Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Η φυλακή του χωροχρόνου


Δυο είναι τα στοιχεία που εγκλωβίζουν τα σώματα και όλα τα αποκτήματά τους. Ο παράγοντας του χώρου σημαίνει πως βιώνουμε την εμπειρία του διαχωρισμού από τους πάντες και τα πάντα. Αυτός είναι ο χώρος μου, όπως προσδιορίζεται από τα όριά μου, ενώ εκείνοι είναι οι δικοί σας χώροι. Ακόμη και η πιο αγαπημένη σας αδελφή ψυχή ζει σε έναν κόσμο διαχωρισμένο από τον δικό σας. Όσο πιο κοντά και αν βρίσκεστε στο χώρο, τα όριά σας είναι διακριτά. Μέσα στο χώρο είμαστε πάντα διακριτοί. Η απόπειρα να φανταστεί κανείς έναν άπειρο κόσμο, όπου δεν υπάρχει χώρος και διαχωρισμός, είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο, μέχρι το άτομο αυτό να συναντήσει τελικά την αιωνιότητα.
Ο χρόνος αποτελεί επίσης παράγοντα διαχωρισμού. Έχουμε διαχωριστεί από όλα τα γεγονότα που συνέβησαν και τις αναμνήσεις που έχουμε από το παρελθόν μας. Όλα όσα έχουν διαδραματιστεί είναι διαχωρισμένα από όσα διαδραματίζονται τώρα. Το μέλλον είναι επίσης κάτι ξεχωριστό από το "εδώ και τώρα" που ζούμε. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το μέλλον και το παρελθόν έχει χαθεί για μας. Για το λόγο αυτό είμαστε διαχωρισμένοι από οτιδήποτε υπήρξε ή θα υπάρξει μέσα σε αυτή τη μυστηριώδη ψευδαίσθηση που αποκαλούμε χρόνο.
Όταν η άπειρη και αιώνια ψυχή σας εγκαταλείπει το σώμα, δεν υπόκειται πλέον στους περιορισμούς του χρόνου και του χώρου. Ο διαχωρισμός δεν μπορεί πλέον να σας επιβληθεί. Ένα ερώτημα που αναφύεται, δεν είναι αν πιστεύετε πως πρόκειται κάποτε να συναντήσετε την αιωνιότητα. Το ερώτημα είναι πότε σκοπεύετε να τηρήσετε αυτό το αναπόφευκτο ραντεβού. Μπορείτε να το κάνετε τώρα, ενώ είστε ακόμα ζωντανοί μέσα στο υλικό σώμα σας που βιώνει την ψευδαίσθηση του χρόνου και του χώρου, ή μπορείτε να το κάνετε όταν πια πεθάνετε. Αν αποφασίσετε να συναντήσετε την αιωνιότητα όσο βρίσκεστε ακόμα στη ζωή, είναι σαν να μαθαίνετε να πεθαίνετε όντας ζωντανοί. Μόλις πραγματοποιήσετε αυτή τη μετάβαση στην ενεργή πλευρά της αιωνιότητας, ο φόβος που έχετε για τον θάνατο εξαλείφεται κι εσείς γελάτε πλέον με την ανοησία του θανάτου.
Κατανοήστε ποια είναι η πραγματική σας φύση, κοιτάξτε τον θάνατο καταπρόσωπο και σπάστε τις αλυσσίδες που σας κρατούν εγκλωβισμένους σε αυτόν τον φόβο. Εσείς δεν πεθαίνετε. Ανακοινώστε το. Διαλογιστείτε πάνω σε αυτό. Δείτε το από την άποψη: Αν δεν ήσασταν ένα άπειρο ον, τότε ποιος θα ήταν ο σκοπός της ζωής σας; Σίγουρα σκοπός της ζωής σας δεν μπορεί να είναι το να διέλθετε απλώς από τα στάδια της γέννησης, της εργασίας, της συσσώρευσης αγάπης, της απώλειας όλων όσων έχετε συσσωρεύσει, της ασθένειας και, τέλος, του θανάτου. ΓΙΑΤΙ να συμβαίνουν όλα αυτά; Ρίξτε μια ματιά στις ιστορίες που αφηγούνται πώς κάποιοι μεγάλοι πνευματικοί δάσκαλοι άφησαν το γήινο πεδίο, νιώθοντας ευτυχισμένοι και χωρίς φόβο.
Η στιγμή την οποία τόσο καιρό ποθούσα, έχει πλέον φτάσει - Τερέζα της Άβιλα.
Αν αυτός είναι ο θάνατος, τότε είναι πιο εύκολος από τη ζωή - Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον.
Πηγαίνω σε εκείνη τη χώρα την οποία όλη μου τη ζωή επιθυμούσα να δω - Ουίλιαμ Μπλέηκ

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

REVEALED: The Secret of Christianity

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

TEDxConejo - Mark Robert Waldman - 03/27/10

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Η Ζωή είναι Αιώνια


Ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή. Όλοι μας ζούμε μέσα σε σώματα που θα πεθάνουν, και όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Κι όμως, δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι τέτοιο για τον εαυτό μας, και συμπεριφερόμαστε σαν να μη συμβαίνουν κατ' αυτόν τον τρόπο τα πράγματα. Αυτό συμβαίνει λόγω του τρόμου που μας εμπνέει ο δικός μας θάνατος.
Κάντε όμως κάτι, ακριβώς αυτή τη στιγμή. Πείτε δυνατά: Δεν είμαι από εδώ. Ας είναι ξεκάθαρη σε σας η σημασία αυτής της φράσης. Η σημασία της είναι πως βρίσκεστε μεν μέσα σε αυτόν τον κόσμο, όμως δεν προέρχεστε από αυτόν τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος είναι μια θεατρική σκηνή στην οποία ερχόμαστε να παίξουμε ένα ρόλο, διαφορετικό κάθε φορά, και μετά να αποχωρήσουμε, καθώς θα πάμε να ετοιμάσουμε τον επόμενο ρόλο μας στην επόμενη εμφάνισή μας στη Γη. Ουάου! Μα ποιοι είμαστε που κάνουμε εμφανίσεις σε μια τόσο μεγάλη ...θεατρική σκηνή! Ναι, ναι, ναι.
Μας έχουν μάθει πως είμαστε ένα σώμα που έχει όνομα, που είναι φτιαγμένο από κόκκαλα, ιστούς, οξυγόνο, υδρογόνο, άζωτο. Αυτός ο εαυτός κατέχει επίσης μερικές τρομακτικές πληροφορίες. Γνωρίζει πως, αν είναι τυχερός, προορίζεται να γεράσει, να αρρωστήσει και να χάσει όλα όσα έχει αγαπήσει. Ύστερα θα πεθάνει. Μα και ένας ρόλος έχει όνομα, ρούχα ξεχωριστά από έναν άλλο ρόλο, γνωρίζει πράγματα, και αν είναι τυχερός, θα γεράσει, θα αρρωστήσει και τελικά θα πεθάνει. Όμως, ο ηθοποιός που παίζει το ρόλο, δεν πεθαίνει. Αλλοίμονο αν ήταν να πέθαινε κάθε φορά που τελείωνε μια παράσταση σε μια θεατρική σκηνή στη Γη. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους ρόλους που έχει αποφασίσει να "ενδυθεί", να παίξει αν θέλετε, μια αθάνατη ψυχή. Και το κάνει αυτό για τους δικούς της ξεχωριστούς λόγους εξέλιξης. Που συμπεριλαμβάνονται στη φράση: "θέλει να γνωρίσει τη ζωή ζώντας, γνωρίζοντας, γευόμενη, όλες τις πιθανές εκδοχές της". Στη μια θεατρική σεζόν (ζωή) θα είναι πλούσια σε μια άλλη φτωχή... σε μια τρίτη αγράμματη, σε μια τέταρτη μορφωμένη, και ούτω καθεξής. Και όσα περισσότερα θα μαθαίνει, τόσο πιο πολύπλοκους και απαιτητικούς ρόλους θα ζητάει από τον Ανώτερο Εαυτό, να παίξει.
Προερχόμαστε από ένα συμπαντικό πεδίο Δημιουργίας και εκεί επιστρέφουμε. Στο συμπαντικό πεδίο είμαστε καθαρή αγάπη, συμπάθεια, ομορφιά και δημιουργικότητα, συνεχώς διευρυνόμενη και με απεριόριστη αφθονία. Κανένας δεν πεθαίνει ποτέ. Ρόλους αλλάζουμε και οι ρόλοι είναι περιορισμένοι ένεκα της ψευδαίσθησης που μας καλύπτει το νου με την ενσάρκωσή μας στο γήινο επίπεδο (θεατρική σκηνή). Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να παίξουμε τέλεια το ρόλο μας; Σκεφτείτε ότι ένας καλός ηθοποιός σε ένα θέατρο είναι εκείνος που παίζει τόσο φυσικά που μας φαίνεται πως έχει ξεχάσει ολότελα ότι "παίζει" ένα ρόλο. Η ζωή λοιπόν είναι αιώνια, κι εμείς ξεπηδήσαμε από αυτό το άπειρο μη πράγμα που αποκαλούμε Ζωή. Η ικανότητα να βρίσκεται ο καθένας σε επαφή με το αιώνιο αλλά συγχρόνως να ζει στο "εδώ και τώρα" θα καθορίσει το κατά πόσο θα πονέσει στο ρόλο που διάλεξε να παίξει, επειδή αυτό, δηλαδή ο πόνος θα δηλώνει το κατά πόσο παραμένει συνδεδεμένος με την Πηγή.