Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Υπνος: μια ανάγκη της ψυχής


Όλοι μας πιστεύουμε πως κοιμόμαστε επειδή το σώμα μας χρειάζεται ανάπαυση. Κάνουμε λάθος, όμως. Συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο. Η ψυχή επιδιώκει την ανάπαυση κι έτσι κάνει το σώμα να "αποκοιμιέται". Η αναλυτική εξήγηση βρίσκεται στο βιβλίο Συζήτηση με το Θεό, 3 - του Neale D. Walsch.
"Η ψυχή παρατάει κυριολεκτικά το σώμα (μερικές φορές εκεί ακριβώς που βρίσκεται) όταν κουράζεται από τα όρια, όταν κουράζεται από τη βαρύτητα και την έλειψη ελευθερίας που νιώθει όσο βρίσκεται μέσα στο σώμα. Αφήνει το σώμα όταν χρειάζεται 'καύσιμα', όταν κουράζεται από όλη την αναλήθεια, την ψεύτικη πραγματικότητα και τους φανταστικούς κινδύνους, όταν αναζητάει, για μια ακόμα φορά επανασύνδεση, επαναβεβαίωση, ανάπαυση και νέα αφύπνιση του νου.
Όταν η ψυχή πρωτοαγκαλιάζει το σώμα, βρίσκει την εμπειρία εξαιρετικά δύσκολη. Είναι πράγματι μια πολύ κουραστική εμπειρία, ιδιαίτερα για μια ψυχή που μόλις έχει έρθει στη Γη. Γι' αυτό τα μωρά κοιμούνται τόσο πολύ. Όταν η ψυχή ξεπερνάει το αρχικό σοκ της επανασύνδεσης με ένα σώμα για μια ακόμα φορά, αρχίζει να το ανέχεται όλο και περισσότερο. Μένει μαζί του περισσότερο. Ταυτόχρονα, το κομμάτι που αποκαλείται νους, προχωρεί στη λήθη, όπως ακριβώς ήταν σχεδιασμένο να κάνει. Ακόμα και οι αποδράσεις της ψυχής από το σώμα, που τώρα γίνονται λιγότερο συχνά, αλλά και πάλι σε καθημερινή βάση, δε φέρνουν ξανά τη θύμηση στο νου.
Στην πραγματικότητα, εκείνες τις ώρες, η ψυχή μπορεί να είναι ελεύθερη, αλλά ο νους μπορεί να βρίσκεται σε σύγχυση. Έτσι, ίσως να αναρωτιέται: "Πού είμαι; Τι δημιουργώ εδώ;" Αυτές οι αναζητήσεις μπορεί να οδηγήσουν σε ταραγμένα, ακόμα και σε τρομαχτικά ταξίδια. Αυτά τα ταξίδια τα ονομάζετε 'εφιάλτες'.
Κάποιες φορές συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η ψυχή φτάνει σε έναν τόπο μεγάλης ενθύμησης. Ο νους τότε έχει μια αφύπνιση που τον γεμίζει με γαλήνη και χαρά και αυτό το βιώνετε στο σώμα σας, όταν επιστρέφετε σ' αυτό.
Όσο περισσότερο βιώνει ολόκληρη η ύπαρξή σας τις εμπειρίες και την παρηγοριά αυτών των ανανεώσεων, και όσο περισσότερο θυμάται τι κάνει και τι προσπαθεί να κάνει με το σώμα, τόσο λιγότερο επιλέγει η ψυχή σας να μένει μακριά από το σώμα, γιατί τώρα γνωρίζει ότι ήρθε στο σώμα για μια αιτία και με ένα σκοπό. Επιθυμία της είναι να τον φέρει σε πέρας και να χρησιμοποιήσει όσο καλύτερα μπορεί όλον το χρόνο που έχει με το σώμα. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη σοφία χρειάζεται λίγο ύπνο".

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

Αν ο στόχος μας είναι...


