση.

Ένας άλλος λόγος που απευθύνομαι σε εσάς είναι γιατί νοιάζομαι για τη δική μου σωτηρία. Ο Ιησούς μίλησε πολύ για την Κόλαση και θέλει να ενημερώνουμε τον κόσμο για την ύπαρξή της. Και εγώ ανησυχώ, γιατί αν δεν σας ενημερώσω και βρεθώ μπροστά στον Ιησού μετά τον θάνατό μου, και δω να περνάει από μπροστά μου σαν ταινία όλη η ζωή μου, σκέφτομαι τι θα αντιμετωπίσω αν σήμερα δείξω αδιαφορία. Ο Ιησούς είπε στον προφήτη Ιεζεκιήλ: «Εσύ να πεις στους ανθρώπους αυτά που έχω να τους πω. Αν τους μιλήσεις αλλά δεν ακούσουν, εκείνοι είναι υπεύθυνοι. Αν όμως δεν τους μιλήσεις, εσύ θα είσαι υπεύθυνος».

Χρειάζεται να μάθετε την αλήθεια: «Ο κλέφτης δεν έρχεται, παρά μόνο για να κλέψει, να σφάξει και να εξολοθρέψει· Εγώ όμως ήρθα για να έχουν τα πρόβατά Μου ζωή, και μάλιστα ζωή περίσσια» (Ιωάν. 10:10). Ο Ιησούς μιλάει για τον Εχθρό. Ο Εχθρός θέλει να καταστρέψει τις ψυχές των ανθρώπων. Ο Εχθρός μισεί τους ανθρώπους και τους ξεγελά με ευχάριστα ψέματα.

Δυο επιλογές υπάρχουν μόνο. Θέλετε τη ζωή που δίνει ο Ιησούς ή θέλετε να ακολουθήσετε τον Εχθρό που επιθυμεί να σας κλέψει και να σας καταστρέψει; Μην έχετε ψευδαισθήσεις. Ο Σατανάς θέλει να σας καταστρέψει αλλά δεν θα σας το πει. Αντίθετα, θα σας πει, «ελάτε να διασκεδάσουμε, να κάνουμε πάρτυ, να χορέψουμε, να περάσουμε καλά... θα είμαστε όλοι τόσο ευτυχισμένοι...». Λέει ψέματα γιατί είναι Ψεύτης. Είναι ο Καταστροφέας, σας μισεί θανάσιμα. Καλά θα κάνετε να σκεφτείτε και να αποφασίσετε με σοφία. «Να είστε νηφάλιοι και άγρυπνοι. Ο αντίπαλός σας ο διάβολος περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας κάποιον να καταβροχθίσει» (Α’ Πέτρου 5:8).

Αγαπημένοι μου, βρισκόμαστε σε μάχη. Κάθε μέρα είναι μια μάχη. Από τη μια μεριά έχετε τον Ιησού που σας αγαπάει και θέλει τη σωτηρία σας και από την άλλη βρίσκεται ο Εχθρός που σαν λιοντάρι βρυχάται και θέλει να σας κατασπαράξει.

Ο Ιησούς επισημαίνει ότι για να σωθεί κάποιος πρέπει πρώτα να πιστέψει σε Αυτόν και μετά να βαφτιστεί: «Πορευθείτε σ’ ολόκληρο τον κόσμο και διακηρύξτε το χαρμόσυνο μήνυμα σ’ όλη την κτίση. Όποιος πιστέψει και βαφτιστεί θα σωθεί· όποιος δεν πιστέψει θα καταδικαστεί» (Μάρκ.16:15-16). Και όταν έρθει το τέλος του κόσμου, η Αποκάλυψη μας πληροφορεί ότι δεν θα σωθούν όλοι: «Και όποιος δεν βρέθηκε γραμμένος στο βιβλίο της ζωής, ρίχθηκε στη λίμνη της φωτιάς» (Αποκ. 20:15).  

