Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - Δ'


Η παραβολή των Darklanders συνεχίζεται...

-Αυτό που πρέπει να καταλάβεις για την τρίτη ομάδα, τους Ενωποιούς (Unifiers), είναι ότι δεν υπηρετούν απαραίτητα τον εαυτό τους ή τους άλλους. Ξέρουν ότι ο «άλλος» και ο «εαυτός» είναι τελικά το ίδιο ον. Ξέρουν ότι αυτό που κάνεις στον "άλλο" αυτόματα και άμεσα το κάνεις στον εαυτό σου. Έτσι, ενώ είναι καλοί και αγαπητοί και ευγενικοί κατά κανόνα (επειδή έτσι θα ήθελαν να τους φερθεί κάποιος), δεν θα έμπαιναν αυτόματα και στη διαδικασία να υπηρετούν τον εαυτό τους ή τους άλλους. Η όλη έννοια της "υπηρεσίας" δεν έχει μεγάλη σημασία γι’ αυτούς. Ένας Unifier έχει κατανοήσει ότι κάθε ένα από τα σωμάτια της ενότητας (oneness) είναι απολύτως και εντελώς μοναδικό. Και αν κάθε σωμάτιο εύρισκε αυτό που είναι η μεγαλύτερη ευδαιμονία και χαρά του και απλά τις εκφράζει, τότε όλα θα ήταν καλά. Επειδή, βλέπεις, δεν υπάρχουν δυο σωμάτια ενότητας που να βιώνουν ακριβώς την ίδια χαρά. Έτσι, κάθε ον θα αγαπιόταν για το μοναδικό πράγμα που έχει να προσφέρει. Κι αυτό που έχει να προσφέρει θα ήταν το απολύτως απαραίτητο για για κάποιον άλλο.

Για τους Unifiers δεν υπάρχει έλλειψη ή ανταγωνισμός. Υπάρχει ισορροπία και τελειότητα. Και αντί να εμπλέκονται σε διάφορες ενέργειες, θα επέλεγαν απλά «να είναι». Να εξερευνούν και να βλέπουν... να ταξιδεύουν στην καρδιά του Θεού και να βρίσκουν αυτόν που τους καλεί να του δώσουν το μοναδικό, το μεγαλύτερο δώρο τους. Και τότε θα εξέφραζαν την αγάπη και τη χαρά τους.

-Ακούγεται όμορφο. Αλλά υπάρχει κάτι που πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Πώς μπορείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου ως ΕΝΑ με όλους και όλα τα άλλα χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου; Θέλω να πω, καταλαβαίνω εννοιολογικά την ενότητα, αλλά αν είναι αλήθεια το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός μεταξύ εμένα και οποιουδήποτε άλλου …τότε …πώς μπορώ να είμαι ακόμα εγώ;

-Η ερώτησή σου αφορά την ατομικότητα… αναφέρεσαι στην απώλεια της ταυτότητάς σου. Θα σου αφιερώσω μια στιγμή από την ιστορία των Darklanders -κάνοντας μια γρήγορη εκτροπή από το θέμα- που λέγεται: «Η παρομοίωση του ουράνιου τόξου».
Φαντάσου ότι υπάρχει ένα ουράνιο τόξο και είσαι ένα από τα χρώματα. Εσύ και όλα τα υπόλοιπα αδέρφια σου μπορεί να φαίνεστε εξατομικευμένα και χωριστά εκεί πάνω στον ουρανό. Αλλά είστε όντως;

-Ω, βλέπω. Όχι. Τα χρώματα είναι συνεχή, έτσι δεν είναι;

-Ναι, αυτό που φαίνεται είναι μια αδιάσπαστη, αδιαίρετη, συνεχής εξάπλωση φωτεινών συχνοτήτων. Είναι ο παρατηρητής που αποφασίζει με το μυαλό του να ξεχωρίσει μια ή πολλές από αυτές τις συχνότητες και να προσδιορίσει την περιοχή σαν μια κίτρινη ζώνη και την άλλη σαν μια πράσινη ζώνη, για παράδειγμα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σημείο όπου το ένα χρώμα σταματάει και το άλλο ξεκινάει. Δεν υπάρχει μια "μπάντα" οποιουδήποτε χρώματος, εκτός από το ότι μπορείς εσύ να επιλέξεις να την φανταστείς.

-Έτσι λες ότι όλα τα χρώματα είναι στην πραγματικότητα ένα. Απλά μοιάζουν ξεχωριστά επάνω στον ουρανό. Και από αυτό μπορούμε να κατανοήσουμε πώς ένα πλάσμα μπορεί να αντιληφθεί ότι έχει διαφορετικό ή μοναδικό χαρακτήρα, αλλά ταυτόχρονα να γνωρίζει ότι είναι στην πραγματικότητα και μέρος του ΕΝΟΣ φωτεινού λευκού φωτός.

-Μου αρέσει έτσι όπως το θέτεις. Ναι. Και μπορούμε να κάνουμε και μιαν άλλη ευχάριστη μικρή παρατήρηση. Τι θα είχες να πεις αν μάθαινες ότι δεν υπάρχει ουράνιο τόξο εκεί; Ότι όλα είναι μια ψευδαίσθηση του νου; Υπάρχει μόνο φως και υπάρχει και υγρασία. Η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των δύο έχει ως αποτέλεσμα να πιστεύεις ότι βλέπεις τα χρώματα στον ουρανό. Αλλά τι πραγματικά βλέπεις; Σταγόνες βροχής ή ακτίνες ήλιου;

-Υποθέτω και τα δυο.

-Τότε γιατί ένα άλλο άτομο που στέκεται σε λίγο διαφορετικό τόπο από σένα θα έβλεπε το ουράνιο τόξο σε διαφορετικό επίσης μέρος από σένα; Αυτό γίνεται επειδή δυο παρατηρητές που βρίσκονται μερικά μέτρα μακριά ο ένας από τον άλλο, βλέπουν διαφορετικές σταγόνες βροχής οι οποίες συμμετέχουν στο φαινόμενο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπάρχει κι ένας τρίτος παράγοντας. Το φως, η υγρασία και …εσύ, ο παρατηρητής. Η αποκλειστική δική σου οπτική είναι ο τρίτος παράγοντας. Σε κάθε παρατηρητή το ουράνιο τόξο φαίνεται λίγο διαφορετικό και εξαρτάται από την τοποθεσία στην οποία βρίσκεται.

-Και ποια είναι η μεγάλη πνευματική αλήθεια που βγαίνει από αυτό;

-Μου φαίνεται ότι πρέπει να κάνω εγώ όλη τη δουλειά. Καλά. Ας επιστρέψουμε σε σένα και σε όλα τα άλλα αδέλφια σου, τα χρώματα. Δεν υπάρχετε σε κάποιο κενό. Έχετε τις δικές σας εμπειρίες το καθένα και κάθε παρατηρητής με τον οποίο αλληλεπιδράτε σας βλέπει ελαφρώς διαφορετικά. Θέλω να το θυμάσαι αυτό, θα μας χρησιμεύσει αργότερα.

-Για περίμενε. Αν είμαι εγώ… ας πούμε ότι είμαι το κίτρινο χρώμα στο ουράνιο τόξο... και εκατό άνθρωποι με κοιτάζουν και ο καθένας με βλέπει λίγο διαφορετικά… τότε… ποια εκδοχή του εαυτού μου είμαι;

-Ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Και άλλη μία: σε βλέπουν όπως είσαι; Ή σε βλέπουν όπως αυτοί είναι;

-Ωραία, τώρα κάνουμε κύκλο!

-Όντως. Και ελπίζω να κατάλαβες από αυτή την παρομοίωση ότι είναι πολύ δυνατό να έχεις τη δική σου μοναδική ταυτότητα και τα δικά σου χαρακτηριστικά κι όμως να έχεις την απόλυτη επίγνωση της ενότητάς σου με όλα τα υπόλοιπα χρώματα και ακόμα να έχεις επίγνωση της ενότητάς σου με τον παρατηρητή και της ενότητάς σου με όλα τα άλλα φαινόμενα που συνιστούν την ύπαρξή σου.

-Ουάου… πολύ καλό, σ’ ευχαριστώ.

-Και τώρα ας πάμε πάλι πίσω στην παραβολή μας…

-Τσ τσ τσ! Γίνεται επικών διαστάσεων η συζήτηση! Λέγαμε λοιπόν ότι υπήρχαν αυτοί οι Unifiers που πίστευαν ότι όλοι ήταν ΕΝΑΣ. Και έτσι δεν έσπευσαν να υπηρετήσουν κανέναν ιδιαίτερα. Απλά παρατηρούσαν τα πράγματα και παρέμεναν τριγύρω.

-Ακριβώς.

-Δεν βαριόντουσαν;

-Το αντίθετο. Όσα λιγότερα κάνεις και όσο περισσότερο απλά είσαι, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στον Θεό. Με αυτό, εννοώ ότι η εμπειρία σου για τον εαυτό σου ανυψώνεται και είσαι σε θέση να γίνεις μια όλο και μεγαλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Είσαι σε θέση να επεκτείνεις τη συνειδητότητά σου. Οι πιο εκπληκτικές, υπερβατικές και ευτυχισμένες εμπειρίες που έχουν οι άνθρωποι από το βαθύ διαλογισμό προέρχονται επειδή μένουν ακίνητοι και σε ηρεμία. Με το να μην σκέφτονται ούτε μια σκέψη. Απλά να είναι.

-Έτσι λοιπόν, τι βίωσαν αυτοί οι Unifiers;

-Αυτό που θα βίωναν εξαρτάται από αυτό που θα δημιουργούσαν. Αλλά ας το κάνουμε λίγο πιο εύκολο. Ας επιλέξουμε έναν από αυτούς και ας δούμε τι έζησε…

-Εντάξει. Έχουμε ένα όνομα γι' αυτόν;

-Ας τον ονομάσουμε ...«Χαρούμενο».

-Χαρούμενο; Όπως ένας από τους 7 νάνους;

-Πρόκειται για παραβολή… μια ιστορία που δείχνει κάτι για τη ζωή.

-Εντάξει. Παρακαλώ συνέχισε. Τι βίωσε ο Χαρούμενος;

-Λοιπόν, ο Χαρούμενος αγαπούσε τη ζωή. Εύρισκε χαρά σε όλες τις εμπειρίες. Έτσι, όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκαλωσιά και έφτασε στους Φωτεινούς Τόπους, κοίταξε γύρω του και έμεινε έκθαμβος από την ομορφιά που είδε γύρω του. Εκτίμησε βαθιά όλα τα θαυμάσια που υπήρχαν εκεί. Ανακάλυψε ότι η χαρά του τον έκανε ακόμα πιο λαμπερό. Στη συνέχεια ανακάλυψε ότι όταν έκλεινε τα μάτια του και απλά απολάμβανε με σεβασμό την εμπειρία, μπορούσε να κάνει υπέροχα ταξίδια μέσα του, στη δική του συνειδητότητα. Και μια μέρα ανακάλυψε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης.

-Εννοείς πέρα από τους Φωτεινούς Τόπους;

-Κατά κάποιο τρόπο. Ήρθε στην κατανόηση ότι οι Φωτεινοί Τόποι ήταν φωτεινοί όχι εξαιτίας της θέσης που βρίσκονταν αλλά εξαιτίας της επίγνωσης που είχαν οι εκεί κατοικούντες. Ως εκ τούτου και οι Σκοτεινοί Τόποι, προφανώς, δεν ήταν σκοτεινοί επειδή βρίσκονταν μέσα στη γη αλλά επειδή οι κάτοικοι είχαν πολύ χαμηλότερο επίπεδο συνειδητότητας και πιστεύω που πίστευαν ως πραγματικότητα. 
Μετά έφτασε σε ακόμα μεγαλύτερη επίγνωση. Ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται πάνω, κάτω, πέρα μακριά ή έξω από τον εαυτό και ότι η αλλαγή θα ερχόταν εκ των έσω. Έτσι ακινητοποίησε το νου του και παρατήρησε τι συνέβαινε μέσα του. Περίμενε το φως. Του πήρε κάμποσο χρόνο να πειθαρχήσει το νου να μην κάνει διάφορες σκέψεις αλλά τελικά ανακάλυψε μέσα του μια ολόκληρη πραγματικότητα. Ένα νέο επίπεδο γνώσης. Ανακάλυψε ότι δεν ήταν ον με κάποιο εσώτερο φως, αλλά ον φτιαγμένο μόνο από καθαρό φως! Και εκεί, μέσα του, μπορούσε να αλληλεπιδράσει με άλλα όντα φωτός. Εκείνος και αυτά μπορούσαν να παίζουν και να δημιουργούν μαζί. Ήταν ΕΝΑ κι όμως ξεχωριστά.

