Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Τα τρία επίπεδα γνώσης


Το υποσυνείδητο είναι το μέρος της γνώσης στο οποίο δεν γνωρίζεις ούτε δημιουργείς συνειδητά την πραγματικότητά σου. Το κάνεις «υποσυνείδητα» - δηλαδή με πολύ λίγη επίγνωση του τι κάνεις, πολύ λιγότερο δε γιατί.
Δεν είναι «κακό» επίπεδο γνώσης επομένως μην το κρίνεις. Είναι δώρο γιατί σου επιτρέπει να ενεργείς αυτόματα.
Λειτουργίες όπως το μεγάλωμα των μαλλιών σου, το ανοιγοκλείσιμο των ματιών σου ή το χτύπημα της καρδιάς σου είναι παραδείγματα ενεργειών που γίνονται αυτόματα. Δεν κάθεσαι να σκεφτείς, «Πρέπει να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Πρέπει να μεγαλώσω τα νύχια των δακτύλων μου». Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν – ολόκληρο το σώμα σου λειτουργεί – χωρίς ιδιαίτερη συνειδητή οδηγία από σένα.
Επίσης το υποσυνείδητο βρίσκει στιγμιαίες λύσεις σε προβλήματα. Ελέγχει εισερχόμενα δεδομένα, μετά ανατρέχει στην αποθήκη μνήμης του και αναδύεται με αστραπιαία αντίδραση μέσα από μυριάδες καταστάσεων, πάλι αυτόματα. Αν αγγίξεις ένα καυτό σκεύος, δεν θα σκεφτείς να τραβήξεις το χέρι σου μακριά. Το τινάζεις μακριά σε κλάσμα του δευτερολέπτου. Αυτή είναι μια αυτοματοποιημένη αντίδραση που βασίζεται σε προηγούμενα δεδομένα.
Το υποσυνείδητο μπορεί να σου σώσει τη ζωή. Ωστόσο αν δεν έχεις επίγνωση του ποια μέρη της ζωής σου διάλεξες να δημιουργήσεις αυτόματα, μπορείς να φαντάζεσαι τον εαυτό σου ότι βρίσκεται στο «αποτέλεσμα» της ζωής παρά στην αιτία του πράγματος. Μπορείς ακόμα να δημιουργήσεις τον εαυτό σου σαν θύμα. Επομένως είναι σημαντικό να έχεις επίγνωση του τι διάλεξες να έχεις ΜΗεπίγνωση.
Το Συνειδητό Επίπεδο είναι το μέρος της γνώσης κατά το οποίο γνωρίζεις την πραγματικότητά σου και την δημιουργείς με σχετική επίγνωση του τι κάνεις. Μεγάλο τμήμα από αυτό που έχεις επίγνωση βασίζεται στο «επίπεδο της συνειδητότητας». Είναι το φυσικό επίπεδο.
Όταν είσαι προσηλωμένος στο πνευματικό μονοπάτι, κινείσαι μέσα στη ζωή ζητώντας πάντα να «ανυψώσεις τη συνειδητότητά σου», ή να διευρύνεις τα βιώματα της φυσικής πραγματικότητας, να συμπεριλάβεις και να περικλείσεις αυτό που γνωρίζεις σ’ ένα άλλο επίπεδο, αληθινό γύρω από σένα.
Το Υπερσυνειδητό Επίπεδο είναι το μέρος της γνώσης κατά το οποίο γνωρίζεις την πραγματικότητά σου και την δημιουργείς με πλήρη επίγνωση του τι κάνεις. Είναι το επίπεδο της ψυχής. Οι περισσότεροι από σας δεν έχετε επίγνωση σε συνειδητό επίπεδο των προθέσεων του υπερσυνειδήτου σας – εκτός κι αν έχετε.
Το υπερσυνείδητο είναι το μέρος του εαυτού σου που περιέχει το μεγαλύτερο τμήμα της ψυχής – που θα κινηθεί προς την Ολοκλήρωση αυτού που ήρθες να βιώσεις και να αισθανθείς μέσα στο σώμα σου. Το υπεσυνείδητο συνεχώς σε οδηγεί στο επόμενο περισσότερο επιθυμητό βίωμα ανάπτυξης, έλκοντας προς τα σένα τους συγκεκριμένους, σωστούς και τέλειους ανθρώπους, τόπους, και γεγονότα με τους οποίους θα το κατορθώσεις αυτό, ώστε να μπορέσεις να επιτύχεις τον συνδυασμό Γνωρίζω και Βιώνω που θα παράξουν το Αισθάνομαι – δημιουργώντας την Επίγνωση της Αληθινής σου Ύπαρξης.