Και τώρα έφτασε η στιγμή που θα σας αναφέρω κάποια αποσπάσματα από το «Ημερολόγιο» της Αγίας Φαουστίνας (1905-1938). Μιας Πολωνής μοναχής που έλαβε πολλές χάρες από τον Ιησού και πέθανε μόλις 33 ετών. Μια φορά, λοιπόν, ο Ιησούς οδήγησε την Φαουστίνα στην Κόλαση για να της δείξει, πρώτον την ύπαρξή της και, δεύτερον πόσο τρομερά είναι τα βασανιστήρια εκεί, και της έδωσε την εντολή να μιλήσει γι’ αυτήν στους ανθρώπους επειδή ο κόσμος χάνεται, όπως της είπε, γιατί νομίζουν οι άνθρωποι ότι δεν υπάρχει τέτοιο μέρος. Και για να μην υπάρχει σε αυτούς η δικαιολογία ότι ‘δεν γνώριζαν’. Αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω είναι φοβερά. Και σας θυμίζω: ο Θεός μας αγαπάει τόσο πολύ, που θέλει όλοι να πάμε στον Παράδεισο και κανένας στην Κόλαση, εκτός από εκείνους που θα την επιλέξουν συνειδητά. Ο Ιησούς επιμένει, ενημερώνει, θέλει να γνωρίζουν αυτή την πραγματικότητα όλοι όσοι λένε στο Θεό, ‘φύγε από τη ζωή μου, δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί Σου, φύγε. Φύγε από το γάμο μου, από τη δουλειά μου, τις σχέσεις μου, δεν Σε θέλω’. Είναι μια προειδοποίηση για όλους αυτούς.

Το «Ημερολόγιο» της αδελφής Φαουστίνας είναι ένα παχύ ημερολόγιο πολλών σελίδων που έχει να κάνει αποκλειστικά με το Έλεος του Θεού. Κανένας άλλος, ποτέ, δεν έχει γράψει με τόση ευγλωττία για την Αγάπη και την Φιλευσπλαχνία του Θεού. Βασικά ούτε η ίδια η αδελφή ήθελε να μιλάει για την Κόλαση. Μιλάει μόνον κατόπιν εντολής του Θεού. Γράφει η αδελφή Φαουστίνα:

«Εγώ, η αδελφή Φαουστίνα Κοβάλσκα, κατά διαταγή του Θεού επισκέφθηκα τις αβύσσους της Κόλασης, ώστε να μπορέσω να πω στους ανθρώπους και να δώσω μαρτυρία για την ύπαρξή της. Ο Σατανάς είναι γεμάτος μίσος για μένα αλλά είναι αναγκασμένος να με υπακούει κατά διαταγή του Θεού. Όσα γράφω δεν είναι παρά σκιά όλων εκείνων που είδα, αλλά έχω να πω τούτο: Οι περισσότερες ψυχές που βρίσκονται στην Κόλαση είναι εκείνες που δεν πίστευαν στην ύπαρξή της. Οδηγήθηκα εδώ στο χάσμα της αβύσσου από έναν άγγελο. Είναι μέρος βασανισμού των ψυχών, τεράστιο, απέραντο σε έκταση. Τα είδη των βασανιστηρίων που είδα είναι τα εξής: 

Το πρώτο βασανιστήριο για την ψυχή είναι η απώλεια του Θεού. Το να έχεις χάσει για πάντα τον Θεό. 