-Σαν το ουράνιο τόξο.

-Ακριβώς. Στο επίπεδο που βρισκόταν μπορούσε να βιώνει τον εαυτό του ως ένα χρώμα του ουράνιου τόξου που είναι ξεχωριστό αλλά και ένα με όλα τα άλλα χρώματα… έχοντας παράλληλα και επίγνωση για το ποιος ήταν, έχοντας δηλαδή επίγνωση του Εαυτού.

-Και μετά; Τι έγινε;

-Ε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι «έζησε αυτός καλά κι εμείς καλύτερα» και θα ήταν αλήθεια. Θα μπορούσαμε να πούμε επίσης ότι «έλαβε αυτό που δημιούργησε» επειδή κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά η ιστορία θα ήταν ανολοκλήρωτη. Βλέπεις, στο επίπεδο του φωτεινού σώματος που είχε φτάσει, είχε επίγνωση και όλων των άπειρων πραγματικοτήτων τις οποίες δημιουργούσε με άλλα όντα, παίζοντας μαζί τους. Επίσης γνώριζε ότι υπήρχαν και άλλες πραγματικότητες των οποίων δεν ήταν συνδημιουργός αλλά που όμως μπορούσε να εξερευνήσει και να δει τι είχαν φτιάξει άλλα όντα. Ακόμα γνώριζε ότι ήταν ένα ον που είχε ζήσει σε πολλές, πάρα πολλές άλλες πραγματικότητες οι οποίες ήταν παρούσες εκεί μπροστά του.

-Πώς είναι δυνατόν;

-Ξέρεις αυτό που ονομάζεται «ενθύμηση»; Για το ον που μιλάμε δεν ήταν μια προσπάθεια να φέρει κάτι στο νου του από το παρελθόν. Όχι. Μπορούσε να βρίσκεται εκεί ακριβώς τη στιγμή που ήθελε να θυμηθεί. Σαν να λέμε εσύ προσπαθείς να θυμηθείς την παιδική σου ηλικία και ξαφνικά βρίσκεσαι εκεί. Ξαφνικά είσαι ένα 3χρονο αγόρι στην αυλή του σπιτιού των γονιών σου κάνοντας κούνια. Έτσι ακριβώς. Και φυσικά είχε πρόσβαση σε έναν ατελείωτο αριθμό «ζωών», σε έναν άπειρο αριθμό πραγματικοτήτων.

-Σα να λέμε άπειρες ενσαρκώσεις;

-Ναι, περίπου έτσι. Αν και οι ζωές που λέω μπορεί να είναι εμπειρίες ολότελα διαφορετικές από αυτό που εσύ καταλαβαίνεις ως ζωές. Ολότελα διαφορετική εμπειρία.

-Δύσκολο να την εξηγήσεις, ε;

-Πάρα πολύ. Το σημαντικό είναι ότι ο Χαρούμενος μπορούσε να μεταβεί από την μια κατάσταση ύπαρξης σε μιαν άλλη μόλις το επιθυμούσε. Και για να επιστρέψουμε στην ιστορία μας, ο Χαρούμενος κράτησε μέσα στη συνειδητότητά του μιαν ανάμνηση. Αυτή των Σκοτεινών Τόπων. Θυμόταν ότι είχε υπάρξει εκεί μαζί με άλλα όντα που κι εκείνα είχαν υπάρξει εκεί. Και όλα μαζί τα όντα θυμήθηκαν με πόσο πόνο οι κάτοικοι με τους οποίους κάποτε είχαν ζήσει, ζητούσαν βοήθεια. Και βρέθηκαν εκεί με τα φωτεινά τους σώματα.

-Στο σπήλαιο;

-Ναι.

-Για να κάνουν τι;

-Δεν προσέχεις, έτσι; Δεν χρειαζόταν να κάνουν τίποτα. Απλά να είναι εκεί.  

-Ω! Ναι. Γύρισαν πίσω στους εαυτούς τους και έσωσαν τους εαυτούς τους!

-Έσωσαν; Δεν νομίζω να έσωσαν τους εαυτούς τους. Αγαπούσαν τους εαυτούς τους. Πήγαν εκεί με την ενθύμηση του Εαυτού και αυτή τη φορά είδαν με σαφήνεια ότι υπήρχαν άπειρες εκδοχές, κάθε εκδοχή σε ξεχωριστή χρονογραμμή. Είδαν ότι σε μια εκδοχή της ιστορίας, όλα τα όντα – οι Σκοτεινοί, οι ΥΣΑ και οι ΥΣΕ, οι Ενοποιοί – όλοι τους είχαν βρει το δρόμο προς την Ενότητα. Όλοι βρήκαν το δρόμο πίσω Σπίτι.

-Ουάου, μεγάλο σχέδιο! Αλλά στην αρχή είπαμε ότι θα μιλούσαμε για τις «Επιπτώσεις της Ενότητας». Κατανοώ ότι μιλήσαμε γι αυτό, ότι όλα είναι τέλεια κλπ. Αλλά

-Όντως. Αυτό που θέλησα να σε κάνω να καταλάβεις είναι ότι υπάρχουν πάμπολλα επίπεδα ύπαρξης στην πραγματικότητα που μένεις. Υπάρχει το βαθύτερο επίπεδο – αυτό στο οποίο ζεις – στο οποίο έχεις ολότελα ξεχάσει ότι είσαι ΕΝΑ. Υπάρχουν δυο επίπεδα παραπάνω στα οποία μπορείς να προχωρήσεις και στα οποία μπορείς επίσης να μη θυμάσαι ότι είσαι ΕΝΑ με όλα τα πάντα, αν το επιλέξεις. Αν επιλέξεις την εκδοχή ότι είσαι χώρια από τα πάντα αρνούμενος την αλήθεια, τότε μπορείς να συνεχίσεις για όσο διάστημα θέλεις να ζεις σε κατάσταση δυαδικότητας και χωρισμού. Μπορείς να κάνεις πολλά θαυμάσια πράγματα αλλά ποτέ δεν θα πας πέρα από ένα ορισμένο σημείο. 
Αν από την άλλη, δεχτείς την Ενότητα ως κάτι θεμελιώδες της ύπαρξής σου, όχι μόνο μπορείς να πας παραπέρα αλλά να έχεις πρόσβαση και σε όλες τις άπειρες πραγματικότητες.

-Για να καταλάβω… τα όντα που δεν πιστεύουν στην Ενότητα όλων, παίρνουν αυτό που πιστεύουν… χωρισμό.

-Ναι.

-Και αυτό τους περιορίζει.

-Ναι, γιατί όταν είσαι ένα με τον Θεό έχεις πολύ μεγαλύτερη δύναμη από όταν είσαι χώρια. Η ειρωνεία είναι ότι όταν είσαι ένα με τον Θεό, τότε εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν είναι ένα με τον Θεό, είναι ακόμα ένα με σένα.

-Πώς;

-Είναι δύσκολο να το καταλάβεις, ξέρω. Ας πάρουμε εσένα για παράδειγμα. Μπορείς να πιστεύεις ότι είσαι χώρια από μένα, (σημ. τ. μ. αυτός που συζητάει μαζί με τον συγγραφέα είναι ο Ανώτερος Εαυτός του) αν θέλεις, αλλά δεν είσαι. Αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς, τότε μπορείς να ζεις στη δυαδικότητα και τον πόνο ότι είσαι μόνος σου. Ή μπορείς να αναγνωρίσεις την αλήθεια της Ενότητας και να εναρμονίσεις τον εαυτό σου μαζί μου και να ταξιδεύεις στη ζωή μαζί μου και να νιώθεις αγάπη και χαρά που δεν είσαι μόνος. Είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσεις ότι τα πάντα είναι ένα με τον Θεό και μέσα στον Θεό. Ακόμα κι εκείνοι που δεν το συνειδητοποιούν και που βρίσκονται σε αέναο αγώνα για να πετύχουν το οτιδήποτε. Αν επιλέξουν να αφυπνιστούν θα βρεθούν σε μια ολότελα διαφορετική πραγματικότητα με πλήθος όντα που θέλουν να εργαστούν μαζί τους και να συν-δημιουργήσουν μαζί τους. Τότε θα αφυπνιστούν στην αληθινή τους δύναμη.

-Αρχίζω να βγάζω νόημα, τώρα.

-Θέλω να γνωρίζεις ότι οι Ανώτεροι Εαυτοί όλων των ανθρώπων που είναι ενσαρκωμένοι στη Γη γνωρίζουν για την Ενότητα όλων. Και παρόλο που οι άνθρωποι παραμένουν σε χωρισμό και μπορεί να θέλουν να σκοτώνουν ή να βλάπτουν τους άλλους, οι Ανώτεροι Εαυτοί γνωρίζουν ότι αυτή είναι μια προσωρινή, ψευδαισθητική εμπειρία. Γνωρίζουν ότι αυτοί οι «κακοί» είναι όπως οι ηθοποιοί που υποκρίνονται ότι σκοτώνουν εχθρούς, με τους οποίους όμως, στη ζωή, τους συνδέει αγάπη και εκτίμηση. Οι Ανώτεροι Εαυτοί νιώθουν αγάπη για τους άλλους Ανώτερους Εαυτούς επειδή όλοι είναι ΕΝΑ. Γνωρίζουν ότι με το να βλάπτουν τους άλλους βλάπτουν στην πραγματικότητα τους εαυτούς τους. Είναι πολλοί αλλά που όμως είναι ΕΝΑ.

-Στο επίπεδο αυτό κανένας δεν θα επιτίθετο για να βλάψει κάποιον άλλο, σωστά;

-Θα συνέβαινε μόνο αν το είχαν συμφωνήσει και τα δυο μέλη.
-Συμβαίνει κάτι τέτοιο;

-Α, ναι! Πώς αλλιώς; Πώς θα μπορούσε ο κόσμος σας να είναι έτσι όπως είναι αν δεν είχαν προσυμφωνήσει τις ενέργειες που θα κάνουν οι μεν στους δε; Όλα είναι προσυμφωνημένα. Πάντα υπάρχει ένα συμβόλαιο.

-Αν κάποιος χειραγωγεί ή σκοτώσει, ή βλάψει κάποιον άλλο, οι Ανώτεροι Εαυτοί τους το γνωρίζουν και έχουν συμφωνήσει εκ των προτέρων;

-Αυτό σου λέω. Εσείς πάνω στη Γη είστε οι δημιουργίες μας και είμαστε εσείς. Από κοινού έχουμε δημιουργήσει τον κόσμο που ζείτε. Φέρνετε κοντά σας κάποιες εμπειρίες με τις σκέψεις και τα πιστεύω σας. Είμαστε μέρος αυτού. Διευκολύνουμε τα πράγματα, με την ευρύτερη έννοια, σύμφωνα με το σχέδιο.

-Κάτι δεν μου πάει καλά εδώ. Και η ελεύθερη βούληση;

-Μα έχετε ελεύθερη βούληση! Διευκολύνουμε τα πράγματα έτσι ώστε ο καθένας να έχει ελεύθερη βούληση. Να μην παραβιάζεται κανενός η ελεύθερη βούληση.

-Μπορείς να εξηγήσεις;


(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: "The Ascension Papers" by Arn (Zingdad) Allingham
MEΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - Γ'

 
Η παραβολή των Darklanders συνεχίζεται…

-Η ιστορία των Σκοτεινών θα μπορούσε να είχε τελειώσει στο πρώτο μέρος με το να προσθέσω μόνον ότι, «Ο καθένας έλαβε ακριβώς αυτό που δημιούργησε».
Αλλά δεν θα ήταν ικανοποιητικό για εσάς. Επειδή, παρόλο που οι άνθρωποι πάντα λαμβάνουν αυτό που οι ίδιοι δημιουργούν, θέλουν να γνωρίζουν και τις λεπτομέρειες των παραβολών. Ας δούμε λοιπόν πώς εφαρμόστηκε ο κανόνας, λαμβάνεις πάντα αυτό που δημιουργείς, στην ιστορία των Σκοτεινών.
Θυμάσαι που οι περισσότεροι από τους Σκοτεινούς επέλεξαν να μην δουν το φως; …ότι οι πιο πολλοί διάλεξαν να μείνουν πίσω στους Σκοτεινούς Τόπους… σωστά;

-Σωστά.

-Ωραία. Επειδή είχαν την πεποίθηση ότι δεν μπορούσαν να δουν το φως και έτσι έπρεπε να παραμείνουν στους Σκοτεινούς Τόπους - κι αυτό θα συνεχιζόταν για πολύ καιρό ακόμα.

