Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Μαθήματα από τη μετά Θάνατο Ζωή


Έπειτα το Φως επικοινώνησε μαζί της χωρίς λέξεις. Με μια-δυο σκέψεις χωρίς λόγια, της μετέφερε τόσες πληροφορίες που θα γέμιζαν τόμους. Ξεδίπλωσε μπροστά της όλη της τη ζωή -αυτή τη ζωή- σε εικόνες. Ήταν κάτι το εξαίσιο. Μπορούσε να δει ξεκάθαρα το κάθε τι σχεδόν που είχε κάνει ή πει ποτέ. Μπορούσε αληθινά να νιώσει τον πόνο ή τη χαρά που είχε δώσει στους άλλους. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, έπαιρνε τα μαθήματά της - χωρίς καμία κριτική. Ήξερε όμως, αν και δεν υπήρχε κριτική, ότι ήταν μια καλή ζωή. Μετά από λίγο έλαβε τη γνώση ότι τη στέλνουν πίσω. Αστείο, παρ' όλη την αντίσταση που είχε προβάλει στο θάνατό της στην αρχή, τώρα στ' αλήθεια δεν ήθελε να τ' αφήσει όλα αυτά. Αισθανόταν τόσο όμορφα στη γαλήνη, βολεμένη στο νέο της περιβάλλον, τη νέα της κατανόηση, τους παλιούς της φίλους. Ήθελε να μείνει για πάντα. Πώς μπορούσε κανείς να νομίζει ότι ήθελε να φύγει;
Σε απάντηση αυτών των σιωπηλών αιτήσεών της την έκαναν να καταλάβει ότι δεν είχε τελειώσει τη δουλειά της πίσω στη Γη: έπρεπε να γυρίσει για να μεγαλώσει το παιδί της. Ένας από τους λόγους που την είχαν φέρει εκεί ήταν ν' αποκτήσει ειδική επίγνωση στο πώς να κάνει ακριβώς αυτό!
Ξαφνικά ένιωσε να τραβιέται μακριά από τον πυρήνα του Φωτός και πίσω στο δρόμο που είχε ταξιδέψει προηγουμένως. Αλλά τώρα πήγαινε προς την αντίθετη κατεύθυνση και ήξερε ότι επιστρέφει στη ζωή της στη Γη. Το ότι άφηνε τις οικείες ψυχές, τα χρώματα και τα σχήματα, και το ίδιο το Φως, την έκανε να αισθάνεται βαθιά νοσταλγία και λύπη. Καθώς απομακρυνόταν από το Φως, η γνώση της άρχισε να χάνεται. Ήξερε ότι είχε προγραμματισθεί να ξεχάσει, ότι θα έπρεπε να μη θυμάται. Προσπάθησε απεγνωσμένα να κρατήσει αυτά που είχαν απομείνει, ξέροντας ότι αυτό σίγουρα δεν ήταν όνειρο. Αγωνίστηκε να κρατήσει τις αναμνήσεις και τις εντυπώσεις της, πολλές από τις οποίες είχαν ήδη χαθείαφήνοντάς της την αίσθηση μιας φοβερής απώλειας. Όμως, ένιωθε μια εσωτερική γαλήνη, τώρα διαποτισμένη με τη γνώση ότι όταν έλθει η ώρα να γυρίσει στην Εστία, θα την υποδέχονταν με αγάπη. Αυτό ήξερε ότι θα το θυμόταν. Δεν φοβόταν πλέον το θάνατο.
Τη στιγμή εκείνη άκουσε το μακρινό θόρυβο των μηχανών. Πέρα από το βουητό άρχισε να ακούει φωνές -ανθρώπινες φωνές- και μετά την καρδιά της να χτυπά. Ένας γιατρός που φαινόταν ιδιαίτερα ανακουφισμένος ήταν γερμένος από πάνω της, χαμογελώντας. "Συγχαρητήρια Λόις", της είπε. "Απέκτησες ένα όμορφο αγοράκι".

