Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2007

Η επίδρασή μας στην Ανθρωπότητα

Ένας φίλος - τον οποίο ευχαριστώ θερμά - μου έστειλε το παρακάτω απόσπασμα και θέλησα να το μοιραστώ με περισσότερους ανθρώπους γιατί το θεωρώ πολύ σημαντικό.

H Eπίδρασή μας στην Συνειδητότητα ολόκληρης της Ανθρωπότητας

"...Στο βιβλίο του, Ισχύς εναντίον Δύναμης, ο δρ. Ντέιβιντ Χόκινς γράφει «σε αυτό το σύμπαν όπου τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους, κάθε φορά που βελτιώνουμε κάτι στον προσωπικό μας κόσμο, βελτιώνουμε και τον κόσμο γενικώτερα, για όλους όσους κατοικούν σε αυτόν. Όλοι μας πλέουμε μέσα στο συλλογικό επίπεδο συνειδητότητας της Ανθρωπότητας, και καθετί που προσθέτουμε σ' αυτό, επιστρέφει σ' εμας. Και η ικανότητά μας να επιπλέουμε πιο άνετα βελτιώνεται χάρη στην προσπάθεια που καταβάλουμε να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
Στην ουσία, μπορούμε να υπολογίσουμε το ενεργειακό επίπεδο κάθε μεμονωμένου ατόμου, όπως μπορούμε να υπολογίσουμε το ενεργειακό επίπεδο μεγάλων ομάδων ανθρώπων. Σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι με κατώτερη ενέργεια δεν μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια από το ψέμα. Μπορεί κανείς να τους υπαγορεύσει πώς να σκέφτονται, ποιον να μισούν κ.λπ. Ο δρ. Χόκινς μας λέει πως το 87% της ανθρωπότητας κινείται σε ένα συλλογικό ενεργειακό επίπεδο που έχει αποδυναμωτική επίδραση. Οσο περισσότερο ανεβαίνουμε στην κλίμακα των δονήσεων των συχνοτήτων, τόσο λιγότερους ανθρώπους θα βρούμε να κινούνται στα ανώτερα επίπεδα..."
Αυτό που ζητώ από σας εδώ, είναι να δείξετε πίστη στα συμπεράσματα που θα σας παρουσιάσω από το δεύτερο βιβλίο του δρα Χόκινς με τίτλο «Το μάτι του εγώ» (The Eye of the I). Προβαίνοντας σε κινησιολογικά πειράματα ακριβείας σχετικά με την αλήθεια σε αντιδιαστολή με το ψέμα, ο δρ. Χόκινς υπολόγισε τον κατά προσέγγιση αριθμό των ανθρώπων, των οποίων η ενέργεια βρίσκεται στο αποδυναμωτικό εκείνο επίπεδο - ή ακόμη και κάτω από αυτό. Θα ήθελα να αναλογιστείτε τα ευρήματα και τα συμπεράσματά του σε σχέση με τη δική σας επίδραση στο πολιτισμό μας. Ο δρ. Χόκινς υποστηρίζει πως είναι ζωτικής σημασίας για τον καθένα μας να έχει επίγνωση της σημασίας της ανύψωσης της συχνότητας των δονήσεών μας στο επίπεδο όπου αρχίζουμε να εναρμονιζόμαστε με την ενέργεια της συμπαντικής Πηγής ή, με άλλα λόγια, στο επίπεδο όπου ερχόμαστε σε επαφή με την δύναμη της πρόθεσης.
Μιά από τις πιο συναρπαστικές πλευρές της έρευνάς του είναι η ιδέα της αντιστάθμισης. Οι άνθρωποι με ανώτερη ενέργεια αποτελούν το αντίβαρο για την αρνητική επιρροή των ανθρώπων κατώτερης ενέργειας. Ομως, αυτό δεν συμβαίνει σε αντιστοιχία ένα-προς-ένα, από την στιγμή που το το 87% της ανθρωπότητας κινείται στις κατώτερες αποδυναμωτικές συχνότητες. Ένα άτομο που έχει αποκαταστήσει τη σύνδεσή του με την πρόθεση, μπορεί να έχει τεράστια επίδραση σε πολλούς ανθρώπους που βρίσκονται στα κατώτερης ενέργειας επίπεδα. Οσο πιο ψηλά κινούμαστε στην κλίμακα των συχνοτήτων με σκοπό να γίνουμε τελικά φως και να βιώσουμε την εμπειρία της συνείδησής του Θεού, τόσο περισσότερες αρνητικές ενεργειακές δονήσεις μπορούμε να αντισταθμίσουμε. Παρακάτω θα διαβάσετε μερικά από τα αποτελέσματα των ερευνών του δρα Χόκινς. Έχετέ τα κατά νου, καθώς θα εξετάζετε την επίδραση που έχετε στην ανθρωπότητα, εξαιτίας και μόνο της παρουσίας σας στις ανώτερες βαθμίδες της κλίμακας, που οδηγεί στην πρόθεση.

-Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της αισιοδοξίας και της προθυμίας να μην κρίνει τους άλλους θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 90.000 ατόμων που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα.

-Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της καθαρής αγάπης και του σεβασμού για κάθε είδος ζωής θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 750.000 ατόμων που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα.

-Ένα άτομο πoυ ζει και δονείται στην ενέργεια της φώτισης, της ευδαιμονίας και της άπειρης ειρήνης θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 10.000.000 ανθρώπων (περίπου είκοσι δύο τέτοιοι σοφοί άνθρωποι βρίσκονται σήμερα εν ζωή).

-Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της Χάρης, του καθαρού πνεύματος που υπερβαίνει το σώμα, σ' έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει δυαδικότητα ή όπου υπάρχει η απόλυτη Ενότητα, θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 70.000.000 ανθρώπων που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα (περίπου δέκα τέτοιοι σοφοί άνθρωποι βρίσκονται σήμερα εν ζωή).

Στην συνέχεια, σας παραθέτω δύο συναρπαστικες στατιστικές του δρα Χόκινς, τις οποίες διεξήγαγε κατά τη διάρκεια των ερευνών του σχετικα με τους λανθάνοντες παράγοντες που καθορίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά.

1. Ένας και μόνο αβατάρ που ζει στην δική μας ιστορική περίοδο, κινούμενος στο ανώτερο επίπεδο της συνειδητότητας, κάποιος στον οποίο θα άρμοζε ο τίτλος του δασκάλου, όπως ο Κρίσνα, ο Βούδας και ο Ιησούς Χριστός, θα εξισορροπούσε τη συλλογική αρνητική ενέργεια ολόκληρης της σημερινής ανθρωπότητας.
2. Η αρνητική ενέργεια ολόκληρου του ανθρώπινου πολιτισμού θα οδηγούσε σε αυτοκαταστροφή, αν δεν υπήρχε η εξισορροπιστική επίδραση αυτών των ανωτέρων ενεργειακών πεδίων.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

(Αποσπάσμα από το βιβλίο του Dr. Wayne W. Dyer "The power of Intention")

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

Η ψυχή επιλέγει πάντα

Όταν η ψυχή κατοικεί στο ανθρώπινο σώμα, βιώνει ένα τμήμα μικρότερο από το όλο, δηλαδή, ένα τμήμα του μικρόκοσμου. Όταν ζει μακριά από το σώμα, σε αυτό που θα ονομάζαμε "κόσμο των πνευμάτων", διευρύνει με τεράστια άλματα την προοπτική της. Ξαφνικά θα της φαίνεται ότι ξέρει τα πάντα, ότι μπορεί να είναι τα πάντα. Θα έχει μια μακροσκοπική άποψη των πραγμάτων και αυτό θα της επιτρέπει να καταλαβαίνει εκείνα που δεν καταλαβαίνει ενόσω ζει στο σώμα.
Στο διάστημα μετά το "θάνατο", μπορεί να επιλέξει να απαντηθεί κάθε ερώτημα που είχε ποτέ και να ανοιχτεί σε νέες ερωτήσεις, που ποτέ δεν ονειρεύτηκε πως υπήρχαν. Μπορεί να επιλέξει να βιώσει την Ενότητα με το Παν το Υπάρχον. Και θα έχει την ευκαιρία να αποφασίσει τι επιθυμεί να είναι, να κάνει και να έχει στη συνέχεια.
Επιλέγει να επιστρέψει και να βιώσει τη ζωή ξανά σε ανθρώπινο σώμα; Επιλέγει να παραμείνει εκεί που βρίσκεται, στον "κόσμο των πνευμάτων", στο επίπεδο που βιώνει τότε; Επιλέγει να συνεχίσει, να πάει πιο πέρα, στη γνώση και στην εμπειρία της; Επιλέγει να "χάσει την ταυτότητά της" και να γίνει μέρος του Ενός;
Τι επιλέγει; Τι επιλέγει; Το σύμπαν δεν κάνει τίποτε άλλο από το να της χαρίζει την πιο αγαπημένη της ευχή, την πιο μεγάλη της επιθυμία. Αυτό κάνει στ' αλήθεια, κάθε στιγμή, κάθε μέρα. Μόνο που εκείνη, η ψυχή, δεν έχει συνειδητή επίγνωση αυτής της αλήθειας. Ο Θεός έχει.

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

Οι επιλογές μπορούν ν' αλλάξουν


Οι τρεις επιλογές, για τις οποίες μιλήσαμε ήδη, μπορούν να αλλάξουν οποτεδήποτε. Είτε κατά τη διάρκεια της ζωής, είτε μετά. Αυτό σημαίνει ότι η ψυχή δεν είναι αναγκασμένη να μείνει στο επίπεδο της συνειδητότητας στην οποία βρισκόταν, όταν πέθανε το σώμα της. Μπορεί να προχωρήσει σε ένα άλλο επίπεδο, όσο γρήγορα θέλει. Ή να καθυστερήσει για όσο "χρόνο" θέλει. Αν "πεθάνει" σε μια κατάσταση περιορισμένης προοπτικής και ανεξέλεγκτων σκέψεων, τότε θα βιώνει οτιδήποτε την φέρνει σε αυτή την κατάσταση, μέχρι που να μην το θέλει πια. Τότε θα "αφυπνιστεί", θα γίνει συνειδητή και θα αρχίσει να βιώνει τον εαυτό της να δημιουργεί την πραγματικότητά της.
Θα κοιτάξει πίσω και το πρώτο στάδιο θα το ονομάσει καθαρτήριο. Το δεύτερο στάδιο, όταν θα μπορεί να έχει ό,τι θέλει με την ταχύτητα της σκέψης της, θα το ονομάσει παράδεισο. Το τρίτο στάδιο, όταν θα βιώνει την έκσταση της Ενότητας, θα το αποκαλέσει νιρβάνα.
Αφού βιώσει την Ενότητα για έναν άπειρο χρόνο - άχρονο, θα πάψει να τη βιώνει, επειδή δεν μπορεί να βιώνει την Ενότητα ως ενότητα χωρίς το αντίθετό της. Κατανοώντας το αυτό θα δημιουργήσει για μια ακόμα φορά την ιδέα και τη σκέψη του διαχωρισμού, της απομάκρυνσης. Τότε θα συνεχίσει να ταξιδεύει στον Κοσμικό τροχό, θα συνεχίσει να προχωράει, να κάνει κύκλους, να υπάρχει, για πάντα, αιώνια, στον αιώνα τον άπαντα.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Οι τρεις επιλογές μας ακολουθούν...

Όπως στη ζωή που βιώνουμε έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε τρεις επιλογές, το ίδιο ισχύει και στη μεταθανάτια ζωή μας. Μπορεί να υποκύψει κάποιος από εμάς στα δημιουργήματα των ανεξέλεγκτων σκέψεών του, μπορεί να δημιουργήσει την εμπειρία του συνειδητά μετά από επιλογή, ή μπορεί να βιώσει τη συλλογική συνειδητότητα του Παντός. Αυτή η τελευταία εμπειρία ονομάζεται Επανένωση ή Ξανασμίξιμο με το Ένα.
Αν πάρει τον πρώτο δρόμο, μάλλον δεν θα τον ακολουθήσει για πολύ καιρό (αντίθετα με τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται στη Γη). Αυτό θα συμβεί επειδή τη στιγμή που δεν θα του αρέσει εκείνο που βιώνει, θα επιλέξει να δημιουργήσει μια νέα, πιο ευχάριστη πραγματικότητα, σταματώντας απλά τις αρνητικές του σκέψεις.
Γι' αυτό το λόγο δε θα βιώσει ποτέ την "κόλαση", που φοβόμαστε τόσο πολύ εμείς οι άνθρωποι, εκτός και αν το επιλέξει. Ακόμα και σ' αυτή την περίπτωση όμως, θα είναι "ευτυχής", με την έννοια ότι θα παίρνει αυτό που θέλει. (Πολλοί, περισσότεροι απ' ό,τι φαντάζεστε, είναι "ευτυχισμένοι" όντας "δυστυχισμένοι"). Έτσι, θα συνεχίσει να βιώνει την "κόλαση" μέχρι να πάψει πια να την επιλέγει.
Γιατί οι περισσότερες ψυχές, τη στιγμή ακριβώς που θα αρχίσουν να τη βιώνουν, θα απομακρυνθούν από αυτήν και θα δημιουργήσουν κάτι νέο.
Μπορεί να εξαλειφθεί η κόλαση και από τη ζωή μας πάνω στη Γη, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
Αν πάρει το δεύτερο δρόμο και αρχίσει να δημιουργεί συνειδητά την εμπειρία του, τότε δίχως αμφιβολία θα βιώσει ότι πάει "κατ' ευθείαν στον Παράδεισο", επειδή αυτό θα δημιουργούσε όποιος επιλέγει ελεύθερα και πιστεύει στον Παράδεισο. Αν δεν πιστεύει στον Παράδεισο, θα βιώσει οτιδήποτε επιθυμεί να βιώσει. Από τη στιγμή που θα το καταλάβει αυτό, οι επιθυμίες του θα γίνονται όλο και καλύτερες. Και τότε θα πιστέψει στον παράδεισο!
Αν πάρει τον τρίτο δρόμο και παραδοθεί στις δημιουργίες της συλλογικής συνειδητότητας, τότε θα μπει πολύ γρήγορα στην απόλυτη αποδοχή, στην απόλυτη γαλήνη, στην απόλυτη χαρά, στην πλήρη συνειδητότητα και στην πλήρη αγάπη, γιατί αυτή είναι η συνειδητότητα του συλλογικού. Τότε θα γίνει ένα με το Ένα και δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από Αυτό που Είναι, που είναι το Μόνο που Υπήρχε Ποτέ, μέχρι να αποφασίσει ότι θα έπρεπε να υπάρχει κάτι άλλο. Αυτό είναι η νιρβάνα, η υπέροχη εμπειρία του "ένα με το Ένα" που πολλοί από τους ανθρώπους την έχουν βιώσει για πολύ λίγο μέσα σε διαλογισμό και η οποία είναι μια κατάσταση απερίγραπτης έκστασης.

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Οι τρεις επιλογές της ζωής

Πάντοτε στη ζωή υπάρχουν τρεις επιλογές:
1. Να επιτρέπουμε στις ανεξέλεγκτες σκέψεις μας να δημιουργούν τη Στιγμή.
2. Να επιτρέπουμε στη δημιουργική μας συνειδητότητα να δημιουργεί τη Στιγμή.
3. Να επιτρέπουμε στη συλλογική συνειδητότητα να δημιουργεί τη Στιγμή.
Και να η ειρωνία: στην παρούσα ζωή μας φαίνεται δύσκολο να δημιουργούμε συνειδητά από την ατομική μας συνειδητότητα. Πολλές φορές, μάλιστα, υποθέτουμε ότι η ατομική μας κατανόηση είναι λαθεμένη, με το δεδομένο όλων εκείνων που βλέπουμε γύρω μας. Έτσι, παραδινόμαστε στη συλλογική συνειδητότητα, είτε μας είναι χρήσιμο αυτό είτε όχι.
Από την άλλη μεριά, τις πρώτες στιγμές της μεταθανάτιας ζωής, μπορεί να φανεί δύσκολο στην ψυχή να παραδοθεί στη συλλογική συνειδητότητα, με το δεδομένο όλων εκείνων που βλέπει γύρω της (που μπορεί να της φαίνονται απίστευτα) και έτσι θα μπει στον πειρασμό να επιμείνει στη δική της συνειδητότητα, στη δική της ατομική κατανόηση, είτε της είναι χρήσιμο αυτό είτε όχι.
Ο χρυσός κανόνας είναι ο ακόλουθος: όταν περιβάλλεται κάποιος από κατώτερες συνειδητότητες, θα ωφεληθεί περισσότερο αν εμμείνει στη δική του ατομική κατανόηση. Όταν όμως περιβάλλεται από ανώτερες συνειδητότητες, θα έχει μεγαλύτερο όφελος με την παράδοσή του σε αυτές. Ίσως, λοιπόν, να είναι φρόνιμο να αναζητάει κανείς όντα που έχουν υψηλή συνειδητότητα. Οι παρέες αυτές είναι πολύ-πολύ σημαντικές.
Στη μεταθανάτια ζωή δεν χρειάζεται να ανησυχεί γι' αυτό το θέμα, γιατί αμέσως και αυτομάτως θα βρεθεί τριγυρισμένος από όντα υψηλής συνειδητότητας. Ωστόσο μπορεί να μην το καταλάβει αμέσως, η ψυχή, ότι περιβάλλεται από τόση αγάπη. Μπορεί να μην το καταλάβει αμέσως. Ίσως, λοιπόν, να της φανεί ότι τα πράγματα "συμβαίνουν" στο έλεος οποιασδήποτε μοίρας τυχαίνει να λειτουργεί εκείνη τη στιγμή. Στην πραγματικότητα θα βιώσει τη συνειδητότητα με την οποία πεθαίνει.
Μερικοί άνθρωποι έχουν κάποιες προσδοκίες για τη μεταθανάτια ζωή, χωρίς καν να το ξέρουν. Σε όλη τους τη ζωή κάνουν σκέψεις για το τι συμβαίνει μετά το θάνατο. Όταν "πεθαίνουν", εκείνες οι σκέψεις εκδηλώνονται και ξαφνικά "λαμβάνουν" εκείνο το οποίο σκέφτονται. Και όπως συμβαίνει και στη ζωή, εκείνες που θα επικρατήσουν θα είναι οι πιο ισχυρές τους σκέψεις, εκείνες που τις έκαναν με μεγαλύτερη ζέση.
Στην Καινή Διαθήκη υπάρχει μια σημαντικότατη πρόταση που λέει ο Ιησούς "...επειδή όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας" (Ματθ. 6,21), που λίγοι άνθρωποι μπορούν να κατανοήσουν πλήρως, και έχει δεχτεί πλήθος ερμηνειών. Ο θησαυρός εδώ, αντιπροσωπεύει τα ενδιαφέροντα του κάθε ανθρώπου και, είναι φυσικό, όπου είναι τα ενδιαφέροντά του, εκεί να είναι στραμμένες και οι σκέψεις του, οι έννοιες του. Αυτές οι σκέψεις όμως θα τον ακολουθήσουν στη μεταθανάτια ζωή και θα του δημιουργήσουν ένα συγκεκριμένο περιβάλλον στο Επέκεινα, έως ότου αντιληφθεί η ψυχή την ψευδαίσθηση και δεχτεί να τις απορρίψει για να προχωρήσει στον ανοδικό της δρόμο προς την εξέλιξη.