Η συνέχεια της ιστορίας έχει ως εξής:
Οι Σκοτεινοί παρέμειναν στο σκοτάδι τους αλλά τώρα υπήρχε μια διαφορά. Τώρα γνώριζαν ότι κάποιοι φίλοι τους ή και μέλη της οικογένειάς τους εξαφανίστηκαν. Γνώριζαν, ακόμα, ότι όσοι εξαφανίστηκαν ήταν όλοι Παρατηρητές που έλεγαν για την επιθυμία τους ν’ ανέβουν στους Φωτεινούς Τόπους. Και μετά …χάθηκαν. Το γεγονός αυτό προκάλεσε σύγχυση σ’ εκείνους τους Σκοτεινούς που παρέμειναν στο σπήλαιο και πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται, «Τι συνέβη στους Παρατηρητές; Ήρθαν οι θεοί και τους πήραν, τους τιμώρησαν για τους κακούς τους τρόπους και τους πήραν μακριά;» Κανένας δεν γνώριζε με σιγουριά τι ακριβώς είχε συμβεί αλλά όλοι καταλάβαιναν ότι ο μικρός, κλειστός, φροντισμένος κόσμος τους δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Κάτι ανεξήγητο είχε συμβεί. Και μέσα στη σύγχυσή τους πολλοί θυμήθηκαν τους αρχαίους θεούς και άρχισαν να προσεύχονται σ’ αυτούς

-Και οι Παρατηρητές; Τι απέγιναν; Σίγουρα θα έφτασαν στους Φωτεινούς Τόπους!

-Σίγουρα. Και ανακάλυψαν ότι οι Φωτεινοί Τόποι ήταν λαμπεροί όχι από κάποια λαμπερή πηγή φωτός αλλά επειδή ο καθένας από τους κατοίκους τους ήταν από μόνος του μια λαμπερή πηγή φωτός.

-Ωω, ουάου! Έλαμπε ο καθένας, δηλαδή!

-Ναι. Αυτό σήμαινε ότι ο καθένας τους είχε κατανοήσει καθαρά ότι η πραγματικότητα γύρω του ήταν όπως ήταν εκείνος. Καταλαβαίνεις; Στους Σκοτεινούς Τόπους οι άνθρωποι νόμιζαν ότι αντιλαμβανόντουσαν τον κόσμο όπως ήταν. Στους Φωτεινούς Τόπους οι άνθρωποι αντιλήφθησαν ότι ο κόσμος ήταν όπως οι ίδιοι ήταν.

-Για λίγο σιγά… δεν καταλαβαίνω.

-Εντάξει. Η αλήθεια είναι ότι ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα. Όταν βλέπεις καθαρά, τότε βλέπεις ότι η πραγματικότητά σου είναι όπως είναι, κυρίως από εκείνα που πιστεύεις βαθιά μέσα σου – αυτά που αντιλαμβάνεσαι με την καρδιά σου. Έτσι, εκείνοι που ανέβηκαν (αναλήφθηκαν) στο επόμενο επίπεδο, κατάλαβαν αμέσως ότι η πραγματικότητα που έβλεπαν γύρω τους ήταν άμεσο αποτέλεσμα των πεποιθήσεων και των επιλογών τους. Έμαθαν ότι εκείνοι δημιουργούσαν την πραγματικότητά τους. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να το κατανοήσεις. Ζεις ακόμα βαθιά στο δικό σου Σκοτεινό Τόπο. Πιστεύεις ακόμα ότι βλέπεις τα πράγματα όπως είναι. Και επειδή αυτό πιστεύεις, αυτό και βιώνεις!
Αποδέξου όμως για την ώρα ότι εκείνοι που ανέβηκαν στο επόμενο επίπεδο είχαν μια εμπειρία διαφορετική από τη δική σου.

-Εντάξει, νομίζω είναι φανερό αυτό – ένα διαφορετικό επίπεδο ύπαρξης θα είναι και αρκετά διαφορετικό από τούτο εδώ που ζω.

-Αλλά τη διαφορά δεν μπορείς να την αντιληφθείς με απόλυτη ακρίβεια επειδή δεν έχεις καμία προηγούμενη εμπειρία της.

-Σύμφωνοι.

-Λέω, λοιπόν, ότι το επόμενο επίπεδο πραγματικότητας για σένα είναι αυτό της επίγνωσης σε επίπεδο Δασκάλου (self mastery). Έχεις ακουστά για τους «Αναληφθέντες Δασκάλους»… Σε τι νομίζεις ότι είναι Δάσκαλοι; Σου λέω ότι είναι Δάσκαλοι του εαυτού τους. Έχουν αληθινή επίγνωση του εαυτού, που σημαίνει ότι πιστεύουν, ξέρουν και βιώνουν ότι αυτοί οι ίδιοι δημιουργούν εξ ολοκλήρου τη δική τους πραγματικότητα. Βλέπουν τον κόσμο έτσι όπως θέλει να τον δει ο καθένας από αυτούς. Μπορούν να δημιουργήσουν τον κόσμο τους έτσι όπως εκείνοι είναι. Και αυτά που σου λέω για το φως έχουν να κάνουν με αυτό ακριβώς. Εκπέμπουν το λαμπερό φως τους και αυτό τους δείχνει τον κόσμο όπως ο καθένας πιστεύει ότι είναι, όπως ο καθένας θέλει να τον δει.

-Ουάου. Επομένως θεωρώ ότι το επόμενο επίπεδο πραγματικότητας είναι ένας θαυμαστός τόπος.

-Μπορεί να είναι. Δυστυχώς είναι δυνατόν να φτάσει κανείς στην επίγνωση του εαυτού (self mastery) χωρίς να φτάσει παράλληλα και στη συμπαντική αγάπη.

-Αλήθεια; Και τι συμβαίνει τότε;

-Ας γυρίσουμε πίσω στην παραβολή. Θα είναι μια μακριά συζήτηση αλλά σε παρακαλώ κάνε υπομονή.

-Δεν πάω πουθενά. Έχω ενθουσιαστεί και θέλω να δω τι γίνεται στο τέλος!
-Ωραία. Στη συνέχειά μας θα χωρίσουμε τους Παρατηρητές που ανέβηκαν στους Φωτεινούς Τόπους σε τρεις ομάδες. Στην πρώτη ομάδα θα βάλουμε όλους εκείνους που τους άρεσε να υπηρετούν μόνο τα συμφέροντα του εαυτού τους (ΥΣΕ) (Αγγλικά STS = Service To Self). Είναι εκείνοι που θεωρούσαν τους εαυτούς τους πιο ικανούς από όλους τους υπόλοιπους Σκοτεινούς που άφησαν πίσω στο σπήλαιο, μιας και είχαν καταφέρει να βγουν από αυτό και ν’ ανέβουν στο φως. Έλεγαν ότι ήταν πιο δυναμικοί και πιο σοφοί από τους Σκοτεινούς μέσα στο σπήλαιο. Και παρόλο που είχαν δραπετεύσει από τα βάθη της γης, χρησιμοποιούσαν ακόμα την περιοριστική ορολογία των Σκοτεινών Τόπων. Για το λόγο αυτό θα ξεκινήσουν την ιστορία τους ξανά από εκεί.

-Εεμμ… όχι, …δεν το πιάνω. Αυτοί μόλις δραπέτευσαν από εκεί, γιατί χρειάζεται να γυρίσουν πίσω;

-Πρόσεξέ με… Είπαμε ότι λαμβάνεις αυτό που δημιουργείς, σωστά; Και όταν κατέχεις το φως τότε λαμβάνεις τάχιστα αυτό που δημιουργείς. Λαμβάνεις εκείνο πάνω στο οποίο βάζεις την προσοχή σου. Η πρώτη ομάδα, παρόλο που βρέθηκε στους Φωτεινούς Τόπους, συνέχισε να σκέφτεται με τη νοοτροπία των Σκοτεινών. Λέγανε «Είμαστε οι καλύτεροι και οι πιο φωτεινοί των Σκοτεινών». Τέτοιες ήταν οι σκέψεις τους κι έτσι έλαβαν αυτό… το «να είναι οι καλύτεροι και οι φωτεινότεροι των Σκοτεινών»! Και φυσικά είχαν ακόμα ένα κίνητρο… τώρα διέθεταν μια καινούργια δύναμη… και τι νομίζεις ότι ήθελαν να κάνουν με αυτή;

-Μμμμ…

-Δεν νομίζεις ότι αυτοί οι ΥΣΕ (Υπηρετούντες Συμφέροντα Εαυτού) άνθρωποι ίσως να είχαν κατά νου μια μικρή επιθυμία για εκδίκηση;

-Εκδίκηση; Ω, σωστά! Κάτι σαν την «εκδίκηση της ξανθιάς»…

-Μου εξηγείς αυτή τη φράση σε παρακαλώ;

-Εκδίκηση της ξανθιάς; Λοιπόν άκου… όταν βρίσκονταν στους Σκοτεινούς Τόπους αυτοί οι τύποι θεωρούνταν παράνομοι, θυμάσαι; Ήταν οι Ονειροπόλοι τους οποίους οι Ρεαλιστές θεωρούσαν ανεπιθύμητα στοιχεία της κοινωνίας. Ήταν οι «παράξενοι, οι κου-κου» που δεν απολάμβαναν κανενός σεβασμού. Κι έτσι τώρα είχε έρθει η ώρα αυτοί οι παράξενοι να πάρουν την εκδίκησή τους… κάτι σαν την αντεπίθεση των αδυνάτων.

-Αρκετά καλή η εξήγηση. Βλέπεις, αν και βρέθηκαν στους Φωτεινούς Τόπους, είχαν εγκλωβιστεί στα αρνητικά τους συναισθήματα.

-Ναι. Ακριβώς.

-Αν αποκτήσεις δύναμη αλλά δεν έχεις θεραπεύσει τις πληγές σου και δεν έχεις βρει την αγάπη, τότε πέφτεις ξανά στην παγίδα… μόνο που τώρα βρίσκεσαι σε ανώτερο επίπεδο. Αυτό που συνέβη στην ιστορία μας είναι ότι οι ΥΣΕ άνθρωποι έφεραν το φως μαζί τους πίσω στους Σκοτεινούς Τόπους. Και εφεξής θα τους ονομάζουμε «Φέροντες το Φως» (Lightbringers). Ήταν κάτι σαν «μάτια» στη χώρα των τυφλών. Αυτό σήμαινε ότι είχαν πολύ περισσότερη δύναμη από τους Σκοτεινούς του σπηλαίου.  

-Και τι έκαναν πίσω στο σπήλαιο;

-Θα σου πω. Θυμάσαι τους απελπισμένους Σκοτεινούς που είχαν αρχίσει να προσεύχονται στους θεούς να τους σώσουν από τα προβλήματα; Ό,τι ζητάς, λαμβάνεις. Αν λες ότι είσαι αδύναμος, σε σύγχυση, χαμένος, όταν λες ότι θέλεις κάποιον να έρθει να σε σώσει, να σου πει τι χρειάζεσαι, τι να κάνεις και τι ακριβώς να επιλέξεις, ότι θέλεις ένα σωτήρα να έρθει στον κόσμο σου και να πάρει από σένα τις επιλογές σου και τις δημιουργίες σου και να σου δώσει αυτό που θέλει εκείνος να δημιουργήσει για σένα κι εσύ να τον υπηρετείς και να τον λατρεύεις και να τον προσκυνάς και να κάνεις οτιδήποτε σου λέει… ε, τότε δημιουργείς ένα κόσμο γεμάτο πόνο για τον εαυτό σου. Δημιουργείς ένα άνοιγμα για κάποιον άλλο στη ζωή σου που θα παίξει αυτόν το ρόλο. Κάνεις τον εαυτό σου το τέλειο θύμα και ενώ λες ότι θέλεις ένα σωτήρα, αυτό που πραγματικά ζητάς, είναι να σου στείλει το σύμπαν ένα θύτη.

-Δεν σε παρακολουθώ.

-Λοιπόν... ήρθε τότε η ώρα να σου μιλήσω για το τρίγωνο θύμα/θύτης/σωτήρας. Αν κάτι πάει στραβά στη ζωή σου και θεωρείς τον εαυτό σου θύμα, τότε θα προτιμήσεις να πιστεύεις ότι κάποιος άλλος στο «κάνει αυτό». Αυτός ο άλλος είναι ο θύτης που είναι υπεύθυνος για τη δυστυχία σου. Και, καθώς νιώθεις ανίσχυρο θύμα, θέλεις να βρεις κάποιον άλλον που θα σε βοηθήσει να βγεις από τη κατάσταση αυτή, κάποιον που θα είναι υπεύθυνος για τη σωτηρία σου και θα βελτιώσει πολύ τη ζωή σου. Έτσι φτιάχνονται τριών ειδών σχέσεις: θύμα, θύτης και σωτήρας πάνε πάντα μαζί. Όπου υπάρχει η μία, οι άλλες δύο βρίσκονται κι αυτές εκεί. Και ενώ στην παραβολή μας οι Σκοτεινοί θεώρησαν ότι είναι θύματα και ζητούσαν κάποιον να τους σώσει, ο θύτης ήταν ο πρώτος που προσκάλεσαν στη ζωή τους. Δημιούργησαν αυτή την προϋπόθεση, αυτό το άνοιγμα.

-Δεν καταλαβαίνω. Ήθελαν κάποιον καλό να έρθει και να τους σώσει. Γιατί να προσκαλέσουν κάποιον κακό;

-Επειδή δημιουργούσαν με φόβο και αμφιβολία. Τα εργαλεία με τα οποία δημιουργείς την πραγματικότητά σου είναι τα συναισθήματά σου. Αν νιώθεις αγάπη, τότε παίρνεις αυτό που πραγματικά θέλεις. Αν νιώθεις φόβο, τότε παίρνεις αυτό που δεν θέλεις. Αν νιώθεις αμφιβολία, τότε παίρνεις ένα σάκο από ανάμεικτα πράγματα ή τίποτα. Οι Σκοτεινοί ένιωθαν φόβο μαζί με αμφιβολία και το πρώτο που πήραν ήταν αυτό που δεν ήθελαν. Και πρέπει να πάρεις αυτό που δημιουργείς, πώς αλλιώς θα μάθεις να δημιουργείς σωστά;

-Ωχ, μου είναι πολύ δύσκολο να καταλάβω. Αλλά ας πάμε παρακάτω.

-Εντάξει. Βλέπεις, οι Σκοτεινοί με το φόβο και την αμφιβολία τους δημιούργησαν μια κατάσταση, ένα άνοιγμα που ταίριαξε απόλυτα με εκείνο που δημιούργησαν οι «Φέροντες το Φως», οι οποίοι ένιωσαν μεγάλη χαρά που οι Σκοτεινοί τους θεώρησαν ως τους επιστρέφοντες θεούς που θα τους έσωζαν. Και δεν τους πείραζε καθόλου το γεγονός ότι οι Σκοτεινοί ήθελαν να τους υπηρετούν και να τους λατρεύουν. Όχι μόνο τους άρεσε αλλά άρχισαν να τους διδάσκουν και πώς «έπρεπε» να τους λατρεύουν. Τους έμαθαν ύμνους και δοξολογίες. Τους έμαθαν να προσφέρουν στους υποτιθέμενους θεούς θυσίες και δώρα και τις καλύτερες σοδειές τους. Προώθησαν τους πιο πρόθυμους Σκοτεινούς σε θέσεις εξουσίας δημιουργώντας έτσι μια ιερατική τάξη στην οποία μπορούσαν να ενταχθούν μόνο οι πιο πιστοί υπηρέτες τους. Όλοι οι υπόλοιποι Σκοτεινοί δεν ήταν τίποτα περισσότερο από σκλάβοι. Σκλάβοι του ιερατείου και των «εγωκεντρικών θεών τους» που εξαναγκάζονταν να δουλεύουν και να δουλεύουν και να δουλεύουν όλες τις ώρες που ήταν ξύπνιοι. Στην αρχή εξαναγκάστηκαν να χτίσουν μεγαλοπρεπή παλάτια για να μείνουν οι «θεοί» τους. Και μετά εξαναγκάστηκαν να χτίσουν μεγαλοπρεπείς ναούς για να κατευνάζουν το θυμό των εκκολαπτόμενων εγωισμών όλων εκείνων που υπηρετούσαν τους θεούς.

Και τότε συνέβη κάτι πολύ ενδιαφέρον. Οι θεοί άρχισαν να ζηλεύονται μεταξύ τους. Άρχισαν να ανταγωνίζονται οι μεν τους δε. Καθένας ήθελε να ασκεί περισσότερη δύναμη και έλεγχο πάνω στο λαό. Καθένας ήθελε να έχει καλύτερο παλάτι από τους άλλους. Άρχισαν τότε να διδάσκουν τους ιερείς τους πώς να συγκεντρώνουν περισσότερους πιστούς στους ναούς τους, πώς να λατρεύουν μόνο τον ένα θεό και όχι τον άλλο. Κάποιοι πιστοί άρχισαν να διδάσκονται πώς να σκοτώνουν τους πιστούς των άλλων θεών και τότε άρχισαν μεγάλοι θρησκευτικοί πόλεμοι αντεκδίκησης. Οι Σκοτεινοί για να προστατευθούν άρχισαν να χωρίζονται σε ομάδες ανάλογα με τον θεό που υποστήριζαν και κατέφευγαν σε απομακρυσμένα μέρη όπου έφτιαχναν ξεχωριστές κοινότητες και αργότερα πόλεις. Η ζωή τους γέμισε δυστυχία. Όχι μόνο έπρεπε να δουλεύουν και να χτίζουν και να υπηρετούν αλλά κατά καιρούς έπρεπε να πολεμούν με τις αντίπαλες ομάδες και να βλέπουν τις καλλιέργειες και τους αγρούς και τα ζώα τους να καταστρέφονται. Και όλα αυτά στην υπηρεσία του εγωισμού των «Φερόντων το Φως».

Όμως, μέσα από όλο αυτό κάτι νέο είχε αρχίσει να ανατέλλει στις καρδιές των Σκοτεινών. Είχαν πάψει να είναι οι αγέρωχοι Ρεαλιστές του πριν. Είχαν περάσει δια πυρός και σιδήρου και το είχαν κάνει όλοι μαζί. Είχαν επιβιώσει με το να νιώθουν συμπόνια ο ένας για τον άλλο. Αδελφός βοηθούσε αδελφό για να τα βγάλουν πέρα. Οι δεινές συνθήκες είχαν ανοίξει τις καρδιές τους. Και τώρα οι καρδιές τους έκλαιγαν καλώντας για σωτηρία. Αλλά αυτή τη φορά καλούσαν με ελπίδα. Ελπίδα, επειδή είχαν δει την αγάπη και τη συμπόνια στα μάτια των συνανθρώπων τους. Άρχισαν να ελπίζουν στην αγάπη και τη συμπόνια των θεών. Έτσι έλαβαν και πάλι αυτό που δημιούργησαν. Γιατί αυτό συμβαίνει πάντα. Να θυμάσαι…

-«Πάντα λαμβάνεις αυτό ακριβώς που δημιουργείς».

-Διάνα! Και έτσι, ποιος νομίζεις ότι ήρθε ως απάντηση των προσευχών τους;

-Δεν είμαι σίγουρος. Αν θυμάμαι καλά, είχαμε χωρίσει τους Παρατηρητές σε τρεις ομάδες, όταν ανέβηκαν στους Φωτεινούς Τόπους. Η πρώτη ομάδα ήταν οι ΥΣΕ τους οποίους έχουμε ονομάσει «Φέροντες το Φως». Υποθέτω ότι θα μιλήσεις για τη δεύτερη ομάδα και υποθέτω ότι αυτή θα δώσει μια καλύτερη απάντηση, μιαν απάντηση με περισσότερη αγάπη στο κάλεσμα των Σκοτεινών.

-Μάντεψες πολύ καλά. Ας δούμε τη δεύτερη ομάδα την οποία αποτελούσαν όσοι ενδιαφέρονταν να Υπηρετήσουν τα Συμφέροντα των Άλλων. Ήταν τα λεγόμενα ΥΣΑ (Αγγλικά STO = Service To Other) άτομα. Αυτά τα άτομα θέλησαν να αφιερώσουν τη ζωή τους στην υπηρεσία των άλλων. Ένιωθαν αγάπη και συμπόνια για τους φίλους και τα μέλη της οικογένειας που είχαν αφήσει πίσω στους Σκοτεινούς Τόπους και ήθελαν να γυρίσουν πίσω για να βοηθήσουν όπως μπορούσαν. Άκουγαν τις γεμάτες αγωνία κραυγές των Σκοτεινών για βοήθεια και ανταποκρίθηκαν. Επέστρεψαν στο σπήλαιο, είδαν τη δυστυχία και την πείνα και τον θάνατο που είχαν επιφέρει στους Σκοτεινούς οι «Φέροντες το Φως» και φρίκιασαν. 

-Μια στιγμή. Και πάλι δεν καταλαβαίνω. Υποθέτω πως τα ΥΣΕ άτομα έφτασαν πρώτα. Και πέρασαν αρκετό καιρό κάτω στο σπήλαιο χτίζοντας αυτοκρατορίες και κάνοντας πολέμους και μετά από κάτι εκατοντάδες χρόνια γύρισαν στο σπήλαιο και τα ΥΣΑ άτομα… σωστά;

 -Πολύ περισσότερο από εκατοντάδες χρόνια, φυσικά, επειδή ο χρόνος μετριέται διαφορετικά στα διαφορετικά επίπεδα ύπαρξης. Έτσι, όταν η δεύτερη ομάδα κατέβηκε στο σπήλαιο, ήταν ο κατάλληλος καιρός.

-Το βλέπω. Αλλά τότε, ποιος αποφάσισε για το πότε ήταν ο «κατάλληλος καιρός;»

-Οι ίδιοι. Τον δημιούργησε η επιθυμία τους. Επιθυμούσαν να βοηθήσουν τους άλλους. Ήθελαν να τους σώσουν από την κακή τους μοίρα. Είναι η γενναιοδωρία του πνεύματος που επιθυμεί να εκφραστεί. Βλέπεις λοιπόν; Τα άτομα ΥΣΑ πάνε πίσω στους Σκοτεινούς Τόπους ακριβώς την κατάλληλη ώρα, τότε που οι Σκοτεινοί έχουν δημιουργήσει -με την επιθυμία τους για βοήθεια- το άνοιγμα για την προσφορά των ΥΣΑ. Αυτό το άνοιγμα δεν μπορούσε να υπάρχει από την αρχή. Έπρεπε πρώτα να περάσει κάποιος χρόνος ώστε να κάνουν οι Σκοτεινοί την επιλογή να ζητήσουν βοήθεια. Βλέπεις, ένα θύμα, πριν από ένα σωτήρα χρειάζεται πρώτα ένα θύτη.

Θα σου εξηγήσω και κάτι άλλο. Θυμάσαι που οι Σκοτεινοί στο πρώτο μέρος της ιστορίας φερόντουσαν αγέρωχα και είχαν ονομάσει τους Ονειροπόλους «βάρος της κοινωνίας» και τους είχαν περιθωριοποιήσει; Θυμάσαι ότι η συμπεριφορά τους ήταν εγωκεντρική και αυταρχική; Έτσι φέρονταν στους άλλους. Αυτό ήξεραν και αυτή τη συμπεριφορά μπόρεσαν να φανταστούν ως απάντηση στο κάλεσμά τους – τότε που ήρθαν οι υποτιθέμενοι θεοί.

-Επειδή αν δεν μπορείς να φανταστείς κάτι, δεν μπορείς να το δημιουργήσεις;

-Αυτό που είπες είναι πολύ βαθύ και αληθινό. Ναι, όταν δεν μπορείς να φανταστείς κάτι, δεν μπορείς και να το δημιουργήσεις. Είναι από τα πιο δυναμικά εργαλεία δημιουργίας και ονομάζεται «φαντασία». Τώρα πίσω στην ιστορία μας. Οι άνθρωποι, όταν περνάνε πολύ τραυματικές εμπειρίες συχνά βγάζουν έναν καλύτερο εαυτό. Όταν οι Σκοτεινοί άρχισαν να νιώθουν αγάπη και να υποστηρίζουν, να συμπονούν και να φέρονται με αγάπη μεταξύ τους, σήμαινε ότι άναψε μια σπίθα στις καρδιές τους. Το φως της σπίθας άρχισε να φέγγει απαλά και ήταν η αιτία ώστε οι Σκοτεινοί να συναντήσουν τους ΥΣΑ από τους Φωτεινούς Τόπους.

-Και πώς κατάφεραν οι ΥΣΑ να τους σώσουν; Δεν φαντάζομαι να το έκαναν με άσπρα άλογα και φλογοβόλα όπλα!

-Κάποια στιγμή θα καταλάβεις τη διαφορά των γραμμών του χρόνου (timelines) και επειδή υπάρχουν πολλές χρονογραμμές, υπάρχουν και διαφορετικές λύσεις. Σε μια χρονογραμμή η επέμβαση των ΥΣΑ θα μπορούσε να γίνει με βίαιο και οργισμένο τρόπο: άγγελοι με σπαθιά που βγάζουν φλόγες δίκαιης εκδίκησης. Θα γινόταν μια μεγάλη μάχη ανάμεσα στους ΥΣΕ και τους ΥΣΑ αλλά αυτός ο τρόπος δεν ωφελεί κανένα. Και τα δυο μέρη θα πληγώνονταν, η βία θα έφερνε κι άλλη βία, οπότε η βοήθεια που θα προσέφεραν οι ΥΣΑ στους Σκοτεινούς θα ήταν μάταιη.

Σε μιαν άλλη χρονογραμμή οι ΥΣΑ έφτασαν στο σπήλαιο ως καλοί, ευγενικοί και καλοπροαίρετοι ημίθεοι. Δεν πολέμησαν με τους ΥΣΕ, δεν προκάλεσαν κανένα κακό ούτε τιμώρησαν κανένα. Αυτό που έκαναν ήταν -με όλη τη δύναμη που διέθεταν- να βοηθήσουν του Σκοτεινούς. Μεγαλειώδεις, υπέροχοι, καλοπροαίρετοι θεοί που τους δίδαξαν, τους βοήθησαν, τους θεράπευσαν και τους υπηρέτησαν με άπειρη αγάπη και καλοσύνη.

-Ααα, πολύ καλύτερη προσέγγιση αυτή τη φορά!

- Ίσως. Αλλά στην τελική, δεν πέτυχαν πολλά περισσότερα…

-Δεν το πιστεύω! Πώς γίνεται;

-Αυτή τη φορά οι Σκοτεινοί σταμάτησαν να κάνουν το οτιδήποτε για τους εαυτούς τους. Υπήρχαν οι καλοί θεοί και οι κακοί θεοί. Αν έπαιρνες το μέρος των καλών θεών, σου συνέβαιναν καλά πράγματα. Αν από την άλλη εξόργιζες τους κακούς θεούς, σου συνέβαιναν κακά πράγματα. Κι έτσι αποφάσισαν, αφού δεν είχαν καμία ισχύ, να σταματήσουν κάθε προσπάθεια. Και οι ΥΣΑ είδαν ότι απέτυχαν να τους βοηθήσουν να ανέβουν στους Φωτεινούς Τόπους. Άκουγαν τους Σκοτεινούς να απευθύνονται σ’ αυτούς λέγοντάς τους, «Δεν είμαστε σαν εσάς. Εσείς είστε θεοί. Είμαστε ανίσχυροι. Θα σας υπηρετούμε και θα κάνετε εσείς αντί για εμάς αυτό που χρειάζεται». 
Και ασχέτως με το πόσο προσπάθησαν να τους μεταπείσουν λέγοντάς τους ότι όλοι ήταν το ίδιο και ότι και εκείνοι, οι Σκοτεινοί, μπορούσαν να κάνουν τα ίδια με αυτούς, οι Σκοτεινοί δεν τους πίστευαν. Γιατί άλλωστε; Αφού ήταν προφανές ότι οι ΥΣΑ μπορούσαν να κάνουν μαγικά πράγματα και θαύματα τα οποία οι ίδιοι δεν μπορούσαν να κάνουν. Έτσι οι ΥΣΑ δεν κατάφεραν να βοηθήσουν τους Σκοτεινούς.

Υπάρχει και τρίτη χρονογραμμή. Σε αυτήν, οι ΥΣΑ είδαν την βλακεία να είναι κανείς «πάνω» από τους ανθρώπους. Και επέλεξαν να γίνουν κομμάτι των Σκοτεινών. Εισήλθαν στο παιχνίδι της ζωής με το να γεννηθούν ως παιδιά Σκοτεινών γονιών και μεγαλώνοντας να θυμηθούν τους Φωτεινούς Τόπους και το φως. Μετά θα μπορούσαν να βοηθήσουν και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.

-Είχαν μεγαλύτερη επιτυχία αυτή τη φορά;

-Ναι, σε κάποιο βαθμό. Οι «Φέροντες το Φως» γρήγορα αντιλήφθηκαν τι συνέβαινε. Όσο οι ΥΣΑ δάσκαλοι και θεραπευτές βοηθούσαν τους άλλους να θυμηθούν, τόσο οι Φέροντες το Φως άρχισαν να χάνουν την ισχύ που είχαν ανάμεσα στα πλήθη και άρχισαν να κάνουν νόμους ενάντια στη διδασκαλία του φωτός. Πήραν τις φωτεινές διδασκαλίες και τις άλλαξαν, τις διαστρέβλωσαν τόσο πολύ ώστε να εξυπηρετούνται και πάλι τα δικά τους συμφέροντα κρατώντας υποτελείς τους Σκοτεινούς που δίψαγαν να μάθουν. 

Αυτό που κατόρθωσαν οι Φέροντες το Φως ήταν να αρχίσουν οι διδασκαλίες να γίνονται στα υπόγεια και στις σπηλιές. Μυστικές ομάδες συστήθηκαν που διδάσκονταν τα μυστήρια της ύπαρξης σε κρυφά σχολεία. Και η γνώση διαδιδόταν. Κάποιες φορές ένας δάσκαλος έβγαινε και δίδασκε στην επιφάνεια και διατάρασσε το status quo. Κάποιες άλλες φορές οι οπαδοί τους επαναστατούσαν και τότε οι Φέροντες το Φως με βία και όπλα κατέστελλαν τις εξεγέρσεις. Με τους τρόπους αυτούς όμως το μήνυμα μεταφερόταν σε όλο και μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού ο οποίος αφυπνιζόταν. 
Γι’ αυτό λέω ότι αυτός ο τρόπος είχε κάποια επιτυχία. Αλλά δεν ήταν και απόλυτα επιτυχημένος. Υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που πίστευαν ότι μόνον οι θεοί ήταν ικανοί να δημιουργήσουν την πραγματικότητά τους. Μόνον οι θεοί ήταν ικανοί να τους ανεβάσουν ψηλά στους Φωτεινούς Τόπους. Πολλοί ήταν εκείνοι που δεν είχαν κατανοήσει ότι για να φύγουν από το σπήλαιο έπρεπε να αποκτήσουν κυριότητα πάνω στους εαυτούς τους. Κι έτσι μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό από τους Σκοτεινούς ήταν ικανοί να ανέβουν στους Φωτεινούς Τόπους. Και εδώ τελειώνει το δεύτερο τμήμα της ιστορίας των Σκοτεινών.

Τελειώνει κυκλικά επειδή αυτή η χρονογραμμή δεν είναι ευθεία αλλά κυκλική. Υπάρχουν σύνθετες, άπειρες  αλληλεπι-δράσεις ανάμεσα σ’ εκείνους που είχαν επιλέξει να υπηρετούν τα συμφέροντα του εαυτού τους (ΥΣΕ), εκείνους που είχαν επιλέξει να υπηρετούν τα συμφέροντα των άλλων (ΥΣΑ) και εκείνους που παρέμεναν Αναποφάσιστοι. Υπάρχει όμως ένα σημείο στο χρόνο κατά το οποίο ο κύκλος φαίνεται να τελειώνει και εκεί υπάρχει μια συγκομιδή όλων εκείνων των Αναποφάσιστων που τελικά παίρνουν μιαν απόφαση. Σταματούν να είναι Αναποφάσιστοι και ανέρχονται στο επόμενο επίπεδο είτε ως ΥΣΑ είτε ως ΥΣΕ, ή πολύ σπάνια σε μια τρίτη ομάδα Παρατηρητών.

-Ω, ναι! Ξέχασα ότι υπάρχει ακόμα μια τρίτη ομάδα. Τι κάνουν όσοι ανήκουν σ’ αυτή;

-Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να σου πω γι’ αυτούς. Πρέπει πρώτα να ολοκληρώσω το δεύτερο κομμάτι της παραβολής των Σκοτεινών. Έλεγα ότι υπάρχει ένα γεγονός στο τέλους κάθε κύκλου. Ονομάζεται συγκομιδή (harvest). Συμβαίνει όταν εκείνοι που παύουν να είναι Αναποφάσιστοι ανέρχονται στους Φωτεινούς Τόπους. Βασικά είναι ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων.

-Έτσι, με τα χρόνια, υπάρχουν όλο και λιγότεροι Αναποφάσιστοι.

-Ναι, θα μπορούσε. Όμως το σύστημα δεν είναι κλειστό και η χρονογραμμή δεν τερματίζει. Όντα από άλλα μέρη βλέπουν ότι το σπήλαιο είναι ένα πολύ όμορφο μέρος να έρθουν και να μάθουν για τους εαυτούς τους κι έτσι έρχονται για να πάρουν τις εμπειρίες που τους προσφέρουν οι Σκοτεινοί Τόποι. Από μια άποψη είναι ένα πολύ όμορφο και έξυπνο παιχνίδι. Μπορεί κανείς να πάρει μέρος σ’ αυτό μπαίνοντας ως νέος παίχτης στην αφετηρία του παιχνιδιού με την ταμπέλα του Αναποφάσιστου. 

Μπορεί να παραμείνει αναποφάσιστος για όσο διάστημα επιθυμεί και μετά, όταν βαρεθεί, μπορεί να αποφασίσει τι θέλει να γίνει: ΥΣΕ ή ΥΣΑ ή ο τρίτος τύπος που ακόμα δεν έχω αναφέρει!  Και μπορεί να παραμείνει ως ΥΣΕ ή ως ΥΣΑ για όσο διάστημα θέλει και μετά να επιλέξει τον τρίτο τύπο. Αυτό που είναι μοναδικό όσον αφορά τον τρίτο τύπο είναι, ότι είναι ο μόνος που μπορεί να επιλέξει να εγκαταλείψει το παιχνίδι ή να συνεχίσει να παίζει. Πριν σου πω λεπτομέρειες σχετικά με τον τρίτο τύπο ας θαυμάσουμε μερικά λεπτά όλη τη μαγεία του συστήματος. Μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Οι αναποφάσιστοι Σκοτεινοί, οι Φέροντες το Φως ΥΣΕ θύτες, οι ΥΣΑ σωτήρες… όλοι μαζί σε έναν αέναο χορό. Σχηματίζουν ένα τρίγωνο αυτό του θύματος/θύτη/σωτήρα που μπορεί να συνεχίζεται στην αιωνιότητα.

-Εντάξει, δεν αντέχω να περιμένω άλλο. Μπορείς να μου πεις, για τ’ όνομα του Θεού, ποιος είναι ο τρίτος τύπος;

-Αναρωτιόμουν πόσο θα άντεχες να μη ρωτήσεις… εντάξει. Θα σου πω. Ο τρίτος τύπος είναι αυτός που τον αποκαλώ Ενοποιό (Unifier). Εδώ ανήκουν όλοι όσοι γνωρίζουν ότι τα πάντα είναι ΕΝΑ. Γνωρίζουν ότι καθένας τους είναι και ΥΣΕ και ΥΣΑ και Αναποφάσιστος. Όταν κοιτάζουν ένα άλλο ον δεν το κρίνουν επειδή βλέπουν αυτό το ον ως ένα άλλο εαυτό. Γνωρίζουν ότι υπάρχει τελειότητα. Έχουν δει πραγματικά και αληθινά το φως. Όχι ένα αμυδρό φως αλλά εκείνο που λάμπει από την καρδιά κάθε όντος και που είναι αυτό που το συνδέει με την Πρωταρχική Πηγή. 

Όταν σε κοιτάζει ένα τέτοιο ον, δεν βλέπει την προσωρινή σου κατάσταση: τις ψευδαισθήσεις και τις αδυναμίες σου, τους φόβους σου… όχι, ...κοιτάζει μέσα στην καρδιά σου και βλέπει το Θεό εκεί! Όπως και όταν κοιτάζει τον εαυτό του, φυσικά. Ο Θεός είναι παντού όταν κοιτάζεις με τα μάτια του Ενοποιού. Γιατί γνωρίζεις ότι σε αυτό το παιχνίδι έχεις υπάρξει και Αναποφάσιστος, και μετά ΥΣΕ και μετά ΥΣΑ. Οπότε δεν θα κρίνεις κανέναν από αυτούς. 
Και με αυτά τα όντα, τους Ενοποιούς, θα συνεχίσουμε στο επόμενο επίπεδο της παραβολής των Σκοτεινών…

-Βλέπω ότι γίνεται μια μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία!

-Δεν έχεις ιδέα πόσο πολύπλοκη είναι. Έχω παραλείψει και έχω κόψει πολλά για να είμαι σε θέση να την αφηγηθώ.

-Ώστε είναι αληθινή αυτή η παραβολή;

-Όλες είναι αληθινές. Όλες είναι φαντασία. Ανάλογα με την οπτική από την οποία τις βλέπεις. Αυτή εδώ είναι μια ιστορία που αφηγείται πράγματα που έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν στον κόσμο σας με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Με τρόπο που ελπίζω να σας οδηγήσει σε σκέψεις. Να σας κάνει να ρωτήσετε νέα πράγματα και να βγάλετε νέα συμπεράσματα. Σας προτείνει ένα τρόπο να κατανοήσετε την κατάσταση του κόσμου σας χωρίς φόβο και θυμό. Χωρίς τη μιζέρια μιας καταστροφής της Γης τύπου Αποκάλυψης. Επειδή αυτά δεν εξυπηρετούν την ατζέντα μου αλλά την ατζέντα εκείνων που θέλουν να σας κρατάνε εδώ για να συνεχίζετε να παίζετε το παιχνίδι που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: "The Ascension Papers" by Arn (Zingdad) Allingham
MEΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη

   

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - B'

Η ιστορία των Darklanders. 

(Μια παραβολή για καλύτερη κατανόηση της ζωής στη Γη, από ένα ον του Φωτός).

-Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια φυλή ανθρώπων που ονομάζονταν Σκοτεινοί ή ‘Κάτοικοι των Σκοτεινών Τόπων’. Ζούσανε σ’ ένα τεράστιο, σκοτεινό σπήλαιο βαθιά στα έγκατα της γης. Κανένας από τη φυλή των Σκοτεινών δεν είχε ζήσει ποτέ έξω από το σπήλαιο, αλλά οι μύθοι και οι θρύλοι τους μιλούσαν για κάποια πολύ παλιά εποχή που οι θεοί τους είχαν κατέβει από τους Φωτεινούς Τόπους ψηλά στον ουρανό και είχαν δημιουργήσει τους Σκοτεινούς ανθρώπους μέσα στο τεράστιο σκοτεινό σπήλαιο και στη συνέχεια έφυγαν κι επέστρεψαν στους Φωτεινούς Τόπους τους. Λέγανε ακόμα ότι οι θεοί θα επέστρεφαν μια μέρα και θα έφερναν το φως στους Σκοτεινούς Τόπους τους. Οι Σκοτεινοί είχαν προσπαθήσει να φανταστούν πώς θα ήταν οι Φωτεινοί Τόποι, αλλά δεν τα είχαν καταφέρει αφού κανείς τους δεν είχε δει ποτέ ούτε ένα τόσο δα μικρούλι φως. Και μερικοί από τους Σκοτεινούς άρχισαν να αισθάνονται ασφυκτικά περιορισμένοι στον σκοτεινό τους κόσμο. Λαχταρούσαν να βιώσουν το μυθικό κόσμο του ουρανού.

Οι θρύλοι έλεγαν ακόμα για καταπληκτικά τοπία, ανοιχτούς χώρους και θαυμαστές εμπειρίες που ακούγονταν πολύ επιθυμητές σε μερικούς από τους κατοίκους των Σκοτεινών Τόπων οι οποίοι ένιωθαν βαθιά στην καρδιά τους την ύπαρξη αυτών των αιθέριων τοπίων και μέσα τους έκλαιγαν. Άλλοι πάλι, δήλωναν ότι όλα αυτά ήταν "ανόητες προλήψεις" και ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι πρακτικοί και να συνεχίζουν απλά τη ζωή τους όπως είναι, χωρίς να επιθυμούν τις ‘ανοησίες’. Κι έτσι δυο τύποι αναδύθηκαν: οι Ονειροπόλοι που λαχταρούσαν τη ζωή πέρα ​​από το σπήλαιο και οι Ρεαλιστές που ενδιαφέρονταν μόνο για τη ζωή όπως την είχαν γνωρίσει και τη ζούσαν.

Οι Ρεαλιστές αντί να σπαταλούν την ενέργειά τους στους μύθους, τους θρύλους και τα όνειρα, εξερευνούσαν το σπήλαιο προσπαθώντας να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη με αυτά που είχαν. Έδιναν πρακτικές λύσεις στα προβλήματά τους αντί να σπαταλούν το χρόνο τους με αυτά που δεν ήταν εφικτά. Αλλά οι Ονειροπόλοι συνέχισαν να ονειρεύονται και να προσεύχονται. Και τότε, μια μέρα, οι προσευχές τους άρχισαν να απαντώνται με απροσδόκητο τρόπο.
Οι θεοί έστειλαν ένα μικροσκοπικό, πολύ αχνό φως στους Σκοτεινούς Τόπους.

-Ένα μικρό, αχνό φως; Και πώς αυτό βοήθησε;

-Δεν βοήθησε. Αλλά και δεν έβλαψε. Βλέπεις, το μικροσκοπικό, αχνό φως ήταν διαφορετικό από το φως που γνωρίζεις. Δόθηκε στον καθένα από τους Σκοτεινούς... τοποθετήθηκε μέσα στον καθέναν από αυτούς. Αλλά ήταν τόσο μικροσκοπικό και τόσο αχνό που μόνον ο πιο παρατηρητικός μπορούσε να διακρίνει κάτι διαφορετικό. Στην πραγματικότητα ήταν τόσο αδύναμο ώστε, ακόμη και αν το είχαν αντιληφθεί οι Σκοτεινοί, δεν ήταν σε θέση να το φανταστούν με ακρίβεια. Θα μπορούσαν να επιλέξουν να λένε ότι υπήρχε "κάτι" ή να πουν ότι ήταν ένα παιχνίδι της φαντασίας τους και να λένε ότι "δεν ήταν κάτι". Αν κάποιος Σκοτεινός δεχόταν το φως, τότε αυτό αυξανόταν. Βλέπεις, η ίδια η επιθυμία κάποιου να το δει, προκαλούσε την αργή αύξησή του. Κι έτσι, με την πάροδο του χρόνου, αυτοί που το επιθυμούσαν και διαλογίζονταν πάνω σ' αυτό και δούλευαν μ' αυτό, γίνονταν φωτεινότεροι και φωτεινότεροι.

-Εννοείς στ’ αλήθεια ότι φαίνονταν φωτεινότεροι;

-Εννοώ ότι γίνονταν μέσα τους πιο φωτεινοί. Έλαμπαν εσωτερικά από αυτό το φως. Ξαναλέω: το φως βρισκόταν μέσα τους και με το να το προσέχουν, να το φροντίζουν, να δείχνουν σεβασμό γι’ αυτό, δυνάμωνε η λάμψη του μέσα τους. Και όσο το φως δυνάμωνε, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνονταν την ύπαρξή του.

-Και πώς τους βοηθούσε;
-Δεν τους βοηθούσε. Δεν τους έβγαζε από το σπήλαιο, δεν τους έδινε εργαλεία ή χάρτες ή οδηγίες ή πληροφορίες. Απλά έλαμπε. Έλαμπε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο: ήταν ένα ζεστό, λαμπυρίζων χρυσό φως. Και στην αρχή κανένας δεν μιλούσε γι’ αυτό. Οι πρώτοι που το παρατήρησαν και το αποδέχτηκαν ήταν οι πιο πιστοί Ονειροπόλοι. Εκείνοι που ήταν πιο ανοιχτοί και διαθέσιμοι σε αυτό το δώρο. Εκείνοι που τους αποκαλούσαν ‘’τρελούς’’ και ‘’τεμπέληδες’’. Που δεν πρόσεχαν οι άλλοι τα λόγια τους. Που δεν είχαν καμία ισχύ. Και για τους λόγους αυτούς οι Ονειροπόλοι δεν προσπάθησαν να μοιραστούν με τους άλλουςτην ανακάλυψη του φωτός μέσα τους  αφού κανένας δεν θα τους πίστευε. Οι περισσότεροι μάλιστα νόμιζαν ότι μόνο εκείνοι διέθεταν αυτό το υπέροχο δώρο. Αλλά δεν τους ένοιαξε και πολύ που δεν μοιράστηκαν την εμπειρία τους με τους άλλους, επειδή για πρώτη φορά δεν ένιωθαν τόσο μόνοι.

-Έτσι το φως δεν τους βοήθησε, απλά φώτιζε… Με ποιον τρόπο λοιπόν απαντήθηκαν οι προσευχές των Σκοτεινών;

-Βλέπεις, δεν ήθελαν όλοι οι Σκοτεινοί να επιστρέψουν στους Φωτεινούς Τόπους. Μόνο λίγοι. Για το λόγο αυτό, αν έφευγαν όλοι οι Σκοτεινοί  από το σπήλαιο, αντιλαμβάνεσαι ότι θα ήταν ενάντια στη θέλησή τους. Έτσι το φως έλαμπε απαλά και δυνάμωνε μόνο όταν κάποιος το ήθελε και το έδειχνε με τις πράξεις και τις αποφάσεις του. Κι εδώ συνέβη κάτι σπουδαίο… οι πιο επιδέξιοι Παρατηρητές είδαν πρώτοι ότι όταν το φως δυνάμωνε αρκετά μέσα τους, άρχιζαν να βλέπουν ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως τους υπέροχους κρυστάλλους που κρέμονταν από την οροφή της σπηλιάς τους. Και μετά άρχισαν να το παρατηρούν και άλλοι Ονειροπόλοι και μετά κι άλλοι, κι άλλοι. Και άρχισαν να φτιάχνουν ομάδες και να μιλούν για τις εμπειρίες τους και όλα εκείνα που έβλεπαν. 

Τα νέα άρχισαν να διαδίδονται με ταχύτητα… μέχρι που έφτασαν στ' αυτιά των Ρεαλιστών που «δεν έβλεπαν πουθενά φως» επειδή είχαν αρνηθεί την ύπαρξή του και νόμιζαν πως όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο, επικίνδυνο ψέμα των Ονειροπόλων και έλεγαν ότι οι Ονειροπόλοι είχαν αρχίσει να γίνονται επιβλαβείς για την κοινωνία! Θεώρησαν λοιπόν καλό να τους αντιμετωπίσουν με το να τους γελοιοποιούν. Εξέδωσαν θεωρίες και στατιστικές υποστηρίζοντας ότι αυτά που διέδιδαν οι Ονειροπόλοι ήταν ένα μεγάλο ψέμα, κατασκεύασμα της φαντασίας τους και μόνον οι κακοί άνθρωποι θα ήθελαν να δουν το φως. Κανένας αληθινός, καλός και υγιής Σκοτεινός δεν θα προσπαθούσε να ψάξει για το φως.
Φυσικά δεν κατάφεραν και πολλά πράγματα επειδή σιγά σιγά όλο και περισσότεροι Ονειροπόλοι Σκοτεινοί τολμούσαν να κοιτάξουν μέσα τους για ν’ ανακαλύψουν το φως.
Και πράμα περίεργο, ανακάλυψαν ότι ενώνοντας το φως τους όλοι μαζί, μπορούσαν να δημιουργήσουν περισσότερο λαμπρό φως. Ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να δουν πράγματα μακρύτερα και πιο καθαρά. Αυτός ήταν και ο λόγος που συγκεντρώνονταν και κοίταζαν ψηλά την οροφή της σπηλιάς ψάχνοντας καθημερινά για καινούργια πράγματα. Ήταν ζήτημα χρόνου πλέον να βρούνε το άνοιγμα της οροφής που οι θρύλοι τους ανέφεραν ότι χρησίμευε σαν πύλη που ένωνε τον Σκοτεινό Τόπο τους με τον ουρανό και τους Φωτεινούς Τόπους!

Οι Ονειροπόλοι άρχισαν να μαζεύουν υλικά για να φτιάξουν μια σκαλωσιά ώστε να μπορέσουν να ανέβουν μέχρι το άνοιγμα και να δουν αν πράγματι τους ένωνε με το εξωτερικό φως. Το έργο τους πολλές φορές εμποδιζόταν από τους Ρεαλιστές στην εξουσία, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία επειδή οι αρχές δεν διέθεταν επαρκές φως για να καταλάβουν τι έκαναν οι Ονειροπόλοι. Δεν διέκριναν το άνοιγμα και δεν ήξεραν το λόγο που κατασκεύαζαν τη σκαλωσιά. Μετά από κάποιο χρόνο η σκαλωσιά ετοιμάστηκε και οι Ονειροπόλοι γέμισαν από χαρά κι ελπίδα καθώς άρχισαν να την ανεβαίνουν και να βγαίνουν έξω. Οι υπόλοιποι Σκοτεινοί δεν είχαν ιδέα για το πού πήγαν… απλά τους έχασαν από τα μάτια τους! Και φτάσαμε προς το παρόν στο τέλος της παραβολής.

-Ωωω, όχι! Γιατί;

-Έκανες μια ερώτηση. Ζήτησες να μάθεις πώς γίνεται να ολοκληρώνω το έργο για το οποίο έχω έρθει εδώ, απλά με το να υπάρχω αντί να ενεργώ. Αυτό δε ρώτησες;

-Ναι, αυτό ρώτησα.

-Λοιπόν, ας δούμε την παραβολή. Καταλαβαίνεις τον τρόπο με τον οποίο το φως κατάφερε - χωρίς να κάνει κάτι, απλά με το να υπάρχει - να φέρει την αλλαγή; Απλά υπήρχε και ήταν στη θέληση των Σκοτεινών να το αγκαλιάσουν ή να το απορρίψουν. Να επιλέξουν να το δουν ή όχι. Αν επέλεγαν να το δουν, άλλαζε η πορεία της ζωής τους… αλλά το φως δεν έκανε κάτι από μόνο του… κι όμως η κοινωνική δομή της κοινωνίας τελικά άλλαξε.  Το φως προσέφερε σ’ εκείνους που το επιθυμούσαν τον τρόπο να βρούνε το δρόμο της εξόδου από τη σπηλιά. Τους επέτρεψε να δημιουργήσουν μόνοι τους τον τρόπο με τον οποίο θα έφτιαχναν το μονοπάτι που θα τους οδηγούσε έξω. Μόνον εκείνοι που είχαν την επιθυμία τα κατάφεραν. Οι άλλοι, όχι. Κανένας δεν εξαναγκάστηκε να κάνει κάτι παρά τη θέλησή του. Ο καθένας έφτιαχνε την πραγματικότητα που επιθυμούσε. Κι όμως τα πάντα άλλαξαν απλά με την παρουσία του φωτός.  

-Συμφωνώ. Είναι μια πολύ καλή παραβολή. Σ’ ευχαριστώ. Αλλά νιώθω απαίσια επειδή σε ανάγκασα να μου απαντήσεις σ’ ένα σωρό απορίες ενώ έχεις να μου μιλήσεις για τις επιπτώσεις της Ενότητας (Oneness).

-Μην αγχώνεσαι. Απλά έχε πίστη. Δεν ξέρεις πως όλα είναι πάντα τέλεια;

-Μμμ, όχι. Ξέρω ότι έτσι λένε οι πνευματικά φωτισμένες ψυχές, αλλά δεν είναι πάντα όλα τέλεια, έτσι δεν είναι;

-Μόνο και μόνο επειδή η θεώρησή σου είναι πολύ περιορισμένη. Και να θυμάσαι πάντα: «Εάν δεν μπορείς να δεις την τελειότητα τότε στέκεσαι πολύ κοντά στον πίνακα».

-Και πάλι… ακούγεται βαρύγδουπο αλλά πρακτικά πώς γίνεται;

-Θέλεις ένα παράδειγμα;

-Καλό θα ήταν.

-Ωραία. Θα σου δώσω ένα… αυτήν εδώ τη συζήτηση! Ακόμα είμαστε απασχολημένοι με ένα θέμα που είναι ακόμα ημιτελές κι εσύ βλέπεις τα λάθη που έκανες με το να ρωτάς λάθος ερωτήσεις. Βλέπεις τα λάθη που εγώ έκανα με το να σου απαντώ με πάρα πολλά λόγια. Και όλο αυτό είναι λάθος επειδή δεν είναι αυτό που ήθελες εξαρχής. Εδώ όμως είναι το τρυκ… σου λέω ότι δεν είναι ακόμα τέλειο επειδή ακόμα δεν είναι ολοκληρωμένο.

-Μου λες ότι η ιστορία δεν έχει ακόμα τελειώσει; Μα ναι, δεν αποτελείωσες την παραβολή… εννοώ ότι απάντησες στην ερώτησή μου αλλά παραδέχομαι ότι απογοητεύτηκα γιατί νομίζω ότι κάτι υπολείπεται ακόμα από την ιστορία.

-Σωστά! Και λοιπόν; Τι θέλεις να κάνω;

-Μπορείς να μου πεις, σε παρακαλώ, πώς τελειώνει η παραβολή;

-Με μεγάλη μου ευχαρίστηση!

-Σ’ ευχαριστώ. Επειδή βλέπω ότι αυτή η παραβολή έχει να κάνει με εμάς εδώ στη Γη. Και καταλαβαίνω τη σημασία «της σκαλωσιάς και της ανόδου» που έχει να κάνει με τη διαδικασία της Ανάληψης. Γι αυτό είμαι όλος αυτιά να μάθω πώς τελειώνει. Ίσως πάρω μια γεύση από εκείνα που θα συμβούν σ’ εμάς στο μέλλον εδώ στη Γη.

-Ναι, η παραβολή έχει σχέση με τη ζωή εδώ στη Γη αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζεις. Υπάρχει ένας ελιγμός στο τέλος. Αλλά θα καταλάβεις όταν φτάσουμε εκεί. Ας συνεχίσουμε την παραβολή

(Συνεχίζεται).

ΠΗΓΗ: “The Ascension Papers” by Arn (Zingdad) Allingham.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη






Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - Α'


(Για όσους διαβάζουν για πρώτη φορά τα άρθρα από το βιβλίο “The Ascension Papers” ο διάλογος γίνεται πάντα ανάμεσα στον συγγραφέα και -είτε τον πνευματικό του οδηγό είτε τον Ανώτερο Εαυτό του, ανάλογα με το θέμα συζήτησης και πληροφόρησης εκ μέρους του πνευματικού κόσμου).


-Ξέρω ότι είπαμε ότι θα μιλήσουμε για τις ηθικές συνέπειες της ενότητας, αλλά υπάρχουν μερικές ερωτήσεις που θα ήθελα να ρωτήσω πρώτα. Εξήγησες προηγουμένως τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι "όλα είναι ένα" από την προοπτική της επιστήμης και της θρησκείας. Δεν υπάρχουν άραγε άλλες προοπτικές από τις οποίες θα μπορούσαμε να το διαπιστώσουμε αυτό;

-Ναι. Υπάρχουν σίγουρα ορισμένες διαφορετικές και εξίσου έγκυρες προοπτικές από τις οποίες μπορεί να το δει κανείς αυτό. Νομίζω ότι για τους ανθρώπους που ζουν στον πλανήτη σας αυτή τη στιγμή υπάρχουν σχεδόν 7 δισεκατομμύρια διαφορετικές έγκυρες προοπτικές.

-Τι; Αλλ’ αυτό είναι όσοι οι άνθρωποι που υπάρχουν! Ω. Σωστά. Το ’πιασα. Κάθε άτομο έχει τη δική του μοναδική προοπτική και η προοπτική του κάθε ατόμου είναι έγκυρη.

-Ακριβώς. Αλλά βλέπεις, δεν χρειάζεται να το συζητούμε από όλες τις 7 δισεκατομμύρια διαφορετικές προοπτικές γιατί δεν προσπαθούμε να συζητήσουμε με τους ανθρώπους. Δεν προσπαθούμε να πείσουμε κανέναν για τίποτα. Ο μόνος λόγος που χρησιμοποίησα τις δύο προηγούμενες προοπτικές είναι επειδή είναι θέσεις σχετικά διαδεδομένες και κατανοητές στην κοινωνία στην οποία ζείτε τώρα. Απλώς τις χρησιμοποίησα ως πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούσα να πω το θέμα μου.

-Εντάξει. Καταλαβαίνω. Αλλά φοβάμαι ότι με οδηγείς σε μιαν άλλη ερώτηση. Εάν δεν προσπαθείς να πείσεις κανέναν και για τίποτα, τότε τι προσπαθείς να κάνεις; Θέλω να πω γιατί έχεις αυτές τις συνομιλίες μαζί μου;

-Χα! Επίτρεψέ μου πρώτα να σε ρωτήσω τι προσπαθείς εσύ να κάνεις; Γιατί έχεις αυτές τις συνομιλίες μαζί μου;

-Λοιπόν ...όλα ξεκίνησαν πριν από λίγα χρόνια όταν προσπαθούσα να βρω κάποιες απαντήσεις στις ερωτήσεις που με ενοχλούσαν. Υπήρχαν τόσα πολλά γι 'αυτόν τον κόσμο και αυτή την πραγματικότητα που πραγματικά δεν είχαν νόημα για μένα. Είχα τόσο πολύ εσωτερικό πόνο και συγκρούσεις και διάφορα άλλα πράγματα που βρισκόμουν σε χάος. Και στη συνέχεια, κατάφερα κάπως, μέσα στη σύγχυση και τον πόνο μου, να βρω έναν τρόπο να μιλήσω με τον πνευματικό μου οδηγό. Άρχισα να παίρνω κάποιες απαντήσεις. Και μετά άρχισα να μιλάω με τον Adamu (σ. μ. εξωγήινος από ανώτερη διάσταση) και άλλα όντα από τα οποία έλαβα απίστευτα χρήσιμα πράγματα (πληροφορίες). Καθώς δούλευα έτσι, αυτό μου έφερε μεγάλη εσωτερική γαλήνη και διευκόλυνε τη θεραπεία και την ανάπτυξή μου. Έμαθα να εμπιστεύομαι και να αγαπώ τη διαδικασία που συνεχίζει να βελτιώνεται. Φαίνεται ότι όσο περισσότερο μεγαλώνω, τόσο περισσότερα μπορώ να λαμβάνω. Έτσι ...υποθέτω ότι η απάντηση στην ερώτησή σου είναι ότι απλά προσπαθώ να θεραπεύσω τον εαυτό μου προσπαθώντας να αγαπώ τον εαυτό μου, προσπαθώντας να ανακαλύψω ποιος είμαι πραγματικά και ποιος είναι ο Θεός πραγματικά και προσπαθώντας να βρω και να εκπληρώσω τον σκοπό της ψυχής μου ...κάτι τέτοιο. Αυτή είναι η απάντησή μου. Ποια είναι η δική σου;

-Η ίδια.

-Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι. Δεν μπορείς να μου το κάνεις αυτό! Πώς είναι η απάντησή σου ίδια με τη δική μου;

-Δύο λόγοι. Ο πρώτος είναι πολύ εύκολος. Είμαι εσύ και εσύ είσαι εγώ, θυμάσαι; Είμαι ο Εσωτερικός (Ανώτερος) Εαυτός σου. Όταν επιδιώκεις το υψηλότερο αγαθό, τότε ευθυγραμμίζεσαι με μένα. Τότε είμαστε σε σύνδεση. Έτσι οι στόχοι και τα κίνητρά σου είναι δικά μου. Εσύ κι εγώ απαντούμε στις ερωτήσεις που έχουμε μαζί. Αυτή είναι η πρώτη απάντηση και η ευκολότερη. Η δεύτερη απάντηση έρχεται με μια μικρή αλλαγή προοπτικής. Βλέπεις ότι "εγώ" είμαι ένα gestalt ον που ξέρω απολύτως, ως γεγονός της ύπαρξής μου, ότι είμαι ένα με τον Θεό. Θεμελιώδης αλήθεια της ύπαρξής μου είναι ότι είμαι ένα με όλους και όλα τα πάντα παντού και όλοι μαζί είμαστε ένα με τον Θεό. Έτσι, προφανώς, για μένα αυτό σημαίνει ότι ξέρω ότι είμαι ένα με κάθε κάτοικο του πλανήτη Γη, σωστά;

-Ουάου! Αυτό σημαίνει ότι είσαι ο "Εσώτερος Εαυτός" του καθενός πάνω στη Γη;

-Όχι. Σε μια προηγούμενη συζήτηση σου είπα ότι είσαι ο μόνος ενσαρκωμένος στο "εδώ και τώρα" στον πλανήτη Γη που έχει αυτή τη σχέση μαζί μου. Είμαι δηλαδή μόνον ο δικός σου Ανώτερος Εαυτός. Αυτό που λέω είναι ότι όλοι στη Γη είστε ένα με τον Θεό. Και, είτε το ξέρετε είτε όχι, εγώ το ξέρω. Και γνωρίζω επίσης ότι είμαι ένα με τον Θεό. Έτσι συνεπάγεται ότι είμαι, με προφανή επέκταση, ένα με όλους στη Γη. Εντάξει;

-Ω! Εντάξει. Λες ότι από τη δική σου πλευρά μας βλέπεις όλους σαν ένα!

-Ναι. Λογικά αυτό συμβαίνει. Αλλά επίτρεψέ μου να εξηγήσω κάτι. Είμαι σαν εσάς κατά έναν τρόπο και αντίθετος κατά άλλον. Η αντίληψή μου για την πραγματικότητά μου είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Δεν θα μπορέσω να σας περιγράψω αυτό με τρόπους που θα κατανοήσετε πλήρως, αλλά μπορώ να σας δώσω μια ιδέα. Ένα παράδειγμα είναι ότι δεν περιορίζομαι σε μια μοναδική άποψη (προοπτική) όπως εσείς. Αντιλαμβάνεστε τον κόσμο σας από μια οπτική γωνία. Βιώνετε τον εαυτό σας να είναι ένα ενιαίο ον που μπορεί μόνο να σταθεί σε μια θέση τη φορά και μπορεί μόνο να αισθανθεί ή να σκεφτεί ένα πράγμα κάθε στιγμή. Ακόμα κι αν έχετε αντικρουόμενες σκέψεις, πηδάτε από τη μια προοπτική στην άλλη. Μία κάθε φορά. Έτσι δημιουργηθήκατε να είστε. Είστε όντα με μια προοπτική κάθε στιγμή. Εγώ, από την άλλη πλευρά, είμαι πραγματικά μια πολλαπλότητα. Θα έπρεπε να αναφέρομαι για τον εαυτό μου στον πληθυντικό ως "εμείς", αλλά αυτό θα δημιουργούσε σύγχυση στη συνομιλία μας. Βλέπεις, έχω έναν άπειρο αριθμό απόψεων. Αυτό είναι σαν να λέω ότι είμαι ένας άπειρος αριθμός ανθρώπων ταυτόχρονα.

-Ωωω! Άπειρος αριθμός; Μήπως αυτό σημαίνει ότι είσαι Θεός;

-Όχι. Είμαι ΕΝΑ με τον Θεό, αλλά απέχω πολύ πολύ από το να είμαι όλα αυτά που είναι ο Θεός! Σε σύγκριση με τον Θεό είμαι …μικροσκοπικός. Ένα πολύ πολύ μικρό μωρό ενός όντος.

-Κι όμως έχεις άπειρες προοπτικές;

-Κατάλαβε ότι είμαι έξω από το κατασκεύασμα που ονομάζεται Χώρο/Χρονικό Συνεχές. Έτσι μπορώ να δω με μια ματιά όλες τις αλληλεπιδράσεις που μπορεί να έχει η ύπαρξή μου σε κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή είναι μια προοπτική. Κάθε αλληλεπίδραση είναι τώρα για μένα. Και δεδομένου ότι ο Χώρο/Χρόνος είναι άπειρος, έχω άπειρες προοπτικές.

-Οκ. Αυτό κάνει το μυαλό μου να εκρήγνυται.

-Ναι. Και αναφέρομαι μόνο σ’ αυτή τη μικρή αγκίθα πραγματικότητας στην οποία υπάρχετε τώρα, που ονομάζετε "σύμπαν". Για μένα αυτό είναι ένα υποσύνολο μιας πραγματικότητας με την οποία αλληλεπιδρώ με τη Ζωή. Υπάρχει όμως ένας άπειρος αριθμός άλλων πραγματικοτήτων όπου ξέρω ότι υπάρχω.

-Άπειρος αριθμός άλλων συμπάντων;

-Θα μπορούσες να το δεις κι έτσι. Αυτό όμως είναι ήδη μια υπερβολικά περιοριστική εννοιολόγηση. Σε μεταγενέστερες συνομιλίες θα προσπαθήσω να σου μεταφέρω το μέγεθος και την απεραντοσύνη των ατελείωτων πραγματικοτήτων που γνωρίζω. Και υπάρχουν πολλά περισσότερα που έχω ακόμα να ανακαλύψω και να τοποθετήσω μέσα στην συνείδησή μου. Πολύ, πολύ περισσότερα. Τώρα, δεν το λέω αυτό για να νομίζεις ότι είμαι κάτι θαυμάσιο και ξεχωριστό. Θέλω να πω ότι είμαι θαυμάσιος και ξεχωριστός, φυσικά (χαμογελάει). Αλλά έτσι είναι και κάθε άλλο ον που υπάρχει. Όλοι στη Γη έχουν μέσα τους έναν Θεό-εαυτό που έχει αυτή τη θεία συνειδητοποίηση.

Έτσι, αυτό που λέω είναι και εκπληκτικό αλλά «και τι μ’ αυτό;» ταυτόχρονα. Ο λόγος που στο λέω είναι για να βρω έναν τρόπο να σου εξηγήσω ότι οι αντιλήψεις μου για τον εαυτό μου και την πραγματικότητά μου είναι κάπως διαφορετικές από τις δικές σου κατά κάποιους πολύ θεμελιώδεις τρόπους. Κι έτσι, όταν λέω ότι όλα είναι ένα, δεν το εννοώ με κάποιο αφηρημένο, φιλοσοφικό τρόπο. Δεν το εννοώ ως μια θεωρητική κατανόηση. Όχι, εννοώ ότι η πραγματικότητα μου είναι απολύτως αντιληπτή από ένα πολύ ευρύ σύνολο εμπειριών.

-Τι σημαίνει "απολύτως αντιληπτή πραγματικότητα";

-Εντάξει. Τι θα ’λεγες αν σε ρώταγα: είσαι ζωντανός; Και αν είσαι, μπορείς να μου το αποδείξεις;

-Φυσικά είμαι ζωντανός. Μπορώ να το αποδείξω; Μπορώ να το δοκιμάσω. Είμαι ένα ζωντανό, βιολογικό ον που αναπνέει. Και είμαι συνειδητός. Νομίζω και αισθάνομαι και...

-Ωραία, ωραία, ωραία. Δεν χρειάζομαι πραγματικά αποδείξεις και δεν χρειάζεται πραγματικά να έχουμε αυτή τη συζήτηση. Απλώς ήθελα να σου δείξω κάτι. Ξέρεις ότι είσαι ζωντανός. Δεν είναι μόνο μια ιδέα που έχεις ή κάποια θεωρητική κατασκευή. Είναι η "απόλυτη αντιληπτή πραγματικότητά" σου. Είναι αδιαμφισβήτητο για σένα. Τώρα, αν σου ζητούσα να αποδείξεις ότι είσαι ζωντανός, θα μπορούσες να αρχίσεις να σκάβεις μέσα στο μυαλό σου για σκέψεις που θα το εξηγούσαν ή θα προσπαθούσαν να το αποδείξουν. Μπορείς να το κάνεις ως πνευματική άσκηση. Αλλά είναι εντελώς άσχετο και περιττό, επειδή το ξέρεις ότι είναι αλήθεια χωρίς καν να το σκεφτείς. Είναι το πιο αυτονόητο πράγμα για σένα. Λοιπόν, με τέτοιο τρόπο είναι αλήθεια για μένα ότι όλα είναι ένα. Και το λέω αυτό με όλη την εξουσία της μάλλον εκτενούς εμπειρίας της ύπαρξής μου.

-Ααα... αρχίζω να το καταλαβαίνω. Ευχαριστώ. Αλλά αυτό δεν έχει απαντήσει στο μεγαλύτερο ερώτημά μου σχετικά με το σκοπό που έχουν αυτές οι συνομιλίες μαζί μου.

-Έχεις δίκιο, αλλά δεν το είπα όλο αυτό για το τίποτα. Έθετα τη βάση των επιχειρημάτων μου. Αυτό που θέλω να καταλάβεις είναι ότι πραγματικά, πραγματικά, αληθινά, αντιλαμβάνομαι πλήρως κάθε ον στη Γη σαν να είμαι ένα μαζί του και με το Παν που Υπάρχει. Και δεδομένου ότι αγαπώ πολύ και φροντίζω τον εαυτό μου, κατ 'επέκταση, αγαπώ και φροντίζω και κάθε «άλλον» που υπάρχει. Έτσι, όταν ακούω μια κραυγή πόνου, είναι επιθυμία μου να δω αν μπορώ να βοηθήσω να μετατρέψω αυτόν τον πόνο σε χαρά. Αυτό, στην πραγματικότητα, είναι ο σκοπός μου εδώ. Έχω έρθει σε αυτό το σύστημα της πραγματικότητας επειδή υπήρχε μια κραυγή πόνου. Και ο λόγος που άκουσα αυτή την κραυγή είναι επειδή έπρεπε να απαντήσω. Έτσι, είμαι εδώ. Και έχω εμπλακεί με την απάντηση σε αυτή την κλήση. Τώρα, επίτρεψέ μου να πάω πίσω στην ερώτησή σου. Κατανοώντας ότι μπορώ να έχω την προοπτική ότι κάθε άτομο σε αυτόν τον πλανήτη είναι απλώς ένα "άλλο εγώ", θα σου διαβάσω αυτό που είπες ότι είναι ο σκοπός σου με όλα αυτά. Είπες: «Προσπαθώ να θεραπεύσω τον εαυτό μου, προσπαθώντας να αγαπώ τον εαυτό μου, προσπαθώντας να ανακαλύψω ποιος είμαι πραγματικά, ποιος είναι ο Θεός πραγματικά και να βρω και να εκπληρώσω τον σκοπό της ψυχής μου».
Μπορείς να δεις πώς κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα; Εάν, για μένα, ο Εαυτός μπορεί να είναι σχεδόν οποιοδήποτε άτομο στον πλανήτη, τότε αυτό προσπαθώ να κάνω. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνω το έκανα πάντα και πάντα θα το κάνω.

-Εεεε;

-Είμαι έξω από το χρόνο. Μόνο από την πλευρά σου είναι ένα έργο σε εξέλιξη. Η προοπτική μου είναι αρκετά διαφορετική. Αυτή η εργασία είναι τόσο τέλεια όσο και ολοκληρωμένη και εξακολουθεί να είναι έργο σε εξέλιξη ...και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να είναι. Αυτός είναι ο τρόπος έξω από το χρόνο.

-Ωω. Εντάξει. Αλλά παρακαλώ μην μου πεις ότι αυτές οι συνομιλίες μας έχουν σκοπό να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην ανθρωπότητα! Θέλω να πω ότι δεν μπορώ να τις δω να φτάνουν αρκετά μακριά...

-Σε παρακαλώ... σίγασε τους φόβους και τις αμφιβολίες σου. Αυτές οι συνομιλίες θα έχουν αναμφίβολα μεγάλη αξία. Πολύ περισσότερη από ό, τι μπορείς να φανταστείς τώρα. Αλλά δεν είναι αυτή η δουλειά! Αυτές οι συνομιλίες λειτουργούν ως ένα είδος πρόσκλησης προς τους άλλους να έρθουν και να συν-δημιουργήσουν μαζί μας. Καθώς οι συνομιλίες ξεδιπλώνονται, θα αποκτήσεις σιγά-σιγά μια όλο και καλύτερη ιδέα για την αξία τους. Έτσι, ενώ είναι αλήθεια ότι αυτές οι συνομιλίες θα έχουν μεγάλη αξία για πολλούς, πρέπει να πω ότι αυτή σίγουρα δεν είναι "η δουλειά" για μένα. Η "δουλειά" που κάνω γίνεται με τρόπους που δεν έχεις καταλάβει ακόμα. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα. Απλώς είμαι εδώ. Επιτυγχάνω όλα όσα πρέπει να ολοκληρώσω απλά με το να είμαι αυτό που είμαι. Φέρνω την ενέργειά μου και την διαθέτω συνεισφέροντας στην αλλαγή της συνειδητότητας με τον επιθυμητό τρόπο.

-Πώς; Πώς μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα απλά με το να "είσαι εκεί"; Σίγουρα πρέπει να κάνεις κάτι!

-Είναι δύσκολο να εξηγήσω τη δύναμη της ύπαρξης στους ανθρώπους της Γης. Εσείς σκέφτεστε μόνο από την άποψη της δύναμης του να κάνετε κάτι. Πιστεύετε ότι είστε πιο ισχυροί και αποτελεσματικοί όταν κάνετε κάτι. Το αντίθετο ισχύει. Το να κάνετε βήματα προς το μέρος της πραγματικής σας δύναμης. Αλλά δεν θα το καταλάβετε. Επίτρεψέ μου να σου πω σχετικά με αυτό με τη μορφή μιας παραβολής.

-Εξαιρετικά! Άλλη μια ιστορία!
-Ναι, ξεκινάμε

(συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: "The Ascension Papers" by Arn (Zingdad) Allingham
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη