Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

Τα τρία από τα πέντε φυσικά συναισθήματα

Για τα πέντε φυσικά συναισθήματα και το πώς οι άνθρωποι τα μετατρέπουμε σε αφύσικα, έχουν μιλήσει πολλοί ειδικοί, ανάμεσά τους η ψυχίατρος Ελίζαμπεθ Κούμπλερ-Ρος. Επίσης αναφέρονται αναλυτικά στο 3ο βιβλίο της "Συζήτησης με το Θεό" του Νηλ Ντόναλντ Γουώλς, σελίδες 43-45.
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό με πέντε φυσικά συναισθήματα: φόβο, θλίψη, θυμό, ζήλια, αγάπη. Προτού γίνει κανείς 6 χρονών, όλα τα φυσικά συναισθήματα έχουν μετατραπεί σε αφύσικα. Τα φυσικά συναισθήματα διατηρούν τη ζωτικότητά μας, ενώ τα αφύσικα δημιουργούν τόση ένταση, που νομίζει κανείς ότι έχει υποστεί νευρικό κλονισμό.
Φόβος. Όλα τα βρέφη γεννιούνται με δυο μόνο φόβους: το φόβο της πτώσης και το φόβο των δυνατών θορύβων. Όλοι οι άλλοι φόβοι είναι αντιδράσεις μαθημένες, που προκαλούνται στο παιδί από το περιβάλλον του, που διδάσκονται από τους γονείς του. Ο σκοπός του φυσικού φόβου είναι να οικοδομήσει μέσα μας την προσοχή. Η προσοχή είναι εργαλείο που βοηθάει το σώμα να παραμένει ζωντανό. Είναι μια παραφυάδα της αγάπης, της αγάπης για τον Εαυτό μας.
Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι ο φόβος είναι κάτι κακό - ότι είναι κακό να τον εκφράζουν και, στην πραγματικότητα ότι δεν πρέπει καν να τον νιώθουν - δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το φόβο τους ως ενήλικοι.
Ο φόβος που καταπιέζεται συνεχώς γίνεται πανικός, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας του πανικού. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας του.
Θλίψη. Είναι εκείνο το μέρος σου που σου επιτρέπει να λες αντίο όταν δε θέλεις να πεις αντίο, να εκφράσεις, να βγάλεις προς τα έξω τη λύπη που νιώθεις μέσα σου, όταν βιώνεις οποιοδήποτε είδος απώλειας. Θα μπορούσε να είναι η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή η απώλεια του φακού επαφής σου.
Όταν σου επιτραπεί να εκφράσεις τη θλίψη σου, τότε απαλλάσσεσαι από αυτήν. Τα παιδιά στα οποία επιτρέπεται να είναι λυπημένα, όταν είναι λυπημένα, είναι πολύ υγιή σε ό,τι αφορά τη λύπη, όταν γίνονται ενήλικοι και γι' αυτό συνήθως την ξεπερνούν πολύ γρήγορα. Τα παιδιά που τους λένε "έλα, έλα, μην κλαις τώρα", δυσκολεύονται να κλάψουν ως ενήλικοι. Στο κάτω-κάτω, σε όλη τους τη ζωή τούς έλεγαν να μην κλαίνε. Έτσι καταπιέζουν τη θλίψη τους.
Η θλίψη που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται χρόνια κατάθλιψη, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας της χρόνιας κατάθλιψης. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας της.
Θυμός. Είναι το εργαλείο που σου επιτρέπει να λες: "Όχι, ευχαριστώ". Δε χρειάζεται να οδηγεί σε κακομεταχείριση και δεν πρέπει ποτέ να βλάπτει κάποιον άλλο.
Όταν επιτρέπουμε στα παιδιά να εκφράζουν το θυμό τους, τότε εκείνα έχουν μια πολύ υγιή στάση απέναντί του στην ενήλικη ζωή τους, και κατά συνέπεια, συνήθως ξεπερνούν το θυμό τους πολύ γρήγορα. Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι ο θυμός τους δεν είναι κάτι καλό, ότι είναι κακό να τον εκφράζουν, και στην πραγματικότητα δεν πρέπει ούτε καν να τον νιώθουν, δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με το θυμό τους ως ενήλικοι.
Ο θυμός που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται οργή, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας της οργής. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας της. (Συνεχίζεται)

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

Το νόημα του πόνου

Όταν αφιερώνετε χρόνο για να ασχοληθείτε με τους ετοιμοθάνατους ασθενείς, μπορείτε να διδαχτείτε πολλά για τις διάφορες φάσεις που περνάνε πριν από το θάνατο.
Όταν ξέρεις πως πρόκειται να πεθάνεις σύντομα, περνάς από στάδια άρνησης και θυμού. Αναρωτιέσαι: "Γιατί εγώ;" Αμφισβητείς το Θεό και Τον απορρίπτεις για λίγο. Διαπραγματεύεσαι μαζί Του και περνάς περιόδους φρικτής κατάθλιψης. Έχεις τα πάνω σου και τα κάτω σου. Υπάρχει κάποιο σημείο όπου παραδίδεις τα όπλα; Όχι! Πέρα από "τα πάνω και τα κάτω", κάθε ανθρώπινη εμπειρία σε αυτόν τον κόσμο έχει κάποια σκοπιμότητα. Σε διδάσκει κάτι πολύ συγκεκριμένο, το οποίο διαφορετικά δεν θα μάθαινες. Και ο Θεός ποτέ δεν στέλνει δοκιμασίες όταν δεν είναι απαραίτητες.
Όταν ξεπερνάς μια δοκιμασία, ακολουθεί συνήθως μια καλή περίοδος, μέχρι να έρθει η καινούργια επιδείνωση. Αν είσαι μαχητής, θα δώσεις ακόμα μια μάχη. Αν αποκαρδιώνεσαι εύκολα, θα παραιτηθείς πιο γρήγορα. Η αρρώστια, όμως, θα παραμείνει. Ίσως λοιπόν αξίζει τον κόπο να ανακαλύψεις τι κρύβεται πίσω της...
Το τέλος των σχέσεων, η απώλεια μιας δουλειάς, η αποχώρηση από ένα σπίτι όπου ζούσες επί 50 χρόνια για να βρεθείς στο γηροκομείο, ακόμα και η απώλεια ενός ζώου σου, είναι καταστάσεις που στην ψυχολογία ονομάζονται "φάσεις πριν το θάνατο".
Πριν από 17 χρόνια είδα το ίδιο όνειρο τρεις φορές σε διάστημα λίγων ημερών, ας πούμε δεκαπέντε. Είδα να γκρεμίζεται το σπίτι μου, όχι να καταρρέει αλλά να γέρνει στο πλάι και να πέφτει κάτω. Πίστεψα ότι το όνειρο ήταν προάγγελος αλλαγών. Τα επόμενα δυο χρόνια αντιμετώπησα τρεις "απώλειες". Έφυγα από τη δουλειά μου, έφυγα από το γάμο μου, έφυγα από το σπίτι που έμενα επί 35 χρόνια, το οποίο και στη συνέχεια γκρεμίστηκε για να γίνει πολυκατοικία στη θέση του. Πώς ήξερε το υποσυνείδητό μου τις μελλοντικές απώλειες και με προειδοποίησε μέσα από το όνειρο;
Αν ξέραμε μόνο πως όλα όσα μας συμβαίνουν, τα γνωρίζουμε ήδη σε υποσυνείδητο επίπεδο, η ζωή θα μας φαινόταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Θα αναρωτιόμασταν "τι άλλο έχω φτιάξει σαν ευκαιρία για να μάθω;"
Όλες οι δοκιμασίες και τα βάσανα, οι εφιάλτες και οι απώλειες αντιμετωπίζονται από τους περισσότερους ανθρώπους σαν κατάρες ή θεϊκές τιμωρίες, σαν κάτι αρνητικό. Αν ξέραμε μονάχα πως τίποτα από όσα μας συμβαίνουν δεν είναι αρνητικό! Τίποτα απολύτως. Οι δοκιμασίες, τα βάσανα, οι μεγάλες απώλειες, όσα μας κάνουν να λέμε "Αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να το ξεπεράσω", δεν είναι παρά δώρα για μας. Η όλη διαδικασία μοιάζει με το ατσάλι που για να πάρει το σωστό του σχήμα πρέπει προηγουμένως να πυρακτωθεί στη φωτιά. Χωρίς να σκύψεις το κεφάλι πρέπει να αντικρίσεις τον πόνο και να τον αποδεχτείς σαν ένα δώρο με πολύ συγκεκριμένο σκοπό.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2007