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Ο ρόλος των θρησκειών


Kανένα μονοπάτι προς τον Θεό δεν είναι καλύτερο από κάποιο άλλο.
Όλα τα μονοπάτια οδηγούν εκεί, γιατί αυτά που χρειάζεσαι μόνο, για να φτάσεις εκεί, είναι η πραγματική επιθυμία, η καθαρή και ανοιχτή καρδιά, και η πίστη ότι ο Θεός δεν έχει κανένα λόγο να πει «Όχι, δεν μπορείς να είσαι μαζί μου» σε κανέναν και για καμία αιτία, πόσο μάλλον επειδή πίστεψες στον Θεό μ' ένα διαφορετικό τρόπο.
Όλες οι αληθινές θρησκείες είναι υπέροχες και όλες οι αληθινές πνευματικές διδασκαλίες είναι μονοπάτια προς τον Θεό και καμία θρησκεία και καμία διδασκαλία δεν είναι πιο «σωστή» από κάποια άλλη. Υπάρχουν περισσότεροι από έναν, δρόμοι προς την κορυφή του βουνού.
Η θρησκεία δημιουργήθηκε από την ανθρώπινη κουλτούρα για να βοηθήσει εκείνους που γεννήθηκαν κάτω από αυτή την κουλτούρα, για να γνωρίσουν και να καταλάβουν ότι υπάρχει μια πανταχού παρούσα πηγή βοήθειας σε καιρούς χρείας, δύναμης σε καιρούς πρόκλησης, διαύγειας σε καιρούς παραζάλης και συμπόνιας σε καιρούς θλίψης.
Ακόμα, η θρησκεία είναι η εκδήλωση της ενστικτώδους επίγνωσης του ανθρώπινου είδους ότι οι τελετές, οι παραδόσεις, οι ιεροτελεστίες και τα έθιμα έχουν τεράστια αξία, σαν γνωρίσματα που διατρανώνουν την ανθρώπινη παρουσία στον κόσμο, αλλά χρησιμεύει και σαν συγκολλητική ουσία που εξασφαλίζει αυτή την παρουσία κρατώντας ενωμένη την κουλτούρα των λαών.
Κάθε κουλτούρα έχει την δική της όμορφη και μοναδική παράδοση για να τιμά μιαν όμορφη και κεντρική αλήθεια: ότι υπάρχει κάτι ευρύτερο και πιο σπουδαίο στη ζωή από τις επιθυμίες του καθενός, ακόμα και από τις ανάγκες του καθενός· ότι η ίδια η ζωή εκτείνεται σε πολύ μεγαλύτερο βάθος και σε πολύ πιο σημαντικές εμπειρίες απ’ όσο μπορούν, εν πρώτοις, να φανταστούν πολλοί· κι ότι δείχνει αγάπη και αμοιβαίο ενδιαφέρον, και συγχωρητικότητα, και δημιουργικότητα, και παιχνιδιάρικη διάθεση, και πιάσιμο χεριών σε μια ενωμένη προσπάθεια να επιτευχθεί ένας κοινός σκοπός όπου μέσα του θα υπάρχει η πιο μεγάλη ικανοποίηση και η πιο θαυμαστή χαρά της ανθρώπινης αντάμωσης.
Μετά, ας πάρει ο καθένας από μας, το δικό του μονοπάτι προς Εκείνον. Ας επιδοθεί στο ταξίδι του προς το Σπίτι. Μην ανησυχείτε και μην κρίνετε το πώς οι άλλοι κάνουν το δικό τους. Δεν μπορείτε να αποτύχετε να φθάσετε σ’ Εκείνον, ούτε εκείνοι μπορούν. Πράγματι, θα συναντηθούμε όλοι ξανά όταν θα είμαστε μαζί Σπίτι, και θα αναρωτιόμαστε γιατί υπήρξαμε τόσο επικριτικοί.