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Το ταξίδι στην "άλλη πλευρά" συνεχίζεται...


...Οι αναμνήσεις της μητέρας μου από το δεύτερο επίπεδο φαίνονται κάπως ασαφείς, όμως οι αναμνήσεις της από το τρίτο επίπεδο ήταν αρκετά ζωντανές. Όταν ανυψώθηκε στο τρίτο επίπεδο, θυμάται ότι βίωσε ένα πολύ βαρύ συναίσθημα. Ένιωσε λύπη όταν διαπίστωσε ότι αυτό ήταν το επίπεδο εκείνων που είχαν οι ίδιοι τερματίσει τη ζωή τους. Οι ψυχές αυτές ήταν τώρα σε λήθη. Φαινόντουσαν να έχουν απομονωθεί, να μην πηγαίνουν ούτε πάνω ούτε κάτω. Δεν είχαν κατεύθυνση. Η παρουσία τους είχε κάτι σαν έλλειψη σκοπού. Όπως και να 'χε, οι ψυχές αυτές δεν ήταν σε ηρεμία - και το βίωμα του επιπέδου αυτού ήταν δυσάρεστο όχι μόνο γι' αυτούς που πέρναγαν το χρόνο τους εκεί, αλλά επίσης και γι' αυτούς που πέρναγαν από εκεί. Το μάθημα αυτού του τρίτου επιπέδου ήταν εντελώς ξεκάθαρο. Το να αφαιρείς την ίδια σου τη ζωή διακόπτει το σχέδιο του Θεού.
Υπήρξαν κι άλλα μαθήματα που η μητέρα μου μπόρεσε να φέρει πίσω. Της έδειξαν τη ματαιότητα του πένθους γι' αυτούς που έχουν πεθάνει. Τα πνεύματα που έχουν φύγει νιώθουν στενοχώρια από τον πόνο που περνάνε αυτοί που έμειναν πίσω. Θέλουν να χαιρόμαστε για το πέρασμά τους, να τους συνοδεύουμε με τρομπέτες στο σπίτι τους, γιατί όταν πεθαίνουμε, είμαστε εκεί που θέλουμε να είμαστε. Η λύπη μας είναι γι' αυτό που χάσαμε εμείς, για το κενό στη ζωή μας που κάποτε το γέμιζε το πρόσωπο που έφυγε.
Της έδειξαν ακόμη ότι, όσο τρομερά και άδικα να φαίνονται κάποια πράγματα που συμβαίνουν στους ανθρώπους εδώ στη Γη, αυτό δεν είναι λάθος του Θεού.Όταν αθώα παιδιά σκοτώνονται, καλοί άνθρωποι πεθαίνουν μετά από μακρόχρονες ασθένειες, ή κάποιος τραυματίζεται ή μένει ανάπηρος, αυτό δεν έχει να κάνει με κάποιο φταίξιμο ή λάθος. Αυτά είναι τα δικά μας μαθήματα που έχουμε να μάθουμε, αυτά που είναι στο δικό μας σχέδιο θεϊκό σχέδιο και έχουμε συμφωνήσει να τα περάσουμε. Είναι μαθήματα για τη δική μας εξέλιξη σα να είμαστε και οι δότες και οι παραλήπτες των μαθημάτων αυτών. Στην ευρύτερη εικόνα, τα συμβάντα αυτά είναι υπό τη διεύθυνση και τον έλεγχο του ατόμου που τα βιώνει. Η δράση ή η διεκπεραίωσή τους είναι απλώς η δική μας ενορχήστρωση των γεγονότων. Καταλαβαίνοντάς το αυτό, η μητέρα μου μπορούσε να δει πόσο αταίριαστο είναι να ρωτάει κανείς το Θεό πώς μπορεί να αφήνει τέτοια πράγματα να συμβαίνουν, ή στηριγμένος σ' αυτά ν' αναρωτιέται αν υπάρχει Θεός. Καταλάβαινε ότι υπήρχε μια τέλεια λογική εξήγηση γι' αυτό. Ήταν τόσο τέλειο που αναρωτήθηκε πώς δεν το είχε καταλάβει έως τότε. Και, κατά κάποιο τρόπο, βλέποντας την ευρύτερη εικόνα, διαπίστωσε ότι τα πάντα - τα πάντα - ήταν ακριβώς όπως πρέπει.
Η μητέρα μου έμαθε ακόμη ότι ο πόλεμος ήταν μια πρόσκαιρη κατάσταση βαρβαρισμού, ένας ανόητος και παράλογος τρόπος τακτοποίησης των διαφορών, και ότι σε κάποιο σημείο θα πάψει να υπάρχει. Οι ψυχές εκεί, έβρισκαν τον εθισμό του ανθρώπινου είδους στον πόλεμο όχι μόνο πρωτόγονο αλλά και γελοίο, να στέλνουν τους νέους ανθρώπους να πολεμήσουν σε μάχες των γέρων, για την κατάληψη γης. Κάποια μέρα το ανθρώπινο είδος θα κοιτάξει προς τα πίσω στην ιδέα αυτή και θ' αναρωτηθεί. Γιατί; Όταν θα υπάρξουν αρκετές εξελιγμένες ψυχές με αρκετή ευφυία στο πώς να λύνουν τα προβλήματα, οι πόλεμοι θα εξαλειφθούν παντελώς.
Η μητέρα μου βρήκε ακόμη γιατί άνθρωποι που, όπως φαινόταν, είχαν κάνει φρικτά πράγματα στη ζωή τους, γίνονταν αποδεκτοί εκεί χωρίς να κρίνονται. Οι πράξεις τους έγιναν μαθήματα από τα οποία έμαθαν και μέσω των οποίων έγιναν τελειότερα όντα. Θα εξελίσσονταν από το επίπεδο των επιλογών τους. Ασφαλώς, θα έπρεπε να επιστρέφουν στη Γη ξανά και ξανά έως ότου απορροφήσουν όλη τη γνώση που θα έβγαινε και από τις παραμικρότερες συνέπειες της συμπεριφοράς τους. Θα πέρναγαν αυτόν τον κύκλο της γέννησης ξανά και ξανά για όσο θα χρειαζόταν ώστε να εξελιχθούν και να επιστρέψουν τελικά στην Εστία τους.
Όταν τα μαθήματα ολοκληρώθηκαν, η μητέρα μου ανελήφθη στο υψηλότερο επίπεδο. Μόλις βρέθηκε εκεί, σταμάτησε να ανεβαίνει και άρχισε να γλιστρά χωρίς προσπάθεια μπροστά, νιώθοντας σταθερή και σκόπιμη έλξη προς κάποιο είδος δύναμης. Τα πιο όμορφα χρώματα και σχέδια στριφογύριζαν περνώντας δίπλα της. Σταδιακά συνειδητοποίησε ότι πέρναγε πάνω από κάποιο είδος δρόμου, μια λωρίδα που στις δυο πλευρές της είχαν παραταχθεί οικείες της ψυχές, φίλοι, συγγενείς και άνθρωποι που γνώριζε από πολλές ζωές. Είχαν έλθει να την υποδεχτούν, να την οδηγήσουν και να της πουν ότι όλα ήταν στην εντέλεια. Ήταν ένα απερίγραπτο συναίσθημα ειρήνης και μακαριότητας.
Στο τέλος του δρόμου είδε ένα φως. Ήταν σαν ήλιος, τόσο φωτεινό που φοβήθηκε ότι θα της κάψει τα μάτια. Η ομορφιά του όμως ήταν εκπληκτική. Δεν μπορούσε να τραβήξει τα μάτια της απ' αυτό. Έκπληκτη διαπίστωσε ότι τα μάτια της δεν πόναγαν. Η εξαίσια λάμψη του φωτός της φαινόταν οικεία - με κάποιο τρόπο την έκανε να νιώθει πολύ άνετα. Βρέθηκε να περιβάλλεται από την κορώνα του και ήξερε ότι το φως ήταν πολύ περισσότερο από ακτινοβολία: ήταν ο πυρήνας του Ανώτερου Όντος. Είχε φτάσει στο επίπεδο του Φωτός που γνώριζε τα πάντα, πληρούσε τα πάντα, αποδεχόταν τα πάντα και αγαπούσε τα πάντα. Ήξερε ότι είχε φτάσει στην Εστία. Εκεί που ανήκε. Εκεί, απ' όπου είχε προέλθει. (Συνεχίζεται)

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Μια "κοντά στο θάνατο" εμπειρία


Οι εμπειρίες που συμβαίνουν σε ανθρώπους βαριά τραυματισμένους ή ασθενείς, πιο γνωστές με τον εγγλέζικο όρο "Near Death Experiences" (NDE), είναι καταστάσεις κατά τις οποίες η συνειδητότητα αποχωρεί από το σώμα (νου;) των ασθενών ή βαριά τραυματισμένων συνεχίζοντας το ταξίδι της προς άλλα επίπεδα πραγματικότητας. Εκεί λαμβάνει πληροφορίες, βλέπει, παρατηρεί και στη συνέχεια επιστρέφει ξανά στο σώμα της. Ο ασθενής κατά το διάστημα που η συνειδητότητά του έχει αποχωρήσει, θεωρείται κλινικά νεκρός ενώ οι γιατροί κάνουν προσπάθειες για να τον επαναφέρουν. Όταν η συνειδητότητα επιστρέψει, ο ασθενής επανέρχεται, γίνεται καλά και διατηρεί μερικές μνήμες από την εμπειρία που έζησε. Παρακάτω ένας γιατρός αφηγείται την εμπειρία της μητέρας του, όταν εκείνη "πέθανε" για κάποιο διάστημα κατά την ώρα του τοκετού. Της δικής του γέννησης.

Την χάνουμε...
Όχι! ένιωσε να την πλημμυρίζει μια αίσθηση αντίστασης. Πόνος ή ξεπόνος, δεν ήθελε να πεθάνει. Είδε με τη φαντασία της τους ανθρώπους που αγαπούσε να πενθούν. Αλλά όσο και να πάλευε, ένιωθε να μουδιάζει πόντο πόντο. Παρόλο που δεν ήθελε να πεθάνει, ξαφνικά ένιωσε να τη γεμίζει ένα αίσθημα γαλήνης. Και μετά ένιωσε ν' ανεβαίνει...
Δεν ήταν το σώμα της μητέρας μου που ανέβαινε στον αέρα. Ήταν κάτι που μόνο σαν την ψυχή της μπορούσε να το θεωρήσει. Κάποια βαρυτική έλξη την τραβούσε προς τα πάνω και την οδηγούσε σκόπιμα κάπου. Δεν κοίταξε πίσω. Αν και δεν είχε πλέον επίγνωση του φυσικού της περιβάλλοντος, γνώριζε ότι είχε ήδη αφήσει πίσω την αίθουσα τοκετού με τις μηχανές της. Συνέχισε ν' ανεβαίνει, να κινείται προς τα πάνω. Και, αν και δεν είχε καμία συνειδητή γνώση για την μετά θάνατο ζωή, ή για οτιδήποτε "πνευματικό", αυτό δεν φαινόταν να παίζει κανένα ρόλο. Δεν απαιτείται πνευματικό υπόβαθρο για ν' αναγνωρίσεις πότε η βασική σου ουσία φεύγει από το σώμα σου και αρχίζει ν' ανέρχεται. Η τελική διαπίστωση της μητέρας μου από το τραπέζι του τοκετού ήταν ότι δεν την ένοιαζε πλέον. Μόλις σταμάτησε να παλεύει και "αφέθηκε", άρχισε το ταξίδι της. Αυτό που αισθάνθηκε πρώτα απ' όλα ήταν μια αίσθηση πλήρους γαλήνης, ηρεμίας και απουσίας κάθε εγκόσμιας υπευθυνότητας. Καμία από τις ενοχλητικές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής δεν την απασχολούσε για να κολλήσει σε αυτήν. Κανένας φόβος πλέον για το άγνωστο. Ένας-ένας έλιωναν και χάνονταν... και τι ανακούφιση που ήταν αυτό! Καθώς συνέβαιναν αυτά την κατέλαβε μια ελαφρύτερη αίσθηση και συνειδητοποίησε το γεγονός ότι έπλεε. Αισθανόταν τόση ελαφρότητα, καθώς χάνονταν όλες οι εγκόσμιες ευθύνες, που ανυψώθηκε σ' ένα ακόμα υψηλότερο επίπεδο. Κι έτσι άρχισε η ανάληψή της, σταματώντας μόνο εδώ κι εκεί για να απορροφήσει κάποιο είδος γνώσης.
Ανυψώθηκε σε διαφορετικά διαδοχικά επίπεδα. Στη διαδρομή της συναντούσε "άλλους". Αυτοί ήταν κάτι παραπάνω από απλοί "άνθρωποι". Ήταν όντα, πνεύματα, ψυχές που μιλούσαν μαζί της, αν κι η λέξη μιλούσαν δεν ήταν ο ακριβής όρος. Η επικοινωνία ήταν χωρίς λέξεις, ένα είδος μεταβίβασης της σκέψης που δεν άφηνε καμία αμφιβολία γι' αυτό που επικοινωνείτο. Η αμφιβολία δεν υπήρχε εδώ. Η μητέρα μου έμαθε ότι η γλώσσα των λέξεων, όπως την γνωρίζουμε, δεν αποτελούσε τόσο διευκόλυνση στην επικοινωνία όσο περιορισμό. Είναι ένα από τα εμπόδια που μας δίνονται για να τα ξεπεράσουμε, μέρος της εμπειρίας μάθησης εδώ στη Γη.
Η ψυχή- η "ουσία" ενός ανθρώπου - είναι το μόνο που επιζεί ή που έχει νόημα, διαπίστωνε η μητέρα μου. Οι ψυχές δείχνουν τη φύση τους ξεκάθαρα. Δεν υπήρχαν πρόσωπα, ούτε σώματα, ούτε και τίποτε να κρυφτείς πίσω του, κι όμως αναγνώριζε την κάθε μια τους ακριβώς γι' αυτό που ήταν.
Το πρώτο επίπεδο ήταν των ψυχών που ήταν προσδεδεμένες στη Γη. Αυτές που δεν ήταν έτοιμες ν' αναχωρήσουν. Είναι εκείνες που δυσκολεύονται να διαχωρίσουν τον εαυτό τους απ' ό,τι τους είναι οικείο. Είναι συνήθως πνεύματα που αισθάνονται ότι έχουν να φροντίσουν υποθέσεις που δεν έχουν κλείσει. Ίσως έχουν αφήσει πίσω αγαπημένους τους που είναι άρρωστοι ή ανάπηροι και που η φροντίδα τους ήταν δική τους ευθύνη. Ή ίσως πέθαναν με πολύ ξαφνικό ή βίαιο θάνατο που δεν τους άφησε το χρόνο να καταλάβουν ότι πέθαναν και τη διαδικασία που έπρεπε ν' ακολουθήσουν για να πάρουν το δρόμο της ανάληψης. Έως ότου συνειδητοποιήσουν ότι δεν βρίσκονται πλέον εδώ, θα παραμένουν στο πρώτο επίπεδο - το κοντινότερο στην προηγούμενη ζωή τους. (Συνεχίζεται)