Όταν μικρά παιδιά υποφέρουν

Τα μικρά παιδιά που πάσχουν από ανίατη ασθένεια είναι σοφά και παλαιές ψυχές (αυτό σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα παιδιά έχουν ενσαρκωθεί πολλές φορές στον πλανήτη μας). Όλα τα παιδιά γίνονται σοφά και έμπειρα αν έχουν υποφέρει, αν σωματικά έχουν μαραθεί πριν τη εφηβεία. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με πραγματικά θαυματουργό τρόπο. Το πνευματικό τμήμα του ανθρώπου ή αλλιώς το πνευματικό τεταρτημόριο, που συνήθως δεν βρίσκεται σε άνθηση πριν την εφηβεία, στις περιπτώσεις αυτών των παιδιών αναδύεται πρόωρα, σαν αποζημίωση για την απώλεια της σωματικής ικανότητας. Γι' αυτό τα μικρά παιδιά που πεθαίνουν έχουν σοφία και εμπειρία, αν το δούμε συμβολικά. Διαθέτουν μεγαλύτερη σοφία από τα υγιή παιδιά που μεγαλώνουν προστατευμένα στο "θερμοκήπιο". Αυτός είναι ο λόγος που οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι λένε πάντα στους γονείς: Μην προστατεύετε τα παιδιά σας! Μοιραστείτε μαζί τους τον πόνο και την αγωνία σας. Διαφορετικά, τους δημιουργείτε αναπηρίες. Αργά ή γρήγορα, τα φυτά θα υποχρεωθούν να βγουν από το θερμοκήπιο και δεν θα αντέξουν τους ανέμους και το κρύο.
Η κάθε δοκιμασία είναι και μια ευκαιρία για ωριμότητα. Ο μόνος σκοπός της ύπαρξης στον πλανήτη Γη είναι η επίτευξη ωριμότητας. Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί αν κάθεσαι σε έναν ανθισμένο κήπο και κάποιος άλλος σου φέρνει υπέροχο φαγητό σε ασημένιο δίσκο. Θα ωριμάσεις αν αρρωστήσεις, πονέσεις, βιώσεις απώλειες.

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

Αυτό που είναι η επίγνωση

Η επίγνωση είναι μια κατάσταση ύπαρξης στην οποία μπορεί ο άνθρωπος να επιλέξει να ζει. Σημαίνει να είναι σε εγρήγορση κάθε στιγμή. Σημαίνει να παρατηρεί με οξυδέρκεια το πώς έχουν τα πράγματα και γιατί, το τι συμβαίνει και γιατί, το τι μπορεί να το κάνει να μη συμβεί και γιατί. Σημαίνει να παρατηρεί όλα τα δυνατά - και τα πιο πιθανά - αποτελέσματα κάθε επιλογής ή δράσης, και το τι τα κάνει πιθανά και δυνατά. Το να ζει με επίγνωση σημαίνει να μην προσποιείται ότι δεν ξέρει.
Φαίνεται να υπάρχουν αυτοί που γνωρίζουν, αλλά προσποιούνται ότι δε γνωρίζουν. Επίγνωση σημαίνει να έχεις επίγνωση και να έχεις επίγνωση ότι έχεις επίγνωση.
Η επίγνωση έχει πολλά επίπεδα. Όταν ζεις μια ζωή επίγνωσης, δεν μπορείς πια να δρας ασυνείδητα, επειδή έχεις επίγνωση ότι κάνεις κάτι ασυνείδητα και αυτό σημαίνει φυσικά ότι το κάνεις συνειδητά.
Η επίγνωση έχει σχέση με την παρατήρηση της στιγμής. Είναι να σταματάς, να κοιτάς, να ακούς, να νιώθεις, να βιώνεις πλήρως ό,τι συμβαίνει. Η επίγνωση μετατρέπει τα πάντα σε διαλογισμό. Το πλύσιμο των πιάτων, το κούρεμα του γκαζόν, κάτι που λες σε κάποιον άλλο, το να κάνεις έρωτα. Όλα γίνονται διαλογισμός.
Τι κάνω; Πώς το κάνω; Γιατί το κάνω; Τι είμαι ενώ το κάνω; Τι βιώνω αυτή τη στιγμή; Πώς το βιώνω; Γιατί το βιώνω με τον τρόπο που το βιώνω; Τι σχέση έχει κάτι απ' όλα αυτά με αυτό που βιώνω; Τι σχέση έχει κάτι απ' όλα αυτά με το τι βιώνουν οι άλλοι σε σχέση με μένα;
Επίγνωση σημαίνει να μεταφέρεσαι στο επίπεδο του απαρατήρητου παρατηρητή. Παρατηρείς τον εαυτό σου. Αυτό είναι η πλήρης επίγνωση. Είναι εύκολο. Δεν είναι τόσο δύσκολο ή τόσο πολύπλοκο όσο ακούγεται. Είναι να σταματάς, να κοιτάζεις, να ακούς, να νιώθεις. Είναι να γνωρίζεις και να γνωρίζεις ότι γνωρίζεις. Είναι το τέλος της προσποίησης.
Τώρα αρχίζει η "ποίηση". Ποιείς την εμπειρία σου, ποιείς τον εαυτό σου. Κι αυτό είναι ποίηση, όχι προσποίηση. "Ποιείς εν σοφία", δεν προσποιείσαι άγνοια.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

Ο Αλήτης

Υπάρχει η περίπτωση ενός άνδρα που έχασε όλη την οικογένειά του σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, όπου κάηκαν η γυναίκα και τα παιδιά του. Αυτή η τρομακτική απώλεια τον μεταμόρφωσε από έναν ευκατάστατο, αξιοπρεπή μεγαλοαστό σύζυγο και πατέρα, σε έναν αλήτη από το πρωί ως το βράδυ μεθυσμένο, που κατανάλωνε απίστευτες ποσότητες ναρκωτικών για να αυτοκτονήσει, χωρίς να τα καταφέρνει.
Το τελευταίο πράγμα που θυμάται είναι ότι βρισκόταν ξαπλωμένος στο βρώμικο χαντάκι ενός στενού δρόμου, μεθυσμένος και "φτιαγμένος", θέλοντας να ξαναβρεί την οικογένειά του, μη θέλοντας να ζει άλλο, και δεν είχε τη δύναμη να μετακινηθεί από το δρόμο. Ίσως και να μην ήθελε. Ξαφνικά είδε ένα μεγάλο φορτηγό, το οποίο πέρασε στην κυριολεξία από πάνω του. Αμέσως μετά μπορούσε να δει τον εαυτό του από ψηλά να παρατηρεί το βαριά τραυματισμένο κορμί του.
Εκείνη τη στιγμή έλαμψε ένα φως, μέσα από το οποίο ξεπρόβαλλε η οικογένειά του, χαμογελώντας ευτυχισμένα. Είχε συναίσθηση της παρουσίας τους, αλλά η επικοινωνία δεν ήταν λεκτική. Είχε περισσότερο τη μορφή μιας πνευματικής μεταβίβασης, κατά την οποία η οικογένεια μοιραζόταν με τον άντρα τη χαρά και την ευτυχία της τωρινής τους υπόστασης.
Δεν μπόρεσε να υπολογίσει πόσο διήρκεσε αυτή η συνάντηση αλλά αισθάνθηκε μεγάλο δέος όταν τους είδε υγιείς, όμορφους και λαμπερούς. Του έκανε μεγάλη εντύπωση το ότι είχαν αποδεχτεί πλήρως τη νέα κατάσταση ύπαρξής τους, καθώς και το ότι απέπνεαν μια άνευ όρων αγάπη. Υποσχέθηκε λοιπόν στον εαυτό του να μην τους ακολουθήσει, αλλά να ξαναμπεί στο σώμα του και να μοιραστεί με τον κόσμο την εμπειρία του - ως εξιλέωση για τα δυο χρόνια που προσπαθούσε να καταστρέψει τη ζωή του.
Μετά από αυτή την υπόσχεση, παρακολούθησε τον οδηγό να τον μεταφέρει στο αυτοκίνητο, το ασθενοφόρο να έρχεται με ταχύτητα και το σώμα του να μεταφέρεται στα επείγοντα του νοσοκομείου. Μέσα στο θάλαμο των επειγόντων επανήλθε πλήρως μέσα στο σώμα του, έβγαλε τα λουριά που τον κρατούσαν δεμένο και βγήκε από το θάλαμο! Δεν υπέστη καμία κρίση αποτοξίνωσης, ούτε οποιαδήποτε άλλη παρενέργεια εξαιτίας της προηγούμενης κατάχρησης αλκοόλ και ναρκωτικών. Αισθανόταν πλήρως θεραπευμένος και δεσμεύτηκε να μην πεθάνει πριν προλάβει να μοιραστεί την εμπειρία του από τη μετά θάνατον ζωή, με όσους ανθρώπους ήταν πρόθυμοι να τον ακούσουν.
Με λάμψη στα μάτια από χαρά, ανέβηκε στο βάθρο, ενός από τα εργαστήρια που έκανε η Δρ Ελίζαμπεθ Κούμπλερ-Ρος για την επιβίωση μετά το θάνατο, και μοιράστηκε με εκατοντάδες ανθρώπους την απόλυτη γνώση πως το σώμα μας είναι απλά το κέλυφος που περικλείει το αθάνατο "είναι".
Και κάτι άλλο ακόμα. Χθες, 19/10/07, έτυχε να παρακολουθήσω από την τηλεόραση της ΕΡΤ το ντοκυμανταίρ για την ομηρία των 1200 ατόμων στο σχολείο με τον αριθμό Ένα, της πόλης Μπεσλάν της Β. Οσσετίας. Στο τέλος της τρίτης μέρας ομηρίας, οι ρώσικες δυνάμεις επενέβησαν σε μια προσπάθεια απελευθέρωσης των ομήρων. Ο απολογισμός ήταν τραγικός. Πάνω από 330 άτομα σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων 180 μικρά παιδιά, και πάνω από 700 άτομα τραυματίστηκαν. Η πόλη από τότε έχει ελάχιστα παιδιά και κάθε οικογένεια έχει νεκρούς να θρηνήσει. Κυρίως νεαρές μητέρες και παιδιά. Είναι μια τραγική πόλη, με τους κατοίκους στα μαύρα και τα παιδιά που επέζησαν να προσπαθούν να επουλώσουν σωματικές και ψυχικές πληγές. Όλα έχασαν ένα φίλο, έναν αδελφό, μια μάνα.
Μου έκανε εντύπωση ένα κοριτσάκι που θρηνούσε για το χαμό του αδελφού της και παράλληλα έλεγε ότι ο αδελφός της την επισκέπτεται στον ύπνο της και της επαναλαμβάνει: "Πες σ' όλους ότι είμαι ζωντανός, δεν πέθανα. Λάνα, είμαι ζωντανός, είμαι δίπλα σου".
Πείτε μου, δεν θα άλλαζε ο κόσμος μας, αν όλοι οι άνθρωποι κατάφερναν κάποτε να πιστέψουν σε αυτή την αλήθεια;
Αλλά όπως αναφέρει η Κ. Διαθήκη στην παραβολή του φτωχού Λαζάρου και του πλουσίου, οι ζωντανοί έχουν τα κείμενα για να πιστέψουν στη μετά θάνατον ζωή. Αν δεν πιστεύουν σ' αυτά, ακόμα και αν εμφανιστεί ένας νεκρός ανάμεσά τους και προσπαθήσει να τους πείσει, η προσπάθεια θα είναι μάταιη. Γιατί τ' αυτιά και τα μάτια του νου τους είναι κλειστά (Λουκ.16,31).

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

Η "μοναξιά" είναι αδύνατη

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν υπάρχει ποτέ στιγμή που να είναι οι άνθρωποι μόνοι τους. Και είναι ένα σημαντικό σημείο εκκίνησης, επειδή αλλάζει τα πάντα.
Αν πιστεύετε λοιπόν ότι είστε πραγματικά μόνοι, αυτό μπορεί να σας προκαλεί μια αίσθηση τεράστιας ερημιάς. Και μόνο η σκέψη της απόλυτης μοναξιάς μπορεί να είναι συντριπτική. Αυτό συμβαίνει επειδή η ίδια η φύση της ψυχής είναι η ενότητα με το Παν το Υπάρχον, κι αν ένα άτομο έχει την αίσθηση ότι δεν υπάρχει τίποτε και κανείς άλλος, τότε θα μπορούσε να νιώσει ακριβώς αυτό - άτομο, και όχι Ένα με κάθε τι άλλο. Κι αυτό θα μπορούσε να είναι καταστροφικό, επειδή παραβιάζει τη βαθύτερη αίσθηση του Ποιοι Είστε.
Είναι λοιπόν σημαντικό να καταλάβετε ότι, στην πραγματικότητα, δεν είστε ποτέ μόνοι, και ότι η μοναξιά είναι αδύνατη.
Μπορείτε, φυσικά, να δημιουργήσετε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς, όμως η εμπειρία ενός πράγματος δεν το κάνει πραγματικότητα. Ο άνθρωπος είναι συν-δεδεμένος με το Παν το Υπάρχον και δεν μπορεί να ποτέ να είναι μόνος με τον εαυτό του. Δεν είναι δυνατόν! Γι' αυτό τις στιγμές που νιώθει μόνος, ας επικαλεστεί την Ολότητα, μέσα στην οποία υπάρχει, και τότε θα νιώσει την απάντηση και τη διαφορά στο είναι του.
Αυτή η αδυναμία να είναι κανείς μόνος ισχύει και για το θάνατο. Πολλοί ερευνητές, γιατροί, ψυχολόγοι ή παραψυχολόγοι έχουν συλλέξει σχετικές πληροφορίες και μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 25.000 περιστατικά από όλο τον κόσμο. Ονομάζονται εμπειρίες στα πρόθυρα του θανάτου, γιατί όλοι αυτοί οι ασθενείς επανήλθαν στη ζωή και μίλησαν μετά την ανάρρωση.
Πέρα από την απουσία πόνου και την αίσθηση της σωματικής πληρότητας μέσα σε ένα σώμα τέλειο - το άυλο, αιθερικό σώμα - ο άνθρωπος που πλησιάζει στο θάνατο, αντιλαμβάνεται πως δεν πρόκειται να πεθάνει μόνος. Υπάρχουν τρεις λόγοι και ισχύουν για όλους, ακόμα και για εκείνον που πεθαίνει από δίψα στην έρημο, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από οποιοδήποτε ανθρώπινο ον.
Οι ετοιμοθάνατοι γίνονται πιο ευαισθητοποιημένοι και πολύ περισσότερο πνευματικοί από τους άλλους. Αναγνωρίζουν κάποια πλάσματα που τους περιβάλλουν, τους καθοδηγούν και τους βοηθούν. Οι ερευνητές τους αποκαλούν οδηγούς. Η εκκλησία φύλακες αγγέλους. Δεν έχει σημασία πώς ονομάζονται. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος που δεν πεθαίνουν μόνοι. Αυτά τα όντα είναι διαρκώς κοντά μας, μας περιμένουν και μας βοηθούν στη μετάβαση από τη ζωή προς τη ζωή μετά θάνατον.
Ο δεύτερος λόγος είναι πως πάντα συναντάμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έφυγαν πριν από μας - ένα παιδί που χάσαμε δεκαετίες πριν, τη γιαγιά, τον πατέρα, τη μητέρα ή οποιονδήποτε έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επίγεια ζωή μας.
Ο τρίτος λόγος είναι πως όταν εγκαταλείπουμε το σώμα μας πριν το θάνατο, έστω και προσωρινά, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση πέρα από το χώρο και το χρόνο. Σε αυτή την κατάσταση μπορούμε να βρεθούμε οπουδήποτε επιλέξουμε, με την ταχύτητα της σκέψης μας. Ένας νεαρός που πεθαίνει στο βουνό, στα Ιμαλάια, μπορεί να βρεθεί στην Αθήνα, αν σκεφτεί τη μητέρα του που είναι εκεί.
Υπάρχει η Ανώτερη Πρόνοια του Θεού, που νοιάζεται για τα πλάσματά Του, και δεν τα αφήνει ποτέ μόνα. Δεν είναι συγκλονιστικό;