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007

Προ πάντων ειλικρίνεια

Η ειλικρίνεια, που πρέπει να δείχνουν όσοι εξυπηρετούν ασθενείς με ανίατο νόσημα, δεν είναι πάντα εφικτή αλλά είναι πολύ σημαντική. Συχνά λέμε ότι αποφεύγουμε την αλήθεια για να προστατέψουμε τον ασθενή. Δυστυχώς με αυτό τον τρόπο τον απομονώνουμε και τον γεμίζουμε αγωνία. Γιατί έχει παρατηρηθεί πως όταν κάποιος πρόκειται να πεθάνει, το γνωρίζει γιατί του το λέει το ίδιο του το σώμα και η ίδια του η ψυχή. Εκείνη τη δύσκολη περίοδο το άτομο έχει ανάγκη από ένα κλίμα ειλικρίνειας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα του μιλήσουμε με λόγια σκληρά, και θα τον θεωρούμε ήδη "πεθαμένο". Μπορούμε να του μιλήσουμε για τη σοβαρή ασθένεια που αντιμετωπίζει και δεν γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί, λέγοντάς του ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Δεν είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη "θάνατος". Ο γιατρός μπορεί, επίσης, να του πει ότι έχει κάποιο χρόνο μπροστά του και αυτός ο χρόνος του ανήκει για να κάνει ό,τι είναι σημαντικό γι' αυτόν. Έτσι ο ασθενής θα εκφράσει τις τελευταίες του επιθυμίες, θα δώσει νόημα στο χρόνο που του απομένει. Θα μπορέσει να ομολογήσει ότι φοβάται το θάνατο, τον πόνο, τη μοναξιά. Καλό είναι, τότε, να του δοθούν βιβλία ή να του διαβαστούν βιβλία που αναλύουν το θέμα του θανάτου και δείχνουν πώς ο θάντος δεν είναι το τέρμα αλλά η αρχή μιας καινούργιας υπέροχης ζωής.
Τέτοια βιβλία υπάρχουν πολλά, είναι αυτά που μιλάνε για τα ταξίδια της ψυχής, για τη μετενσάρκωση, για αναδρομές σε προηγούμενες ζωές, όλα τα βιβλία του Νηλ Ντόναλντ Ουώλς, όλα τα βιβλία της Ελίζαμπεθ Κούμπλερ-Ρος, το βιβλίο της Ανν Περγήαρ 'Ο Στέφαν ζει', το βιβλίο της Μαρί ντ' Ενεζέλ 'Ο Μύχιος θάνατος' καθώς και άλλα, που θα τον ανακουφίσουν και θα του διώξουν το φόβο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να πεθάνουν γιατί δεν έχουν τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές τους. Μόλις το κάνουν τότε θα δείτε πως θα περιμένουν το θάνατο με πιο ειρηνικό τρόπο, συμφιλιωμένοι, ήρεμοι.
Υπάρχουν άνθρωποι χωρίς πίστη στο Θεό, που πέθαναν πολύ ειρηνικά. Αυτό που τελικά βοηθάει να πεθάνεις γαλήνια είναι το να έχεις συμφιλιωθεί με τους ανθρώπους, να μη "φύγεις" κρατώντας πίκρα, οφειλές, κακίες. Δανείζομαι μια πρόταση της Μαρί ντ' Ενεζέλ που λέει, όταν την ρωτούν αν πιστεύει στο Θεό: "Θα σας απαντήσω", λέει η ντ' Ενεζέλ, "με τα λόγια του Γιουνγκ, λίγο πριν πεθάνει, όταν του έκαναν την ίδια ερώτηση. Δεν πιστεύω, γνωρίζω."

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

Οικογενειακή αλληλεγγύη ως το τέλος

Μετά από το απαραίτητο διάλειμμα το σχετικό με την Ενότητα, επιστρέφω πάλι στο θέμα της προσέγγισης του θανάτου. Πολλοί επιστήμονες - ως επι το πλείστον γιατροί, ψυχολόγοι - άρχισαν από τη δεκαετία του '80 να ενδιαφέρονται περισσότερο για το πώς θα απαλύνουν τις τελευταίες ημέρες της ζωής των ασθενών τους. Όχι μόνο σωματικά (πόνος) αλλά και συναισθηματικά. Έτσι βλέπουμε τα βιβλία της Ελίζαμπεθ Κουμπλερ-Ρος και προσφάτως αυτό της Μαρί Ντ' Ενεζέλ να αποκτούν φανατικό κοινό. Αυτό είναι καλό γιατί βοηθάει αμφίπλευρα. Βοηθάει αυτόν που το διαβάζει να αντιμετωπίσει το θάνατο ενός δικού του ανθρώπου, αλλά βοηθάει και τον "θνήσκοντα", ο οποίος θα τύχει καταλληλότερης αντιμετώπισης εκ μέρους των οικείων του.
Στη συνέντευξή της, που έδωσε στην "Καθημερινή" της Κυριακής 25/11/07, η Μαρί Ντ' Ενεζέλ, πρωτοπόρος ψυχολόγος στη Γαλλία για τα θέματα του θανάτου, πληροφόρησε το αναγνωστικό κοινό για το κίνημα της παρηγορητικής αγωγής, όπως και όλα όσα έμαθε κατά την εξυπηρέτηση των ετοιμοθάνατων στις διάφορες κλινικές πόνου της Γαλλίας.
Τόνισε ότι στη Δύση η ύλη έχει επιβληθεί στο πνεύμα και σταδιακά οδηγηθήκαμε στην άρνηση του θανάτου επειδή καταφέραμε να διευρύνουμε τα όριά του. Πιστέψαμε ότι τον νικήσαμε αλλά η νίκη αυτή είναι ψευδής: ο θάνατος δεν είναι η αποτυχία της Ιατρικής αλλά η μοίρα όλων μας. Το σημαντικότερο λοιπόν που έχουμε να μάθουμε είναι να επικεντρωθούμε στην ανακούφιση των ασθενών με ανίατα νοσήματα, φροντίζοντας εξίσου για τα πνευματικά και συναισθηματικά τους δικαιώματα. Αυτη η έκκληση δεν απευθύνεται μόνο στο νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και στην οικογένεια του ασθενούς. Ο καλύτερος τόπος, για να βαδίσει προς το θάνατο ο οποιοσδήποτε πάσχει από ασθένεια ανίατη, είναι το σπίτι του, κοντά στην οικογένειά του. Και αυτό εξαρτάται από το αν, γενικότερα, υπάρχει αγάπη στην οικογένεια. Την τελευταία στιγμή δίνεται στους ανθρώπους η δυνατότητα να μεταμορφωθούν ψυχολογικά. Έχουν μέσα τους πράγματα που μπορεί να μην εξέφρασαν ποτέ. Νιώθουν την ανάγκη να φτάσουν μέχρι το έσχατο σημείο του εσωτερικού τους κόσμου. Να πουν ό,τι δεν έχουν πει. Να ρυθμίσουν κάποιες τελευταίες υποθέσεις. Πολλοί βάζουν στόχους όπως να ζήσουν μέχρι τα Χριστούγεννα, να προλάβουν το γάμο της κόρης τους ή μια γέννηση. Το πετυχαίνουν μάλιστα αυτό σε ποσοστό 90%. Μια από τις θεμελιώδεις επιθυμίες των ανθρώπων αυτών είναι να αποχωρήσουν εν ειρήνη. Εάν ο περίγυρός τους θέλει να τους συμπαρασταθεί, τότε θα πρέπει να τους βοηθήσει να χαράξουν ένα δρόμο ως εκεί.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2007

Free Hugs και στην Αθήνα


Να που το κίνημα τού να μοιράζονται "ελεύθερες αγκαλιές" σε όλους, εξαπλώνεται γοργά και έχει κάνει την εμφάνισή του και στη χώρα μας. Οι νέοι το στηρίζουν με θέρμη. Δεν είναι πανάκεια, είναι όμως μια καλή αρχή για να ενωθούν όλοι οι άνθρωποι και να νιώσουν ότι ανήκουν σε μια μεγάλη αγκαλιά που μας χωράει όλους. Σιγά-σιγά αλλά σταθερά η ανθρώπινη συνειδητότητα οδηγείται σε μια νέα κατανόηση, σε μια νέα πνευματικότητα - ότι όλοι εμείς που ανήκουμε στο ανθρώπινο είδος είμαστε Ένα. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την άμεση μεταστροφή της συμπεριφοράς μας απέναντι στο φυτικό και στο ζωϊκό βασίλειο.
Η Ομάδα της Ανθρωπότητας (Humanitys Team) είναι ηγετικό κίνημα στη διάδωση της ιδέας της Ενότητας και πρωτοστατεί στη συλλογή υπογραφών - πρέπει να μαζευτούν 1.000.000 υπογραφές - για να ζητήσει από τα Ηνωμένα Έθνη την καθιέρωση μιας "Παγκόσμιας Ημέρας Ενότητας" (World Unity Day). Η Εκστρατεία της για την Αφύπνιση για την Ενότητα θα συνεχιστεί και θα εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο, ώστε τον Ιούλιο του 2012 να φτάσει στην κορύφωση των δραστηριοτήτων της με ένα γενικευμένο εορταστικό γεγονός που θα λάβει χώρα σε πολλές πόλεις της παγκόσμιας κοινότητας.
Εσείς μπορείτε να μάθετε περισσότερα επισκεπτόμενοι το
http://www.gopetition.com/petitions/establish-international-world-unity-day.html
Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε την Ελληνική ιστοσελίδα της Ομάδας της Ανθρωπότητας www.otan.gr ή την ιστοσελίδα που είναι για όλο τον κόσμο www.humanitysteam.org

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Είμαστε Όλοι Ένα - Free Hugs

Θάθελες να ζεις σ' έναν κόσμο όπου οι λέξεις Αγάπη, Αλήθεια, Χαρά ν' αγγίζουν τις περισσότερες - αν όχι όλες - τις καρδιές των ανθρώπων;
Έναν κόσμο σε αληθινή ειρήνη; Έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι να θεωρούν την ίδια τη ζωή σαν ύψιστη αξία; Στον οποίο η ανθρωπότητα να βιώνει πραγματική σύνδεση και ενότητα;
Αν ναι, τότε ένωσε τις δυνάμεις σου με τα κινήματα που επιδιώκουν την ανάδυση μιας Νέας Πνευματικής Κατανόησης στον πλανήτη. Γίνε Ακτιβιστής του Πνεύματος και αγκάλιασε όλους τους ανθρώπους που θα βρεθούν στο δρόμο σου με συμπάθεια, κατανόηση, αγάπη.
Ενίσχυσε με την παρουσία σου όλες τις δραστηριότητες των πολιτών που σκοπό έχουν να δείξουν στον κόσμο ότι ΟΛΟΙ είμαστε παιδιά του ΙΔΙΟΥ ΘΕΟΥ!

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Οι στίχοι ενός τραγουδιού

Γεια σε όλους! Έβαλα τους στίχους του "Hello God" γιατί είναι από τα ωραιότερα και πιο εμπνευσμένα τραγούδια που έχουν ποτέ γραφτεί στην προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος για να βρει το Θεό. Μπορείτε να πατήσετε σε κάποιο από τα διπλανά βιντεοκλιπ της Ντόλυ Πάρτον και να το ακούτε ενώ συγχρόνως θα παρακολουθείτε τους στίχους. Ελπίζω να το απολαύσετε όσο κι εγώ, όταν μου το έστειλαν. Να είστε ευλογημένοι.

Hello, God, are you out there?
Can you hear me?
Are you listenin' any more?
Hello, God, if we're still on speakin' terms,
Can you help me like before?

I have questioned your existence,
My resistance leaves me cold.
Can you help me go the distance?
Hello, God. Hello, hello.

This old world has gone to pieces,
Can we fix it? Is there time?
Hate and violence just increases,
We're so selfish, cruel and blind.
We fight and kill each other,
In your name, defending you.
Do you love some more than others?
We're so lost and confused.

Hello, God, are you out there?
Can you hear us?
Are you listenin' any more?
Hello, God, if we're still on speakin' terms,
Can you help us like before?.
Oh, the free will you have given,
We have made a mockery of.
This is no way to be livin'.
We're in great need of your love.

Hello, God.
(Hello, hello.)
Hello, God, can you grant us,
Love enough to make amends?
(Hello, God.)
Is there still a chance,
That we could start again?

Hello, God, we've learned our lesson.
Dear God, don't let us go.
(Hello, Hello.)
More than ever,
Hello, God. Hello, hello.
Hello, God, we really need you,
We can't make it without you.
(Hello, God.)

We beseech you,
In the name of all that's true.
Hello God, please forgive us,
For we know not what we do.
Hello, God, give us one more chance,
To prove ourselves to you.

Hello, God, (Hello, God.)
Hello, God.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Ύπνος και Ψυχή

Η ψυχή φεύγει από το σώμα όλη την ώρα. Συνέχεια. Σε όλη την ανθρώπινη ζωή. Γι' αυτό υπάρχει ο ύπνος.
Περιοδικά, σε όλη τη διάρκεια της ζωής, η ψυχή αναζητάει την αναζωογόνηση, θέλει να ξαναβάλει "καύσιμα", αν έτσι γίνεται περισσότερο κατανοητό, έτσι ώστε να μπορεί να συνεχίσει να προχωρεί σιγά-σιγά μέσα στο όχημα που αποκαλείται σώμα.
Νομίζετε ότι είναι εύκολο για την ψυχή να κατοικεί στο σώμα; Δεν είναι. Μπορεί να είναι απλό, αλλά εύκολο δεν είναι! Είναι χαρά, αλλά δεν είναι εύκολο. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχει να κάνει η ψυχή του ανθρώπου!
Η ψυχή, που γνωρίζει μια ελαφράδα και μια ελευθερία, την οποία δεν μπορούμε να φανταστούμε ενόσω βρισκόμαστε μέσα στο σώμα, λαχταράει εκείνη την κατάσταση ύπαρξης, όπως ένα παιδί που αγαπάει το σχολείο, μπορεί να λαχταράει τις καλοκαιρινές διακοπές. Η ψυχή αναζητάει μιαν αληθινή κατάσταση ύπαρξης. Η ψυχή είναι ελαφράδα και ελευθερία. Είναι γαλήνη και χαρά. Είναι δίχως όρια και δίχως πόνο. Είναι τέλεια σοφία και τέλεια αγάπη. Είναι όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Όμως, βιώνει πάρα πολύ λίγα από αυτά, όσο βρίσκεται μέσα στο σώμα. Κι έτσι, έκανε μια συμφωνία με τον Εαυτό της. Του είπε ότι θα μείνει στο σώμα όσο χρειάζεται προκειμένου να δημιουργήσει και να βιώσει τον εαυτό της, όπως επιλέγει τώρα, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα μπορεί να αφήνει το σώμα όποτε θέλει! Το κάνει λοιπόν κάθε μέρα, μέσα από την εμπειρία που αποκαλείται ύπνος.
Θα νόμιζε κανείς ότι κοιμόμαστε επειδή το σώμα χρειάζεται ανάπαυση.
Λάθος. Το αντίστροφο συμβαίνει. Η ψυχή επιδιώκει την ανάπαυση κι έτσι κάνει το σώμα να "αποκοιμιέται". Η ψυχή παρατάει κυριολεκτικά το σώμα (μερικές φορές εκεί ακριβώς που βρίσκεται) όταν κουράζεται από τα όρια, όταν κουράζεται από τη βαρύτητα και την έλλειψη ελευθερίας που νιώθει, όσο βρίσκεται μέσα στο σώμα. Αφήνει το σώμα όταν χρειάζεται καύσιμα, όταν κουράζεται από όλη την αναλήθεια, την ψεύτικη πραγματικότητα και τους φανταστικούς κινδύνους, όταν αναζητάει για μιαν ακόμα φορά, επανασύνδεση, επαναβεβαίωση, ανάπαυση και νέα αφύπνιση του νου.
Όταν η ψυχή πρωτοαγκαλιάζει το σώμα, βρίσκει την εμπειρία εξαιρετικά δύσκολη. Είναι πράγματι μια πολύ κουραστική εμπειρία, ιδιαίτερα για μια ψυχή που μόλις έχει έρθει στη Γη. Γι' αυτό τα μωρά κοιμούνται τόσο. Όταν η ψυχή ξεπερνάει το αρχικό σοκ της επανασύνδεσης με ένα σώμα για μια ακόμη φορά, αρχίζει να το ανέχεται όλο και περισσότερο. Μένει μαζί του περισσότερο. Ταυτόχρονα το κομμάτι που αποκαλείται νους, προχωρεί στη λήθη, όπως ακριβώς ήταν σχεδιασμένο να κάνει. Ακόμα και οι αποδράσεις της ψυχής από το σώμα, που τώρα γίνονται λιγότερο συχνά, αλλά και πάλι σε καθημερινή βάση, δε φέρνουν ξανά τη θύμηση στο νου.

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2007

Η μετενσάρκωση δεν είναι η μόνη επιλογή

Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ως δεδομένο ότι η μετενσάρκωση, η επιστροφή δηλαδή σε ένα άλλο υλικό σώμα, είναι η μόνη επιλογή που έχουν οι ψυχές.
Μερικές αισθάνονται ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα που θα ήθελαν να γνωρίσουν κι έτσι πηγαίνουν στο "σχολείο", όπου άλλες ψυχές, αυτές που αποκαλούνται παλαιές ψυχές, τις διδάσκουν. Και τι τις διδάσκουν; Ότι ποτέ δεν είχαν τίποτε να μάθουν.Το μόνο που είχαν να κάνουν, ενόσω βρίσκονταν στη γη, ήταν να θυμηθούν. Να θυμηθούν Ποιοι και Τι Πραγματικά Είναι.
Εκεί οι ψυχές "διδάσκονται" ότι η εμπειρία του Ποιοι Είναι κερδίζεται με την άσκησή της, με το βίωμά της. Οι "δάσκαλοί τους" τους το θυμίζουν δείχνοντάς τους το με ήπιο τρόπο.
Μερικές ψυχές το έχουν ήδη θυμηθεί φτάνοντας στην "άλλη πλευρά" ή λίγο αργότερα. Αυτές οι ψυχές μπορεί τότε να επιδιώξουν την άμεση χαρά τού να βιώσουν τον εαυτό τους ως οτιδήποτε επιθυμούν να "είναι". Μπορούν να διαλέξουν από τα εκατομμύρια των τρισεκατομμυρίων από τις όψεις του Θεού και να επιλέξουν να τη βιώσουν εκεί και τότε. Κάποιοι μπορεί να επιλέξουν να επιστρέψουν σε υλική μορφή για να το κάνουν αυτό. Σε οποιαδήποτε μορφή. Όμως, επειδή η διαδικασία για την οποία μιλάμε εδώ είναι η εξέλιξη, η εξέλιξη προχωρεί προς τα πάνω. Προς τα πάνω. Πάντα προς τα πάνω. Η μεγαλύτερη επιθυμία της ψυχής είναι να βιώνει όλο και υψηλότερες όψεις της. Κι έτσι επιδιώκει να κινείται προς τα πάνω στην εξελικτική κλίμακα και όχι προς τα κάτω, μέχρι να βιώσει αυτό που έχει ονομαστεί νιρβάνα, ολοκληρωτική Ενότητα με το Παν. Δηλαδή με το Θεό.
Αν η ψυχή επιστρέφει σε ανθρώπινη μορφή, το κάνει πάντα σε μια προσπάθεια να βιώσει περισσότερες εμπειρίες και με αυτό τον τρόπο, να εξελιχθεί περισσότερο. Υπάρχουν πολλά επίπεδα εξέλιξης που μπορούν να παρατηρηθούν και να επιδειχθούν από τους ανθρώπους. Θα μπορούσε κάποιος να επιστρέφει για πολλές ζωές, για πολλές εκατοντάδες ζωές, και να συνεχίζει να εξελίσσεται προς τα πάνω. Ωστόσο, η κίνηση προς τα πάνω, η μεγαλύτερη επιθυμία της ψυχής, δεν επιτυγχάνεται με την επιστροφή σε μια κατώτερη μορφή ζωής. Έτσι, δε συμβαίνει μια τέτοια επιστροφή.

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

Τίποτα δε συμβαίνει τυχαία

Σε τούτο το σύμπαν που ζούμε δεν υπάρχει "τυχαίο" γεγονός. Δεν υπάρχει "ατύχημα", ούτε "σύμπτωση". Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν τυχαία, από αρρώστιες, δυστυχήματα, καταστροφές κ.λπ.
Γενικά οι ψυχές αφήνουν τα σώματα επειδή έχουν τελειώσει μαζί τους. Έχουν ολοκληρώσει εκείνο για το οποίο έσμιξαν με το συγκεκριμένο σώμα. Βίωσαν την εμπειρία που επεδίωξαν.
Και οι άνθρωποι που έχουν πεθάνει δεν θέλουν με κανένα τρόπο να θρηνούμε γι' αυτούς.
Αν γνώριζαν όλοι όσοι πενθούν, πού βρίσκονται και ότι βρίσκονται εκεί με τη δική τους ύψιστη επιλογή, τότε θα γιόρταζαν την αναχώρησή τους. Αν βίωναν αυτό που ονομάζεται "μεταθανάτια ζωή" έστω και για μια στιγμή, έχοντας φτάσει εκεί με την πιο λαμπρή τους σκέψη για τον εαυτό τους και για το Θεό, θα χαμογελούσαν με το πιο πλατύ τους χαμόγελο στην κηδεία των αγαπημένων τους και θα άφηναν τη χαρά να πλημμυρίσει τις καρδιές τους.
Κλαίμε στις κηδείες για τη δική μας απώλεια. Νιώθουμε θλίψη επειδή δεν θα ξαναδούμε ποτέ εκείνο το αγαπημένο πρόσωπο, δε θα το ξανασφίξουμε ποτέ στην αγκαλιά μας, δεν θα το αγγίξουμε ποτέ ξανά, ούτε θα ξαναβρεθούμε μαζί του. Στη γη. Κι αυτό είναι ένα καλό κλάμα. Τιμάει την αγάπη και τον αγαπημένο που έφυγε. Όμως, ακόμα κι αυτό το πένθος θα ήταν σύντομο αν ξέραμε τι υπέροχες πραγματικότητες, τι θαυμαστές εμπειρίες περιμένουν τη χαρούμενη ψυχή που αφήνει το σώμα.
Η ψυχή κάποια στιγμή θα επιστρέψει ξανά στη γη με ένα άλλο σώμα, διαφορετικό. Με αυτό τον τρόπο ξεκινάει ένα νέο "πρόγραμμα", για να βιώσει καινούργιες εμπειρίες, για να θυμηθεί την αλήθεια και να ζήσει νέες περιπέτειες.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Η ψευδαίσθηση του χρόνου και του χώρου

Επειδή μετά το θάνατο η ψυχή βρίσκεται μακριά από την παράμετρο του χρόνου, δεν υπάρχει καθυστέρηση ανάμεσα στη σκέψη που θα κάνει και στη δημιουργία. Το φαινόμενο του χρόνου είναι στην πραγματικότητα μια λειτουργία προοπτικής που υπάρχει μόνο όσο βρισκόμαστε μέσα στο σώμα. Χρησιμοποιούμε, σαν ανθρώπινα όντα, αυτή την προοπτική ως εργαλείο με το οποίο μπορούμε να διερευνούμε και να εξετάζουμε τις εμπειρίες μας πλησιέστερα, χωρίζοντάς τες σε ξεχωριστά κομμάτια, αντί να τις θεωρούμε ως ένα και μοναδικό περιστατικό. Η ζωή είναι ένα μοναδικό περιστατικό, ένα γεγονός στο σύμπαν που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Συμβαίνει ολόκληρο. Συμβαίνει παντού. Δεν υπάρχει άλλος "χρόνος" από το τώρα. Δεν υπάρχει άλλος "χώρος" από το εδώ. Το εδώ και το τώρα είναι το Μόνο που Υπάρχει.
Ωστόσο, επιλέξαμε να βιώνουμε το μεγαλείο του εδώ και τώρα με κάθε του λεπτομέρεια, να βιώνουμε το Θεϊκό μας Εαυτό ως τον εδώ και τώρα δημιουργό αυτής της πραγματικότητας. Υπήρχαν μόνο δυο τρόποι, δυο πεδία εμπειρίας για να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό: ο Χώρος και ο χρόνος. Τόσο υπέροχη ήταν αυτή η σκέψη, ώστε κυριολεκτικά "σκάσαμε" από χαρά! Σ' αυτή την έκρηξη χαράς, δημιουργήθηκε χώρος ανάμεσα στα μέρη μας, καθώς και ο χρόνος που χρειαζόταν για να κινηθούμε από το ένα μέρος του εαυτού μας σε ένα άλλο.
Με αυτό τον τρόπο, κυριολεκτικά κάναμε τον Εαυτό μας κομμάτια για να κοιτάξουμε τα κομμάτια μας. Μπορεί κανείς να πει πως είμασταν τόσο ευτυχισμένοι με αυτό, ώστε διαλυθήκαμε σε κομμάτια. Και μέσα από αυτή την επινόηση που ονομάζεται χρόνος έχουμε καταφέρει να χωρίσουμε τα κομμάτια, να διαιρέσουμε το αδιαίρετο, να τμήσουμε το ά-τμητο, το ά-τομο, έτσι ώστε να το δούμε και να το βιώσουμε πληρέστερα, καθώς το δημιουργούμε.
Έτσι κατανοεί ο καθένας από εμάς καλύτερα, το πώς είμαστε όλοι Ένα. Γιατί προερχόμαστε από τη μία Μονάδα που έτμησε τον Εαυτό της για να βιώσει τη ζωή και μετά, γεμάτη εμπειρίες, να επιστρέψει πίσω ξανά, στην Ενότητα. Στο ταξίδι αυτό της ζωής, άλλα κομμάτια προχώρησαν μπροστά γρήγορα. Άλλα έμειναν πίσω γιατί καθυστέρησαν από διάφορους "πειρασμούς". Όλα όμως θα επιστρέψουν κάποτε στη Μονάδα. Ας προσπαθήσουμε όλοι, το ταξίδι μας αυτό να γίνει χωρίς πολλές δυσκολίες και καθυστερήσεις.

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007

Ο θάνατος είναι ψευδαίσθηση

Είναι απαραίτητο, σε μια ζωή που κρατάει για πάντα, να υπάρχουν διαλείμματα. Ο θάνατος λοιπόν, για όσο διάστημα βρισκόμαστε στη γη, είναι η ψευδαίσθηση που μας κρατάει πολύ απασχολημένους με το σώμα μας και μας βοηθάει να πιστεύουμε πως είμαστε το σώμα μας. Δεν είμαστε όμως το σώμα μας κι έτσι η καταστροφή του παύει να μας απασχολεί όταν συνειδητοποιήσουμε αυτό το πράγμα. Ο θάνατος πρέπει να μας διδάσκει πως ό,τι είναι αληθινό είναι ζωή. Και η ζωή μας διδάσκει πως αυτό που είναι αναπόφευκτο δεν είναι ο θάνατος αλλά η παροδικότητα. Η παροδικότητα είναι η μόνη αλήθεια. Τίποτε δεν είναι μόνιμο. Τα πάντα αλλάζουν. Κάθε στιγμή. Αν κάτι ήταν μόνιμο δε θα μπορούσε να υπάρχει. Γιατί ακόμα και η ίδια η έννοια της μονιμότητας εξαρτάται από την παροδικότητα για να έχει κάποιο νόημα. Επομένως, ακόμα και η μονιμότητα είναι παροδική. Αυτό είναι το ντάρμα των Βουδιστών, αυτός είναι ο Βούδας. Αυτή είναι η διδασκαλία και ο διδάσκαλος. Αυτό είναι το αντικείμενο και ο παρατηρητής, τυλιγμένα σε ένα πακέτο.
Όλα αυτά ποτέ δεν υπήρξαν τίποτε άλλο εκτός από Ένα. Εμείς τα ξετυλίξαμε, έτσι ώστε η ζωή μας να ξετυλίγεται μπροστά μας. Ωστόσο, καθώς παρακολουθούμε τη ζωή μας να ξετυλίγεται μπροστά μας, ας προσέξουμε να μη διαλυθούμε και οι ίδιοι. Ας κρατήσουμε τη συνοχή του Εαυτού μας! Ας δούμε την ψευδαίσθηση! Ας την απολαύσουμε, αλλά να μη γίνουμε η ψευδαίσθηση! Δεν είμαστε η ψευδαίσθηση αλλά οι δημιουργοί της.
Είμαστε σε τούτο τον κόσμο αλλά δεν είμαστε εκ του κόσμου τούτου.
Ας χρησιμοποιήσουμε λοιπόν την ψευδαίσθηση που έχουμε για τον θάνατο. Ας την χρησιμοποιήσουμε. Ας την αφήσουμε να γίνει το κλειδί που θα μας ανοίξει περισσότερο στη ζωή.
Αν δούμε τον ανθό να πεθαίνει θα τον δούμε με λύπη. Αν τον δούμε όμως ως το μέρος ενός ολόκληρου δέντρου που αλλάζει, που σύντομα θα δώσει καρπό, τότε θα δούμε την αληθινή ομορφιά του ανθού. Όταν καταλάβουμε ότι το άνθισμα και το φυλλορόημα είναι σημάδι ότι το δέντρο είναι έτοιμο να καρπίσει, τότε θα έχουμε καταλάβει τη ζωή.
Να θυμάστε πάντα ότι εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε ο ανθός, δεν είμαστε καν ο καρπός. Είμαστε το δέντρο με ρίζες βαθιές μέσα στη θεότητα που είναι το έδαφος από το οποίο φυτρώσαμε και τόσο τα άνθη μας όσο και οι καρποί μας θα επιστρέψουν σ' Εκείνον, δημιουργώντας κι άλλο πλούσιο χώμα. Έτσι η ζωή γεννάει ζωή και δεν μπορεί να γνωρίσει το θάνατο, ποτέ.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Η ζωή συνεχίζεται για πάντα

Αυτό είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο. Δεν έχει τέλος η ζωή. Η μετενσάρκωση είναι μια πραγματικότητα. Μπορεί κάποιος να επιστρέψει σε μια θνητή μορφή όποτε και όπως θέλει. Εμείς αποφασίζουμε το "αν" και το "πότε". Καμία εμπειρία δεν επισκέπτεται την ψυχή ενάντια στη θέλησή της. Αυτό γίνεται επειδή η ψυχή δημιουργεί την κάθε εμπειρία. Η ψυχή δεν θέλει τίποτε. Η ψυχή έχει τα πάντα. Όλη τη σοφία, όλη τη γνώση, όλη τη δύναμη, όλη τη δόξα. Η ψυχή είναι το κομμάτι του ανθρώπου που ποτέ δεν κοιμάται, που ποτέ δεν λησμονεί. Επιθυμεί η ψυχή να πεθάνει το σώμα; Όχι. Επιθυμία της ψυχής είναι να μην πεθάνεις ποτέ. Όμως η ψυχή θα αφήσει το σώμα, θα αλλάξει τη σωματική μορφή της στη στιγμή, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος του υλικού σώματος πίσω της, όταν δει ότι δεν υπάρχει πια λόγος να παραμένει σε αυτή τη μορφή. Είναι στη φύση της να αλλάζει μορφή! Όταν δεν της είναι πια χρήσιμο το να μένει σε κάποια συγκεκριμένη μορφή, η ψυχή αλλάζει μορφή, εκούσια, πρόθυμα, χαρούμενα και προχωρεί στον Κοσμικό Τροχό.
Ο θάνατος σε αυτή την περίπτωση είναι μια περίλαμπρη στιγμή, μια υπέροχη εμπειρία. Η ψυχή μπορεί τώρα να επιστρέψει στη φυσική της μορφή, στην κανονική της κατάσταση. Υπάρχει μια απίστευτη ελαφράδα, μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας, μια αίσθηση του απεριόριστου. Και μια επίγνωση της Ενότητας, που είναι μια αίσθηση ευδαιμονίας και μεγαλείου μαζί. Δεν είναι δυνατόν να θλίβεται η ψυχή για μια τέτοια αλλαγή. Η ψυχή είναι χαρούμενη όταν βγει από το σώμα. Επίσης, η ψυχή δεν είναι δυστυχισμένη όταν βρίσκεται μέσα στο σώμα. Αντίθετα, είναι και τότε ευτυχισμένη. Αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα να είναι εξίσου ευχαριστημένη όταν αποσυνδέεται απ' αυτό. Ο θάνατος είναι μια πόρτα που ανοίγει, όχι μια πόρτα που κλείνει. Όταν καταλάβει κανείς ότι η ζωή είναι αιώνια, τότε καταλαβαίνει ότι ο θάνατος είναι μια ψευδαίσθηση.