Το δεύτερο βασανιστήριο είναι οι διαρκείς, αέναες τύψεις συνειδήσεως. Για όλη την αιωνιότητα να ξέρεις πως έκανες τη λάθος επιλογή, ότι έκανες ένα τεράστιο λάθος.
Το τρίτο βασανιστήριο είναι να γνωρίζεις πως η κατάστασή σου δεν θα αλλάξει ποτέ.
Το τέταρτο βασανιστήριο είναι η φωτιά που εισχωρεί στην ψυχή σου χωρίς να την καταστρέφει (γιατί η ψυχή είναι αθάνατη) και που την κάνει να υποφέρει αιώνια. Είναι μια ολότελα πνευματική φωτιά που οφείλεται στην οργή του Θεού.
Το πέμπτο βασανιστήριο είναι το αιώνιο σκοτάδι και η τρομερά αποπνικτική μυρωδιά που καλύπτει το χώρο. Παρόλο το σκοτάδι οι δαίμονες και οι ψυχές των καταδικασμένων μπορούν και βλέπονται.
Το έκτο βασανιστήριο είναι η συνεχής παρέα του Σατανά.
Το έβδομο βασανιστήριο είναι το μίσος που νιώθουν οι ψυχές κατά του Θεού.
Το όγδοο βασανιστήριο είναι η φοβερή απελπισία, οι βλαστήμιες και οι κατάρες που ανταλλάσσουν οι ψυχές μεταξύ τους.

»Για εξειδικευμένες ψυχές υπάρχουν εξειδικευμένα μαρτύρια. Είναι οι βασανισμοί των αισθήσεων. Είναι αδιάκοπα βασανιστήρια που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια. Η ψυχή βασανίζεται ανάλογα με το είδος των αμαρτιών που διέπραξε στη ζωή, χρησιμοποιώντας ένα συγκεκριμένο αισθητήριο όργανο. Ας ξέρουν οι αμαρτωλοί ότι θα βασανίζονται στην αιωνιότητα με τις αισθήσεις που χρησιμοποιούσαν για να αμαρτήσουν. Θα είχα πεθάνει από τον τρόμο που ένιωθα αν δεν με είχε υποστηρίξει ο άγγελος που με συνόδευε.  

»Όλα αυτά τα γράφω με την εντολή του Θεού, ώστε να μην υπάρξει ούτε μία ψυχή που θα βρει τη δικαιολογία και θα πει ότι δεν υπάρχει Κόλαση και ότι κανένας δεν πήγε εκεί για να μας πει πώς είναι. Πόσο υποφέρουν οι ψυχές εκεί! Κάθε μέρα προσεύχομαι με μεγάλη θέρμη για τη μεταστροφή των ανθρώπων και παρακαλώ το Θεό να δείξει το Έλεός Του σε αυτούς. Ω, Ιησού Μου, θα προτιμούσα να περνώ αγωνίες μέχρι να έρθει το τέλος του κόσμου παρά να σε προσβάλλω ποτέ με την μικρότερη αμαρτία!»

Σας προτρέπω, στο όνομα του Ιησού, επιστρέψτε στο σωστό μονοπάτι. Δώστε τη ζωή σας στο Θεό, δώστε τη ζωή σας στο Χριστό. Δείξτε Του εμπιστοσύνη. Όχι μόνο για να μην έχετε αιώνια καταδίκη αλλά για να έχετε ζωή. Ο Πατέρας σας ο Θεός θέλει να είστε ευτυχείς. Αν κάνετε το θέλημά Του θα σας δώσει χαρά, ειρήνη και ελευθερία. Θα σας δώσει διάκριση μέσω του Αγίου Πνεύματος και θα  μπορείτε να διακρίνετε ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Σήμερα το βράδυ αναλογιστείτε τη ζωή σας. Αναλογιστείτε τι έχετε κάνει το οποίο θα μπορούσε να σας οδηγήσει στην Κόλαση, αν δεν ζητήσετε συγχώρεση μέσω της εξομολόγησης. Πάρτε τη σωστή απόφαση. Χαρίστε τη ζωή σας στον Ιησού και θα περάσετε την αιωνιότητα μαζί Του στον Παράδεισο!

Η έμπνευση μου δόθηκε από το Ημερολόγιο της Αγίας Φαουστίνας Κοβάλσκα και την ομιλία του π. Mark Goring, CC.
Αγγελική Σ. Νατσούλη.