Και καυγαδίζαμε, δεν είναι; Καυγαδίζαμε ασταμάτητα. Τσακωνόμασταν και πολεμάγαμε και σκοτώναμε και πεθαίναμε επειδή επιμέναμε πως ο δικός μας ο δρόμος είναι ο σωστότερος– στην πράξη, πως ο δικός μας είναι ο μόνος δρόμος – προς τον παράδεισο.

Άκου πάντα αυτό που λέει η καρδιά σου, αλλά, σε παρακαλώ μην μπερδέψεις αυτό που είναι στην καρδιά σου με αυτό που είναι στο νου σου. Αυτό που είναι στο νου σου έχει τοποθετηθεί εκεί από άλλους. Αυτό που βρίσκεται στην καρδιά σου είναι αυτό που κουβαλάς μαζί σου από τον Θεό.
Μπορείς ακόμα να κλείσεις την καρδιά σου στο Θεό και πολλοί το έχουν κάνει. Και πολλοί επίσης έχουν κλείσει το νου τους. Σε παρακαλώ, μην πεις στους άλλους ότι αν δεν ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ αυτό που βρίσκεται στο δικό σου νου, ο Θεός θα τους καταδικάσει.
Και τέλος, ό,τι κι αν κάνεις, μην τους καταδικάσεις εσύ, εκ μέρους Του.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Ας μιλήσουμε για τους "άλλους"


Ποιοι είναι, αλήθεια, οι "άλλοι";
Όλοι έχουν κάτι να σε διδάξουν, κάποιο δώρο να σου προσφέρουν. Κι εδώ είναι το μεγάλο μυστικό. Ο καθένας τους ήρθε για να λάβει κι ένα δώρο από σένα. Ποιο είναι το δώρο που τους έδωσες; Κι αν, μέσα στη σύγχυσή σου, έκανες κάτι που φαντάζεσαι ότι τους πλήγωσε, μη θεωρείς δεδομένο ότι δεν είναι κι αυτό ένα δώρο. Από εκείνα που σε πλήγωσαν πολύ, δεν έχεις μάθει πολλά; Περισσότερα ίσως απ' όσα έχεις μάθει από τις μεγαλύτερες χαρές σου; Ποιος λοιπόν είναι ο θύτης και ποιος είναι το θύμα στη ζωή σου; Θα έχεις κατακτήσει τη βαθιά γνώση, όταν θα το καταλαβαίνεις αυτό πριν, και όχι μετά, από την αντίληψη του αποτελέσματος της εμπειρίας.
Η περίοδος της ένδειας και της μοναξιάς θα σε διδάξουν ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ. Ποτέ, ποτέ, ποτέ μη σκεφτείς ότι η ζωή σου τελείωσε, αλλά γνώριζε πάντα ότι κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή είναι άλλο ένα ξεκίνημα, άλλη μια ευκαιρία, άλλη μια δυνατότητα να ανα-δημιουργήσεις τη ζωή σου από την αρχή.
Έστω κι αν το κάνεις αυτό την τελευταία δυνατή στιγμή της ζωής σου, τη στιγμή του θανάτου σου, θα έχεις δικαιολογήσει ολόκληρη την εμπειρία σου και θα την έχεις δοξάσει ενώπιον του Θεού.
Αυτό ισχύει ακόμα κι αν είσαι ένας πωρωμένος εγκληματίας, ένας βαρυποινίτης δολοφόνος που ζει στη φυλακή ή βαδίζει προς την εκτέλεσή του.
Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το ξέρεις. Πρέπει να το πιστέψεις.
Αυτό είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα μηνύματα που έχουν ακουστεί ποτέ. Σημαίνει ότι όλοι μας - ακόμα και οι "χειρότεροι" από μας - έχουμε ένα σπίτι στην καρδιά του Θεού και μένει μόνο να το διεκδικήσουμε.
Αν έχεις κάποια αμφιβολία, σε παραπέμπω στο εδάφιο "...και είπεν αυτώ ο Ιησούς, αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ΄εμού έση εν τω παραδείσω" (Λουκ. 23,43)

