Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Ο κενός τοίχος


Ευχαριστώ πολύ το φίλο που έστειλε αυτή την πολύ τρυφερή ιστοριούλα!
Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρεπόταν να μένει καθιστός μία ώρα κάθε απόγευμα, γιατί αυτό τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.
Το κρεβάτι του βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένα χώρισμα που βρισκόταν μεταξύ των δυο κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Οι άντρες μιλούσαν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το πού είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός, περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.
Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία, άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε απ’ όλη τη δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι-χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια δέντρα είχαν φυτρώσει στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.
Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φανταζόταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άλλος άντρας δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας, μπορούσε με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.
Οι μέρες περνούσαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας και ζήλιας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα του να ήταν αυτός που θα μπορούσε να δει τη θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται το συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερνε σε απόγνωση.
Ένα πρωινό, σε μια επίσκεψή της η νοσοκόμα βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο, νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένη κάλεσε βοήθεια και απομάκρυναν το πτώμα.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα ο άντρας σε ακινησία ζήτησε από τη νοσοκόμα να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετέφερε και φρόντισε να είναι άνετος. Σιγά-σιγά εκείνος, στηριζόμενος με πόνο στον αγκώνα του, κατάφερε να σηκωθεί και να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους τώρα θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.
Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !
Κάλεσε αμέσως τη νοσοκόμα και τη ρώτησε «πώς μπορούσε ο συγκάτοικός του να βλέπει όλα εκείνα που του περιέγραφε, πώς μπορούσε να του μιλάει για τόση ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαινόταν από το παράθυρο ήταν ένας παλιός και βρώμικος τοίχος!»
Και η νοσοκόμα του απάντησε : «Ω θεέ μου... δεν ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικός σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε καν να δει τον άδειο τοίχο, ίσως ήθελε, απλά, να σας ενθαρρύνει!»
Εν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι , που εσείς δεν έχετε, πιθανότατα να χάσετε τη χαρά τού να γίνετε αποδέκτες αυτών που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Ελευθέρωσε τη χαρά


Μέχρι σήμερα όλοι μας ξέραμε πως το γέλιο και η χαρά κάνουν καλό στην ψυχή. Τώρα όμως θα πάμε λίγο πιο πέρα. Η χαρά είναι η ψυχή. Η ψυχή είναι αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε χαρά. Καθαρή χαρά. Ατέλειωτη χαρά. Αυτή είναι η φύση της ψυχής. Το χαμόγελο είναι ένα παράθυρο προς την ψυχή. Το γέλιο είναι η πόρτα.
Στον κόσμο, παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι, στους οποίους ανήκουν οι γεμάτες χαρά ψυχές, δεν φαίνονται καθόλου ευτυχισμένοι. Τι συμβαίνει λοιπόν; Αν η ψυχή σου είναι τόσο χαρούμενη, γιατί εσύ δεν είσαι; Η απάντηση βρίσκεται στο νου σου. Άνοιξε το νου σου, άφησε τα συναισθήματά σου να εκτονωθούν, να αποβάλουν δηλαδή τον "τόνο", την ένταση και η καρδιά σου θα είναι τότε ένας αγωγός που θα επιτρέπει την ελεύθερη ροή της ζωτικής ενέργειας στην ψυχή σου. Αυτή η ελεύθερη ροή της ενέργειας είναι χαρά. Και η χαρά είναι αγάπη που εκφράζεται ελεύθερα. Όποτε η ελεύθερη και απεριόριστη έκφραση της ζωής και της αγάπης απαγορεύεται ή περιορίζεται από οποιαδήποτε περίσταση ή συνθήκη, τότε η ψυχή, που είναι η ίδια η χαρά, δεν εκφράζεται πλήρως. Η χαρά που δεν εκφράζεται πλήρως είναι αυτό που ονομάζεται λύπη.
Υπάρχουν φορές, πολλές είναι η αλήθεια, που δεν νιώθεις χαρά. Τότε πώς γίνεται να την ελευθερώσεις; Αυτό είναι το μυστικό της χαράς. Δεν μπορείς να νιώσεις χαρά, μέχρι να την εκφράσεις, να την βγάλεις από μέσα σου. Και αν δεν τη νιώθεις, τότε βοήθησε κάποιον άλλον να τη νιώσει. Ελευθέρωσε τη χαρά που βρίσκεται μέσα σε κάποιον άλλον και ελευθερώνεις τη χαρά που είναι μέσα σου.
Μπορεί να γίνει με κάτι τόσο απλό όσο ένα χαμόγελο. Ή ένα κομπλιμέντο. Ή μια τρυφερή ματιά. Με το να μοιραστείς ένα συναίσθημα, με το να πεις την αλήθεια, με το να σταματήσεις το θυμό, με το να πάψεις να κάνεις κριτική. Με την προθυμία να ακούσεις και με την προθυμία να μιλήσεις. Με την απόφαση να συγχωρήσεις και με την επιλογή να ελευθερώσεις. Με την αυτοδέσμευση να δίνεις και με τη χάρη να δέχεσαι.
Σου λέω ότι υπάρχουν χίλιοι τρόποι να ελευθερώσεις τη χαρά στην καρδιά κάποιου άλλου. Όχι, χίλιες φορές χίλιοι.

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Βοηθήστε τα παιδιά σας


Τα παιδιά σήμερα αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα από όλους. Και όσο πιο δύσκολα τα καταφέρνουν στη ζωή, τόσο πιο ζοφερό είναι το μέλλον που δημιουργούν. Αυτό το μέλλον επηρεάζει όλους. Ακόμα και τον πλανήτη. Λύση υπάρχει αλλά δεν υπάρχει αρκετή θέληση για την εφαρμογή της.
Και πρώτα-πρώτα χρειάζεται να περνάτε περισσότερο χρόνο με τα παιδιά σας. Σταματήστε να φέρεστε σαν να μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους από τα έντεκα. Αρχίστε να συμμετέχετε και συνεχίστε να συμμετέχετε πάντα στη ζωή τους. Απλά μην είστε καταπιεστικοί σ' αυτό. Μιλήστε με τους δασκάλους τους. Γίνετε φίλοι με τους φίλους τους. Ασκήστε επιρροή. Να είστε μια πραγματική παρουσία στη ζωή τους. Μην τα αφήνετε να γλιστρήσουν μακριά σας.
Δεύτερον, πάρτε ενεργή θέση κατά της βίας και των προτύπων της βίας στη ζωή τους. Οι εικόνες διδάσκουν. Στην πραγματικότητα, οι εικόνες διδάσκουν ταχύτερα και εντυπώνονται βαθύτερα απ' όσο τα λόγια.
Να επιμείνετε ώστε αυτοί που έχουν την ευθύνη της αναπαραγωγής της πολιτιστικής σας ιστορίας (παραγωγοί του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, κατασκευαστές ηλεκτρονικών παιχνιδιών, δημιουργοί κόμικς και άλλοι παραγωγοί εικόνων) να δημιουργήσουν μια νέα πολιτιστική ιστορία, με νέα ηθική - μια ηθική μη βίας.
Τρίτον, κάντε ό,τι χρειάζεται για να εξασφαλίσετε ότι τα όργανα της βίας δεν είναι διαθέσιμα στα παιδιά και στους εφήβους σας. Εμποδίστε την εύκολη πρόσβαση και την εύκολη απόκτηση.
Τέταρτον, και πιο σημαντικό απ' όλα, εξαλείψτε τη βία από τη δική σας ζωή. Είστε το σημαντικότερο πρότυπο για τα παιδιά σας. Αν βλέπουν εσάς να χρησιμοποιείτε βία, τότε κι αυτά θα χρησιμοποιούν βία.
Δεν μπορείτε να σκεφτείτε άλλον τρόπο για να διδάξετε αυτούς που λέτε ότι αγαπάτε βαθιά; Ο μόνος τρόπος που μπορείτε να σκεφτείτε είναι να τα φοβίζετε, να τα τρομάζετε ή να τα πονάτε;
Ο πολιτισμός των ανθρώπων χρησιμοποιεί από πολύ παλιά το σωματικό πόνο για την ανεπιθύμητη συμπεριφορά, όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και στους ενηλίκους. Σκοτώνει τους ανθρώπους για να κάνει τους ανθρώπους να σταματήσουν να σκοτώνουν ανθρώπους.
Είναι τρέλα να επαναλαμβάνετε τις συμπεριφορές που θέλετε να σταματήσετε, για να τις σταματήσετε. Είναι τρέλα να δίνετε σε ολόκληρη την κοινωνία πρότυπα συμπεριφορών που λέτε ότι δε θέλετε να αντιγράψουν τα παιδιά σας. Και η μεγαλύτερη τρέλα είναι να προσποιείστε ότι τίποτε απ' όλα αυτά δε συμβαίνει και ύστερα να αναρωτιέστε γιατί τα παιδιά σας συμπεριφέρονται τρελά.

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Σύμπτωση ή κάτι άλλο;


Μια νύχτα γεμάτη αστέρια, μια γυναίκα βγαίνει στο μπαλκόνι της και θαυμάζει τον γεμάτο μικρά διαμαντάκια ουρανό. Τα μάτια της τρέχουν δάκρυα αναζητώντας να βρει τις απαντήσεις που θα θεραπεύσουν τη ραγισμένη της καρδιά. Νιώθει μόνη, απελπισμένη. "Θεέ μου", φωνάζει, "αν είσαι εδώ, δείξε μου τον εαυτό σου. Δεν αντέχω άλλο μόνη μου". Ξαφνικά, ένα αστέρι πέφτει σχίζοντας τον ουρανό μπροστά της. Η καρδιά της σταματά. Δεν πιστεύει στα μάτια της.
Ήταν αυτό το πράγμα ο Θεός;
Κάποιος θα έλεγε ναι. Κάποιος άλλος θα έλεγε ότι ήταν σύμπτωση. Ένα απρογραμμάτιστο τυχαίο γεγονός. Ένα απρογραμμάτιστο τυχαίο γεγονός, που απρογραμμάτιστα επέλεξε εκείνο το απρογραμμάτιστο λεπτό για εκείνο το απρογραμμάτιστο συμβάν.
Το γεγονός ότι συνέβη ακριβώς τότε, δεν έχει καμία σημασία παρά μονάχα τη σημασία που του δίνει κάποιος.
Στην παραπάνω ιστορία, ποια σημασία δίνεις εσύ στον διάττοντα αστέρα, που έπεσε ακριβώς εκείνη τη στιγμή που η γυναίκα ζητούσε από το Θεό να της δώσει ένα σημάδι της ύπαρξής Του;
Τι πιστεύεις ότι θα επέλεγε σαν απάντηση η γυναίκα;
Ακριβώς αυτό. Γι' αυτήν ήταν ο Θεός.
Ο Θεός επικοινωνεί με τους ανθρώπους συνεχώς. Δεν σταμάτησε να μιλάει πριν από 2.000 χρόνια, ούτε έχει διαλέξει μερικά μόνο άτομα στα οποία αποκαλύπτεται. Αποκαλύπτει τον εαυτό Του σε όλα τα ανθρώπινα όντα, όμως μόνον λίγα έχουν αγκαλιάσει αυτές τις αποκαλύψεις, τις είδαν έτσι όπως είναι, τις κράτησαν μέσα τους σαν ιερές - κι έτσι φαίνεται σαν να τις λαμβάνουν πολύ λίγα.
Ο Θεός - η δύναμη, η ενέργεια, το σχέδιο, η εμπειρία που μερικοί αποκαλούν Θεότητα - δείχνει τον εαυτό Του/Της στη ζωή σου με τον τρόπο που ταιριάζει περισσότερο στο χρόνο, το χώρο και την κατάσταση που επικρατούν. Αποκαλείς αυτή την εμπειρία είτε "Θεό" ή αλλιώς - σύμπτωση, συχρονισμό, τυχαίο γεγονός, οτιδήποτε. Όπως και να την αποκαλείς δεν αλλάζει αυτό που είναι - απλά δείχνει το δικό σου σύστημα πεποιθήσεων.
Αν πιστεύεις ότι ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζεται η Ζωή σε σένα τώρα είναι ο Θεός, θα τον δεις σαν Θεό. Αν δεν πιστεύεις ότι ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζεται η Ζωή σε σένα τώρα είναι ο Θεός, δεν θα τον δεις σαν Θεό. Μερικοί λένε ότι πρώτα βλέπεις και μετά πιστεύεις, αλλά Εγώ σου λέω πως πρώτα πιστεύεις και μετά βλέπεις.

Από το βιβλίο "Ο Θεός του Αύριο" του Νηλ Ντόναλντ Ουώλς.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

Αγάπη χωρίς όρους και όρια;


Αν δεν μπορείς να δώσεις καταφατική απάντηση σε αυτή την ερώτηση, τότε δεν μπορείς να λες ότι καταλαβαίνεις τι σημαίνει να αγαπάς ολοκληρωτικά. Καταλαβαίνεις τι λένε οι λέξεις, αλλά δεν ξέρεις τι σημαίνουν. Από πρακτική άποψη, δεν έχουν νόημα. Αυτό είναι σήμερα το πρόβλημα με τη λέξη αγάπη και με τη φράση σ' αγαπώ.
Οι άνθρωποι τη λένε αυτή τη φράση, αλλά πολλοί δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει - τι πραγματικά σημαίνει - να αγαπάς κάποιον άλλον. Καταλαβαίνουν τι σημαίνει να χρειάζεσαι κάποιον άλλον, να θέλεις κάτι από κάποιον άλλον, και είναι μάλιστα και πρόθυμοι να δώσουν κάτι σε αντάλλαγμα γι' αυτό που χρειάζονται και θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αληθινά να αγαπάς, να αγαπάς αληθινά.
Πολλοί έχουν αντιμετωπίσει πραγματικό πρόβλημα, πραγματική πρόκληση με τη λέξη "αγάπη" και τη φράση "σ' αγαπώ".
Φυσικά όλες οι γήινες αγάπες είναι προσωρινές και βραχύβιες, ακόμα και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής, μια συντροφικότητα που κρατάει μισόν αιώνα και παραπάνω, είναι βραχύβια σε σύγκριση με τη ζωή της ψυχής, που είναι δίχως τέλος. Κι αυτό η ψυχή θα το αντιληφθεί, αν όχι νωρίτερα, τότε τη στιγμή αυτού που αποκαλείται θάνατος. Γιατί η ψυχή γνωρίζει εκείνη τη στιγμή ότι δεν υπάρχει θάνατος, ότι η ζωή είναι παντοτινή και ότι πάντα υπήρχε, σε έναν κόσμο δίχως τέλος.
Όταν το συνειδητοποιήσει αυτό η ψυχή, θα συνειδητοποιήσει επίσης και την προσωρινή φύση αυτού που θεωρείται μόνιμη αγάπη. Και τότε, στο επόμενο ταξίδι της στην υλική ζωή, θα κατανοήσει πιο βαθιά, θα θυμηθεί πιο εύκολα και θα γνωρίζει πως όλα όσα αγαπάει κάποιος στην υλική ζωή είναι βραχύβια, παροδικά. Όμως, παρόλο που οι εμπειρίες της αγάπης είναι προσωρινές, η ίδια η αγάπη είναι αιώνια. Οι εμπειρίες της είναι μόνο οι εδώ και τώρα εκφράσεις μιας αγάπης που είναι παντού, πάντα. Η ζωή όλη είναι αγάπη. Η αγάπη είναι το νόημα της ίδιας της ζωής. Κατά συνέπεια, κάθε πράξη αγάπης είναι ζωή που εκφράζεται στο ύψιστο επίπεδο. Το γεγονός ότι κάποια εμπειρία είναι προσωρινή ή σχετικά σύντομη δεν της αφαιρεί το νόημα. Και μάλιστα, μπορεί να της δίνει περισσότερο νόημα.

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2008

Οι ανθρώπινες σχέσεις Β'


Τότε, εμφανίζεται στον τοίχο μια μικρή κουκίδα. Είναι σαν να ήρθε κάποιος με ένα στυλό και να πιτσίλισε μια σταγόνα μελάνι. Κανείς δεν ξέρει πώς εμφανίστηκε εκεί η κουκίδα, αλλά δεν έχει σημασία, επειδή αυτή η κουκιδίτσα σε έσωσε.
Τώρα υπάρχει κάτι άλλο. Υπάρχεις Εσύ και υπάρχει και η Κουκίδα Στον Τοίχο. Ξαφνικά μπορείς και πάλι να πάρεις κάποιες αποφάσεις, μπορείς και πάλι να έχεις κάποιες εμπειρίες. Η κουκίδα είναι εκεί. Αυτό σημαίνει ότι εσύ πρέπει να είσαι εδώ. Η κουκίδα είναι μικρότερη από σένα. Εσύ είσαι μεγαλύτερος απ' αυτήν. Αρχίζεις και πάλι να προσδιορίζεις τον εαυτό σου - σε σχέση με την Κουκίδα Στον Τοίχο. Η σχέση σου με την κουκίδα γίνεται ιερή, επειδή σου ξανάδωσε μια αίσθηση του εαυτού σου.
Μετά εμφανίζεται ένα γατάκι στο δωμάτιο. Δεν γνωρίζεις ποιος τα προκαλεί όλα αυτά, αλλά νιώθεις ευγνωμοσύνη, γιατί τώρα μπορούν να παρθούν και κάποιες άλλες αποφάσεις. Το γατάκι φαίνεται να είναι πιο απαλό από σένα. Όμως εσύ φαίνεται να είσαι πιο έξυπνος απ' αυτό (μερικές φορές, τουλάχιστον). Εκείνο ειναι ταχύτερο. Εσύ είσαι δυνατότερος.
Αρχίζουν να εμφανίζονται κι άλλα πράγματα στο δωμάτιο κι εσύ αρχίζεις να επεκτείνεις τον προσδιορισμό του εαυτού σου. Και τότε καταλαβαίνεις. Μόνο με την παρουσία ενός άλλου πράγματος μπορείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Αυτό το κάτι άλλο είναι αυτό που δεν είσαι. Επομένως, στην απουσία αυτού που δεν είσαι, εκείνο που είσαι... δεν είναι.
Έχεις θυμηθεί μια τεράστια αλήθεια και ορκίζεσαι να μην την ξαναξεχάσεις ποτέ. Καλοδέχεσαι με ανοιχτές αγκάλες κάθε άλλον άνθρωπο, τόπο και πράγμα. Δεν απορρίπτεις τίποτε από αυτά, επειδή τώρα βλέπεις πως ό,τι εμφανίζεται στη ζωή σου είναι μια ευλογία που σου παρουσιάζει μια μεγαλύτερη ευκαιρία να προσδιορίσεις ποιος είσαι και να γνωρίσεις έτσι τον εαυτό σου. Τώρα θα κατάλαβες την αξία των άλλων ανθρώπων γύρω σου. Ακόμα και εκείνου του κακού γείτονα που σε τυραννά. Εσύ, θα ήθελες να γίνεις σαν κι αυτόν; Αν το κάνεις, για να τον εκδικηθείς, καθώς θα συγκρίνεις τον εαυτό σου μαζί του, θα αποδειχθείς ίδιος μ' εκείνον. Ο κακός γείτονας σου είναι εκεί για να σου δείχνει τι να μην γίνεις. Ευλόγησέ τον.

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2008

Οι ανθρώπινες σχέσεις Α'


Μέσα από τις σελίδες των τριών βιβλίων της σειράς "Συζήτηση με το Θεό", έμαθα πως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι ιερές. Είναι οι πιο σημαντικές πλευρές της ζωής, επειδή μέσα από αυτές εκφράζω και βιώνω το ποιος είμαι και ποιος επιλέγω να είμαι. Και όχι απλώς οι σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους, αλλά οι σχέσεις μου με τα πάντα, παντού. Η σχέση μου με τη Ζωή και με όλα της τα στοιχεία. Η σχέση μου με το χρήμα, την αγάπη το σεξ και το Θεό - τους τέσσερις ακρογωνιαίους λίθους της ανθρώπινης εμπειρίας.
Η σχέση μου με τα πάντα προσδιορίζει ποιος και τι είμαι, επειδή χωρίς μια σχέση με κάτι άλλο, δεν μπορώ να δημιουργήσω, να γνωρίσω και να βιώσω οτιδήποτε έχω αποφασίσει σε σχέση με τον εαυτό μου. Ή, με άλλα λόγια, στην απουσία αυτού που δεν είμαι, αυτό που είμαι... δεν είναι.
Παράδειγμα:
Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε ένα λευκό δωμάτιο χωρίς γωνίες, με λευκούς τοίχους, λευκό πάτωμα, λευκό ταβάνι. Φαντάσου ότι αιωρείσαι σ' αυτόν το χώρο από κάποια αόρατη δύναμη. Μένεις κρεμασμένος εκεί, στον αέρα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να βλέπεις τη λευκότητα. Για πόσο νομίζεις ότι θα "υπάρχεις" στην εμπειρία σου;
Η απάντηση είναι: Όχι, για πολύ. Θα έχανες το νου σου σύντομα. Τη στιγμή που χάνεις το νου σου, παύεις να υπάρχεις στην εμπειρία σου. Ο νους σου είναι το μέρος σου εκείνο που του έχει δοθεί το έργο να βγάζει νόημα από όλα τα εισερχόμενα στοιχεία, και χωρίς στοιχεία να εισέρχονται, ο νους σου δεν έχει τίποτε να κάνει. Τη στιγμή που χάνεις το νου σου, παύεις να υπάρχεις στην εμπειρία σου. Δηλαδή παύεις να γνωρίζεις οτιδήποτε συγκεκριμένο σχετικά με σένα. Είσαι μεγαλόσωμος; Μικρόσωμος; Δεν μπορείς να ξέρεις, επειδή δεν υπάρχει τίποτε έξω από σένα για να συγκριθείς. Είσαι καλός; Είσαι κακός; Δεν μπορείς να ξέρεις. Υπάρχεις; Ούτε κι αυτό μπορείς να το ξέρεις, γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Μπορείς να το διανοείσαι όσο τραβάει η ψυχή σου, αλλά δεν μπορείς να το βιώσεις; Τι περιμένεις λοιπόν; Περιμένεις να συμβεί κάτι που να τα αλλάξει όλα.

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2008

Η νέα χιλιετία


Βρισκόμαστε ήδη στον όγδοο χρόνο της νέας χιλιετίας και οι αλλαγές έχουν αρχίσει αμυδρά να διαφαίνονται στον ορίζοντα. Είναι το πρόγραμμα της νέας χιλιετίας που κάνει δειλά-δειλά την παρουσία του. Εμείς το δημιουργήσαμε και το έχουμε θέσει σε κίνηση. Οι άνθρωποι ευθυγραμμίζονται μαζί του παντού. Ενώνουν τα χέρια σ' αυτή την αναδημιουργία. Η Ανατολή συναντά τη Δύση. Οι λευκοί αγκαλιάζουν τους έγχρωμους. Οι θρησκείες συγχωνεύονται, οι κυβερνήσεις προσαρμόζονται, οι οικονομίες διευρύνονται. Στο κάθε τι, προχωράμε σε παγκόσμια προσέγγιση, υιοθετούμε παγκόσμια προοπτική, δημιουργούμε παγκόσμιο σύστημα. Είναι κάτι που το νιώθουμε ακόμα και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε.
Θα υπάρξει χάος πριν την αλλαγή. Αυτό είναι φυσικό εν όψει κάθε αλλαγής τέτοιου μεγέθους. Γιατί δεν αλλάζουμε απλώς τον τρόπο που δρούμε, αλλάζουμε ολόκληρη την ιδέα μας σχετικά με το Ποιοι Είμαστε ως άτομα, ως σύνολο εθνών, ως είδος. Κι έτσι, θα υπάρξει χάος που θα δημιουργηθεί κυρίως από εκείνους που δε θέλουν να αλλάξουν, που δεν μπορούν να δεχτούν το τέλος του "καλύτερου" και το Νέο Ευαγγέλιο της Ενότητας. Θα υπάρξουν επίσης και κάποιοι που απλώς φοβούνται ότι μια τέτοια αλλαγή θα προκαλέσει απώλεια του ελέγχου πάνω σε όλη τους τη ζωή, παράδοση της προσωπικής και εθνικής τους ταυτότητας. Τίποτε από αυτά δε θα συμβεί.
Η αλλαγή δε θα σημαίνει την εξαφάνιση των εθνικών ή πολιτισμικών διακριτικών στοιχείων. Δε θα σημαίνει ότι δε θα τιμούνται οι παραδόσεις, δε θα σημαίνει την αποκήρυξη της εθνικής κληρονομιάς ή τη διάλυση των οικογενειών, των φυλών ή των κοινοτήτων. Αντίθετα, η αλλαγή θα προκαλέσει την ισχυροποίηση αυτών των δεσμών, καθώς θα αντιληφθούμε ότι θα μπορούμε να τους βιώνουμε χωρίς να χρειάζεται να το κάνουμε εις βάρος των άλλων.
Η αλλαγή δε θα σημαίνει το τέλος αυτού που μας κάνει διαφορετικούς, αλλά μόνο το τέλος αυτού που μας διαιρεί. Διαφορά και διαίρεση δεν είναι το ίδιο.

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008

Φίλος με το Θεό;


Μπορείς να γίνεις φίλος με το Θεό; Ξέρεις τι σημαίνει να είσαι φίλος με το Θεό;
Σημαίνει να έχεις μια σοφία μέσα σου, οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος, παντού. Σημαίνει να μην αναρωτηθείς ποτέ ξανά τι να κάνεις, πώς να είσαι, πού να πας, πότε να δράσεις ή γιατί να αγαπήσεις. Όλα τα ερωτήματα εξαφανίζονται όταν είσαι φίλος με το Θεό, επειδή θα σου φέρνει όλες τις απαντήσεις.
Στην πραγματικότητα, δε θα σου φέρνει καμιά απάντηση, αλλά θα σου δείχνει απλώς ότι τις έχεις φέρει μαζί σου όταν ήρθες σε τούτη τη ζωή. Ότι τις είχες πάντα. Θα σου δείξει πώς να τις κάνεις να εμφανίζονται, πώς να τις κάνεις να ακτινοβολούν από την ύπαρξή σου μπροστά σε κάθε πρόβλημα, κάθε πρόκληση, κάθε δυσκολία, έτσι ώστε, τελικά, τα προβλήματα, οι προκλήσεις και οι δυσκολίες δε θα είναι πια μέρος της ζωής σου, αλλά θα αντικατασταθούν από απλές εμπειρίες.
Για τον έξω κόσμο μπορεί να φαίνεται ότι, στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Και, στην πραγματικότητα, μπορεί να μην έχει αλλάξει τίποτα. Μπορεί να συνεχίζεις να αντιμετωπίζεις τις ίδιες συνθήκες. Μόνο εσύ θα αισθάνεσαι τη διαφορά. Μόνο εσύ θα παρατηρείς την αλλαγή. Θα είναι μια εμπειρία του εσωτερικού σου κόσμου - κι όμως θα αρχίσει να επηρεάζει και τον εξωτερικό. Και ενώ οι άλλοι μπορεί να μη βλέπουν καμιά αλλαγή στις συνθήκες της ζωής σου, θα δουν μια αλλαγή σε σένα. Θα αναρωτηθούν γι' αυτή την αλλαγή. Θα τη θαυμάσουν. Και, κάποια στιγμή, θα σε ρωτήσουν γι' αυτήν.
Να τους πεις την αλήθεια. Η αλήθεια θα τους ελευθερώσει. Πες τους ότι εξακολουθείς να έχεις πονόδοντους. Εξακολουθείς να πληρώνεις λογαριασμούς. Εξακολουθείς να φοράς το παντελόνι σου βάζοντας ένα-ένα τα πόδια σου στα μπατζάκια. Πες τους ότι ακόμα αντιμετωπίζεις συνθήκες που μπορούν να φέρουν μια ζωή τα πάνω-κάτω. Πες τους ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει, εκτός από την εμπειρία σου. Τώρα πια θυμάσαι, πλήρως, Ποιος Πραγματικά Είσαι. Έχεις γίνει Ένα με το Παν το Υπάρχον.