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2007

Δεν μπορείς να πεθάνεις

Ο λόγος που δεν μπορείς να πεθάνεις είναι, γιατί είσαι η ίδια η ζωή. Και η ζωή δεν μπορεί να μην είναι ζωή. Επομένως δεν μπορείς να πεθάνεις. Έτσι, τη στιγμή του θανάτου σου, αυτό που γίνεται είναι... ότι συνεχίζεις να ζεις.
Γι' αυτό πάρα πολλοί άνθρωποι όταν "πεθαίνουν" δεν το πιστεύουν, επειδή δεν βιώνουν ότι είναι νεκροί. Αντίθετα, αισθάνονται (επειδή είναι) πάρα πολύ ζωντανοί. Υπάρχει λοιπόν κάποια σύγχυση.
Ο Εαυτός μπορεί να βλέπει το σώμα να κείτεται εκεί, σωριασμένο, χωρίς να κουνιέται, κι όμως ο Εαυτός κινείται ξαφνικά σε όλο το χώρο. Συχνά, έχει την εμπειρία ότι κυριολεκτικά πετάει γύρω-γύρω στο δωμάτιο και ύστερα ότι βρίσκεται παντού στο χώρο, ταυτόχρονα. Και όταν επιθυμεί να δει κάτι από κάποια συγκεκριμένη οπτική γωνία, βρίσκεται ξαφνικά να βιώνει αυτό ακριβώς.
Αν η ψυχή (ο Εαυτός) αναρωτηθεί: "Μα τι γίνεται; Γιατί δεν κουνιέται το σώμα μου;" θα βρεθεί ακριβώς εκεί, να αιωρείται πάνω από το σώμα, παρακολουθώντας την ακινησία του με περιέργεια.
Αν κάποιος μπει στο δωμάτιο και η ψυχή σκεφτεί: "Ποιος είναι αυτός;" αμέσως η ψυχή βρίσκεται μπροστά ή δίπλα σ' εκείνο το πρόσωπο.
Έτσι μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα, η ψυχή μαθαίνει ότι μπορεί να πάει παντού, με την ταχύτητα της σκέψης της. Μια αίσθηση απίστευτης ελευθερίας και ελαφράδας καταλαμβάνει τότε την ψυχή και συνήθως της χρειάζεται λίγος χρόνος για να "συνηθίσει" όλο αυτό το στριφογύρισμα με την κάθε της σκέψη.
Αν το άτομο είχε παιδιά και σκεφτεί εκείνα τα παιδιά, αμέσως η ψυχή βρίσκεται κοντά τους, όπου κι αν βρίσκονται. Έτσι μαθαίνει ότι όχι μόνο μπορεί να βρεθεί όπου θέλει με την ταχύτητα της σκέψης, αλλά ότι μπορεί να βρίσκεται σε δυο διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα. Ή σε τρία. Ή σε πέντε. Μπορεί να υπάρχει, να παρατηρεί και να κάνει πράγματα σ' αυτά τα μέρη την ίδια στιγμή, χωρίς καμία δυσκολία ή συγχυση. Ύστερα η ψυχή μπορεί να "ξαναενώσει" τα μέρη της, επιστρέφοντας ξανά σε ένα χώρο, απλώς και μόνο με το να εστιάσει ξανά τη σκέψη της.
Η ψυχή θυμάται στη "μεταθανάτια" ζωή αυτό που θα ήταν καλό να θυμάται και σε τούτη: ότι κάθε αποτέλεσμα δημιουργείται με τη σκέψη και ότι κάθε εκδήλωση είναι αποτέλεσμα της πρόθεσης.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Τα υπόλοιπα δυο φυσικά συναισθήματα

Η ζήλια. Ζηλοτυπία σημαίνει "μετά ζήλου αντιγράφω". Είναι το συναίσθημα που κάνει ένα πεντάχρονο παιδάκι να εύχεται να μπορούσε να φτάσει εκείνο το πόμολο, όπως η αδελφή του ή να καβαλήσει εκείνο το ποδήλατο. Η ζήλια είναι το φυσικό συναίσθημα που σε κάνει να θέλεις να ξανακάνεις κάτι, να προσπαθήσεις περισσότερο, να συνεχίσεις να δοκιμάζεις μέχρι να πετύχεις. Είναι πολύ υγιές να ζηλεύεις, πολύ φυσικό. Όταν επιτρέπουμε στα παιδιά να εκφράζουν τη ζήλια τους, τότε εκείνα έχουν μια πολύ υγιή στάση απέναντι στη ζήλια στην ενήλικη ζωή τους και κατά συνέπεια, συνήθως την ξεπερνούν πολύ γρήγορα.
Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι η ζήλια είναι κάτι κακό ότι είναι κακό να την εκφράζουν και, στην πραγματικότητα, ότι δεν πρέπει καν να τη νιώθουν δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τη ζήλια τους ως ενήλικοι.
Η ζήλια που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται φθόνος, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας του φθόνου. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας του.
Η αγάπη. Όταν επιτρέπεται σε ένα παιδί να την εκφράσει και να τη δεχτεί φυσικά και αυθόρμητα, χωρίς περιορισμούς ή όρους, χωρίς αναστολές ή αμηχανία, τότε δε ζητάει τίποτε άλλο. Γιατί η χαρά της αγάπης που εκφράζεται και γίνεται δεκτή με αυτό τον τρόπο είναι αρκετή από μόνη της. Όμως η αγάπη που της έχουν τεθεί όροι και όρια, που έχει διαστρεβλωθεί με κανόνες και εντολές, με τελετουργίες και περιορισμούς, η αγάπη που την έχουν συγκρατήσει, χειραγωγήσει και στερηθεί, γίνεται τελικά αφύσικη.
Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι η φυσική τους αγάπη δεν είναι καλό πράγμα - ότι είναι κακό να την εκφράζουν και, στην πραγματικότητα, δεν πρέπει καν να τη νιώθουν - δυσκολεύονται να δώσουν και να πάρουν αγάπη σαν ενήλικοι.
Η αγάπη που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται κτητικότητα, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας της κτητικότητας. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας της.
Έτσι λοιπόν, όταν τα φυσικά συναισθήματα καταπιέζονται, προκαλούν αφύσικες αντιδράσεις και αποκρίσεις. Και τα περισσότερα φυσικά συναισθήματα είναι καταπιεσμένα στους περισσότερους ανθρώπους. Όμως αυτά είναι οι φίλοι μας. Είναι τα δώρα μας. Είναι τα θεϊκά μας εργαλεία με τα οποία μπορείτε να δομήσετε την εμπειρία σας. Αυτά τα εργαλεία σάς δίνονται με τη γέννησή μας. Υπάρχουν για να μας βοηθήσουν να διαπραγματευτούμε τη ζωή.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

Τα τρία από τα πέντε φυσικά συναισθήματα

Για τα πέντε φυσικά συναισθήματα και το πώς οι άνθρωποι τα μετατρέπουμε σε αφύσικα, έχουν μιλήσει πολλοί ειδικοί, ανάμεσά τους η ψυχίατρος Ελίζαμπεθ Κούμπλερ-Ρος. Επίσης αναφέρονται αναλυτικά στο 3ο βιβλίο της "Συζήτησης με το Θεό" του Νηλ Ντόναλντ Γουώλς, σελίδες 43-45.
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό με πέντε φυσικά συναισθήματα: φόβο, θλίψη, θυμό, ζήλια, αγάπη. Προτού γίνει κανείς 6 χρονών, όλα τα φυσικά συναισθήματα έχουν μετατραπεί σε αφύσικα. Τα φυσικά συναισθήματα διατηρούν τη ζωτικότητά μας, ενώ τα αφύσικα δημιουργούν τόση ένταση, που νομίζει κανείς ότι έχει υποστεί νευρικό κλονισμό.
Φόβος. Όλα τα βρέφη γεννιούνται με δυο μόνο φόβους: το φόβο της πτώσης και το φόβο των δυνατών θορύβων. Όλοι οι άλλοι φόβοι είναι αντιδράσεις μαθημένες, που προκαλούνται στο παιδί από το περιβάλλον του, που διδάσκονται από τους γονείς του. Ο σκοπός του φυσικού φόβου είναι να οικοδομήσει μέσα μας την προσοχή. Η προσοχή είναι εργαλείο που βοηθάει το σώμα να παραμένει ζωντανό. Είναι μια παραφυάδα της αγάπης, της αγάπης για τον Εαυτό μας.
Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι ο φόβος είναι κάτι κακό - ότι είναι κακό να τον εκφράζουν και, στην πραγματικότητα ότι δεν πρέπει καν να τον νιώθουν - δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το φόβο τους ως ενήλικοι.
Ο φόβος που καταπιέζεται συνεχώς γίνεται πανικός, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας του πανικού. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας του.
Θλίψη. Είναι εκείνο το μέρος σου που σου επιτρέπει να λες αντίο όταν δε θέλεις να πεις αντίο, να εκφράσεις, να βγάλεις προς τα έξω τη λύπη που νιώθεις μέσα σου, όταν βιώνεις οποιοδήποτε είδος απώλειας. Θα μπορούσε να είναι η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή η απώλεια του φακού επαφής σου.
Όταν σου επιτραπεί να εκφράσεις τη θλίψη σου, τότε απαλλάσσεσαι από αυτήν. Τα παιδιά στα οποία επιτρέπεται να είναι λυπημένα, όταν είναι λυπημένα, είναι πολύ υγιή σε ό,τι αφορά τη λύπη, όταν γίνονται ενήλικοι και γι' αυτό συνήθως την ξεπερνούν πολύ γρήγορα. Τα παιδιά που τους λένε "έλα, έλα, μην κλαις τώρα", δυσκολεύονται να κλάψουν ως ενήλικοι. Στο κάτω-κάτω, σε όλη τους τη ζωή τούς έλεγαν να μην κλαίνε. Έτσι καταπιέζουν τη θλίψη τους.
Η θλίψη που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται χρόνια κατάθλιψη, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας της χρόνιας κατάθλιψης. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας της.
Θυμός. Είναι το εργαλείο που σου επιτρέπει να λες: "Όχι, ευχαριστώ". Δε χρειάζεται να οδηγεί σε κακομεταχείριση και δεν πρέπει ποτέ να βλάπτει κάποιον άλλο.
Όταν επιτρέπουμε στα παιδιά να εκφράζουν το θυμό τους, τότε εκείνα έχουν μια πολύ υγιή στάση απέναντί του στην ενήλικη ζωή τους, και κατά συνέπεια, συνήθως ξεπερνούν το θυμό τους πολύ γρήγορα. Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι ο θυμός τους δεν είναι κάτι καλό, ότι είναι κακό να τον εκφράζουν, και στην πραγματικότητα δεν πρέπει ούτε καν να τον νιώθουν, δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με το θυμό τους ως ενήλικοι.
Ο θυμός που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται οργή, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας της οργής. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας της. (Συνεχίζεται)

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

Το νόημα του πόνου

Όταν αφιερώνετε χρόνο για να ασχοληθείτε με τους ετοιμοθάνατους ασθενείς, μπορείτε να διδαχτείτε πολλά για τις διάφορες φάσεις που περνάνε πριν από το θάνατο.
Όταν ξέρεις πως πρόκειται να πεθάνεις σύντομα, περνάς από στάδια άρνησης και θυμού. Αναρωτιέσαι: "Γιατί εγώ;" Αμφισβητείς το Θεό και Τον απορρίπτεις για λίγο. Διαπραγματεύεσαι μαζί Του και περνάς περιόδους φρικτής κατάθλιψης. Έχεις τα πάνω σου και τα κάτω σου. Υπάρχει κάποιο σημείο όπου παραδίδεις τα όπλα; Όχι! Πέρα από "τα πάνω και τα κάτω", κάθε ανθρώπινη εμπειρία σε αυτόν τον κόσμο έχει κάποια σκοπιμότητα. Σε διδάσκει κάτι πολύ συγκεκριμένο, το οποίο διαφορετικά δεν θα μάθαινες. Και ο Θεός ποτέ δεν στέλνει δοκιμασίες όταν δεν είναι απαραίτητες.
Όταν ξεπερνάς μια δοκιμασία, ακολουθεί συνήθως μια καλή περίοδος, μέχρι να έρθει η καινούργια επιδείνωση. Αν είσαι μαχητής, θα δώσεις ακόμα μια μάχη. Αν αποκαρδιώνεσαι εύκολα, θα παραιτηθείς πιο γρήγορα. Η αρρώστια, όμως, θα παραμείνει. Ίσως λοιπόν αξίζει τον κόπο να ανακαλύψεις τι κρύβεται πίσω της...
Το τέλος των σχέσεων, η απώλεια μιας δουλειάς, η αποχώρηση από ένα σπίτι όπου ζούσες επί 50 χρόνια για να βρεθείς στο γηροκομείο, ακόμα και η απώλεια ενός ζώου σου, είναι καταστάσεις που στην ψυχολογία ονομάζονται "φάσεις πριν το θάνατο".
Πριν από 17 χρόνια είδα το ίδιο όνειρο τρεις φορές σε διάστημα λίγων ημερών, ας πούμε δεκαπέντε. Είδα να γκρεμίζεται το σπίτι μου, όχι να καταρρέει αλλά να γέρνει στο πλάι και να πέφτει κάτω. Πίστεψα ότι το όνειρο ήταν προάγγελος αλλαγών. Τα επόμενα δυο χρόνια αντιμετώπησα τρεις "απώλειες". Έφυγα από τη δουλειά μου, έφυγα από το γάμο μου, έφυγα από το σπίτι που έμενα επί 35 χρόνια, το οποίο και στη συνέχεια γκρεμίστηκε για να γίνει πολυκατοικία στη θέση του. Πώς ήξερε το υποσυνείδητό μου τις μελλοντικές απώλειες και με προειδοποίησε μέσα από το όνειρο;
Αν ξέραμε μόνο πως όλα όσα μας συμβαίνουν, τα γνωρίζουμε ήδη σε υποσυνείδητο επίπεδο, η ζωή θα μας φαινόταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Θα αναρωτιόμασταν "τι άλλο έχω φτιάξει σαν ευκαιρία για να μάθω;"
Όλες οι δοκιμασίες και τα βάσανα, οι εφιάλτες και οι απώλειες αντιμετωπίζονται από τους περισσότερους ανθρώπους σαν κατάρες ή θεϊκές τιμωρίες, σαν κάτι αρνητικό. Αν ξέραμε μονάχα πως τίποτα από όσα μας συμβαίνουν δεν είναι αρνητικό! Τίποτα απολύτως. Οι δοκιμασίες, τα βάσανα, οι μεγάλες απώλειες, όσα μας κάνουν να λέμε "Αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να το ξεπεράσω", δεν είναι παρά δώρα για μας. Η όλη διαδικασία μοιάζει με το ατσάλι που για να πάρει το σωστό του σχήμα πρέπει προηγουμένως να πυρακτωθεί στη φωτιά. Χωρίς να σκύψεις το κεφάλι πρέπει να αντικρίσεις τον πόνο και να τον αποδεχτείς σαν ένα δώρο με πολύ συγκεκριμένο σκοπό.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2007

Όταν μικρά παιδιά υποφέρουν

Τα μικρά παιδιά που πάσχουν από ανίατη ασθένεια είναι σοφά και παλαιές ψυχές (αυτό σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα παιδιά έχουν ενσαρκωθεί πολλές φορές στον πλανήτη μας). Όλα τα παιδιά γίνονται σοφά και έμπειρα αν έχουν υποφέρει, αν σωματικά έχουν μαραθεί πριν τη εφηβεία. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με πραγματικά θαυματουργό τρόπο. Το πνευματικό τμήμα του ανθρώπου ή αλλιώς το πνευματικό τεταρτημόριο, που συνήθως δεν βρίσκεται σε άνθηση πριν την εφηβεία, στις περιπτώσεις αυτών των παιδιών αναδύεται πρόωρα, σαν αποζημίωση για την απώλεια της σωματικής ικανότητας. Γι' αυτό τα μικρά παιδιά που πεθαίνουν έχουν σοφία και εμπειρία, αν το δούμε συμβολικά. Διαθέτουν μεγαλύτερη σοφία από τα υγιή παιδιά που μεγαλώνουν προστατευμένα στο "θερμοκήπιο". Αυτός είναι ο λόγος που οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι λένε πάντα στους γονείς: Μην προστατεύετε τα παιδιά σας! Μοιραστείτε μαζί τους τον πόνο και την αγωνία σας. Διαφορετικά, τους δημιουργείτε αναπηρίες. Αργά ή γρήγορα, τα φυτά θα υποχρεωθούν να βγουν από το θερμοκήπιο και δεν θα αντέξουν τους ανέμους και το κρύο.
Η κάθε δοκιμασία είναι και μια ευκαιρία για ωριμότητα. Ο μόνος σκοπός της ύπαρξης στον πλανήτη Γη είναι η επίτευξη ωριμότητας. Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί αν κάθεσαι σε έναν ανθισμένο κήπο και κάποιος άλλος σου φέρνει υπέροχο φαγητό σε ασημένιο δίσκο. Θα ωριμάσεις αν αρρωστήσεις, πονέσεις, βιώσεις απώλειες.

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

Αυτό που είναι η επίγνωση

Η επίγνωση είναι μια κατάσταση ύπαρξης στην οποία μπορεί ο άνθρωπος να επιλέξει να ζει. Σημαίνει να είναι σε εγρήγορση κάθε στιγμή. Σημαίνει να παρατηρεί με οξυδέρκεια το πώς έχουν τα πράγματα και γιατί, το τι συμβαίνει και γιατί, το τι μπορεί να το κάνει να μη συμβεί και γιατί. Σημαίνει να παρατηρεί όλα τα δυνατά - και τα πιο πιθανά - αποτελέσματα κάθε επιλογής ή δράσης, και το τι τα κάνει πιθανά και δυνατά. Το να ζει με επίγνωση σημαίνει να μην προσποιείται ότι δεν ξέρει.
Φαίνεται να υπάρχουν αυτοί που γνωρίζουν, αλλά προσποιούνται ότι δε γνωρίζουν. Επίγνωση σημαίνει να έχεις επίγνωση και να έχεις επίγνωση ότι έχεις επίγνωση.
Η επίγνωση έχει πολλά επίπεδα. Όταν ζεις μια ζωή επίγνωσης, δεν μπορείς πια να δρας ασυνείδητα, επειδή έχεις επίγνωση ότι κάνεις κάτι ασυνείδητα και αυτό σημαίνει φυσικά ότι το κάνεις συνειδητά.
Η επίγνωση έχει σχέση με την παρατήρηση της στιγμής. Είναι να σταματάς, να κοιτάς, να ακούς, να νιώθεις, να βιώνεις πλήρως ό,τι συμβαίνει. Η επίγνωση μετατρέπει τα πάντα σε διαλογισμό. Το πλύσιμο των πιάτων, το κούρεμα του γκαζόν, κάτι που λες σε κάποιον άλλο, το να κάνεις έρωτα. Όλα γίνονται διαλογισμός.
Τι κάνω; Πώς το κάνω; Γιατί το κάνω; Τι είμαι ενώ το κάνω; Τι βιώνω αυτή τη στιγμή; Πώς το βιώνω; Γιατί το βιώνω με τον τρόπο που το βιώνω; Τι σχέση έχει κάτι απ' όλα αυτά με αυτό που βιώνω; Τι σχέση έχει κάτι απ' όλα αυτά με το τι βιώνουν οι άλλοι σε σχέση με μένα;
Επίγνωση σημαίνει να μεταφέρεσαι στο επίπεδο του απαρατήρητου παρατηρητή. Παρατηρείς τον εαυτό σου. Αυτό είναι η πλήρης επίγνωση. Είναι εύκολο. Δεν είναι τόσο δύσκολο ή τόσο πολύπλοκο όσο ακούγεται. Είναι να σταματάς, να κοιτάζεις, να ακούς, να νιώθεις. Είναι να γνωρίζεις και να γνωρίζεις ότι γνωρίζεις. Είναι το τέλος της προσποίησης.
Τώρα αρχίζει η "ποίηση". Ποιείς την εμπειρία σου, ποιείς τον εαυτό σου. Κι αυτό είναι ποίηση, όχι προσποίηση. "Ποιείς εν σοφία", δεν προσποιείσαι άγνοια.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

Ο Αλήτης

Υπάρχει η περίπτωση ενός άνδρα που έχασε όλη την οικογένειά του σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, όπου κάηκαν η γυναίκα και τα παιδιά του. Αυτή η τρομακτική απώλεια τον μεταμόρφωσε από έναν ευκατάστατο, αξιοπρεπή μεγαλοαστό σύζυγο και πατέρα, σε έναν αλήτη από το πρωί ως το βράδυ μεθυσμένο, που κατανάλωνε απίστευτες ποσότητες ναρκωτικών για να αυτοκτονήσει, χωρίς να τα καταφέρνει.
Το τελευταίο πράγμα που θυμάται είναι ότι βρισκόταν ξαπλωμένος στο βρώμικο χαντάκι ενός στενού δρόμου, μεθυσμένος και "φτιαγμένος", θέλοντας να ξαναβρεί την οικογένειά του, μη θέλοντας να ζει άλλο, και δεν είχε τη δύναμη να μετακινηθεί από το δρόμο. Ίσως και να μην ήθελε. Ξαφνικά είδε ένα μεγάλο φορτηγό, το οποίο πέρασε στην κυριολεξία από πάνω του. Αμέσως μετά μπορούσε να δει τον εαυτό του από ψηλά να παρατηρεί το βαριά τραυματισμένο κορμί του.
Εκείνη τη στιγμή έλαμψε ένα φως, μέσα από το οποίο ξεπρόβαλλε η οικογένειά του, χαμογελώντας ευτυχισμένα. Είχε συναίσθηση της παρουσίας τους, αλλά η επικοινωνία δεν ήταν λεκτική. Είχε περισσότερο τη μορφή μιας πνευματικής μεταβίβασης, κατά την οποία η οικογένεια μοιραζόταν με τον άντρα τη χαρά και την ευτυχία της τωρινής τους υπόστασης.
Δεν μπόρεσε να υπολογίσει πόσο διήρκεσε αυτή η συνάντηση αλλά αισθάνθηκε μεγάλο δέος όταν τους είδε υγιείς, όμορφους και λαμπερούς. Του έκανε μεγάλη εντύπωση το ότι είχαν αποδεχτεί πλήρως τη νέα κατάσταση ύπαρξής τους, καθώς και το ότι απέπνεαν μια άνευ όρων αγάπη. Υποσχέθηκε λοιπόν στον εαυτό του να μην τους ακολουθήσει, αλλά να ξαναμπεί στο σώμα του και να μοιραστεί με τον κόσμο την εμπειρία του - ως εξιλέωση για τα δυο χρόνια που προσπαθούσε να καταστρέψει τη ζωή του.
Μετά από αυτή την υπόσχεση, παρακολούθησε τον οδηγό να τον μεταφέρει στο αυτοκίνητο, το ασθενοφόρο να έρχεται με ταχύτητα και το σώμα του να μεταφέρεται στα επείγοντα του νοσοκομείου. Μέσα στο θάλαμο των επειγόντων επανήλθε πλήρως μέσα στο σώμα του, έβγαλε τα λουριά που τον κρατούσαν δεμένο και βγήκε από το θάλαμο! Δεν υπέστη καμία κρίση αποτοξίνωσης, ούτε οποιαδήποτε άλλη παρενέργεια εξαιτίας της προηγούμενης κατάχρησης αλκοόλ και ναρκωτικών. Αισθανόταν πλήρως θεραπευμένος και δεσμεύτηκε να μην πεθάνει πριν προλάβει να μοιραστεί την εμπειρία του από τη μετά θάνατον ζωή, με όσους ανθρώπους ήταν πρόθυμοι να τον ακούσουν.
Με λάμψη στα μάτια από χαρά, ανέβηκε στο βάθρο, ενός από τα εργαστήρια που έκανε η Δρ Ελίζαμπεθ Κούμπλερ-Ρος για την επιβίωση μετά το θάνατο, και μοιράστηκε με εκατοντάδες ανθρώπους την απόλυτη γνώση πως το σώμα μας είναι απλά το κέλυφος που περικλείει το αθάνατο "είναι".
Και κάτι άλλο ακόμα. Χθες, 19/10/07, έτυχε να παρακολουθήσω από την τηλεόραση της ΕΡΤ το ντοκυμανταίρ για την ομηρία των 1200 ατόμων στο σχολείο με τον αριθμό Ένα, της πόλης Μπεσλάν της Β. Οσσετίας. Στο τέλος της τρίτης μέρας ομηρίας, οι ρώσικες δυνάμεις επενέβησαν σε μια προσπάθεια απελευθέρωσης των ομήρων. Ο απολογισμός ήταν τραγικός. Πάνω από 330 άτομα σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων 180 μικρά παιδιά, και πάνω από 700 άτομα τραυματίστηκαν. Η πόλη από τότε έχει ελάχιστα παιδιά και κάθε οικογένεια έχει νεκρούς να θρηνήσει. Κυρίως νεαρές μητέρες και παιδιά. Είναι μια τραγική πόλη, με τους κατοίκους στα μαύρα και τα παιδιά που επέζησαν να προσπαθούν να επουλώσουν σωματικές και ψυχικές πληγές. Όλα έχασαν ένα φίλο, έναν αδελφό, μια μάνα.
Μου έκανε εντύπωση ένα κοριτσάκι που θρηνούσε για το χαμό του αδελφού της και παράλληλα έλεγε ότι ο αδελφός της την επισκέπτεται στον ύπνο της και της επαναλαμβάνει: "Πες σ' όλους ότι είμαι ζωντανός, δεν πέθανα. Λάνα, είμαι ζωντανός, είμαι δίπλα σου".
Πείτε μου, δεν θα άλλαζε ο κόσμος μας, αν όλοι οι άνθρωποι κατάφερναν κάποτε να πιστέψουν σε αυτή την αλήθεια;
Αλλά όπως αναφέρει η Κ. Διαθήκη στην παραβολή του φτωχού Λαζάρου και του πλουσίου, οι ζωντανοί έχουν τα κείμενα για να πιστέψουν στη μετά θάνατον ζωή. Αν δεν πιστεύουν σ' αυτά, ακόμα και αν εμφανιστεί ένας νεκρός ανάμεσά τους και προσπαθήσει να τους πείσει, η προσπάθεια θα είναι μάταιη. Γιατί τ' αυτιά και τα μάτια του νου τους είναι κλειστά (Λουκ.16,31).

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

Η "μοναξιά" είναι αδύνατη

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν υπάρχει ποτέ στιγμή που να είναι οι άνθρωποι μόνοι τους. Και είναι ένα σημαντικό σημείο εκκίνησης, επειδή αλλάζει τα πάντα.
Αν πιστεύετε λοιπόν ότι είστε πραγματικά μόνοι, αυτό μπορεί να σας προκαλεί μια αίσθηση τεράστιας ερημιάς. Και μόνο η σκέψη της απόλυτης μοναξιάς μπορεί να είναι συντριπτική. Αυτό συμβαίνει επειδή η ίδια η φύση της ψυχής είναι η ενότητα με το Παν το Υπάρχον, κι αν ένα άτομο έχει την αίσθηση ότι δεν υπάρχει τίποτε και κανείς άλλος, τότε θα μπορούσε να νιώσει ακριβώς αυτό - άτομο, και όχι Ένα με κάθε τι άλλο. Κι αυτό θα μπορούσε να είναι καταστροφικό, επειδή παραβιάζει τη βαθύτερη αίσθηση του Ποιοι Είστε.
Είναι λοιπόν σημαντικό να καταλάβετε ότι, στην πραγματικότητα, δεν είστε ποτέ μόνοι, και ότι η μοναξιά είναι αδύνατη.
Μπορείτε, φυσικά, να δημιουργήσετε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς, όμως η εμπειρία ενός πράγματος δεν το κάνει πραγματικότητα. Ο άνθρωπος είναι συν-δεδεμένος με το Παν το Υπάρχον και δεν μπορεί να ποτέ να είναι μόνος με τον εαυτό του. Δεν είναι δυνατόν! Γι' αυτό τις στιγμές που νιώθει μόνος, ας επικαλεστεί την Ολότητα, μέσα στην οποία υπάρχει, και τότε θα νιώσει την απάντηση και τη διαφορά στο είναι του.
Αυτή η αδυναμία να είναι κανείς μόνος ισχύει και για το θάνατο. Πολλοί ερευνητές, γιατροί, ψυχολόγοι ή παραψυχολόγοι έχουν συλλέξει σχετικές πληροφορίες και μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 25.000 περιστατικά από όλο τον κόσμο. Ονομάζονται εμπειρίες στα πρόθυρα του θανάτου, γιατί όλοι αυτοί οι ασθενείς επανήλθαν στη ζωή και μίλησαν μετά την ανάρρωση.
Πέρα από την απουσία πόνου και την αίσθηση της σωματικής πληρότητας μέσα σε ένα σώμα τέλειο - το άυλο, αιθερικό σώμα - ο άνθρωπος που πλησιάζει στο θάνατο, αντιλαμβάνεται πως δεν πρόκειται να πεθάνει μόνος. Υπάρχουν τρεις λόγοι και ισχύουν για όλους, ακόμα και για εκείνον που πεθαίνει από δίψα στην έρημο, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από οποιοδήποτε ανθρώπινο ον.
Οι ετοιμοθάνατοι γίνονται πιο ευαισθητοποιημένοι και πολύ περισσότερο πνευματικοί από τους άλλους. Αναγνωρίζουν κάποια πλάσματα που τους περιβάλλουν, τους καθοδηγούν και τους βοηθούν. Οι ερευνητές τους αποκαλούν οδηγούς. Η εκκλησία φύλακες αγγέλους. Δεν έχει σημασία πώς ονομάζονται. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος που δεν πεθαίνουν μόνοι. Αυτά τα όντα είναι διαρκώς κοντά μας, μας περιμένουν και μας βοηθούν στη μετάβαση από τη ζωή προς τη ζωή μετά θάνατον.
Ο δεύτερος λόγος είναι πως πάντα συναντάμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έφυγαν πριν από μας - ένα παιδί που χάσαμε δεκαετίες πριν, τη γιαγιά, τον πατέρα, τη μητέρα ή οποιονδήποτε έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επίγεια ζωή μας.
Ο τρίτος λόγος είναι πως όταν εγκαταλείπουμε το σώμα μας πριν το θάνατο, έστω και προσωρινά, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση πέρα από το χώρο και το χρόνο. Σε αυτή την κατάσταση μπορούμε να βρεθούμε οπουδήποτε επιλέξουμε, με την ταχύτητα της σκέψης μας. Ένας νεαρός που πεθαίνει στο βουνό, στα Ιμαλάια, μπορεί να βρεθεί στην Αθήνα, αν σκεφτεί τη μητέρα του που είναι εκεί.
Υπάρχει η Ανώτερη Πρόνοια του Θεού, που νοιάζεται για τα πλάσματά Του, και δεν τα αφήνει ποτέ μόνα. Δεν είναι συγκλονιστικό;

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Ο θάνατος ενός γονιού

Ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου είναι πάντα θλιβερό γεγονός. Η συμπεριφορά των στενών συγγενών, η οποία είναι αποτέλεσμα του θανάτου, εξαρτάται από πολλούς διαφορετικούς παράγοντες. Την ηλικία του αποθανόντα, του παιδιού που ζει, την αιτία ή το πόσο αιφνίδιος ήταν, όλα αυτά παίζουν σημαντικό ρόλο. Η σχέση ανάμεσα στο γονιό και το παιδί που ζει, καθώς και ο βαθμός προηγούμενων σχετικών συμβάντων στις εμπειρίες του παιδιού, θα επηρεάσουν την περίοδο πένθους που θα ακολουθήσει το θάνατο ενός γονιού.
Αν το παιδί είναι πολύ μικρό και είχε λίγο χρόνο για να δεθεί με τη γονική μορφή, σχεδόν οποιοδήποτε υποκατάστατο, όπως μια γιαγιά, μπορεί να αντικαταστήσει σχετικά εύκολα τη νεαρή μητέρα και το νήπιο δεν θα υποφέρει ή δεν θα δείξει σημάδια πένθους - πράγμα που θα συμβεί μόνο αν το συγκινησιακό τεταρτημόριο του παιδιού έχει ήδη αναπτυχθεί. Τους πρώτους μήνες της ζωής του βρέφους, οι φυσικές ανάγκες του είναι οι πιο σημαντικές και εφόσον ικανοποιούνται με συνέπεια, ζεστασιά και αγάπη, το μωρό θα είναι ικανοποιημένο.
Από τη στιγμή, όμως, που το βρέφος έχει δεθεί με τη μητέρα του, όταν την αποστερηθεί, θα αντιδράσει με σωματικά συμπτώματα, κλάμα και ανικανότητα να κοιμηθεί, αγκίστρωμα σε άλλες γνωστές μορφές και οπισθοδρόμηση σε προηγούμενη συμπεριφορά. Το παιδί της προσχολικής ηλικίας θα αντιδράσει χειρότερα αν η μητέρα και/ή ο πατέρας πεθάνουν ξαφνικά. Γι' αυτό το παιδί, ο θάνατος δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός σαν μόνιμο γεγονός και δεν έχει την έννοια ενός μόνιμου χωρισμού. Το νήπιο θα ψάχνει νε βρει τον εκλιπόντα γονιό παντού. Στην πραγματικότητα θα προσπαθήσει να τον δωροδοκήσει για να γυρίσει. Ίσως πειστεί ότι αιτία της "εξαφάνισης" της μητέρας ήταν το ίδιο, βέβαιο ότι η μητέρα θύμωσε και προσπαθεί να το τιμωρήσει με εκείνο που αντιλαμβάνεται σαν προσωρινή εξαφάνιση. Πιθανόν να αποκτήσει ξαφνικά καλή συμπεριφορά, να προσφέρεται να πλύνει πιάτα, να στρώσει κάποιο τραπέζι - και οι ενήλικοι ίσως εντυπωσιαστούν από το "καλό παιδί" που έγινε ξαφνικά. Αυτή είναι δυσοίωνη συμπεριφορά,καθώς καλύπτει ενοχές και φόβο από μια προηγούμενη πραγματική ή φανταστική κακή συμπεριφορά και αποτελεί προσπάθεια κατευνασμού της μαμάς, τη δωροδοκεί για να επιστρέψει σπίτι. Είναι σημαντικό οι ενήλικοι να συνειδητοποιήσουν αυτή τη συμπεριφορά και να μην το επαινούν πολύ συχνά "που είναι τόσο καλό παιδί", ούτε να το αποθαρρύνουν. Μια επαναλαμβανόμενη δήλωση ότι κανένας δεν μπορεί να προξενήσει το θάνατο της μαμάς με τη σκέψη ή με κακή συμπεριφορά, τελικά θα αφομοιωθεί.
Μόνο όταν ο γονιός που ζει, ή ίσως ο παππούς ή η γιαγιά, μιλήσει διεξοδικά με το παιδί και κλάψουν μαζί για το θάνατο του γονιού του, μόνο τότε θα δώσει το νήπιο την άδεια στον εαυτό του να συνειδητοποιήσει το θάνατο του γονιού και θα αρχίσει η πραγματική διαδικασία πένθους. Αν οι οικογένειες μπορούν να θρηνούν και να συζητούν μαζί για τις ευτυχισμένες αναμνήσεις του προσώπου που τους λείπει τόσο πολύ και που μοιράζονται όλοι μαζί τη θλίψη γι' αυτή την απώλεια, μπορεί να βελτιωθεί πολύ η πραγματική διαδικασία πένθους. Κάθε παιδί χρειάζεται κάποιον για να μιλά για το πρόσωπο που έχασε. Αν οι συγγενείς μπορούν να ξεφυλλίσουν μαζί με το παιδί ένα άλμπουμ φωτογραφιών και να μοιραστούν αναμνήσεις από τόπους, διακοπές, γεγονότα και να γελάσουν και να κλάψουν μαζί, θα γίνουν πολλά που θα βοηθήσουν το παιδί να ξεπεράσει τη διαδικασία πένθους χωρίς τραύματα.
Απόσπασμα από το βιβλίο "Για τη Ζωή μετά το Θάνατο" της Elisabeth Kubler-Ross.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

Για την προσευχή

Καμία προσευχή - και μια προσευχή δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένθερμη δήλωση εκείνου που είναι έτσι - δεν μένει αναπάντητη. Κάθε προσευχή, κάθε σκέψη, κάθε δήλωση, κάθε συναίσθημα, είναι όλα δημιουργικά. Στο βαθμό που είναι ένθερμα αληθινά, στον ίδιο βαθμό θα φανερωθούν ως βίωμά σου.
Όταν λέγεται πως μια προσευχή δεν έχει απαντηθεί, τότε αυτό που έχει συμβεί στην πραγματικότητα είναι ότι έχει ενεργήσει και εκδηλωθεί μια πιο ένθερμη σκέψη, λόγος ή συναίσθημα. Εκείνο που πρέπει να ξέρεις - κι εδώ είναι το μυστικό - είναι ότι πάντα η σκέψη που είναι πίσω από τη σκέψη, αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί Πρωταρχική Σκέψη, είναι η ελέγχουσα σκέψη.
Αν, επομένως, εκλιπαρείς και ικετεύεις, τότε φαίνεται πως υπάρχει μια πολύ μικρότερη πιθανότητα να βιώσεις αυτό που νομίζεις πως επιλέγεις, γιατί η πρωταρχική σκέψη πίσω από κάθε ικεσία είναι ότι δεν έχεις τώρα αυτό που επιθυμείς. Αυτή η πρωταρχική σκέψη γίνεται η πραγματικότητά σου. Η μόνη πρωταρχική σκέψη που θα μπορούσε να υπερνικήσει αυτή τη σκέψη είναι η σκέψη που κάνεις με πίστη ότι ο Θεός θα δώσει οπωσδήποτε ό,τι Του έχει ζητηθεί. Ορισμένοι άνθρωποι διαθέτουν τέτοιου είδους πίστη, αλλά είναι πολύ λίγοι.
Η διαδικασία της προσευχής γίνεται πολύ ευκολότερη όταν, αντί να πρέπει να πιστέψεις πως ο Θεός θα λέει πάντα "ναι" σε κάθε αίτημα, καταλαβαίνεις διαισθητικά πως το ίδιο το αίτημα δεν είναι απαραίτητο. Τότε η προσευχή είναι μια προσευχή ευχαριστιών. Δεν είναι αίτημα, αλλά μια δήλωση ευγνωμοσύνης για ό,τι υπάρχει.
Απόσπασμα από το βιβλίο "Συζήτηση με το Θεό-1" του Neale Donald Walsch

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

Οι μπλόγκερς για το περιβάλλον

Σήμερα το θέμα αφορά τα του περιβάλλοντος και έχουμε πολλά να μάθουμε γι' αυτό, από το βιβλίο "Συζήτηση με το Θεό - 2". Ναι, ακόμα και τέτοια θέματα αναλύονται μέσα στις σελίδες του. Για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω, να μια ερώτηση:
Μειώνεται πράγματι το στρώμα του όζοντος; Αποδεκατίζονται στ' αλήθεια τα τροπικά δάση;
Και ιδού η απρόσμενη απάντηση:
Ναι. Όμως η καταστροφή δεν αφορά μόνο σε τόσο φανερά πράγματα. Υπάρχουν λιγότερο φανερά προβλήματα, για τα οποία θα έπρεπε να ανησυχείτε. Για παράδειγμα, έχει αρχίσει να μειώνεται με ταχύτητα το χώμα στον πλανήτη. Δηλαδή, τελειώνει το καλό χώμα, όπου καλλιεργείτε την τροφή σας. Αυτό συμβαίνει γιατί το χώμα χρειάζεται χρόνο για ν' ανασυσταθεί και οι αγροτικές σας ετειρείες δεν έχουν χρόνο. Θέλουν έδαφος που να παράγει, να παράγει, να παράγει. Έτσι, η πανάρχαια πρακτική των εναλλασσόμενων καλλιεργειών από εποχή σε εποχή εγκαταλείπεται ή γίνεται πιο βραχυχρόνια. Για να αντισταθμιστεί η απώλεια χρόνου, ρίχνονται συνεχώς χημικά στο έδαφος για να το καταστήσουν γόνιμο ταχύτερα. Όμως με αυτόν τον τρόπο, δεν μπορείτε να δημιουργήσετε ένα τεχνητό υποκατάστατο της Μητέρας Φύσης που να πλησιάζει, έστω, αυτά που παρέχει Εκείνη. Το αποτέλεσμα είναι ότι διαβρώνετε το διαθέσιμο θρεπτικό επιφανειακό έδαφος, μειώνοντάς το σε μερικές περιοχές σε λίγα μόνο εκατοστά. Με άλλα λόγια, καλλιεργείτε όλο και περισσότερη τροφή σε χώμα που έχει όλο και λιγότερα θρεπτικά στοιχεία. Δεν έχει σίδηρο, δεν έχει ορυκτά. Δεν έχει τίποτα από εκείνα που περιμένετε να δώσει το έδαφος.
Ακόμη χειρότερα, τρώτε τροφές γεμάτες με τα χημικά που ρίχνετε στο έδαφος, σε μιαν απελπισμένη προσπάθεια να το ανασυνθέσετε. Ενώ δεν προκαλούν φανερή βλάβη στο σώμα βραχυπρόθεσμα, με λύπη σας θα ανακαλύψετε ότι μακροπρόθεσμα αυτά τα ίχνη δεν κάνουν καθόλου καλό στην υγεία.
Αυτό το πρόβλημα της διάβρωσης του χώματος είναι κάτι για το οποίο οι περισσότεροι δεν είστε ενήμεροι και ο μαρασμός του γόνιμου εδάφους δεν είναι μια φαντασίωση "γιάπηδων" περιβαλλοντολόγων, που ψάχνουν για την επόμενη εκστρατεία που θα γίνει μόδα.
Λίγα πράγματα σας απασχολούν στον πλανήτη σας, πέρα από την ικανοποίηση των παθών σας, την κάλυψη των άμεσων και στο μεγαλύτερο ποσοστό, υπερβολικών αναγκών σας και το ξεδίψασμα της ατέρμονης ανθρώπινης επιθυμίας για το μεγαλύτερο, το καλύτερο, το περισσότερο. Όμως καλά θα κάνετε, ως είδος, ν' αναρωτηθείτε πότε πια θα πείτε "φτάνει;"

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

Τιμωρίες και συνέπειες

Όπως έχουμε πει επανειλημμένα στη δημιουργία του Θεού δεν υπάρχει κόλαση. Δικαιολογημένα λοιπόν θα απορεί κάποιος: "Τότε ο καθένας θα πρέπει να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει". Ναι, ο Θεός επιτρέπει σε όλους να κάνουν ό,τι θέλουν. Η απορία όμως παραμένει: "Χωρίς συνέπειες; Χωρίς τιμωρία;"
Αυτά τα δυο δεν είναι το ίδιο πράγμα. Στη Βασιλεία των Ουρανών δεν υπάρχουν τιμωρίες. Αντίθετα, υπάρχουν συνέπειες.
Η συνέπεια είναι φυσικό αποτέλεσμα, η τιμωρία είναι φυσιολογικό αποτέλεσμα. Είναι φυσιολογικό για την κοινωνία να τιμωρεί. Είναι μη φυσιολογικό για την κοινωνία να επιτρέπει απλώς σε μια συνέπεια να εμφανιστεί, να αποκαλυφθεί. Οι τιμωρίες είναι η δήλωση των ανθρώπων ότι είναι υπερβολικά ανυπόμονοι για να περιμένουν το φυσικό αποτέλεσμα.
Στις υψηλά εξελιγμένες κοινωνίες έχουν παρατηρήσει ότι ελάχιστα μαθαίνονται από τις τιμωρίες. Έχουν συμπεράνει ότι οι συνέπειες είναι ο καλύτερος δάσκαλος.
Όλα τα αισθανόμενα όντα γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ τιμωριών και συνεπειών. Οι τιμωρίες είναι τεχνητά δημιουργημένα αποτελέσματα. Οι συνέπειες είναι αποτελέσματα που εκδηλώνονται φυσικά. Οι τιμωρίες επιβάλλονται απ' έξω, από κάποιον που έχει ένα σύστημα αξιών διαφορετικό από τον τιμωρούμενο. Οι συνέπειες βιώνονται εσωτερικά, από τον εαυτό. Οι τιμωρίες είναι η απόφαση κάποιου άλλου ότι κάποιος έσφαλε. Οι συνέπειες είναι η προσωπική εμπειρία κάποιου ότι κάτι δεν λειτούργησε. Δηλαδή, δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, δε μαθαίνουμε γρηγορότερα από τις τιμωρίες, επειδή τις βλέπουμε σαν κάτι που μας κάνει κάποιος άλλος. Μαθαίνουμε πιο εύκολα από τις συνέπειες, επειδή τις βλέπουμε σαν κάτι που κάνουμε εμείς στον εαυτό μας.
Η προσπάθεια να μετατραπεί μια τιμωρία σε συνέπεια, με το να της αλλάξουμε το όνομα, δεν την κάνει πραγματική συνέπεια. Μόνο το πιο ανώριμο πλάσμα μπορεί να ξεγελαστεί από ένα τέτοιο λεκτικό κόλπο, και, ακόμα κι αυτό το πλάσμα, όχι για πολύ.
Αυτό δεν έχει σταματήσει πολλούς ανθρώπους από το να ανατρέφουν παιδιά χρησιμοποιώντας αυτό το κόλπο. Και η μεγαλύτερη τιμωρία που έχουν επινοήσει είναι η στέρηση της αγάπης τους. Έχουν δείξει στα παιδιά τους ότι αν δεν συμπεριφέρονται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, θα τους στερήσουν την αγάπη τους. Με την παροχή και τη στέρηση της αγάπης, επιδιώκουν να ελέγχουν και να δημιουργούν τις συμπεριφορές των παιδιών τους.
Όμως από το Θεό μαθαίνουμε τούτο: η πραγματική αγάπη δεν αποσύρεται ποτέ. Κι αυτό σημαίνει ολοκληρωτική αγάπη. Σημαίνει ότι η αγάπη είναι αρκετά μεγάλη ώστε να χωρέσει και την πιο λαθεμένη συμπεριφορά. Σημαίνει κάτι περισσότερο κι από αυτό. Σημαίνει ότι καμία συμπεριφορά δεν αποκαλείται "λαθεμένη". Έτσι μας αγαπάει ο Θεός.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Τα τρία επίπεδα εμπειρίας

Ας πούμε τώρα για τα τρία επίπεδα της εμπειρίας - το υπερσυνειδητό, το συνειδητό και το υποσυνείδητο.
Το υπερσυνειδητό επίπεδο είναι ο τόπος της εμπειρίας στον οποίο γνωρίζει και δημιουργεί την πραγματικότητά του ο άνθρωπος, με πλήρη συνείδηση του τι κάνει. Είναι το επίπεδο της ψυχής. Οι περισσότεροι από μας δεν έχουν επίγνωση σε συνειδητό επίπεδο για τις υπερσυνειδητές επιδιώξεις τους.
Το συνειδητό επίπεδο είναι ένας τόπος εμπειρίας στον οποίο γνωρίζει και δημιουργεί ο άνθρωπος την πραγματικότητά του, με κάποια επίγνωση του τι κάνει. Το πόση επίγνωση έχει εξαρτάται από το "επίπεδο της συνειδητότητάς του". Αυτό είναι το σωματικό επίπεδο. Όταν κάποιος είναι αφοσιωμένος στο πνευματικό μονοπάτι, κινείται μέσα στη ζωή επιδιώκοντας πάντα να εξυψώνει τη συνειδητότητά του ή να διευρύνει τη σωματική του εμπειρία ώστε να συμπεριλάβει και να αγκαλιάσει μια μεγαλύτερη πραγματικότητα από αυτήν που γνωρίζει ότι υπάρχει.
Το υποσυνείδητο επίπεδο είναι ο τόπος της εμπειρίας στον οποίο ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ούτε δημιουργεί συνειδητά την πραγματικότητά του. Το κάνει υποσυνείδητα - δηλαδή με πολύ μικρή επίγνωση ότι το κάνει, και πολύ περισσότερο γιατί το κάνει. Δεν είναι κακό επίπεδο εμπειρίας, γι' αυτό δεν πρέπει να το κρίνουμε. Είναι ένα δώρο, επειδή μας επιτρέπει να κάνουμε πράγματα αυτόματα, όπως να μακραίνουμε τα μαλλιά μας, να ανοιγοκλείνουμε τα μάτια μας ή να πάλλουμε την καρδιά μας - ή να δημιουργούμε άμεση λύση σε ένα πρόβλημα.
Είναι δυνατόν να θέσει κανείς τις ίδιες επιδιώξεις σε συνειδητό, υπερσυνειδητό και υποσυνείδητο επίπεδο ταυτόχρονα;
Ναι. Το "τρία-σε-ένα" επίπεδο συνειδητότητας μπορεί να ονομαστεί υπέρτατη συνειδητότητα. Ορισμένοι την αποκαλούν "συνειδητότητα του Χριστού" ή "εξυψωμένη συνειδητότητα". Αυτή είναι η Ολοκληρωμένη Συνειδητότητα. Όταν βρίσκεται κάποιος σε αυτό τον τόπο, είναι πλήρως δημιουργικός. Τα τρία επίπεδα έχουν γίνει ένα. Όμως, όπως σε όλα τα πράγματα, το όλο είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του.
Η υπέρτατη συνειδητότητα δεν είναι απλά ένα μείγμα του υπερσυνειδητού, του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν αναμειγνύονται όλα και ύστερα υπερβαίνονται. Τότε ο άνθρωπος βρίσκεται στο καθαρό είναι. Αυτό το είναι, είναι η απόλυτη πηγή δημιουργίας μέσα στον άνθρωπο.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2007

Και η κόλαση; Υπάρχει;

Το να βιώσει μια ψυχή, από τη σκοπιά τη δική της, όλο τον πόνο που δημιούργησε σε άλλα πλάσματα κατά το διάστημα που βρισκόταν ενσαρκωμένη στη Γη, θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει με σωστή κόλαση. Όμως στη "Συζήτηση με το Θεό" μάθαμε ότι κόλαση δεν υπάρχει, και τώρα ήρθε η στιγμή να δούμε κάποιες επιπλέον πληροφορίες για το θέμα αυτό, που θα τις βρούμε στο βιβλίο "Θεϊκή Φιλία".
"Δεν υπάρχει ένας τόπος βασανιστηρίων και καταδίκης, όπως αυτό που έχετε δημιουργήσει στις θεολογίες σας. Όμως όλοι σας - όλοι σας - θα βιώσετε τον αντίκτυπο, την επίδραση και τα αποτελέσματα των επιλογών και των αποφάσεών σας. Αλλά αυτό έχει να κάνει με την εξέλιξη, όχι με τη δικαιοσύνη. Είναι η διαδικασία της εξέλιξης και όχι της τιμωρίας του Θεού.
Και κατά τη διάρκεια της ανασκόπησης της ζωής σας, όπως το αποκάλεσε κάποιος, δεν θα κριθείτε από κανέναν, αλλά θα σας επιτραπεί απλώς να βιώσετε αυτό που βίωσε η Ολότητά σας, κι όχι μόνο αυτό που βίωσε η εντοπισμένη εκδοχή σας που κατοικεί στο παρόν σας σώμα, σε κάθε στιγμή της ζωής. Και μην νομίζετε ότι αυτό μπορεί να είναι οδυνηρό. Δεν είναι. Δεν θα βιώσετε πόνο, μόνο επίγνωση. Θα είσαστε βαθιά συντονισμένοι με την ολότητα της κάθε στιγμής και αυτού που περιείχε. Όμως αυτό δεν θα είναι οδυνηρό, θα είναι μάλλον διαφωτιστικό. Γιατί ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για πρόστιμο. Ενδιαφέρεται για πρόοδο. Βρίσκεστε στην οδό της εξέλιξης, όχι καθ' οδόν για τον ...εξαποδώ! Ο στόχος είναι η συνειδητοποίηση, όχι η ενοχοποίηση".
Ο Θεός θέλει να μάθουμε, όχι να πάθουμε!
Με τις γνώσεις αυτές τό πρώτο βήμα για μια αληθινή, λειτουργική φιλία με το Θεό θα έχει ολοκληρωθεί. Ακούγεται εύκολο αυτό. Είναι. Πιστέψτε το. Εμπιστευθείτε Τον.

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

Είμαστε Όλοι Ένα

Απόσπασμα από τα βιβλία που αναλύονται στην Ομάδα της Ανθρωπότητος www.otan.gr
(Humanity's Team WW Education and Inner Work Operations):

"Καμιά ζωή δεν είναι άσκοπη! Και καμιά ζωή δεν είναι απελπιστική. Ο φόβος και η ενοχή είναι οι μόνοι εχθροί του ανθρώπου. Αν αφήσετε το φόβο, ο φόβος σάς αφήνει. Αν ελευθερώσετε την ενοχή, η ενοχή σάς ελευθερώνει. Το μόνο που χρειάζεται για να αλλάξετε άποψη είναι μια απόφαση.
Ακόμα κι ένας δολοφόνος μπορεί να αλλάξει άποψη. Ακόμα κι ένας βιαστής μπορεί να ξαναδημιουργήσει τον εαυτό του από την αρχή. Ακόμα και κάποιος που κακοποιεί παιδιά μπορεί να σωθεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια απόφαση βαθιά στην καρδιά, την ψυχή και το νου: Δεν Είμαι Αυτός. Και ισχύει για όλους τους ανθρώπους, όποια και αν είναι τα παραπτώματά τους.
Δεν υπάρχει ασυγχώρητο. Δεν υπάρχει παράπτωμα τόσο μεγάλο που να αρνηθεί ο Θεός να το συγχωρήσει. Ακόμα και οι πιο αυστηρές θρησκείες το διδάσκουν αυτό. Μπορεί να μη συμφωνούν με τον τρόπο της συγχώρεσης, μπορεί να μη συμφωνούν για την οδό, αλλά όλοι συμφωνούν ότι υπάρχει τρόπος, υπάρχει οδός.

Η ευκαιρία για συγχώρεση έρχεται αυτόματα με αυτό που ονομάζετε θάνατο. Συν-χωρώ σημαίνει στην κυριολεξία βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με κάποιον, τον συναντώ, συγκλίνω προς την κατεύθυνσή του. Πάνω απ' όλα λοιπόν η συγχώρεση είναι η συνειδητοποίηση ότι εσύ και όλοι οι άλλοι είστε Ένα. Αυτή την εμπειρία θα την έχετε - θα το θυμηθείτε αυτό - αμέσως μετά το θάνατο, μόλις φύγετε από το σώμα.
Όλες οι ψυχές βιώνουν την ενότητά τους με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Τους επιτρέπεται να κινηθούν για μια ακόμα φορά μέσα από κάθε στιγμή της ζωής που μόλις ολοκλήρωσαν - και να την βιώσουν, όχι μόνο από τη δική τους σκοπιά, αλλά από τη σκοπιά κάθε άλλου που επηρεάστηκε από εκείνη τη στιγμή. Συγκλίνουν, επομένως, προς την δική του κατεύθυνση, συν-χωρούν. Ξανακάνουν κάθε σκέψη, ξαναλένε κάθε λέξη, ξανακάνουν κάθε πράξη και βιώνουν την επίδρασή της σε κάθε άτομο. Καταλήγουν να γνωρίσουν ότι είναι, βιωματικά, κάθε άλλο άτομο. Εκείνη τη στιγμή η φράση ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑ δεν θα είναι πια μια έννοια, θα είναι εμπειρία".

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2007

Η πνευματική άποψη για την αυτοκτονία

Όπως επαναλαμβάνω πολύ συχνά σ' αυτές τις σελίδες, θάνατος δεν υπάρχει κι αυτό για το οποίο μιλάμε είναι αλλαγή μορφής της ζωής. Δεν υπάρχει "κακό" σε μια αυτοκτονία και έτσι δεν υπάρχει τιμωρία. Μια ψυχή έχει επιλέξει να βιώσει κάποια πράγματα στην τελευταία της ενσάρκωση, το έχει συμφωνήσει αυτό με τον Ανώτερο Εαυτό της όταν βρισκόταν ενωμένη μαζί του, στο πνευματικό βασίλειο, και έρχεται στη Γη για να ζήσει την εμπειρία αυτής της επιλογής. Βάζοντας τέλος πρόωρα στη ζωή του σώματος σημαίνει μόνο ότι δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη συμφωνία. Και δεν θα τιμωρηθεί γι' αυτό, αλλά, όταν θα βρεθεί για μια ακόμα φορά αντιμέτωπη με τον Ανώτερο Εαυτό, θα δει σαν σε ταινία τη ζωή που έζησε, θα καταλάβει πού "τα παράτησε" και μόνη της η ψυχή θα αποφασίσει να επιστρέψει για να ζήσει εκ νέου όλα όσα απέφυγε να ζήσει στην τελευταία της ενσάρκωση. Δεν συμβαίνει τίποτε κακό στην ψυχή του ανθρώπου που αυτοκτόνησε και καλά θα κάνουμε να το βγάλουμε αυτό από το νου μας μια και καλή. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι "συμφέρον" για την ψυχή να αυτοκτονεί. Και δεν είναι συμφέρον γιατί θα φτιάξει ξανά μια ίδια ζωή, με τις ίδιες δυσκολίες και τα ίδια προβλήματα όπως εκείνης που απέφυγε να τα ζήσει. Και θα τα ζήσει όλα πάλι από την αρχή. Είναι σαν να επαναλαμβάνει μια τάξη. Και αν αυτό το κάνει συχνά, ε, καταντάει βαρετό για την ψυχή. Αυτό είναι όλο. Και γι' αυτό η Εκκλησία επιμένει ότι η αυτοκτονία είναι "κακό πράγμα". Επειδή η ψυχή θα επιστρέψει και θα ζήσει εκ νέου μια παρόμοια ζωή, που αυτό σημαίνει ότι η εξέλιξή της παρέμεινε στάσιμη για μια ζωή. Αυτή είναι η αλήθεια. Ίσως τα λόγια μου αυτά να μην θεωρηθούν ευπρόσδεκτα από κάποιους που δεν επιθυμούν να λέγεται η αλήθεια σχετικά με την αυτοκτονία. Όμως δεν μπορώ να υποστηρίζω θεωρίες λανθασμένες και να λεω ότι ο Θεός τιμωρεί εκείνους που θέτουν τέρμα στη φυσική τους ζωή με το ίδιο τους το χέρι.

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

Το γράμμα μιας μάνας

Να το περιληπτικό γράμμα μιας μητέρας απελπισμένης ένεκα του θανάτου δυο εκ των τεσσάρων παιδιών της:
"Έχω τόσα πολλά να πω που δεν ξέρω από που να αρχίσω. Ένας φίλος μού έδωσε κάποτε να διαβάσω δυο βιβλία Συζήτηση με το Θεό. Όσα διάβασα στο βιβλίο-1 ξύπνησαν μνήμες πεποιθήσεων που είχα από μικρό παιδί. Οι διάφορες πιέσεις της ζωής όμως με έκαναν να ξεχάσω αυτές τις αλήθειες. Παντρεύτηκα και επί 14 χρόνια ήμουν γαντζωμένη σε αυτό το γάμο. Έκανα τέσσερα υπέροχα παιδιά μέχρι που κατάλαβα ότι πέθαινα μέσα σ' εκείνη τη σχέση. Και έφυγα. Οι προτεραιότητές μου μοιράστηκαν ανάμεσα στη ζωή που δεν είχα προλάβει να ζήσω και στο καλό των παιδιών μου. Κάποια στιγμή η μεγαλύτερη κόρη μου αναγκάστηκε να έρθει να ζήσει μαζί μου, κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας. Μια μέρα όμως άρπαξε ένα μικρόβιο θανατηφόρο από μια πισίνα και πέθανε μετά από οκτώ εβδομάδες στην εντατική. Ο κόσμος γύρω μου διέδιδε ότι εγώ την σκότωσα με το να της δώσω υπνωτικά χάπια, κάτι που δεν ήταν σωστό. Πέρασα δύσκολα χρόνια και έκανα μια απόπειρα αυτοκτονίας. Μετά, όταν τα τρία μου παιδιά μεγάλωσαν αρκετά και είχαν τις δικές τους ζωές, μετακόμισα μακριά. Τότε ο όμορφος, ταλαντούχος, λαμπρός και συμπονετικός γιος μου σκοτώθηκε από έναν μεθυσμένο οδηγό τη μέρα μετά τα 27 του γενέθλια. Γιατί; Ποιο θεϊκό σχέδιο έκανε κάτι τέτοιο;
Μετά το θάνατο της κόρης μου, μπορούσαμε και μιλάγαμε μεταξύ μας και μου είπε πως όσα είχα διδάξει στα παιδιά μου ότι συμβαίνει μετά το θάνατο, ήταν σωστά. Πώς άφησε το γιο μου να πάθει κάτι τόσο κακό;
Είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι εγώ η ίδια επέλεξα να ζήσω μια τέτοια ζωή. Θα ήθελα μια απάντηση που να είναι ικανοποιητική. Όχι παρηγορητικά λόγια. Ευχαριστώ, Σύνθια".


Και να η απάντηση που έλαβε:
"Αγαπητή Σύνθια, η ζωή σου όντως έχει υπάρξει πολύ δύσκολη. Όμως ένας διαλογισμός πάνω στην περίπτωσή σου έδωσε την ακόλουθη απάντηση: Ο γιος σου και η κόρη σου έκαναν μια συμφωνία πριν έρθουν στα σώματά τους σαν αδέλφια. Η συμφωνία τους ήταν να έρθουν μαζί και να φύγουν μαζί. Αυτές οι δυο ψυχές έχουν βρεθεί μαζί πολλές-πολλές φορές. Έχουν γελάσει και έχουν κλάψει, έχουν περπατήσει μαζί στο μονοπάτι της ζωής μέσα στους αιώνες. Και όταν η κόρη σου έφυγε και βρέθηκε σ' εκείνο το χρυσό μέρος που σου περιέγραψε, Σύνθια, ο γιος σου ένιωσε πολύ μεγάλη μοναξιά. Το μόνο φυσιολογικό γι' αυτόν ήταν να την ακολουθήσει. Η κόρη σου δεν "άφησε το γιο σου να πάθει", όπως το θέτεις, αλλά αντίθετα, του επέτρεψε να πραγματοποιήσει την επιλογή που είχε κάνει. Δεν προσπάθησε να τον σταματήσει, γιατί για να το κάνει θα έπρεπε να αναμειχθεί με την ελεύθερη βούληση του άλλου, και αυτό είναι κάτι που καμμία ψυχή στην Άλλη Πλευρά δεν θα έπραττε ποτέ. Μπορώ να σου πω με πάρα πολύ μεγάλη σιγουριά ότι οι δυο αυτές ψυχές είναι πιο ευτυχισμένες από ό,τι θα μπορούσαν να είναι στη ζωή. Χορεύουν μαζί, γελάνε μαζί. Και η μόνη τους επιθυμία τώρα είναι να απαλλαγείς εσύ από το πένθος σου και την οργή σου.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι "επέλεξες" αυτό που συνέβη. Σε ένα υπερσυνειδητό επίπεδο, όμως, συμφώνησες να είσαι εσύ εκείνη που θα τους έδινες το υπέροχο δώρο να ζήσουν μαζί σαν αδέλφια. Το σχέδιό τους είναι πολύ μεγάλο και έχει να κάνει με πολλές ζωές στο παρελθόν και με πολλές που θα έρθουν στο μέλλον. Το να προσπαθήσεις να το καταλάβεις αυτό, είναι σαν να θέλεις να καταλάβεις μια χιονονιφάδα. Τελικά μόνο να την θαυμάσουμε μπορούμε. Δεν πρέπει να πενθούμε που έλιωσε. Θέλω ακόμα να σου υπενθυμίσω ότι ο Θεός δεν ανακατεύεται με τα σχέδια της ζωής των πλασμάτων του. Τα αφήνει να εκτελέσουν την ελεύθερη βούλησή τους, επειδή η Αγάπη Του για τα δημιουργήματά Του είναι άπειρη. Η ανθρώπινη ψυχή επιθυμεί να είναι ελεύθερη να βιώνει όλα όσα έχει επιλέξει να βιώσει και ο Πατέρας δεν το εμποδίζει αυτό. Σ' ευχαριστώ που έγραψες αυτό το γράμμα και μοιράστηκες τον πόνο σου μαζί μας".

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Θεραπεία μέσω αναδρομής

Ανάμεσα στους ασθενείς του διακεκριμένου ψυχιάτρου Μπράιαν Βάις, που διετέλεσε διευθυντής του τμήματος Ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Γέηλ και στη συνέχεια έγινε πρόεδρος του τμήματος Ψυχιατρικής του Ιατρικού Κέντρου του Mount Sinai στο Μαϊάμι, υπήρξαν και αρκετοί που δεν μπορούσαν να θυμηθούν πολλά πράγματα, εκτός από το ότι πέθαιναν, εγκατέλειπαν το σώμα τους και αιωρούνταν κατευθυνόμενοι προς το έντονο φως. Όλοι όμως ένιωσαν ότι είχαν ξαναβρεθεί στη Γη σε προηγούμενες ζωές τους.
Ένας ιδιοκτήτης εστιατορίου που δεν μπορούσε να οδηγήσει σε γέφυρες ή μέσα σε τούνελ, θυμήθηκε πως είχε θαφτεί ζωντανός σε κάποιον αρχαίο πολιτισμό της Μέσης Ανατολής. Ένας νεαρός γιατρός ανακάλεσε στη μνήμη του τον τραυματισμό του στη θάλασσα σε μια ζωή που ήταν Βίκινγκ. Μια διευθύντρια τηλεοπτικού σταθμού είχε βασανισθεί πριν από εξακόσια χρόνια στη Φλωρεντία.
Οι άνθρωποι θυμούνταν τις προηγούμενες ζωές τους και τα συμπτώματα που οφείλονταν σε εκείνες τις ζωές διαλύονταν καθώς οι ζωές αυτές αναδιπλώνονταν. Στη συνέχεια, ο φόβος που είχαν για τον θάνατο εξαφανίστηκε γιατί τώρα πιστεύουν ότι θα ξαναζήσουν.
Δεν είναι απαραίτητο να υποβληθεί ο καθένας σε θεραπεία αναδρομικής ύπνωσης ή να επισκεφθεί ψυχικούς ή ακόμη και να διαλογίζεται, παρόλο που όσοι βιώνουν εξουθενωτικά συμπτώματα μπορούν να επιλέξουν αυτή τη μέθοδο. Το κακό με εμάς που βρισκόμαστε στην Ελλάδα, είναι ότι οι μεν ψυχίατροι δεν την πιστεύουν, και όσοι την εξασκούν δεν είναι ψυχίατροι αλλά αυτο-αποκαλούνται ερευνητές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο κόσμος να μην τους εμπιστεύεται και η τηλεόραση να τους γελοιοποιεί. Όμως οι άνθρωποι πρέπει να διατηρούν ανοιχτό νου, να κατανοούν πως η ζωή εκτείνεται και πέρα απ' όσα αντικρύζουν τα μάτια, πέρα από τις πέντε αισθήσεις μας, να είναι δεκτικοί στη νέα γνώση και στις καινούργιες εμπειρίες. "Το καθήκον μας είναι να μαθαίνουμε, να γίνουμε θεϊκοί μέσω της γνώσης".
Στην Ελλάδα ζούμε ακόμα σε πρωτόγονη κατάσταση σε σχέση με όλα αυτά τα θέματα. Βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα της εσωτερικής, πνευματικής γνώσης και είμαστε αντιδραστικοί στην αλλαγή και στην αποδοχή νέων ιδεών. Κυρίως η πλειονότητα των νέων ατόμων, με τη λιγοστή παιδεία που σήμερα λαμβάνουν από τα σχολεία, δεν γνωρίζουν, δεν θέλουν να μάθουν - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - και το χειρότερο, κοροϊδεύουν αυτή τη γνώση. Η καθημερινή ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, που παρακολουθούμε στα κανάλια της τηλεόρασης, και που σήμερα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Κάτι παρόμοιο είχαν κάνει οι άνθρωποι στον Γαλιλαίο, όταν ανακάλυψε τα φεγγάρια του Δία. Οι αστρονόμοι της εποχής εκείνης αρνήθηκαν να το αποδεχτούν ή έστω να κοιτάξουν αυτούς τους δορυφόρους, επειδή η ύπαρξή τους ερχόταν σε σύγκρουση με τις πεποιθήσεις τους. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα ακόμα και με τους ψυχιάτρους, οι οποίοι αρνούνται να εξετάσουν και να εκτιμήσουν τα σημαντικά δεδομένα που συγκεντρώνονται σχετικά με την επιβίωση μετά τον σωματικό θάνατο και με τις αναμνήσεις περασμένων ζωών. Η πεποίθησή μου είναι πως φοβούνται μια γελοιοποίησή τους από τα ΜΜΕ, που θα "ανακαλύψουν" ότι ο τάδε ψυχίατρος ασκεί αναδρομική θεραπευτική ύπνωση ανατρέχοντας σε προηγούμενες ζωές.
Κι όμως, αν ανατρέξει κανείς στα βιβλία της συγκριτικής θρησκειολογίας θα δει ότι υπάρχουν αναφορές για τη μετενσάρκωση τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. Το 325 μ.Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος ο Μέγας, είχε αφαιρέσει χωρία της Καινής Διαθήκης που αναφέρονταν στην μετενσάρκωση. Η Δεύτερη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης επιβεβαίωσε αυτή την πράξη και χαρακτήρισε το δόγμα της μετενσάρκωσης αιρετικό. Προφανώς σκέφτηκαν ότι θα μπορούσε να εξασθενίσει την αυξανόμενη δύναμη της Εκκλησίας, επειδή πρόσφερε στους ανθρώπους πολύ χρόνο για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους. Κι όμως, οι αρχικές αναφορές υπήρχαν. Οι πρώτοι πατέρες της Εκκλησίας είχαν αποδεχτεί την έννοια της μετενσάρκωσης. Οι πρώτοι Γνωστικοί - ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης, ο Άγιος Ιερώνυμος και πολλοί άλλοι - πίστευαν πως είχαν ζήσει ξανά και πως θα ξαναζούσαν. Και φυσικά δεν ισχύει αυτό που ήθελε να περάσει η τότε Εκκλησία, ότι δηλαδή οι άνθρωποι θα είχαν πολύ χρόνο μπροστά τους για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους, επειδή η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται σε μία ζωή μόνο, κι επειδή η κάθε νέα ζωή είναι συνέπεια της προηγούμενης. Για να το διευκρινίσω καλύτερα, αυτό σημαίνει πως οι συνθήκες της επόμενης ζωής μας εξαρτώνται από τον τρόπο που ζούμε την παρούσα ζωή. Όσο περισσότερη αγάπη προς τους άλλους δείχνουμε σε τούτη τη ζωή, τόσο θα βελτιώνεται η προσεχής.
Το πιο σημαντικό που αποκομίζουμε από τη θεωρία της μετενσάρκωσης είναι ότι όλοι είμαστε Ένα. Αυτό που σήμερα δεν μας αρέσει σε κάποιον άλλο, αυτόν που μισούμε σήμερα γιατί είναι "νέγρος", "μουσουλμάνος", "γκαίυ", "φτωχός", "χοντρός" κ.λπ., να ξέρουμε με σιγουριά ότι θα γίνουμε εμείς, σε μια επόμενη ζωή, για να βρεθούμε στην ίδια θέση και να νιώσουμε αυτά που εκείνος νιώθει τώρα.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007

Ύπνωση

Η ύπνωση είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο που βοηθά τον ασθενή να θυμηθεί ξεχασμένα από καιρό γεγονότα. Δεν υπάρχει τίποτε το μυστηριώδες σ' αυτήν. Είναι απλά μια κατάσταση επικεντρωμένης προσοχής. Κάτω από την καθοδήγηση ενός έμπειρου υπνωτιστή, το σώμα του ασθενή χαλαρώνει και η μνήμη οξύνεται. Επίσης η μέθοδος αυτή βοηθά στη μείωση του άγχους και των φόβων, στην αλλαγή κακών συνηθειών και στην ανάκληση καταπιεσμένου υλικού. Ο ψυχίατρος Μπράιαν Βάις περιγράφει πώς οδηγεί μίαν ασθενή του σε πλήρη χαλάρωση:
"Της είπα να ξαπλώσει στον καναπέ ακουμπώντας το κεφάλι σ' ένα μικρό μαξιλάρι και τα μάτια της κλειστά. Αρχικά συγκεντρωθήκαμε στην αναπνοή της. Με κάθε εκπνοή απελευθέρωνε αποθηκευμένη ένταση και άγχος, με κάθε εισπνοή χαλάρωνε όλο και περισσότερο. Ύστερα από κάμποσα λεπτά της είπα να βλέπει τους μύες της να χαλαρώνουν σταδιακά, αρχίζοντας από τους μυς του προσώπου και σαγονιού, ύστερα του λαιμού, των ώμων, των χεριών, της πλάτης, του στομαχιού και τέλος των ποδιών της. Αισθανόταν ολόκληρο το σώμα της να βουλιάζει όλο και βαθύτερα μέσα στον καναπέ.
Μετά την καθοδήγησα να οραματισθεί ένα λαμπερό λευκό φως στην κορυφή του κεφαλιού της, το οποίο εισχωρούσε αργά μέσα στο σώμα της. Αυτό χαλάρωνε απόλυτα τους μύες, τα νεύρα, τα όργανα, όλο το σώμα της, φέρνοντάς την σε μια όλο και πιο βαθειά κατάσταση χαλάρωσης και ειρήνης. Ένοιωθε να κατευθύνεται ολοταχώς προς τον ύπνο, να γαληνεύει και να ηρεμεί. Η τελική υποβολή μου ήταν να κατακλύσει το φως ολόκληρο το σώμα της και ταυτόχρονα να την περιτυλίξει.
Μέτρησα από το δέκα μέχρι το ένα. Με κάθε αριθμό περνούσε σε ένα βαθύτερο επίπεδο χαλάρωσης. Μπορούσε να συγκεντρώνεται στη φωνή μου και να απομονώνει κάθε άλλον θόρυβο. Μέχρι να φτάσω στο ένα, βρισκόταν ήδη σε μια ικανοποιητική κατάσταση ύπνωσης. Η όλη διαδικασία διήρκεσε είκοσι περίπου λεπτά. Ύστερα από λίγο άρχισα να την οδηγώ πίσω στο χρόνο, ζητώντας της να ανακαλέσει σταδιακά μνήμες προηγούμενων ετών. Μπορούσε να μου μιλά και να απαντά στις ερωτήσεις μου διατηρώντας ένα βαθύ επίπεδο ύπνωσης..."

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2007

Γιατί πέθανε ο Μπίλυ;

Θέλοντας να δείξω το έργο που γίνεται στις Ομάδες Μελέτης και στην Ομάδα Συζήτησης για την ανακούφιση από τον πόνο του θανάτου, θα σας αναφέρω μία ακόμα από τις πολλές περιπτώσεις διαχείρισης αυτού του Πόνου.
Η Μαίρη ήταν μία από τους ενενήντα επτά συμμετέχοντες σε ένα από τα εργαστήρια Μελέτης της Συζήτησης με το Θεό. Την τελευταία νύχτα της συγκέντρωσης η Μαίρη σήκωσε το χέρι της και ζήτησε το μικρόφωνο.
«Άκουσα πολλά εδώ πέρα για το ότι ο Θεός είναι ο καλύτερος φίλος μας, ότι ο Θεός είναι υπέροχος και γεμάτος αγάπη, και ότι οφείλουμε όλοι να κάνουμε μια συζήτηση με το Θεό κάθε μέρα», άρχισε. «Λοιπόν, αν έκανα εγώ μια συζήτηση με το Θεό, θα Του έλεγα ότι είμαι αναθεματισμένα θυμωμένη μαζί Του».
«Εντάξει», είπα εγώ. «Ο Θεός μπορεί να χειριστεί κάτι τέτοιο. Εσύ όμως είσαι εντάξει»;
«Όχι», είπε, και η φωνή της έτρεμε τώρα.
«Λοιπόν, γιατί ακριβώς είσαι τόσο θυμωμένη με το Θεό»;
Η Μαίρη πήρε μια βαθιά αναπνοή. «Σχεδόν είκοσι δύο χρόνια πριν, υιοθετήσαμε ένα αγοράκι. Επί πέντε χρόνια προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί χωρίς επιτυχία. Φαινόταν ότι δεν θα γινόμασταν ποτέ γονείς. Το βιολογικό μου ρολόι είχε εξαντληθεί. Έτσι υιοθετήσαμε τον Μπίλυ.
Τρεις εβδομάδες αργότερα, ανακάλυψα πως ήμουν έγκυος. Γέννησα το παιδί, ένα άλλο αγοράκι, και τα μεγάλωνα και τα δυο σαν δικά μου, αν και είπαμε στον πρώτο μας γιο, όταν μεγάλωσε κάπως, ότι ήταν υιοθετημένος. Θέλαμε να είμαστε ειλικρινείς μαζί του. Του είπαμε ότι τον αγαπούσαμε ακριβώς το ίδιο όπως τον αδελφό του, και γνωρίζαμε ότι οι πράξεις μας του το έδειχναν.
Ο Μπίλυ ήταν οκτώ. Πρέπει να μοιράστηκε αυτή την πληροφορία με κάποια παιδιά από το σχολείο, γιατί μια μέρα ήρθε από το σχολείο πολύ θυμωμένος. Τον κορόιδευαν στην αυλή του σχολείου, που δεν είχε μαμά. Ξέρετε πώς μπορούν να γίνουν τα παιδιά. Κάποιες φορές μπορεί να γίνουν πολύ απάνθρωπα. Έλεγαν πράγματα όπως ‘ο Μπίλυ είναι τόσο άσχημος που ακόμα και η μαμά του δεν τον ήθελε’. Ήρθε στο σπίτι τόσο πληγωμένος και τόσο έξαλλος, θέλοντας να μάθει γιατί η μαμά του τον έδωσε – και απαιτώντας να μάθει ποια ήταν και να την δει αμέσως.
Ένιωσα απαίσια, φυσικά. Πρώτον, για το μαρτύριο και τον πόνο που έβλεπα ότι πέρναγε ο Μπίλυ και δεύτερον για τον εαυτό μου. Με είχε καταβάλει η θλίψη επειδή, φυσικά, ένιωθα πως εγώ ήμουν η μαμά του Μπίλυ. Στεκόμουν εκεί ενθυμούμενη τις νύχτες που του άλλαζα πάνες και που τον φρόντιζα στις αρρώστιες του και όλα όσα κάνουν οι μαμάδες, και η καρδιά μου έσπασε που ο Μπίλυ δεν μ’ έβλεπε πια σαν «Μαμά», δεν με θεωρούσε έτσι.
Κατάλαβα όμως – έπρεπε να καταλάβω – και του υποσχέθηκα ότι σαν μεγαλώσει, αν το ήθελε ακόμα, θα συναντούσε τη μαμά του. Θα έκανα ό,τι μπορούσα για να τη βρω και να τακτοποιήσω το θέμα.
Ο Μπίλυ συμφώνησε αν και ποτέ δεν έφυγε ο θυμός από πάνω του. Απλά τον κουβαλούσε μαζί του σε όλη την υπόλοιπη παιδική ηλικία του, καθώς και στην εφηβεία του, κάτι που μας ήταν πολύ δύσκολο. Όλοι μας το περάσαμε, και δεν ήταν εύκολο για κανένα μας στην οικογένεια και φυσικά δεν ήταν για μένα.
Όταν ο Μπίλυ μεγάλωσε, μιλήσαμε πάλι για το αν θα έβλεπε τη μητέρα του και κάναμε μια συμφωνία· μόλις έκλεινε τα δεκαοκτώ θα άρχιζα να ψάχνω γι’ αυτήν αν το ήθελε ακόμα. Τον υπόλοιπο χρόνο της εφηβείας του μου υπενθύμιζε αυτή την υπόσχεση.
Τελικά έφτασαν τα δέκατα όγδοα γενέθλια του Μπίλυ. Εκείνη την ημέρα σκοτώθηκε σε δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα του».
Μια πνιχτή κραυγή βγήκε από όλους τους συμμετέχοντες στο εργαστήρι. Απότομα, η ενέργεια της Μαίρης μετατράπηκε σε οργή.
«Τώρα θέλω εσείς να μου πείτε», είπε ξερά, «πως κάποιος Θεός γεμάτος αγάπη θα μπορούσε να είχε αφήσει να συμβεί κάτι τέτοιο, τη στιγμή που ο Μπίλυ επρόκειτο να συναντήσει τη μητέρα του, τη στιγμή που ο πατέρας του κι εγώ επρόκειτο να συμφιλιώσουμε την ένταση που η λαχτάρα του είχε βάλει ανάμεσα στη σχέση μας. Θέλω να μου πείτε, γιατί ο Θεός θα έκανε κάτι τέτοιο»;
Στο δωμάτιο είχε πέσει θαμπή σιωπή. Κοίταξα την Έλεν για ένα λεπτό, μετά έκλεισα τα μάτια μου και μπήκα μέσα μου. Άκουγα τις σκέψεις μου. «Εντάξει, Θεέ, αυτό ήταν. Δεν ξέρω τι να πω εδώ. Πρέπει να με βοηθήσεις».
Ξαφνικά, τα μάτια μου άνοιξαν με θόρυβο, το μυαλό μου πλημμύρισε. Έλεγα τις λέξεις που άκουγα στο κεφάλι μου πριν προλάβω να τις κρίνω ή να τις επεξεργαστώ.
«Ο Μπίλυ πέθανε την ημέρα εκείνη επειδή εκείνη ήταν η ημέρα που του είχαν υποσχεθεί πως θα συναντούσε τη μητέρα του – και αυτό έκανε. Εκείνη τη μέρα η μητέρα του δεν ήταν στη γη».
Το δωμάτιο έβγαλε πνιχτή κραυγή πάλι. Κάποιος ψιθύρισε ‘Ναι’ με έμφαση. Κάποιος άλλος έκλαψε φανερά.
Συνέχισα.
«Δεν υπάρχει αυτό που λέμε δυστύχημα και τίποτα δεν συμβαίνει από σύμπτωση. Σου δόθηκε ένας βιολογικός γιος, παρόλο που δεν ήσουν ικανή να συλλάβεις και φαινόταν ότι δεν θα ήσουν ποτέ ικανή, επειδή υπήρχε ένα σχέδιο – ένα ευρύτερο σχέδιο – στη θέση. Σου δόθηκε αυτό το ιδιαίτερο δώρο του βιολογικού γιου σε αντάλλαγμα της προθυμίας σου να πάρεις τον Μπίλυ, να του δώσεις ένα σπιτικό, να τον αγαπήσεις και να τον μεγαλώσεις σαν δικό σου και να τον φροντίσεις μέχρι τη στιγμή που θα συναντούσε τη μητέρα του και εκείνη ήταν έτοιμη να τον συναντήσει.
Η ημέρα του θανάτου του Μπίλυ, ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής του. Η ευγνωμοσύνη του για σένα που τον έφερες σ’ εκείνο το λεπτό είναι αιώνια. Περιβάλλει την καρδιά σου ακόμα και τώρα και δημιουργεί μαζί σου έναν παντοτινό δεσμό.
Υπάρχει τελειότητα στο σχέδιο της Ζωής. Σε κάθε ανθρώπινη κατάσταση και εμπειρία. Σε κάθε περίσταση. Η ευκαιρία μας έγκειται στο να το προσέξουμε. Αυτή είναι και η απελευθέρωσή μας. Η σωτηρία μας. Το τέλος των δεινών και του πόνου μας».
Το πρόσωπο της Μαίρης άλλαξε αμέσως. Γεμάτο με οργή λίγα μόλις λεπτά πρωτύτερα, τώρα έλαμπε. Όλο το σώμα της έμοιαζε να έχει στεγνώσει από κάθε ένταση. Φαινόταν χαλαρή για πρώτη φορά σε ένα μεγάλο διάστημα. Δάκρια έτρεχαν από τα μάγουλά της ακόμα και όταν γέλασε με μια ακτινοβολία που γέμισε το δωμάτιο.
Είπα την ιστορία επειδή θέλω να γνωρίζει ο καθένας αυτό που η Μαίρη και οι άλλοι συμμετέχοντες στο εργαστήρι γνωρίζουν. Υπάρχει μία «μαγική μέθοδος» που μας έχει δοθεί από τους ουρανούς. Είναι η μέθοδος με την οποία κάθε θλίψη, κάθε οργή, κάθε αρνητικότητα που περιβάλλει κάθε ανθρώπινη εμπειρία διαλύεται. Είναι μία μέθοδος εύκολη να τη θυμάται κανείς και αποτελείται από τρεις λέξεις:
ΔΕΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ
Α, δουλεύει όμως; Δουλεύει πραγματικά;
Την επόμενη μέρα η Μαίρη μου έβαλε στο χέρι ένα σημείωμα που έγραψε όταν επέστρεψε στο δωμάτιό της, αφού πρώτα περπάτησε κάτω από τον καθαρό χειμωνιάτικο ουρανό.

Ήρθα εδώ με την καρδιά βαριά,
Πάνε τρία χρόνια που ο Μπίλυ έφυγε
Και δεν μπορούσα να του πω αντίο.
Στεκόμουν μόνη, δίπλα στο μνήμα του
Και δεν μπορούσα ούτε να κλάψω.

Κάναμε μια συμφωνία, του είπα μόνο,
Αλλά εσύ με άφησες κι εγώ μαράθηκα.
Πάνε τρία χρόνια που ο Μπίλυ έφυγε,
Κι ο Θεός καθόλου δεν προσπάθησε
Τον πόνο ν’ απαλύνει, να θεραπεύσει την καρδιά,
Να δώσει δάκρια να κλάψω.

Και μετά, ο Θεός μίλησε, έδειξε
Πως ναι, όντως προσπάθησε, αλλ’
Η καρδιά μου ήτανε κλειστή, δεν πρόσεχε
Το ευγενικό του νεύμα.
Και μολονότι ήταν φωνή αυτό που άκουγα
Εκείνου ήταν το μήνυμα, από ψηλά,
Το πνεύμα μου άκουσε τα λόγια του Θεού απόψε
Και τώρα τα μάτια μου μπορούν να κλάψουν.

Περπάτησα κάτω από τ’ αστέρια σήμερα.
Είναι καιρός να προσπαθήσω
Να βρω χαρά, το γιο μου να αφήσω ελεύθερο
Και χρόνο να τον αποχαιρετήσω.

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

Μια βιωματική εμπειρία

Σαν συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, θα σας περιγράψω μιαν εμπειρία για να αντιληφθείτε πως η ζωή είναι αιώνια. Θάνατος δεν υπάρχει.
"Ένα νεκροταφείο είναι, ίσως, απίθανο μέρος για να βρεις τη φώτιση, αλλά πάντως εγώ εκεί τη βρήκα. Ένα μέρος της, εν πάση περιπτώσει. Είχα πάει στη νεκρώσιμη ακολουθία για τον Τ. αλλά έφτασα αργά και η ακολουθία είχε σχεδόν τελειώσει. Η μισή πόλη μου πρέπει να βρισκόταν εκεί και ένιωθα κάπως άβολα με όλο εκείνο το δημόσιο πένθος. Φαντάζομαι ήθελα μια ιδιωτική στιγμή ανάμεσα σε κείνον και σε μένα μόνο. Είχα χάσει έναν πολύ καλό φίλο. Ο Τ. ήταν για μένα κάτι σαν μεγάλος αδελφός μου.
Έφυγα από την εκκλησία και αποφάσισα να έχω τη δική μου "νεκρώσιμη ακολουθία", το δικό μου αντίο, αργότερα, στον τάφο του. Ύστερα από δυο ώρες, όταν υπέθεσα ότι θα είχαν φύγει όλοι, πήρα το δρόμο για το νεκροταφείο. Είχα υποθέσει σωστά. Δεν υπήρχε κανείς εκεί. Ξεκίνησα να βρω τον τάφο του Τ. για να πω το στερνό μου "χαίρε" χωρίς να ρωτήσω κανέναν επιστάτη. Μόνο που δεν μπορούσα να βρω τον τάφο. Πουθενά. Κοίταζα τους φρεσκοσκαμμένους τάφους αλλά δεν έβλεπα το όνομά του. Γύρισα πάλι πίσω και κατευθύνθηκα προς την άλλη πλευρά. Τίποτε. Είχα αρχίσει να απελπίζομαι. Ίσως θα έπρεπε να είχα ρωτήσει, αλλά τώρα δεν υπήρχε κανείς. Μήπως δεν έψαχνα στο σωστό μέρος; Άρχισε να ψιχαλίζει. Είχε σηκωθεί αέρας και φαινόταν ότι θα ξέσπαγε καταιγίδα. "Έλα μωρέ Τ." φώναξα από μέσα μου, "πού είσαι;" Και φυσικά δεν περίμενα να πάρω απάντηση (μεταξύ μας, θα προτιμούσε κανείς να μην την πάρει μέσα σ' ένα νεκροταφείο). Εγώ πάντως την πήρα. Και κόντεψα να τρελαθώ από το φόβο μου.
"Από δω".
Αυτό είπε μόνο. Όμως η φωνή ήταν καθαρή και ήρθε ακριβώς από πίσω μου και γύρισα τόσο απότομα που παρά λίγο να πέσω. Δεν υπήρχε κανείς. Τίποτε. Θα μπορούσα να ορκιστώ ότι είχα ακούσει τον Τ. Και τότε τον άκουσα ξανά. "Από δω".
Αυτή τη φορά η φωνή ήρθε από πιο μακριά, από ένα μικρό ανάχωμα. Ένα ρίγος διέτρεξε τη σπονδυλική μου στήλη. Σκέφτηκα ότι μπορεί να ήταν κάποιος επιστάτης που με είδε να ψάχνω για κάποιο τάφο. Όμως ήταν η φωνή του Τ. Δεν ήταν κάποιος που η φωνή του έμοιαζε με του Τ. Ήταν ο Τ. Δεν υπήρχε κανείς εκεί γύρω. Ήθελα πραγματικά να είναι κάποιος, γιατί η φωνή δεν ήταν κάτι που φανταζόμουν. Την άκουγα το ίδιο καθαρά όπως άκουγα και το χτύπο της καρδιάς μου. Έτρεξα προς το ανάχωμα. "Ίσως να είναι κάποιος εκεί πάνω και δεν τον βλέπω από εδώ", σκέφτηκα. Έφτασα στο ανάχωμα και κοίταξα τριγύρω. Κανείς. Και τότε άκουσα πάλι τη φωνή - πιο απαλά τώρα, σαν να ήταν ο Τ. πίσω μου.
"Εδώ".
Γύρισα πάλι, αργά αυτή τη φορά. Φοβόμουν. Το παραδέχομαι. Όμως ο φόβος έγινε σύντομα κατάπληξη. Η ξύλινη, πρόχειρη στήλη του Τ. ήταν ακριβώς μπροστά μου. Στεκόμουν πάνω στον τάφο του.
Πήδηξα κάτω από το ανάχωμα σαν να είχα ανακαλύψει ότι πατούσα πάνω σε κροκόδειλο. "Συγνώώώώμηηηηη", απολογήθηκα. Δεν ξέρω σε ποιον νόμιζα ότι μιλούσα.
Ξέρω. Μιλούσα στον Τ. Ήξερα ότι ήταν εκεί. Ήξερα ότι είχε επιβιώσει του "θανάτου" του και ότι με είχε καλέσει στον τάφο του για μια τελευταία, ιδιωτική στιγμή. Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Κάθισα κάτω κι έμεινα λίγο εκεί, περιμένοντας να πει κάτι ακόμα. Τίποτα.
"Λοιπόν, για πες μου, πώς είναι το να είσαι πεθαμένος;"
Προσπαθούσα να ελαφρύνω τη στιγμή. Αντίθετα η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο βαριά και πέρα, στο βάθος του ορίζοντα έβλεπα αστραπές. Η καταιγίδα πλησίαζε.
"Άκου Τ.", είπα μέσα μου. "Θέλω να σ' ευχαριστήσω για όλα όσα έκανες για μένα και για όλα όσα είσαι, ήσουν για όλους. Άγγιξες τόσες ζωές με αγάπη και στοργή! Θα μου λείψεις", και άρχισα να κλαίω με βουβούς λυγμούς. Και τότε ο Τ. επικοινώνησε για μια τελευταία φορά μαζί μου. Τούτη τη φορά δεν το έκανε με λόγια. Ήταν ένα αίσθημα. Ένα αίσθημα γεμάτο αγάπη, που με τύλιξε σαν να τύλιγε κάποιος μια κάπα γύρω από τους ώμους μου και να μου έσφιγγε απαλά το μπράτσο. Δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα. Δεν υπάρχουν λόγια. Όμως ήξερα πια ότι ο Τ. ήταν καλά και ότι θα ήμουν κι εγώ καλά. Και κατάλαβα ότι όλα εκείνη τη στιγμή ήταν τέλεια. Ήταν όπως ακριβώς έπρεπε να είναι. Σηκώθηκα. "Εντάξει, Τ., το 'πιασα", είπα χαμογελώντας. "Τίποτε δεν είναι αδύνατο". Καθώς γύρισα και άρχισα να παίρνω το δρόμο της επιστροφής, θα μπορούσα να ορκιστώ ότι άκουσα ένα χαμηλόφωνο γέλιο.