Αν ο στόχος μας είναι να ζήσουμε μια ζωή ειρήνης, χαράς και αγάπης, τότε η βία δε λειτουργεί. Αυτό έχει αποδειχθεί ήδη.
Αν ο στόχος μας είναι να ζήσουμε μια ζωή με καλή υγεία και με μακροβιότητα, τότε η κατανάλωση νεκρής σάρκας και μεγάλων ποσοτήτων υγρών που νεκρώνουν τα νεύρα και διαλύουν τον εγκέφαλο, καθώς και το κάπνισμα γνωστών καρκινογόνων ουσιών δε λειτουργούν. Αν ο στόχος μας είναι να φροντίζουμε τη Γη και να χρησιμοποιούμε με οικονομία τους πόρους της, τότε το να ενεργούμε σαν να ήταν ανεξάντλητοι αυτοί οι πόροι δε λειτουργεί. Αυτό έχει ήδη αποδειχθεί.
Αν ο αντικειμενικός μας σκοπός είναι να αναθρέψουμε παιδιά ελεύθερα από τη βία και την οργή, τότε το να τα στήνουμε μπροστά σε ολοζώντανες απεικονίσεις βίας και οργής για χρόνια ολόκληρα δε λειτουργεί. Αυτό έχει ήδη αποδειχθεί.
Αν ο στόχος μας είναι να ανακαλύψουμε και να καλλιεργήσουμε μια σχέση με ένα Θεό αγάπης, έτσι ώστε η θρησκεία να μπορεί να φέρει μια αλλαγή στις υποθέσεις των ανθρώπων, τότε το να μας διδάσκουν για ένα Θεό τιμωρίας και τρομερής εκδίκησης δε λειτουργεί. Κι αυτό, επίσης, έχει αποδειχθεί.
Το κίνητρο είναι το παν. Ο στόχος καθορίζει τα αποτελέσματα. Η ζωή προέρχεται από τις προθέσεις μας. Η αληθινή μας πρόθεση αποκαλύπτεται από τις πράξεις μας και οι πράξεις μας καθορίζονται από την αληθινή μας πρόθεση. Αυτό, όπως και καθετί άλλο στη ζωή (και η ζωή η ίδια) είναι ένας κύκλος.

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Πρέπει να διαλογίζομαι κάθε μέρα;


Όπως και σε καθετί άλλο, δεν υπάρχει πρέπει και δεν πρέπει. Το ερώτημα δεν είναι τι πρέπει να κάνεις, αλλά τι επιλέγεις να κάνεις. Κάποιες ψυχές επιλέγουν να βαδίζουν μέσα στην επίγνωση. Κάποιες αναγνωρίζουν και κατανοούν ότι σε τούτη τη ζωή οι περισσότεροι άνθρωποι υπνοβατούν, ότι περνούν από τη ζωή χωρίς συναίσθηση. Όμως οι ψυχές που προχωρούν μέσα από την επίγνωση επιλέγουν ένα διαφορετικό δρόμο. Επιλέγουν ένα διαφορετικό τρόπο. Επιδιώκουν να βιώσουν όλη τη γαλήνη και τη χαρά, το απεριόριστο και την ελευθερία, τη σοφία και την αγάπη που φέρνει η Ενότητα, όχι μόνον όταν έχουν αποδυθεί το σώμα κι εκείνο έχει πέσει σε ύπνο, αλλά το αντίθετο.
Όταν μια ψυχή δημιουργεί μια τέτοια εμπειρία λέγεται ότι ο τάδε άνθρωπος "εξυψώθηκε". Άλλοι ορίζουν αυτή τη διαδικασία ως "εξύψωση της συνειδητότητας". Δεν έχει σημασία ποιους όρους χρησιμοποιούμε, γιατί οι λέξεις είναι η λιγότερο αξιόπιστη μορφή επικοινωνίας. Εκείνο που έχει τελικά σημασία είναι να ζεις ενσυνείδητα. Κι αυτή η συνειδητότητα γίνεται στη συνέχεια πλήρης συνειδητότητα.
Και ποιο είναι αυτό του οποίου αποκτάς πλήρη επίγνωση;
Τελικά αποκτάς πλήρη επίγνωση του Ποιος Είσαι.
Ο καθημερινός διαλογισμός είναι ένας τρόπος με τον οποίο μπορείς να την κατακτήσεις. Όμως, απαιτεί αυτοδέσμευση, αφοσίωση, μια απόφαση να επιδιώξεις την εσωτερική εμπειρία και όχι την εξωτερική επιβράβευση.
Θυμήσου: η σιωπή κρατάει μυστικά. Κι έτσι, ο πιο γλυκός ήχος είναι ο ήχος της σιωπής. Αυτό είναι το τραγούδι της ψυχής.
Αν πιστεύεις περισσότερο τους θορύβους του κόσμου απ' όσο τη σιωπή της ψυχής σου, θα χαθείς μέσα στον κόσμο.