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Το ταξίδι είναι χαρά

Λοιπόν... το νόημα και ο σκοπός της ζωής είναι να αποφασίζεις και να είσαι Αυτός Που Πραγματικά Είσαι. Το κάνεις κάθε μέρα. Με κάθε πράξη, με κάθε σκέψη, με κάθε λέξη. Αυτό κάνεις.
Στο βαθμό τώρα που είσαι ευχαριστημένος με αυτό, ευχαριστημένος με το Ποιος Είσαι έτσι όπως το βιώνεις, στον ίδιο βαθμό θα μείνεις στο δημιούργημά σου, κάνοντας μικρές μόνο προσαρμογές εδώ κι εκεί για να το φέρεις όλο και πιο κοντά στο τέλειο.

Ο Παραμχάνσα Γιογκανάντα αποτελεί παράδειγμα ανθρώπου που βρισκόταν πολύ κοντά στο "τέλειο" ως απεικόνιση του τι σκεφτόταν για τον εαυτό του. Είχε πολύ σαφή ιδέα για τον εαυτό του και για τη σχέση του με το Θεό και χρησιμοποίησε τη ζωή του για να την απεικονίσει. Ήθελε να βιώσει την ιδέα του για τον εαυτό του στη δική του πραγματικότητα, να γνωρίσει τον εαυτό του βιωματικά.




Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ, ο μεγάλος αυτός θεολόγος και ανθρωπιστής που τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1952, είχε μια πολύ ξεκάθαρη ιδέα για τον εαυτό του και για τη σχέση του με το Θεό και χρησιμοποίησε τη ζωή του για να την απεικονίσει, να γνωρίσει τον εαυτό του στη δική του εμπειρία.
Δε ζουν πολλοί άνθρωποι σ' αυτό το επίπεδο. Σίγουρα, οι δυο άνθρωποι αυτοί, είχαν ο καθένας διαφορετική ιδέα για τον εαυτό του. Κι όμως, τις απεικόνισαν και οι δυο υπέροχα.


Είχαν επίσης διαφορετικές ιδέες γύρω από το Θεό και ξεκινούσαν από διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας. Τα επίπεδα αυτά της συνειδητότητας καθρεφτίζονταν στις σκέψεις τους, στα λόγια τους και στις πράξεις τους.
Ο ένας βρισκόταν σ' έναν τόπο γαλήνης και ηρεμίας, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και έφερνε βαθιά γαλήνη και ηρεμία στους άλλους. Ο άλλος βρισκόταν σε τόπο ταραχής, πολέμων, πείνας, εξαθλίωσης και προσπαθούσε να σώσει ζωές.
Έτσι λοιπόν, ο σκοπός της ψυχής σου είναι να βιώσει τον εαυτό της ως Το Παν. Εξελισσόμαστε, βρισκόμαστε συνεχώς στη διαδικασία του γίγνεσθαι. Τι γινόμαστε; Δεν ξέρουμε! Δεν μπορούμε να ξέρουμε, μέχρι να φτάσουμε εκεί! Όμως για μας, το ταξίδι είναι χαρά. Και μόλις "φτάσουμε εκεί", μόλις δημιουργήσουμε την επόμενη ύψιστη ιδέα του Ποιοι Είμαστε, θα δημιουργήσουμε μια πιο μεγαλόπρεπη σκέψη, μια υψηλότερη ιδέα και θα συνεχίσουμε τη χαρά για πάντα.