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Ο θάνατος ενός γονιού

Ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου είναι πάντα θλιβερό γεγονός. Η συμπεριφορά των στενών συγγενών, η οποία είναι αποτέλεσμα του θανάτου, εξαρτάται από πολλούς διαφορετικούς παράγοντες. Την ηλικία του αποθανόντα, του παιδιού που ζει, την αιτία ή το πόσο αιφνίδιος ήταν, όλα αυτά παίζουν σημαντικό ρόλο. Η σχέση ανάμεσα στο γονιό και το παιδί που ζει, καθώς και ο βαθμός προηγούμενων σχετικών συμβάντων στις εμπειρίες του παιδιού, θα επηρεάσουν την περίοδο πένθους που θα ακολουθήσει το θάνατο ενός γονιού.
Αν το παιδί είναι πολύ μικρό και είχε λίγο χρόνο για να δεθεί με τη γονική μορφή, σχεδόν οποιοδήποτε υποκατάστατο, όπως μια γιαγιά, μπορεί να αντικαταστήσει σχετικά εύκολα τη νεαρή μητέρα και το νήπιο δεν θα υποφέρει ή δεν θα δείξει σημάδια πένθους - πράγμα που θα συμβεί μόνο αν το συγκινησιακό τεταρτημόριο του παιδιού έχει ήδη αναπτυχθεί. Τους πρώτους μήνες της ζωής του βρέφους, οι φυσικές ανάγκες του είναι οι πιο σημαντικές και εφόσον ικανοποιούνται με συνέπεια, ζεστασιά και αγάπη, το μωρό θα είναι ικανοποιημένο.
Από τη στιγμή, όμως, που το βρέφος έχει δεθεί με τη μητέρα του, όταν την αποστερηθεί, θα αντιδράσει με σωματικά συμπτώματα, κλάμα και ανικανότητα να κοιμηθεί, αγκίστρωμα σε άλλες γνωστές μορφές και οπισθοδρόμηση σε προηγούμενη συμπεριφορά. Το παιδί της προσχολικής ηλικίας θα αντιδράσει χειρότερα αν η μητέρα και/ή ο πατέρας πεθάνουν ξαφνικά. Γι' αυτό το παιδί, ο θάνατος δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός σαν μόνιμο γεγονός και δεν έχει την έννοια ενός μόνιμου χωρισμού. Το νήπιο θα ψάχνει νε βρει τον εκλιπόντα γονιό παντού. Στην πραγματικότητα θα προσπαθήσει να τον δωροδοκήσει για να γυρίσει. Ίσως πειστεί ότι αιτία της "εξαφάνισης" της μητέρας ήταν το ίδιο, βέβαιο ότι η μητέρα θύμωσε και προσπαθεί να το τιμωρήσει με εκείνο που αντιλαμβάνεται σαν προσωρινή εξαφάνιση. Πιθανόν να αποκτήσει ξαφνικά καλή συμπεριφορά, να προσφέρεται να πλύνει πιάτα, να στρώσει κάποιο τραπέζι - και οι ενήλικοι ίσως εντυπωσιαστούν από το "καλό παιδί" που έγινε ξαφνικά. Αυτή είναι δυσοίωνη συμπεριφορά,καθώς καλύπτει ενοχές και φόβο από μια προηγούμενη πραγματική ή φανταστική κακή συμπεριφορά και αποτελεί προσπάθεια κατευνασμού της μαμάς, τη δωροδοκεί για να επιστρέψει σπίτι. Είναι σημαντικό οι ενήλικοι να συνειδητοποιήσουν αυτή τη συμπεριφορά και να μην το επαινούν πολύ συχνά "που είναι τόσο καλό παιδί", ούτε να το αποθαρρύνουν. Μια επαναλαμβανόμενη δήλωση ότι κανένας δεν μπορεί να προξενήσει το θάνατο της μαμάς με τη σκέψη ή με κακή συμπεριφορά, τελικά θα αφομοιωθεί.
Μόνο όταν ο γονιός που ζει, ή ίσως ο παππούς ή η γιαγιά, μιλήσει διεξοδικά με το παιδί και κλάψουν μαζί για το θάνατο του γονιού του, μόνο τότε θα δώσει το νήπιο την άδεια στον εαυτό του να συνειδητοποιήσει το θάνατο του γονιού και θα αρχίσει η πραγματική διαδικασία πένθους. Αν οι οικογένειες μπορούν να θρηνούν και να συζητούν μαζί για τις ευτυχισμένες αναμνήσεις του προσώπου που τους λείπει τόσο πολύ και που μοιράζονται όλοι μαζί τη θλίψη γι' αυτή την απώλεια, μπορεί να βελτιωθεί πολύ η πραγματική διαδικασία πένθους. Κάθε παιδί χρειάζεται κάποιον για να μιλά για το πρόσωπο που έχασε. Αν οι συγγενείς μπορούν να ξεφυλλίσουν μαζί με το παιδί ένα άλμπουμ φωτογραφιών και να μοιραστούν αναμνήσεις από τόπους, διακοπές, γεγονότα και να γελάσουν και να κλάψουν μαζί, θα γίνουν πολλά που θα βοηθήσουν το παιδί να ξεπεράσει τη διαδικασία πένθους χωρίς τραύματα.
Απόσπασμα από το βιβλίο "Για τη Ζωή μετά το Θάνατο" της Elisabeth Kubler-Ross.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

Για την προσευχή

Καμία προσευχή - και μια προσευχή δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένθερμη δήλωση εκείνου που είναι έτσι - δεν μένει αναπάντητη. Κάθε προσευχή, κάθε σκέψη, κάθε δήλωση, κάθε συναίσθημα, είναι όλα δημιουργικά. Στο βαθμό που είναι ένθερμα αληθινά, στον ίδιο βαθμό θα φανερωθούν ως βίωμά σου.
Όταν λέγεται πως μια προσευχή δεν έχει απαντηθεί, τότε αυτό που έχει συμβεί στην πραγματικότητα είναι ότι έχει ενεργήσει και εκδηλωθεί μια πιο ένθερμη σκέψη, λόγος ή συναίσθημα. Εκείνο που πρέπει να ξέρεις - κι εδώ είναι το μυστικό - είναι ότι πάντα η σκέψη που είναι πίσω από τη σκέψη, αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί Πρωταρχική Σκέψη, είναι η ελέγχουσα σκέψη.
Αν, επομένως, εκλιπαρείς και ικετεύεις, τότε φαίνεται πως υπάρχει μια πολύ μικρότερη πιθανότητα να βιώσεις αυτό που νομίζεις πως επιλέγεις, γιατί η πρωταρχική σκέψη πίσω από κάθε ικεσία είναι ότι δεν έχεις τώρα αυτό που επιθυμείς. Αυτή η πρωταρχική σκέψη γίνεται η πραγματικότητά σου. Η μόνη πρωταρχική σκέψη που θα μπορούσε να υπερνικήσει αυτή τη σκέψη είναι η σκέψη που κάνεις με πίστη ότι ο Θεός θα δώσει οπωσδήποτε ό,τι Του έχει ζητηθεί. Ορισμένοι άνθρωποι διαθέτουν τέτοιου είδους πίστη, αλλά είναι πολύ λίγοι.
Η διαδικασία της προσευχής γίνεται πολύ ευκολότερη όταν, αντί να πρέπει να πιστέψεις πως ο Θεός θα λέει πάντα "ναι" σε κάθε αίτημα, καταλαβαίνεις διαισθητικά πως το ίδιο το αίτημα δεν είναι απαραίτητο. Τότε η προσευχή είναι μια προσευχή ευχαριστιών. Δεν είναι αίτημα, αλλά μια δήλωση ευγνωμοσύνης για ό,τι υπάρχει.
Απόσπασμα από το βιβλίο "Συζήτηση με το Θεό-1" του Neale Donald Walsch

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

Οι μπλόγκερς για το περιβάλλον

Σήμερα το θέμα αφορά τα του περιβάλλοντος και έχουμε πολλά να μάθουμε γι' αυτό, από το βιβλίο "Συζήτηση με το Θεό - 2". Ναι, ακόμα και τέτοια θέματα αναλύονται μέσα στις σελίδες του. Για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω, να μια ερώτηση:
Μειώνεται πράγματι το στρώμα του όζοντος; Αποδεκατίζονται στ' αλήθεια τα τροπικά δάση;
Και ιδού η απρόσμενη απάντηση:
Ναι. Όμως η καταστροφή δεν αφορά μόνο σε τόσο φανερά πράγματα. Υπάρχουν λιγότερο φανερά προβλήματα, για τα οποία θα έπρεπε να ανησυχείτε. Για παράδειγμα, έχει αρχίσει να μειώνεται με ταχύτητα το χώμα στον πλανήτη. Δηλαδή, τελειώνει το καλό χώμα, όπου καλλιεργείτε την τροφή σας. Αυτό συμβαίνει γιατί το χώμα χρειάζεται χρόνο για ν' ανασυσταθεί και οι αγροτικές σας ετειρείες δεν έχουν χρόνο. Θέλουν έδαφος που να παράγει, να παράγει, να παράγει. Έτσι, η πανάρχαια πρακτική των εναλλασσόμενων καλλιεργειών από εποχή σε εποχή εγκαταλείπεται ή γίνεται πιο βραχυχρόνια. Για να αντισταθμιστεί η απώλεια χρόνου, ρίχνονται συνεχώς χημικά στο έδαφος για να το καταστήσουν γόνιμο ταχύτερα. Όμως με αυτόν τον τρόπο, δεν μπορείτε να δημιουργήσετε ένα τεχνητό υποκατάστατο της Μητέρας Φύσης που να πλησιάζει, έστω, αυτά που παρέχει Εκείνη. Το αποτέλεσμα είναι ότι διαβρώνετε το διαθέσιμο θρεπτικό επιφανειακό έδαφος, μειώνοντάς το σε μερικές περιοχές σε λίγα μόνο εκατοστά. Με άλλα λόγια, καλλιεργείτε όλο και περισσότερη τροφή σε χώμα που έχει όλο και λιγότερα θρεπτικά στοιχεία. Δεν έχει σίδηρο, δεν έχει ορυκτά. Δεν έχει τίποτα από εκείνα που περιμένετε να δώσει το έδαφος.
Ακόμη χειρότερα, τρώτε τροφές γεμάτες με τα χημικά που ρίχνετε στο έδαφος, σε μιαν απελπισμένη προσπάθεια να το ανασυνθέσετε. Ενώ δεν προκαλούν φανερή βλάβη στο σώμα βραχυπρόθεσμα, με λύπη σας θα ανακαλύψετε ότι μακροπρόθεσμα αυτά τα ίχνη δεν κάνουν καθόλου καλό στην υγεία.
Αυτό το πρόβλημα της διάβρωσης του χώματος είναι κάτι για το οποίο οι περισσότεροι δεν είστε ενήμεροι και ο μαρασμός του γόνιμου εδάφους δεν είναι μια φαντασίωση "γιάπηδων" περιβαλλοντολόγων, που ψάχνουν για την επόμενη εκστρατεία που θα γίνει μόδα.
Λίγα πράγματα σας απασχολούν στον πλανήτη σας, πέρα από την ικανοποίηση των παθών σας, την κάλυψη των άμεσων και στο μεγαλύτερο ποσοστό, υπερβολικών αναγκών σας και το ξεδίψασμα της ατέρμονης ανθρώπινης επιθυμίας για το μεγαλύτερο, το καλύτερο, το περισσότερο. Όμως καλά θα κάνετε, ως είδος, ν' αναρωτηθείτε πότε πια θα πείτε "φτάνει;"

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

Τιμωρίες και συνέπειες

Όπως έχουμε πει επανειλημμένα στη δημιουργία του Θεού δεν υπάρχει κόλαση. Δικαιολογημένα λοιπόν θα απορεί κάποιος: "Τότε ο καθένας θα πρέπει να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει". Ναι, ο Θεός επιτρέπει σε όλους να κάνουν ό,τι θέλουν. Η απορία όμως παραμένει: "Χωρίς συνέπειες; Χωρίς τιμωρία;"
Αυτά τα δυο δεν είναι το ίδιο πράγμα. Στη Βασιλεία των Ουρανών δεν υπάρχουν τιμωρίες. Αντίθετα, υπάρχουν συνέπειες.
Η συνέπεια είναι φυσικό αποτέλεσμα, η τιμωρία είναι φυσιολογικό αποτέλεσμα. Είναι φυσιολογικό για την κοινωνία να τιμωρεί. Είναι μη φυσιολογικό για την κοινωνία να επιτρέπει απλώς σε μια συνέπεια να εμφανιστεί, να αποκαλυφθεί. Οι τιμωρίες είναι η δήλωση των ανθρώπων ότι είναι υπερβολικά ανυπόμονοι για να περιμένουν το φυσικό αποτέλεσμα.
Στις υψηλά εξελιγμένες κοινωνίες έχουν παρατηρήσει ότι ελάχιστα μαθαίνονται από τις τιμωρίες. Έχουν συμπεράνει ότι οι συνέπειες είναι ο καλύτερος δάσκαλος.
Όλα τα αισθανόμενα όντα γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ τιμωριών και συνεπειών. Οι τιμωρίες είναι τεχνητά δημιουργημένα αποτελέσματα. Οι συνέπειες είναι αποτελέσματα που εκδηλώνονται φυσικά. Οι τιμωρίες επιβάλλονται απ' έξω, από κάποιον που έχει ένα σύστημα αξιών διαφορετικό από τον τιμωρούμενο. Οι συνέπειες βιώνονται εσωτερικά, από τον εαυτό. Οι τιμωρίες είναι η απόφαση κάποιου άλλου ότι κάποιος έσφαλε. Οι συνέπειες είναι η προσωπική εμπειρία κάποιου ότι κάτι δεν λειτούργησε. Δηλαδή, δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, δε μαθαίνουμε γρηγορότερα από τις τιμωρίες, επειδή τις βλέπουμε σαν κάτι που μας κάνει κάποιος άλλος. Μαθαίνουμε πιο εύκολα από τις συνέπειες, επειδή τις βλέπουμε σαν κάτι που κάνουμε εμείς στον εαυτό μας.
Η προσπάθεια να μετατραπεί μια τιμωρία σε συνέπεια, με το να της αλλάξουμε το όνομα, δεν την κάνει πραγματική συνέπεια. Μόνο το πιο ανώριμο πλάσμα μπορεί να ξεγελαστεί από ένα τέτοιο λεκτικό κόλπο, και, ακόμα κι αυτό το πλάσμα, όχι για πολύ.
Αυτό δεν έχει σταματήσει πολλούς ανθρώπους από το να ανατρέφουν παιδιά χρησιμοποιώντας αυτό το κόλπο. Και η μεγαλύτερη τιμωρία που έχουν επινοήσει είναι η στέρηση της αγάπης τους. Έχουν δείξει στα παιδιά τους ότι αν δεν συμπεριφέρονται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, θα τους στερήσουν την αγάπη τους. Με την παροχή και τη στέρηση της αγάπης, επιδιώκουν να ελέγχουν και να δημιουργούν τις συμπεριφορές των παιδιών τους.
Όμως από το Θεό μαθαίνουμε τούτο: η πραγματική αγάπη δεν αποσύρεται ποτέ. Κι αυτό σημαίνει ολοκληρωτική αγάπη. Σημαίνει ότι η αγάπη είναι αρκετά μεγάλη ώστε να χωρέσει και την πιο λαθεμένη συμπεριφορά. Σημαίνει κάτι περισσότερο κι από αυτό. Σημαίνει ότι καμία συμπεριφορά δεν αποκαλείται "λαθεμένη". Έτσι μας αγαπάει ο Θεός.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Τα τρία επίπεδα εμπειρίας

Ας πούμε τώρα για τα τρία επίπεδα της εμπειρίας - το υπερσυνειδητό, το συνειδητό και το υποσυνείδητο.
Το υπερσυνειδητό επίπεδο είναι ο τόπος της εμπειρίας στον οποίο γνωρίζει και δημιουργεί την πραγματικότητά του ο άνθρωπος, με πλήρη συνείδηση του τι κάνει. Είναι το επίπεδο της ψυχής. Οι περισσότεροι από μας δεν έχουν επίγνωση σε συνειδητό επίπεδο για τις υπερσυνειδητές επιδιώξεις τους.
Το συνειδητό επίπεδο είναι ένας τόπος εμπειρίας στον οποίο γνωρίζει και δημιουργεί ο άνθρωπος την πραγματικότητά του, με κάποια επίγνωση του τι κάνει. Το πόση επίγνωση έχει εξαρτάται από το "επίπεδο της συνειδητότητάς του". Αυτό είναι το σωματικό επίπεδο. Όταν κάποιος είναι αφοσιωμένος στο πνευματικό μονοπάτι, κινείται μέσα στη ζωή επιδιώκοντας πάντα να εξυψώνει τη συνειδητότητά του ή να διευρύνει τη σωματική του εμπειρία ώστε να συμπεριλάβει και να αγκαλιάσει μια μεγαλύτερη πραγματικότητα από αυτήν που γνωρίζει ότι υπάρχει.
Το υποσυνείδητο επίπεδο είναι ο τόπος της εμπειρίας στον οποίο ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ούτε δημιουργεί συνειδητά την πραγματικότητά του. Το κάνει υποσυνείδητα - δηλαδή με πολύ μικρή επίγνωση ότι το κάνει, και πολύ περισσότερο γιατί το κάνει. Δεν είναι κακό επίπεδο εμπειρίας, γι' αυτό δεν πρέπει να το κρίνουμε. Είναι ένα δώρο, επειδή μας επιτρέπει να κάνουμε πράγματα αυτόματα, όπως να μακραίνουμε τα μαλλιά μας, να ανοιγοκλείνουμε τα μάτια μας ή να πάλλουμε την καρδιά μας - ή να δημιουργούμε άμεση λύση σε ένα πρόβλημα.
Είναι δυνατόν να θέσει κανείς τις ίδιες επιδιώξεις σε συνειδητό, υπερσυνειδητό και υποσυνείδητο επίπεδο ταυτόχρονα;
Ναι. Το "τρία-σε-ένα" επίπεδο συνειδητότητας μπορεί να ονομαστεί υπέρτατη συνειδητότητα. Ορισμένοι την αποκαλούν "συνειδητότητα του Χριστού" ή "εξυψωμένη συνειδητότητα". Αυτή είναι η Ολοκληρωμένη Συνειδητότητα. Όταν βρίσκεται κάποιος σε αυτό τον τόπο, είναι πλήρως δημιουργικός. Τα τρία επίπεδα έχουν γίνει ένα. Όμως, όπως σε όλα τα πράγματα, το όλο είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του.
Η υπέρτατη συνειδητότητα δεν είναι απλά ένα μείγμα του υπερσυνειδητού, του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν αναμειγνύονται όλα και ύστερα υπερβαίνονται. Τότε ο άνθρωπος βρίσκεται στο καθαρό είναι. Αυτό το είναι, είναι η απόλυτη πηγή δημιουργίας μέσα στον άνθρωπο.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2007

Και η κόλαση; Υπάρχει;

Το να βιώσει μια ψυχή, από τη σκοπιά τη δική της, όλο τον πόνο που δημιούργησε σε άλλα πλάσματα κατά το διάστημα που βρισκόταν ενσαρκωμένη στη Γη, θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει με σωστή κόλαση. Όμως στη "Συζήτηση με το Θεό" μάθαμε ότι κόλαση δεν υπάρχει, και τώρα ήρθε η στιγμή να δούμε κάποιες επιπλέον πληροφορίες για το θέμα αυτό, που θα τις βρούμε στο βιβλίο "Θεϊκή Φιλία".
"Δεν υπάρχει ένας τόπος βασανιστηρίων και καταδίκης, όπως αυτό που έχετε δημιουργήσει στις θεολογίες σας. Όμως όλοι σας - όλοι σας - θα βιώσετε τον αντίκτυπο, την επίδραση και τα αποτελέσματα των επιλογών και των αποφάσεών σας. Αλλά αυτό έχει να κάνει με την εξέλιξη, όχι με τη δικαιοσύνη. Είναι η διαδικασία της εξέλιξης και όχι της τιμωρίας του Θεού.
Και κατά τη διάρκεια της ανασκόπησης της ζωής σας, όπως το αποκάλεσε κάποιος, δεν θα κριθείτε από κανέναν, αλλά θα σας επιτραπεί απλώς να βιώσετε αυτό που βίωσε η Ολότητά σας, κι όχι μόνο αυτό που βίωσε η εντοπισμένη εκδοχή σας που κατοικεί στο παρόν σας σώμα, σε κάθε στιγμή της ζωής. Και μην νομίζετε ότι αυτό μπορεί να είναι οδυνηρό. Δεν είναι. Δεν θα βιώσετε πόνο, μόνο επίγνωση. Θα είσαστε βαθιά συντονισμένοι με την ολότητα της κάθε στιγμής και αυτού που περιείχε. Όμως αυτό δεν θα είναι οδυνηρό, θα είναι μάλλον διαφωτιστικό. Γιατί ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για πρόστιμο. Ενδιαφέρεται για πρόοδο. Βρίσκεστε στην οδό της εξέλιξης, όχι καθ' οδόν για τον ...εξαποδώ! Ο στόχος είναι η συνειδητοποίηση, όχι η ενοχοποίηση".
Ο Θεός θέλει να μάθουμε, όχι να πάθουμε!
Με τις γνώσεις αυτές τό πρώτο βήμα για μια αληθινή, λειτουργική φιλία με το Θεό θα έχει ολοκληρωθεί. Ακούγεται εύκολο αυτό. Είναι. Πιστέψτε το. Εμπιστευθείτε Τον.

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

Είμαστε Όλοι Ένα

Απόσπασμα από τα βιβλία που αναλύονται στην Ομάδα της Ανθρωπότητος www.otan.gr
(Humanity's Team WW Education and Inner Work Operations):

"Καμιά ζωή δεν είναι άσκοπη! Και καμιά ζωή δεν είναι απελπιστική. Ο φόβος και η ενοχή είναι οι μόνοι εχθροί του ανθρώπου. Αν αφήσετε το φόβο, ο φόβος σάς αφήνει. Αν ελευθερώσετε την ενοχή, η ενοχή σάς ελευθερώνει. Το μόνο που χρειάζεται για να αλλάξετε άποψη είναι μια απόφαση.
Ακόμα κι ένας δολοφόνος μπορεί να αλλάξει άποψη. Ακόμα κι ένας βιαστής μπορεί να ξαναδημιουργήσει τον εαυτό του από την αρχή. Ακόμα και κάποιος που κακοποιεί παιδιά μπορεί να σωθεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια απόφαση βαθιά στην καρδιά, την ψυχή και το νου: Δεν Είμαι Αυτός. Και ισχύει για όλους τους ανθρώπους, όποια και αν είναι τα παραπτώματά τους.
Δεν υπάρχει ασυγχώρητο. Δεν υπάρχει παράπτωμα τόσο μεγάλο που να αρνηθεί ο Θεός να το συγχωρήσει. Ακόμα και οι πιο αυστηρές θρησκείες το διδάσκουν αυτό. Μπορεί να μη συμφωνούν με τον τρόπο της συγχώρεσης, μπορεί να μη συμφωνούν για την οδό, αλλά όλοι συμφωνούν ότι υπάρχει τρόπος, υπάρχει οδός.

Η ευκαιρία για συγχώρεση έρχεται αυτόματα με αυτό που ονομάζετε θάνατο. Συν-χωρώ σημαίνει στην κυριολεξία βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με κάποιον, τον συναντώ, συγκλίνω προς την κατεύθυνσή του. Πάνω απ' όλα λοιπόν η συγχώρεση είναι η συνειδητοποίηση ότι εσύ και όλοι οι άλλοι είστε Ένα. Αυτή την εμπειρία θα την έχετε - θα το θυμηθείτε αυτό - αμέσως μετά το θάνατο, μόλις φύγετε από το σώμα.
Όλες οι ψυχές βιώνουν την ενότητά τους με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Τους επιτρέπεται να κινηθούν για μια ακόμα φορά μέσα από κάθε στιγμή της ζωής που μόλις ολοκλήρωσαν - και να την βιώσουν, όχι μόνο από τη δική τους σκοπιά, αλλά από τη σκοπιά κάθε άλλου που επηρεάστηκε από εκείνη τη στιγμή. Συγκλίνουν, επομένως, προς την δική του κατεύθυνση, συν-χωρούν. Ξανακάνουν κάθε σκέψη, ξαναλένε κάθε λέξη, ξανακάνουν κάθε πράξη και βιώνουν την επίδρασή της σε κάθε άτομο. Καταλήγουν να γνωρίσουν ότι είναι, βιωματικά, κάθε άλλο άτομο. Εκείνη τη στιγμή η φράση ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑ δεν θα είναι πια μια έννοια, θα είναι εμπειρία".

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2007

Η πνευματική άποψη για την αυτοκτονία

Όπως επαναλαμβάνω πολύ συχνά σ' αυτές τις σελίδες, θάνατος δεν υπάρχει κι αυτό για το οποίο μιλάμε είναι αλλαγή μορφής της ζωής. Δεν υπάρχει "κακό" σε μια αυτοκτονία και έτσι δεν υπάρχει τιμωρία. Μια ψυχή έχει επιλέξει να βιώσει κάποια πράγματα στην τελευταία της ενσάρκωση, το έχει συμφωνήσει αυτό με τον Ανώτερο Εαυτό της όταν βρισκόταν ενωμένη μαζί του, στο πνευματικό βασίλειο, και έρχεται στη Γη για να ζήσει την εμπειρία αυτής της επιλογής. Βάζοντας τέλος πρόωρα στη ζωή του σώματος σημαίνει μόνο ότι δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη συμφωνία. Και δεν θα τιμωρηθεί γι' αυτό, αλλά, όταν θα βρεθεί για μια ακόμα φορά αντιμέτωπη με τον Ανώτερο Εαυτό, θα δει σαν σε ταινία τη ζωή που έζησε, θα καταλάβει πού "τα παράτησε" και μόνη της η ψυχή θα αποφασίσει να επιστρέψει για να ζήσει εκ νέου όλα όσα απέφυγε να ζήσει στην τελευταία της ενσάρκωση. Δεν συμβαίνει τίποτε κακό στην ψυχή του ανθρώπου που αυτοκτόνησε και καλά θα κάνουμε να το βγάλουμε αυτό από το νου μας μια και καλή. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι "συμφέρον" για την ψυχή να αυτοκτονεί. Και δεν είναι συμφέρον γιατί θα φτιάξει ξανά μια ίδια ζωή, με τις ίδιες δυσκολίες και τα ίδια προβλήματα όπως εκείνης που απέφυγε να τα ζήσει. Και θα τα ζήσει όλα πάλι από την αρχή. Είναι σαν να επαναλαμβάνει μια τάξη. Και αν αυτό το κάνει συχνά, ε, καταντάει βαρετό για την ψυχή. Αυτό είναι όλο. Και γι' αυτό η Εκκλησία επιμένει ότι η αυτοκτονία είναι "κακό πράγμα". Επειδή η ψυχή θα επιστρέψει και θα ζήσει εκ νέου μια παρόμοια ζωή, που αυτό σημαίνει ότι η εξέλιξή της παρέμεινε στάσιμη για μια ζωή. Αυτή είναι η αλήθεια. Ίσως τα λόγια μου αυτά να μην θεωρηθούν ευπρόσδεκτα από κάποιους που δεν επιθυμούν να λέγεται η αλήθεια σχετικά με την αυτοκτονία. Όμως δεν μπορώ να υποστηρίζω θεωρίες λανθασμένες και να λεω ότι ο Θεός τιμωρεί εκείνους που θέτουν τέρμα στη φυσική τους ζωή με το ίδιο τους το χέρι.

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

Το γράμμα μιας μάνας

Να το περιληπτικό γράμμα μιας μητέρας απελπισμένης ένεκα του θανάτου δυο εκ των τεσσάρων παιδιών της:
"Έχω τόσα πολλά να πω που δεν ξέρω από που να αρχίσω. Ένας φίλος μού έδωσε κάποτε να διαβάσω δυο βιβλία Συζήτηση με το Θεό. Όσα διάβασα στο βιβλίο-1 ξύπνησαν μνήμες πεποιθήσεων που είχα από μικρό παιδί. Οι διάφορες πιέσεις της ζωής όμως με έκαναν να ξεχάσω αυτές τις αλήθειες. Παντρεύτηκα και επί 14 χρόνια ήμουν γαντζωμένη σε αυτό το γάμο. Έκανα τέσσερα υπέροχα παιδιά μέχρι που κατάλαβα ότι πέθαινα μέσα σ' εκείνη τη σχέση. Και έφυγα. Οι προτεραιότητές μου μοιράστηκαν ανάμεσα στη ζωή που δεν είχα προλάβει να ζήσω και στο καλό των παιδιών μου. Κάποια στιγμή η μεγαλύτερη κόρη μου αναγκάστηκε να έρθει να ζήσει μαζί μου, κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας. Μια μέρα όμως άρπαξε ένα μικρόβιο θανατηφόρο από μια πισίνα και πέθανε μετά από οκτώ εβδομάδες στην εντατική. Ο κόσμος γύρω μου διέδιδε ότι εγώ την σκότωσα με το να της δώσω υπνωτικά χάπια, κάτι που δεν ήταν σωστό. Πέρασα δύσκολα χρόνια και έκανα μια απόπειρα αυτοκτονίας. Μετά, όταν τα τρία μου παιδιά μεγάλωσαν αρκετά και είχαν τις δικές τους ζωές, μετακόμισα μακριά. Τότε ο όμορφος, ταλαντούχος, λαμπρός και συμπονετικός γιος μου σκοτώθηκε από έναν μεθυσμένο οδηγό τη μέρα μετά τα 27 του γενέθλια. Γιατί; Ποιο θεϊκό σχέδιο έκανε κάτι τέτοιο;
Μετά το θάνατο της κόρης μου, μπορούσαμε και μιλάγαμε μεταξύ μας και μου είπε πως όσα είχα διδάξει στα παιδιά μου ότι συμβαίνει μετά το θάνατο, ήταν σωστά. Πώς άφησε το γιο μου να πάθει κάτι τόσο κακό;
Είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι εγώ η ίδια επέλεξα να ζήσω μια τέτοια ζωή. Θα ήθελα μια απάντηση που να είναι ικανοποιητική. Όχι παρηγορητικά λόγια. Ευχαριστώ, Σύνθια".


Και να η απάντηση που έλαβε:
"Αγαπητή Σύνθια, η ζωή σου όντως έχει υπάρξει πολύ δύσκολη. Όμως ένας διαλογισμός πάνω στην περίπτωσή σου έδωσε την ακόλουθη απάντηση: Ο γιος σου και η κόρη σου έκαναν μια συμφωνία πριν έρθουν στα σώματά τους σαν αδέλφια. Η συμφωνία τους ήταν να έρθουν μαζί και να φύγουν μαζί. Αυτές οι δυο ψυχές έχουν βρεθεί μαζί πολλές-πολλές φορές. Έχουν γελάσει και έχουν κλάψει, έχουν περπατήσει μαζί στο μονοπάτι της ζωής μέσα στους αιώνες. Και όταν η κόρη σου έφυγε και βρέθηκε σ' εκείνο το χρυσό μέρος που σου περιέγραψε, Σύνθια, ο γιος σου ένιωσε πολύ μεγάλη μοναξιά. Το μόνο φυσιολογικό γι' αυτόν ήταν να την ακολουθήσει. Η κόρη σου δεν "άφησε το γιο σου να πάθει", όπως το θέτεις, αλλά αντίθετα, του επέτρεψε να πραγματοποιήσει την επιλογή που είχε κάνει. Δεν προσπάθησε να τον σταματήσει, γιατί για να το κάνει θα έπρεπε να αναμειχθεί με την ελεύθερη βούληση του άλλου, και αυτό είναι κάτι που καμμία ψυχή στην Άλλη Πλευρά δεν θα έπραττε ποτέ. Μπορώ να σου πω με πάρα πολύ μεγάλη σιγουριά ότι οι δυο αυτές ψυχές είναι πιο ευτυχισμένες από ό,τι θα μπορούσαν να είναι στη ζωή. Χορεύουν μαζί, γελάνε μαζί. Και η μόνη τους επιθυμία τώρα είναι να απαλλαγείς εσύ από το πένθος σου και την οργή σου.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι "επέλεξες" αυτό που συνέβη. Σε ένα υπερσυνειδητό επίπεδο, όμως, συμφώνησες να είσαι εσύ εκείνη που θα τους έδινες το υπέροχο δώρο να ζήσουν μαζί σαν αδέλφια. Το σχέδιό τους είναι πολύ μεγάλο και έχει να κάνει με πολλές ζωές στο παρελθόν και με πολλές που θα έρθουν στο μέλλον. Το να προσπαθήσεις να το καταλάβεις αυτό, είναι σαν να θέλεις να καταλάβεις μια χιονονιφάδα. Τελικά μόνο να την θαυμάσουμε μπορούμε. Δεν πρέπει να πενθούμε που έλιωσε. Θέλω ακόμα να σου υπενθυμίσω ότι ο Θεός δεν ανακατεύεται με τα σχέδια της ζωής των πλασμάτων του. Τα αφήνει να εκτελέσουν την ελεύθερη βούλησή τους, επειδή η Αγάπη Του για τα δημιουργήματά Του είναι άπειρη. Η ανθρώπινη ψυχή επιθυμεί να είναι ελεύθερη να βιώνει όλα όσα έχει επιλέξει να βιώσει και ο Πατέρας δεν το εμποδίζει αυτό. Σ' ευχαριστώ που έγραψες αυτό το γράμμα και μοιράστηκες τον πόνο σου μαζί μας".

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Θεραπεία μέσω αναδρομής

Ανάμεσα στους ασθενείς του διακεκριμένου ψυχιάτρου Μπράιαν Βάις, που διετέλεσε διευθυντής του τμήματος Ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Γέηλ και στη συνέχεια έγινε πρόεδρος του τμήματος Ψυχιατρικής του Ιατρικού Κέντρου του Mount Sinai στο Μαϊάμι, υπήρξαν και αρκετοί που δεν μπορούσαν να θυμηθούν πολλά πράγματα, εκτός από το ότι πέθαιναν, εγκατέλειπαν το σώμα τους και αιωρούνταν κατευθυνόμενοι προς το έντονο φως. Όλοι όμως ένιωσαν ότι είχαν ξαναβρεθεί στη Γη σε προηγούμενες ζωές τους.
Ένας ιδιοκτήτης εστιατορίου που δεν μπορούσε να οδηγήσει σε γέφυρες ή μέσα σε τούνελ, θυμήθηκε πως είχε θαφτεί ζωντανός σε κάποιον αρχαίο πολιτισμό της Μέσης Ανατολής. Ένας νεαρός γιατρός ανακάλεσε στη μνήμη του τον τραυματισμό του στη θάλασσα σε μια ζωή που ήταν Βίκινγκ. Μια διευθύντρια τηλεοπτικού σταθμού είχε βασανισθεί πριν από εξακόσια χρόνια στη Φλωρεντία.
Οι άνθρωποι θυμούνταν τις προηγούμενες ζωές τους και τα συμπτώματα που οφείλονταν σε εκείνες τις ζωές διαλύονταν καθώς οι ζωές αυτές αναδιπλώνονταν. Στη συνέχεια, ο φόβος που είχαν για τον θάνατο εξαφανίστηκε γιατί τώρα πιστεύουν ότι θα ξαναζήσουν.
Δεν είναι απαραίτητο να υποβληθεί ο καθένας σε θεραπεία αναδρομικής ύπνωσης ή να επισκεφθεί ψυχικούς ή ακόμη και να διαλογίζεται, παρόλο που όσοι βιώνουν εξουθενωτικά συμπτώματα μπορούν να επιλέξουν αυτή τη μέθοδο. Το κακό με εμάς που βρισκόμαστε στην Ελλάδα, είναι ότι οι μεν ψυχίατροι δεν την πιστεύουν, και όσοι την εξασκούν δεν είναι ψυχίατροι αλλά αυτο-αποκαλούνται ερευνητές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο κόσμος να μην τους εμπιστεύεται και η τηλεόραση να τους γελοιοποιεί. Όμως οι άνθρωποι πρέπει να διατηρούν ανοιχτό νου, να κατανοούν πως η ζωή εκτείνεται και πέρα απ' όσα αντικρύζουν τα μάτια, πέρα από τις πέντε αισθήσεις μας, να είναι δεκτικοί στη νέα γνώση και στις καινούργιες εμπειρίες. "Το καθήκον μας είναι να μαθαίνουμε, να γίνουμε θεϊκοί μέσω της γνώσης".
Στην Ελλάδα ζούμε ακόμα σε πρωτόγονη κατάσταση σε σχέση με όλα αυτά τα θέματα. Βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα της εσωτερικής, πνευματικής γνώσης και είμαστε αντιδραστικοί στην αλλαγή και στην αποδοχή νέων ιδεών. Κυρίως η πλειονότητα των νέων ατόμων, με τη λιγοστή παιδεία που σήμερα λαμβάνουν από τα σχολεία, δεν γνωρίζουν, δεν θέλουν να μάθουν - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - και το χειρότερο, κοροϊδεύουν αυτή τη γνώση. Η καθημερινή ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, που παρακολουθούμε στα κανάλια της τηλεόρασης, και που σήμερα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Κάτι παρόμοιο είχαν κάνει οι άνθρωποι στον Γαλιλαίο, όταν ανακάλυψε τα φεγγάρια του Δία. Οι αστρονόμοι της εποχής εκείνης αρνήθηκαν να το αποδεχτούν ή έστω να κοιτάξουν αυτούς τους δορυφόρους, επειδή η ύπαρξή τους ερχόταν σε σύγκρουση με τις πεποιθήσεις τους. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα ακόμα και με τους ψυχιάτρους, οι οποίοι αρνούνται να εξετάσουν και να εκτιμήσουν τα σημαντικά δεδομένα που συγκεντρώνονται σχετικά με την επιβίωση μετά τον σωματικό θάνατο και με τις αναμνήσεις περασμένων ζωών. Η πεποίθησή μου είναι πως φοβούνται μια γελοιοποίησή τους από τα ΜΜΕ, που θα "ανακαλύψουν" ότι ο τάδε ψυχίατρος ασκεί αναδρομική θεραπευτική ύπνωση ανατρέχοντας σε προηγούμενες ζωές.
Κι όμως, αν ανατρέξει κανείς στα βιβλία της συγκριτικής θρησκειολογίας θα δει ότι υπάρχουν αναφορές για τη μετενσάρκωση τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. Το 325 μ.Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος ο Μέγας, είχε αφαιρέσει χωρία της Καινής Διαθήκης που αναφέρονταν στην μετενσάρκωση. Η Δεύτερη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης επιβεβαίωσε αυτή την πράξη και χαρακτήρισε το δόγμα της μετενσάρκωσης αιρετικό. Προφανώς σκέφτηκαν ότι θα μπορούσε να εξασθενίσει την αυξανόμενη δύναμη της Εκκλησίας, επειδή πρόσφερε στους ανθρώπους πολύ χρόνο για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους. Κι όμως, οι αρχικές αναφορές υπήρχαν. Οι πρώτοι πατέρες της Εκκλησίας είχαν αποδεχτεί την έννοια της μετενσάρκωσης. Οι πρώτοι Γνωστικοί - ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης, ο Άγιος Ιερώνυμος και πολλοί άλλοι - πίστευαν πως είχαν ζήσει ξανά και πως θα ξαναζούσαν. Και φυσικά δεν ισχύει αυτό που ήθελε να περάσει η τότε Εκκλησία, ότι δηλαδή οι άνθρωποι θα είχαν πολύ χρόνο μπροστά τους για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους, επειδή η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται σε μία ζωή μόνο, κι επειδή η κάθε νέα ζωή είναι συνέπεια της προηγούμενης. Για να το διευκρινίσω καλύτερα, αυτό σημαίνει πως οι συνθήκες της επόμενης ζωής μας εξαρτώνται από τον τρόπο που ζούμε την παρούσα ζωή. Όσο περισσότερη αγάπη προς τους άλλους δείχνουμε σε τούτη τη ζωή, τόσο θα βελτιώνεται η προσεχής.
Το πιο σημαντικό που αποκομίζουμε από τη θεωρία της μετενσάρκωσης είναι ότι όλοι είμαστε Ένα. Αυτό που σήμερα δεν μας αρέσει σε κάποιον άλλο, αυτόν που μισούμε σήμερα γιατί είναι "νέγρος", "μουσουλμάνος", "γκαίυ", "φτωχός", "χοντρός" κ.λπ., να ξέρουμε με σιγουριά ότι θα γίνουμε εμείς, σε μια επόμενη ζωή, για να βρεθούμε στην ίδια θέση και να νιώσουμε αυτά που εκείνος νιώθει τώρα.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007

Ύπνωση

Η ύπνωση είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο που βοηθά τον ασθενή να θυμηθεί ξεχασμένα από καιρό γεγονότα. Δεν υπάρχει τίποτε το μυστηριώδες σ' αυτήν. Είναι απλά μια κατάσταση επικεντρωμένης προσοχής. Κάτω από την καθοδήγηση ενός έμπειρου υπνωτιστή, το σώμα του ασθενή χαλαρώνει και η μνήμη οξύνεται. Επίσης η μέθοδος αυτή βοηθά στη μείωση του άγχους και των φόβων, στην αλλαγή κακών συνηθειών και στην ανάκληση καταπιεσμένου υλικού. Ο ψυχίατρος Μπράιαν Βάις περιγράφει πώς οδηγεί μίαν ασθενή του σε πλήρη χαλάρωση:
"Της είπα να ξαπλώσει στον καναπέ ακουμπώντας το κεφάλι σ' ένα μικρό μαξιλάρι και τα μάτια της κλειστά. Αρχικά συγκεντρωθήκαμε στην αναπνοή της. Με κάθε εκπνοή απελευθέρωνε αποθηκευμένη ένταση και άγχος, με κάθε εισπνοή χαλάρωνε όλο και περισσότερο. Ύστερα από κάμποσα λεπτά της είπα να βλέπει τους μύες της να χαλαρώνουν σταδιακά, αρχίζοντας από τους μυς του προσώπου και σαγονιού, ύστερα του λαιμού, των ώμων, των χεριών, της πλάτης, του στομαχιού και τέλος των ποδιών της. Αισθανόταν ολόκληρο το σώμα της να βουλιάζει όλο και βαθύτερα μέσα στον καναπέ.
Μετά την καθοδήγησα να οραματισθεί ένα λαμπερό λευκό φως στην κορυφή του κεφαλιού της, το οποίο εισχωρούσε αργά μέσα στο σώμα της. Αυτό χαλάρωνε απόλυτα τους μύες, τα νεύρα, τα όργανα, όλο το σώμα της, φέρνοντάς την σε μια όλο και πιο βαθειά κατάσταση χαλάρωσης και ειρήνης. Ένοιωθε να κατευθύνεται ολοταχώς προς τον ύπνο, να γαληνεύει και να ηρεμεί. Η τελική υποβολή μου ήταν να κατακλύσει το φως ολόκληρο το σώμα της και ταυτόχρονα να την περιτυλίξει.
Μέτρησα από το δέκα μέχρι το ένα. Με κάθε αριθμό περνούσε σε ένα βαθύτερο επίπεδο χαλάρωσης. Μπορούσε να συγκεντρώνεται στη φωνή μου και να απομονώνει κάθε άλλον θόρυβο. Μέχρι να φτάσω στο ένα, βρισκόταν ήδη σε μια ικανοποιητική κατάσταση ύπνωσης. Η όλη διαδικασία διήρκεσε είκοσι περίπου λεπτά. Ύστερα από λίγο άρχισα να την οδηγώ πίσω στο χρόνο, ζητώντας της να ανακαλέσει σταδιακά μνήμες προηγούμενων ετών. Μπορούσε να μου μιλά και να απαντά στις ερωτήσεις μου διατηρώντας ένα βαθύ επίπεδο ύπνωσης..."