Επομένως ο καθημερινός διαλογισμός είναι καλή ιδέα;

Καλή ιδέα; Σίγουρα. Όμως η ψυχή μπορεί να πει το τραγούδι της με πολλούς τρόπους. Ο γλυκός ήχος της σιωπής μπορεί να ακουστεί πολλές φορές.
Κάποιοι ακούνε τη σιωπή μέσα στην προσευχή. Κάποιοι αναζητούν τα μυστικά σε ήσυχο στοχασμό, άλλοι σε λιγότερο στοχαστικό περιβάλλον.
Όταν κατακτάται η βαθιά γνώση, ή έστω βιώνεται με διαλείψεις, τότε οι θόρυβοι του κόσμου κατασιγάζουν, οι περισπασμοί γαληνεύουν, ακόμα κι όταν βρίσκεσαι ανάμεσά τους. Τότε ολόκληρη η ζωή γίνεται διαλογισμός. Ολόκληρη η ζωή είναι διαλογισμός και μέσα από αυτόν στοχάζεσαι το θείο. Αυτό ονομάζεται αληθινή εγρήγορση ή συναίσθηση. Όταν βιώνονται με αυτόν τον τρόπο, τα πάντα στη ζωή είναι ευλογημένα. Δεν υπάρχει πια αγώνας, πόνος και ανησυχία. Υπάρχει μόνο εμπειρία, την οποία μπορείς να την αποκαλέσεις με όποιον τρόπο επιθυμείς. Μπορεί να επιλέξεις να την αποκαλέσεις "τελειότητα".
Χρησιμοποίησε λοιπόν τη ζωή σου και όλα τα γεγονότα μέσα της σαν διαλογισμό. Βάδιζε με εγρήγορση και όχι σαν κάποιος που κοιμάται.

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

Γιατί η Ενότητα είναι σημαντική;


Επειδή η ενότητα είναι η αλήθεια. Ο διαχωρισμός είναι η ψευδαίσθηση. Εφόσον τα μέλη μιας κοινωνίας βλέπουν τους εαυτούς τους χωρισμένους από τους άλλους και από το όλον, αναπόφευκτα θεωρούν ότι η κοινωνία είναι μια συλλογή ή ένα σύνολο που αποτελείται από χωριστές μονάδες, ζουν στην ψευδαίσθηση.
Όλη η ζωή στον πλανήτη είναι οικοδομημένη στην αίσθηση του διαχωρισμού. Είναι βασισμένη στο δυϊσμό. Οι άνθρωποι φαντάζονται ότι είναι χωριστές οι οικογένειες ή οι φυλές τους, συγκεντρωμένοι σε χωριστές γειτονιές ή πολιτείες, συναθροισμένοι σε χωριστά έθνη ή χώρες, αποτελώντας ένα χωριστό κόσμο ή πλανήτη. Φαντάζονται ότι ο κόσμος μας είναι ο μοναδικός κατοικημένος κόσμος στο σύμπαν. Φαντάζονται ότι το έθνος του καθενός είναι το καλύτερο του κόσμου. Φαντάζονται ότι η πόλη τους είναι η καλύτερη του έθνους και ότι η οικογένειά τους η πιο υπέροχη της πόλης. Τέλος, πιστεύουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι από κάθε άλλον στην οικογένεια.
Και, ισχυρίζονται ότι δεν σκέφτονται τίποτα απ' όλα αυτά, αλλά φέρονται σαν να τα σκέφτονται.

ΥΠΟΓΡΑΦΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ


Οι αληθινές σκέψεις των ανθρώπων, όμως, καθρεφτίζονται καθημερινά στις κοινωνικές τους αποφάσεις, στα πολιτικά τους συμπεράσματα, στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, στις οικονομικές τους επιλογές και στις ατομικές τους επιλογές για τα πάντα, από φίλους μέχρι συστήματα πεποιθήσεων, μέχρι την ίδια τη σχέση τους με το Θεό. Νιώθουν, μάλιστα, τόσο χωρισμένοι από το Θεό που φαντάζονται πως ούτε καν θέλει να επικοινωνήσει μαζί τους. Κι έτσι αναγκάζονται να αρνούνται την αυθεντικότητα της ίδιας τους της εμπειρίας. Βιώνουν ότι είναι Ένα με το Θεό, αλλά αρνούνται να το πιστέψουν. Έτσι, χωρίζονται από Εκείνον, αλλά και από κάθε άλλον άνθρωπο.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Για μια Παγκόσμια Ημέρα Ενότητας


Αν δεν είχατε μέχρι τώρα την ευκαιρία να υπογράψετε το αίτημα προς τον ΟΗΕ για την Παγκόσμια Ημέρα Ενότητας (Oneness Petition), μπορείτε να το κάνετε εδώ.

Η ώρα είναι Τώρα.
Για να έρθουμε όλοι Κοντύτερα.
Για να μιλάμε από Κοινού.
Για να εκφράζουμε ελεύθερα τις εμπειρίες μας από το Θεό/Ζωή, με όποιον τρόπο επιλέγει ο καθένας.

Αν όχι Τώρα, Πότε;
Αν όχι Εμείς, Ποιος;

Υπογράφω το Αίτημα

If you haven't had a chance to sign the Oneness Petition, please considering doing so, and then spreading the word that there is such a thing, yes? Share it with the other movements/groups/organizations to which you/I/we all belong.

The time is Now.
For coming Together.
For speaking as a Collective.
And for expressing our experience of God/Life, in whatever one-derful way you choose.

If not Now, When?
If not Us, Who?

Sign the petition

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Δημιουργία Ειρήνης


"Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουμε πόνο, αδικία, πίκρα, φόβο, πλήγωμα, θυμό, οργή και μίσος, όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να υποφέρουν ή να κακοποιούνται. Είναι φυσιολογικό να πάρουμε το μέρος και να δείξουμε συμπάθεια στη μια πλευρά και να ρίξουμε το φταίξιμο, να νιώσουμε θυμό και μίσος για την άλλη. Είναι, επίσης, φυσιολογικό για κάποιους ανθρώπους να αποσυντονίζονται και να γίνονται αδιάφοροι. Πραγματικά, είναι αρρώστια των καιρών μας να παρατηρούμε στην τηλεόραση αθώους ανθρώπους να υποφέρουν, να πεθαίνουν ή να σκοτώνονται κι εμείς να παραμένουμε συναισθηματικά ανεπηρέαστοι. Όμως, το να νιώθουμε πόνο, ανησυχία, θυμό, οργή και μίσος δημιουργεί, μέσα από το νόμο της έλξης, ακόμη περισσότερα γεγονότα από αυτά που μας προκαλούν αρνητικά συναισθήματα.
Όταν εναντιωνόμαστε σε κάτι και έχουμε δυνατά αρνητικά συναισθήματα γι’ αυτό, τελικά το ενεργοποιούμε. Όταν νιώθουμε θλίψη και ανησυχία, δημιουργούμε περισσότερες από αυτές τις ίδιες πραγματικότητες που προκαλούν αυτά τα συναισθήματα.

Ποια είναι η μέθοδος της αλήθειας;

1. Όλα τα όντα, μαζί κι εμείς κι εκείνοι, που τους θεωρούμε θύματα ή και θύτες, είμαστε όλοι εκφράσεις ή προεκτάσεις της Μίας Θεϊκής Συνειδητότητας, την οποία ονομάζουμε Θεό. Ένα λευκό, άμορφο φως δημιουργεί όλες τις εικόνες στην οθόνη του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης. Όλες οι εικόνες, φιλικές και συγκρουόμενες, είναι εκφράσεις, δημιουργίες ή προεκτάσεις του ίδιου φωτός. Άρα, εκείνοι που συγκρούονται, είναι τελικά στο ανώτερο επίπεδο ένα ον, μία συνειδητότητα, και εμείς είμαστε ένα μαζί τους.
2. Όλοι οι φόβοι μας, τα αρνητικά συναισθήματα, η απληστία, τα προβλήματα, η αποξένωση, οι συγκρούσεις και η αδιαφορία του ενός για τον άλλον είναι το αποτέλεσμα της άγνοιάς μας και της αίσθησης ότι είμαστε χώρια από τη μία κοινή πηγή της ύπαρξης, η οποία υπερβαίνει τις θρησκείες, εθνικότητες, φυλές, γένη, πολιτικές αντιλήψεις και φιλοσοφίες.
3. Να θυμόμαστε ότι είμαστε ένα, να το βιώνουμε, να το εκφράζουμε και να οραματιζόμαστε τους άλλους να θυμούνται τη δική τους αληθινή φύση και, μέσα από τη σύνδεση με τον ανώτερο εαυτό τους, να συμπεριφέρονται μέσα σε πνεύμα ενότητας για το ύψιστο καλό όλων.
4. Τίποτα έξω από μας δεν είναι ξέχωρο από μας. Είναι όλα αντανάκλαση της κοινής μας φύσης, του συλλογικού υποσυνείδητου ή του κοινού μορφογενετικού πεδίου. Με κάποιο τρόπο, συμμετέχουμε όλοι και ευθυνόμαστε για οτιδήποτε βλέπουμε μπροστά μας. Υπάρχουν μέρη μέσα στον εαυτό μας, ίσως πολύ βαθιά, που συντελούν, με λεπτούς τρόπους, σ’ αυτές τις συγκρούσεις ή τα γεγονότα που απορρίπτουμε και αποδίδουμε σε άλλους.
5. Οτιδήποτε συμβαίνει σε μας και στους άλλους είναι επειδή το δημιουργούμε ή το έλκουμε σε κάποιο βαθύτερο επίπεδο σαν ευκαιρία για τη διαδικασία εξέλιξής μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να συνεχίσουμε να το επιτρέπουμε να συμβαίνει σε μας ή τους άλλους, αν το θεωρούμε ανήθικο ή άδικο. Έχουμε κάθε δικαίωμα και ευθύνη να βρούμε δημιουργικούς, σταθερούς, δυναμικούς αλλά πάντοτε ειρηνικούς τρόπους για να επηρεάσουμε τα συμβάντα έτσι ώστε να εξελιχθούν σε κάτι πιο δίκαιο και ηθικό – τουλάχιστον για τη δική μας αντίληψη. Αλλά πρέπει πρώτα να δούμε το γεγονός ή την κατάσταση, που μέχρι τώρα προσελκύαμε εμείς και οι άλλοι, σαν ερέθισμα για ανάπτυξη και εξέλιξη προς την αλήθεια.
6. Σε κάποιες περιπτώσεις το μάθημα για μας ή τους άλλους, είναι να αποδεχόμαστε και να μαθαίνουμε να είμαστε γαλήνιοι με ό,τι συμβαίνει. Σε άλλες περιπτώσεις, το μάθημά μας είναι να ενεργούμε (όχι να αντιδρούμε) με σοφία και δύναμη για να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει. Και στις δύο περιπτώσεις το μάθημά μας είναι να αποδεχόμαστε, να συγχωρούμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας και τους άλλους ανεξάρτητα από την άγνοια και τα λάθη μας.
Ο Άγιος Φραγκίσκος το εκφράζει τέλεια με την προσευχή του, «Κύριε, δώσε μου τη δύναμη να αλλάξω αυτό που μπορώ, τη γαλήνη να αποδεχτώ αυτό που δεν μπορώ να αλλάξω και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά.»
7. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να διορθώσουμε τον κόσμο γύρω μας, ώστε να συμπίπτει με τις ύψιστες πνευματικές και ηθικές αξίες μας, είναι να πιστέψουμε ότι μπορούμε όλοι να εξελιχθούμε σ’ αυτήν την κατάσταση τελειότητας και να το οραματιζόμαστε.
α. Να προσευχόμαστε για την επανένωση όλων μας με τον αληθινό πνευματικό εαυτό μας.
β. Να οραματιζόμαστε ότι ενωνόμαστε όλοι με το εσώτερο Φως – με την εσώτερη πηγή δύναμης, σοφίας και πνευματικής καθοδήγησης.
γ. Να ζητάμε ή και να ευχαριστούμε το Θεό που μας καθαρίζει από όλες τις όψεις μας που μπορεί να συντελούν σε ό,τι δεν είναι ευθυγραμμισμένο με το ύψιστο καλό για όλους.
"
Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ, www.HolisticHarmony.com/greek, armoniki@holisticharmony.com

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

Τι γίνεται όταν πεθαίνουμε;


Το κείμενο που ακολουθεί βρίσκεται στο βιβλίο Συζήτηση με το Θεό-3 του Νηλ Ουώλς.

"Νομίζεις ότι μόνο και μόνο επειδή πεθαίνετε, σταματάτε να δημιουργείτε;
Δεν ξέρω. Γι' αυτό σε ρωτάω.
Έχεις δίκιο. Όταν πεθαίνεις, δεν παύεις να δημιουργείς. Το καταλαβαίνεις αυτό;
Ναι.
Ωραία. Ο λόγος τώρα που δεν παύεις να δημιουργείς όταν πεθαίνεις είναι ότι δεν πεθαίνεις ποτέ. Δεν μπορείς να πεθάνεις γιατί είσαι η ίδια η ζωή. Και η ζωή δεν μπορεί να μην είναι ζωή. Επομένως, δεν μπορείς να πεθάνεις. Έτσι, τη στιγμή του θανάτου σου, αυτό που γίνεται είναι... ότι συνεχίζεις να ζεις.
Γι' αυτό πάρα πολλοί άνθρωποι, όταν "πεθαίνουν", δεν το πιστεύουν, επειδή δε βιώνουν ότι είναι νεκροί. Αντίθετα, αισθάνονται (επειδή είναι) πάρα πολύ ζωντανοί. Υπάρχει λοιπόν κάποια σύγχυση σ' αυτούς. Ο Εαυτός μπορεί να βλέπει το σώμα να κείτεται εκεί, σωριασμένο, χωρίς να κουνιέται, κι όμως ο Εαυτός κινείται ξαφνικά σε όλο το χώρο. Συχνά, έχει την εμπειρία ότι κυριολεκτικά πετάει γύρω-γύρω στο δωμάτιο και ύστερα ότι βρίσκεται παντού στο χώρο, ταυτόχρονα. Και όταν επιθυμεί να δει κάτι από κάποια συγκεκριμένη οπτική γωνία, βρίσκεται ξαφνικά να βιώνει αυτό ακριβώς.
Αν η ψυχή (το όνομα που θα δίνουμε τώρα στον Εαυτό) αναρωτηθεί: "Μα τι γίνεται; Γιατί δεν κουνιέται το σώμα μου;" θα βρεθεί ακριβώς εκεί, να αιωρείται πάνω από το σώμα, παρακολουθώντας την ακινησία του με περιέργεια.
Αν κάποιος μπει στο δωμάτιο και η ψυχή σκεφτεί: "Ποιος είναι αυτός;" αμέσως η ψυχή θα βρεθεί μπροστά ή δίπλα σ' εκείνο το πρόσωπο.
Έτσι, μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα, η ψυχή μαθαίνει ότι μπορεί να πάει παντού, με την ταχύτητα της σκέψης της. Μια αίσθηση απίστευτης ελευθερίας και ελαφράδας καταλαμβάνει την ψυχή και συνήθως της χρειάζεται λίγος χρόνος για να 'συνηθίσει' όλο αυτό το στριφογύρισμα με την κάθε της σκέψη.
Αν το άτομο είχε παιδιά και σκεφτεί εκείνα τα παιδιά, αμέσως η ψυχή βρίσκεται κοντά τους, όπου κι αν βρίσκονται. Έτσι μαθαίνει ότι όχι μόνο μπορεί να βρεθεί όπου θέλει με την ταχύτητα της σκέψης, αλλά ότι μπορεί να βρίσκεται σε δυο διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα. Ή σε τρία. Ή σε πέντε. Μπορεί να υπάρχει, να παρατηρεί και να κάνει πράγματα σ' αυτά τα μέρη την ίδια στιγμή, χωρίς καμιά δυσκολία ή σύγχυση. Ύστερα, η ψυχή μπορεί να 'ξαναενώσει' τα μέρη της, επιστρέφοντας ξανά σε ένα χώρο, απλώς και μόνο με το να εστιάσει ξανά τη σκέψη της.
Η ψυχή θυμάται στη μεταθανάτια ζωή αυτό που θα ήταν καλό να θυμάται και σε τούτη: ότι κάθε αποτέλεσμα δημιουργείται με τη σκέψη και ότι η εκδήλωση είναι αποτέλεσμα της πρόθεσης.
Αυτό στο οποίο εστιάζομαι, αυτό το οποίο είναι η πρόθεσή μου, γίνεται η πραγματικότητά μου.
Ακριβώς. Το μόνο που διαφέρει είναι η ταχύτητα με την οποία βιώνεις το αποτέλεσμα. Στην υλική ζωή, μπορεί να μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα ανάμεσα στη σκέψη και στην εμπειρία. Στη σφαίρα του πνεύματος δεν υπάρχει αυτό το διάστημα. Τα αποτελέσματα είναι άμεσα".

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2009

Η δύναμη της προσευχής


Γιατί οι άνθρωποι προσφεύγουν με προσευχή στις λεγόμενες θαυματουργές εικόνες;
Ποιά δύναμη τους αναγκάζει να ζητούν τη βοήθεια τους;
Αυτά τα ερωτήματα κίνησαν το ενδιαφέρον των λειτουργών του Ερευνητικού Ινστιτούτου Ψυχονευρολογίας Μπέχερεφ στην Πετρούπολη.
Ο ανταποκριτής Μπορίς Γκερστέιν είχε τηλεφωνική συνέντευξη με τον λειτουργό του Ινστιτούτου, καθηγητή Βαλέρι Σλιόζιν. Πιο κάτω παρουσιάζονται τα κυριότερα σημεία της συνέντευξης.

- Γιατί σας κίνησε το ενδιαφέρον το ζήτημα της επίδρασης της προσευχής στη συνείδηση των ανθρώπων;

«Αποφασίσαμε να μάθουμε, γιατί εκατομμύρια άνθρωποι προσκυνούν το ένα ή το άλλο θρησκευτικό αντικείμενο. Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν κάποιες υλικές επιβεβαιώσεις του γεγονότος ότι, λόγου χάριν, κάποια συγκεκριμένη εικόνα βοηθά τους ανθρώπους να απαλλαχτούν από τις αρρώστιες. Όσο κι’ αν φαίνεται παράξενο, κάτι το θετικό σ’ αυτό το γεγονός πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει. Εφόσον αυτό συμβαίνει από τα παμπάλαια χρόνια. Εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν λάθος. Εκτός αυτού, τον τελευταίο καιρό έκαναν την εμφάνιση τους, εκπληκτικές ειδήσεις από διάφορες χώρες του κόσμου.
Π.χ. στις ΗΠΑ με τη βοήθεια της προσευχής θεραπεύεται η σχιζοφρένεια. Όπως αποδείχτηκε, όσο πιο συχνά ο άνθρωπος προσφεύγει στη βοήθεια της προσευχής, τόσο πιο εύκολα αντεπεξέρχεται στα συμπτώματα της αρρώστιας.
Στη Δημοκρατία της Κορέας σε ερευνητικό κέντρο διεξάχθηκε σειρά πειραμάτων με γυναίκες, που δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν για πολύ καιρό. Στη διάρκεια τεχνικής γονιμοποίησης σε εργαστήριο άνοιγαν το μαγνητόφωνο με ηχογραφημένη σε κασέτα προσευχή. Το αποτέλεσμα στο 80% των περιπτώσεων ήταν θετικό.
Στη Γερμανία στο πανεπιστήμιο της πόλης Άαχεν εξακριβώθηκε ότι μετά τις εγχειρήσεις καρδίας οι περιπλοκές ήταν κατά 20-30% λιγότερες, αν κάποιοι προσεύχονταν για τους αρρώστους. Στο πείραμα συμμετείχαν 150 άτομα.

Ακριβώς όλα αυτά αποφασίσαμε να τα ελέγξουμε και προσκαλέσαμε στο εργαστήριο ιερείς διαφόρων θρησκειών: ορθόδοξους, καθολικούς, μουσουλμάνους, βουδιστές και ραβίνους, - είπε συνεχίζοντας ο καθηγητής Σλιόζιν. Σε όλους φορέσαμε στο κεφάλι καπελάκια με ηλεκτρόδια και τους παρακαλέσαμε να προσευχηθούν. Στη διάρκεια της προσευχής καταγραφόταν εγκεφαλογράφημα.
Να, λοιπόν, τι εξακριβώθηκε, για πρώτη φορά στην παγκόσμια πρακτική.
Ως σήμερα η επιστήμη γνώριζε τρείς καταστάσεις του εγκεφάλου: την εγρήγορση, τον «γρήγορο» και τον «αργό» ύπνο. Λοιπόν, εμείς ανακαλύψαμε άλλη μια κατάσταση, που μπορεί να αποκαλεστεί «εγρήγορση προσευχής».
Στο εγκεφαλογράφημα αυτό, έχει την ακόλουθη μορφή. Τις στιγμές της εγρήγορσης ο φλοιός του εγκεφάλου δημιουργεί ρυθμούς βιολογικών ρευμάτων συχνότητας 30 Χερτζ. Ενώ όταν οι μετέχοντες στο πείραμα βυθίζονταν σε εκστατική προσευχή, σημειωνόταν επιβράδυνση των ρυθμών των βιολογικών ρευμάτων μέχρι τα 3 Χερτζ. Αυτοί οι βραδείς ρυθμοί παρατηρούνται μόνο στα βρέφη ηλικίας 3-4 μηνών. Δηλαδή οι προσευχόμενοι άνθρωποι λες και μετατρέπονται σε βρέφη. Και μετά την προσευχή, ήρεμα επέστρεφαν στον παλιό παλμικό ρυθμό του φλοιού του εγκεφάλου. Μάλιστα αυτές οι νευροφυσικές διαδικασίες συντελούνταν ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη προσευχή και τη γλώσσα που τη διάβαζε ο ιερέας.
Νομίζω ότι η «εγρήγορση προσευχής», όταν ο εγκέφαλος βρίσκεται σε «βρεφική» κατάσταση, αποτελεί μια από τις φυσικές ανθρώπινες καταστάσεις, που ως σήμερα απλώς δεν είχαν ανακαλυφθεί, - υποστηρίζει ο καθηγητής Σλιόζιν. Όπως έδειξαν τα πειράματα μας, όταν αυτή απουσιάζει, παραβιάζεται η αρμονία στον οργανισμό και εμφανίζονται αρρώστιες. Δεν είναι τυχαίο που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο: «...να είστε σαν τα παιδιά και θα σωθείτε».

-Υπάρχει οποιαδήποτε στατιστική των ερευνών σας;

«Βέβαια υπάρχει. Έχουμε εξετάσει περίπου 50 άτομα. Ωστόσο η είσοδος στην κατάσταση προσευχής ή, όπως είπε ένας ιερέας, η «συνάντηση με το Θεό», στον καθένα συμβαίνει με διαφορετικό τρόπο. Πλήρη απόσπαση από τη ζωή έχω παρατηρήσει μόνο σε δύο ανθρώπους. Τα βιολογικά τους ρεύματα στη διάρκεια της προσευχής είχαν ισχύ 2 Χερτζ. Των υπόλοιπων γύρω στα 3-4 Χερτζ».
Ολοκληρώνοντας, ο καθηγητής Σλιόζιν είπε ότι, κατά την άποψη του, πρέπει κανείς να προσεύχεται ειλικρινά, ολόψυχα. Διαφορετικά θεραπευτικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιτευχθεί.