Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Πέντε Βήματα προς την Ειρήνη


Η ζωή μας "δεν δουλεύει" έτσι όπως τη ζούμε. Δεν γίνεται πια να αγνοούμε ότι αυτό που κάνουν όσοι μας κυβερνούν καθώς και οι κοινωνικοί θεσμοί δεν λειτουργούν. Εμπορικοί κολοσσοί καταρρέουν κάτω από το βάρος ψευδών λογιστικών αναφορών. Εκκλησίες έχασαν την αξιοπιστία τους εξαιτίας της αδιάντροπης υποκρισίας τους. Στρατοί με τεράστια υποδομή δισεκατομμυρίων δολλαρίων απαξιώθηκαν μπροστά σε μισή ντουζίνα ανθρώπων που δεν τους νοιάζει αν θα πεθάνουν. Έτσι έμεινε σε μας, τους απλούς πολίτες, να αποφασίσουμε αν θέλουμε να αλλάξουμε την κατάσταση. Επιθυμούμε να ζούμε ειρηνικά και αρμονικά και ευτυχισμένα; Ας κάνουμε κάτι λοιπόν για να προκαλέσουμε αυτή την αλλαγή.
Η πρόκληση που πρόκειται να αντιμετωπίσουμε είναι ότι πολλοί δεν θέλουν ν' αλλάξουν. Άλλοι, δεν πιστεύουν ότι είναι δυνατή μια αλλαγή, ενώ άλλοι δεν πιστεύουν ότι η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει πραγματικά κάποιο κίνδυνο. Άλλοι πάλι, απλά δεν φαίνεται να έχουν τη θέληση να κάνουν αυτό που χρειάζεται για να επιτευχθεί η διαφοροποίηση. Κι όμως η αλλαγή δεν θέλει μεγάλες θυσίες, απλά θέλει αποφασιστικότητα. Μέσα από τα βιβλία μαθαίνουμε ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα δεν είναι οικονομικό, δεν είναι πολιτικό. Είναι πνευματικό. Και μια πνευματική μεταστροφή είναι αυτή που θα προκαλέσει τη μεταστροφή στην παγκόσμια συμπεριφορά. Πέντε προτάσεις είναι μόνο, και είναι ικανές να αλλάξουν τις εσφαλμένες πεποιθήσεις αιώνων:
1. Παραδέχομαι ότι μερικά από τα παλαιά μου πιστεύω για το Θεό και τη Ζωή δεν είναι πλέον λειτουργικά.
2. Παραδέχομαι ότι υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω καλά για το Θεό και τη Ζωή, η κατανόηση του οποίου θα άλλαζε τα πάντα.
3. Είμαι ανοιχτός σε μια νέα κατανόηση για το Θεό και τη Ζωή, κατανόηση που θα μπορούσε να φτιάξει ένα νέο τρόπο ζωής πάνω στον πλανήτη.
4. Είμαι ανοιχτός στο να εξερευνήσω και να εξετάσω αυτή τη νέα κατανόηση, και, αν ευθυγραμμίζεται με την εσωτερική μου αλήθεια και γνώση, να διευρύνω το σύστημα των πεποιθήσεών μου ώστε να την συμπεριλάβω μέσα.
5. Είμαι πρόθυμος να ζήσω τη ζωή μου ως μια απόδειξη των πεποιθήσεών μου.

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

Η ενότητα είναι πλέον αναγκαία


Ο κόσμος σήμερα αντιμετωπίζει πολύ δύσκολες συνθήκες επιβίωσης. Δυσκολότερες από κάθε άλλη φορά και μάλιστα, δεν γίνεται να τις αγνοήσουμε γιατί αν δεν προσέξουμε, θα δημιουργήσουμε το τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι καιρός για απόγνωση. Η απόγνωση είναι που έφτιαξε το πρόβλημα. Τώρα είναι καιρός για επιδιόρθωση των ζημιών του προβλήματος, που μέχρι τώρα προσπαθούμε να το λύσουμε με τρόπους που "δεν δουλεύουν".
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος είναι πνευματικό. Οι ιδέες που έχουμε για την πνευματικότητα μας σκοτώνουν. Η λύση όμως βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας. Τόσο κοντά που δεν την βλέπουμε. Και είναι τόσο απλή, που δεν την "πιστεύουμε". Τρεις μόνο λέξεις είναι αρκετές για να τις θυμόμαστε εύκολα: ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑ. Ο δικός μας δρόμος δεν είναι ο καλύτερος, απλά είναι ένας άλλος δρόμος. Όλα τα μονοπάτια από τις διάφορες πλευρές του βουνού οδηγούν στην κορφή του, αυτό όμως γίνεται αντιληπτό από τους ορειβάτες μόνον σα φτάσουν επάνω και έχουν όλη την εικόνα της περιοχής. Και όμως. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν μπορούν να "χωνέψουν" τη σκέψη ότι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο τέρμα, και προτιμούν να πεθάνουν γατζωμένοι στην πλάνη τους, πως οι άνθρωποι πρέπει να λύνουν τις σοβαρές μεταξύ τους διαφορές σκοτώνοντας ο ένας τον άλλο.
Άλλοτε οι άνθρωποι πίστευαν ότι η Γη ήταν επίπεδη. Μετά κατάλαβαν ότι είναι στρογγυλή και άλλαξαν όλα τα λανθασμένα δημιουργήματα του νου τους.
Άλλοτε οι άνθρωποι πίστευαν ότι η Γη ήταν το κέντρο του ηλιακού συστήματος και πως ο ήλιος και όλα τα άλλα ουράνια σώματα περιστρέφονταν γύρω της. Ολόκληρες θεωρίες είχαν δημιουργηθεί γύρω από αυτή την πεποίθηση. Όταν ο Κοπέρνικος απέδειξε ότι η θεωρία αυτή ήταν λανθασμένη, κατηγορήθηκε σαν βλάσφημος και όταν ο Γαλιλαίος αργότερα επιβεβαίωσε τα ευρήματα του Κοπέρνικου, κι αυτός κατηγορήθηκε από την Εκκλησία σαν αιρετικός και εξαναγκάστηκε να αποκηρύξει τις ανακαλύψεις του και μόνον μετά από 300 χρόνια - μόλις τον 20 αι. - η Καθολική Εκκλησία ζήτησε επίσημα συγγνώμη από τον Γαλιλαίο. Έτσι έμελλε να γίνει παροιμιώδης η έκφραση, "Όλες οι μεγάλες αλήθειες ξεκινούν σαν βλασφημία". Τα απατηλά πιστεύω δημιουργούν νοητικές ερμηνείες που δεν εξυπηρετούν την ανθρωπότητα.

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008

Η Ενότητα με τα μάτια ενός επιστήμονα


Είναι συγκινητικό όταν οι επιστήμονες, μέσα από τη μελέτη τους, ανακαλύπτουν αυτά που επί τόσους αιώνες υπάρχουν τυπωμένα στα βιβλία των Ιερών Γραφών. Όλης της ανθρωπότητας, ανεξαρτήτως θρησκείας. Παραθέτω μερικά εδάφια:
Βουδισμός: "Μη πληγώνεις τους άλλους μ' αυτό που σε πληγώνει" (Ουνταναβάργκα 5.18)
Ινδουϊσμός: "Μη κάνεις στους άλλους εκείνο που, αν σου κάνουν, θα πονέσεις" (Μαχαμπχαράτα 5.15.17)
Ταοϊσμός: "Ό,τι κερδίζει ο γείτονάς σου νάναι και δικό σου κέρδος, κι ό,τι τον ζημιώνει νάναι και δικιά σου ζημιά" (Τ'άι Σανγκ Καν Γινγκ Π'ιέν)
Ιουδαϊσμός: "Ό,τι είναι κακό για σένα μην το κάνεις στο συνάνθρωπό σου" (Ταλμούδ)
Χριστιανισμός: "Πάντα όσα θέλετε λοιπόν να σας κάνουν οι άνθρωποι, το ίδιο να κάνετε και εσείς σε αυτούς" (Ματθ. 7:12)
Η ενότητα της αντίληψης στις ρήσεις αυτές είναι πολύ πιο σημαντική απ' όσο φαίνεται, λέει ο βιολόγος Darryl Reanney, γιατί αναπτύχθηκαν χωριστά, σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, υπό την επίδραση διαφορετικών πολιτισμών, σε διαφορετικές στιγμές της ιστορίας. Το αίσθημα ότι ο καθένας από μας μπορεί να "αγαπάει όλο τον κόσμο" είναι μια κοινή ανθρώπινη διαίσθηση. Ο Γερμανός στρατιώτης και ποιητής Heinrich Lersch γράφει συγκλονισμένος από τη φρίκη του πολέμου: "Τα μάτια μου μ' εξαπατούν, μα η καρδιά μου όχι. Κάθε νεκρός του αδελφού μου μοιάζει".
Οι στίχοι αυτοί μας λένε ότι, εκείνες τις στιγμές της συμπόνιας που φτάνουν πέρα από τα δάκρυα, το φράγμα που χωρίζει τον εαυτό από τους άλλους καταρρέει. Είμαστε τα θύματά μας. Κάθε πράξη εξευτελισμού που κανουμε στο σώμα ή στο πνεύμα των άλλων είναι μια πράξη βίας εναντίον μας. O φιλόσοφος Bertrand Russel συνέλαβε ένα άλλο στοιχείο της διαίσθησης αυτής όταν είπε "εκείνος που παρακολουθεί σιωπηλά ένα έγκλημα, συμμετέχει σ' αυτό".
Έτσι, η συλλογική πραγματικότητα της ομαδικής ανθρώπινης συνείδησης είναι μία και αδιαίρετη. Κανείς δεν μπορεί να προκαλέσει πόνο στον άλλο χωρίς να προκαλέσει πόνο στον ίδιο του τον εαυτό. Με τα περίφημα λόγια του John Donne:
Κανένας δεν είναι σαν νησί, ολομόναχος: ο καθένας είναι κομμάτι της ηπείρου, κομμάτι του συνόλου... ο θάνατος κάθε ανθρώπου ελαττώνει εμένα, γιατί ανήκω στο Ανθρώπινο Γένος και έτσι ποτέ δεν θα ρωτήσω για ποιον χτυπά η καμπάνα. Για μένα χτυπάει. Το μέγεθος της αποτυχίας μας να το καταλάβουμε δίνει το μέγεθος της ανωριμότητάς μας ως είδος.
Και ο Αμερικανός βιολόγος συνεχίζει να μας εκπλήσσει:
"Εγώ και όλα τα άλλα πλάσματα είμαστε Ένα
Η μοντέρνα μοριακή βιολογία έδειξε ότι όλες οι μορφές της ζωής πάνω στη γη χρησιμοποιούν μια κοινή γενετική γλώσσα. Με αυτή την έννοια, μια αληθινά βαθιά ενότητα στηρίζει την επιφανειακή ποικιλία της ζωής. Η εξέλιξη δείχνει χωρίς καμιά αμφιβολία ότι όλες οι μορφές της ζωής πάνω στη γη συνδέονται, έχουν ένα κοινό πρόγονο. Η ιδέα ότι ολόκληρος ο περίπλοκος ιστός της γήινης ζωής είναι ένα συνεκτικό και αλληλένδετο σύστημα, κατόρθωσε πια να θεωρείται μια αξιοσέβαστη επιστημονική θεωρία μέσα από την υπόθεση του James Lovelock για τη Γαία. Η Γαία είναι η Θεά της γης της ελληνικής μυθολογίας. Η εξήγηση της Γαίας είναι ότι η ζωή δημιούργησε συλλογικά, σε πλανητική κλίμακα τα περίπλοκα συστήματα ανάδρασης που διατηρούν τη σταθερότητα στη χημική σύσταση καθενός από τα μέλη της. Το ανθρώπινο είδος ανακαλύπτει, έχοντάς το ήδη πληρώσει ακριβά, ότι είναι αδύνατον να καταστρέψει οποιοδήποτε στοιχείο της Γαίας χωρίς να καταστρέψει το σύνολο. Καίγεται άνθρακας στη Βρετανία και πέφτει όξινη βροχή στη Νορβηγία. Καταστρέφεται ένα τροπικό δάσος στη Βραζιλία και γίνεται πιο θερμό το κλίμα ολόκληρης της γης".

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008

Η ψευδαίσθηση του χρόνου


Η αίσθηση που έχουμε για τον εαυτό μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αίσθηση του χρόνου. Μπορούμε να αποκτήσουμε μια ιδέα αυτής της σχέσης, αν μελετήσουμε τις νοητικές μας λειτουργίες. Όταν ξυπνάμε μια όμορφη Κυριακή πρωί, δεν σκεφτόμαστε συνειδητά "Τι θα κάνω εγώ σήμερα;"
Αν ο εαυτός μας χαρακτηρίζεται κατά ένα μέρος από την ικανότητά του να προβάλλεται εκ των προτέρων μέσα στο χρόνο, χαρακτηρίζεται εξίσου και από την ικανότητά του να προβάλλεται και εκ των υστέρων μέσα στο χρόνο, να βιώνει παλιές εμπειρίες μέσω του μηχανισμού της μνήμης. Πώς όμως; Χειρουργοί, όπως ο Wilder Penfield, καθώς προσπαθούσαν να θεραπεύσουν κάποια είδη σοβαρών πνευματικών διαταραχών, δοκίμασαν μια τεχνική σύμφωνα με την οποία ηλεκτρόδια συνδέθηκαν με συγκεκριμένα σημεία του εξωτερικού φλοιού του εγκεφάλου, της φαιάς ουσίας. Τα αποτελέσματα ήταν καταπληκτικά. Οι ασθενείς θυμήθηκαν ξαφνικά σκηνές και γεγονότα από το παρελθόν τους. Το ηλεκτρικό ερέθισμα δεν ανακαλούσε απλώς μιαν ανάμνηση, αλλά το ίδιο το γεγονός. Οι ασθενείς ξαναζούσαν το παρελθόν εξειρετικά έντονα. Όπως το περιγράφει ο Penfield, ήταν "σαν να άκουγαν και να έβλεπαν ξανά, να ζούσαν μέσα από τις στιγμές του παρελθόντος". Κι όμως είχαν την αίσθηση ότι βρίσκονταν στο χειρουργείο. Οι χειρουργοί έπλασαν τον όρο "διπλή συνείδηση" για να περιγράψουν αυτούς τους δυο παράλληλους τρόπους συνείδησης.
Οι καταγραφές της περασμένης μας ζωής είναι υποσυνείδητα αποθηκευμένες στον εγκέφαλό μας με κάθε τους λεπτομέρεια. Τα πειράματα με τα ηλεκτρόδια έδειξαν ότι ολόκληρη η ιστορία των εμπειριών μας υπάρχει στο μυαλό μας ταυτόχρονα με την αίσθηση του παρόντος χρόνου, αλλά συνήθως δεν της επιτρέπεται να διεισδύσει στο "εδώ και τώρα". Ο κυριότερος ίσως λόγος που έχουμε "συνείδηση" μόνο του τώρα και όχι του τότε, είναι ότι μια ταυτόχρονη επίγνωση του παρόντος και του παρελθόντος πιθανόν να έθετε σε κίνδυνο το ίδιο το εργαλείο της νόησης, τον εγκέφαλο. Όπως είπε ο γιατρός John Wheeler, ο χρόνος είναι εκείνος που εμποδίζει τα πάντα να συμβούν αμέσως. Ο εγκέφαλός μας, λοιπόν, "κρατάει χρόνο". Αυτή η αίσθηση του περάσματος του χρόνου με διαδοχικές φάσεις - κάτι που το θεωρούμε δεδομένο, σαν αξιωματικό χαρακτηριστικό του πραγματικού χρόνου - δεν έιναι παρά κατασκευή του ίδιου μας του μυαλού, χαρακτηριστικό της νευροφυσιολογίας και όχι της Φυσικής. Από πλευράς Φυσικής δεν υπάρχει ποσότητα που να ονομάζεται χρόνος, υπάρχει μόνον ο χωροχρόνος.
Από τι λοιπόν προκαλείται η ανθρώπινη αίσθηση του χρόνου;
Όταν η γλώσσα άρχισε να γίνεται κυρίαρχη δύναμη στην ψυχολογία, ο εγκέφαλος επινόησε ένα συνεχή μηχανισμό για να ταξινομεί τα γεγονότα και τις εμπειρίες (κωδικοποιημένες μέσα σε λεκτικά σύμβολα) μέσα στο χώρο (τον εσωτερικό χώρο της υποκειμενικής γνώσης) με συστήματα αποθήκευσης (μνήμη) που προσεγγίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει συνειρμός. Η αίσθησή μας για το χρόνο είναι μια πνευματική χαρτογράφηση με την οποία ταξινομούμε τις αναμνήσεις μας. Ο εγκέφαλος έμαθε να χρησιμοποιεί το τικ-τακ του εσωτερικού του ρολογιού, για να ακολουθεί την καταγραφή των αναμνήσεων, με τρόπο ώστε να διατηρήσει τη λειτουργική του ακεραιότητα - πρωταρχική προϋπόθεση για την επιβίωσή του. Ενεργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο δημιούργησε, χωρίς να το επιδιώκει, την πιο επίμονη και ανθεκτική μας ψευδαίσθηση, την αίσθηση ότι "τα πράγματα κυλούν" από το παρελθόν προς το μέλλον.
Από πού όμως προέρχεται αυτή η αίσθηση της "κίνησης;" Μια κινηματογραφική ταινία προσφέρει κατανοητή αναλογία. Στην ταινία, οι εικόνες (εμπειρίες) υπάρχουν σαν μια στατική συνέχεια από τετραγωνάκια, ταξινομημένα σε διαδοχικές φάσεις συνέχειας. Όλα τα τετραγωνάκια συνυπάρχουν εξαρχής, αυτή είναι η πραγματικότητα. Η ψευδαίσθηση της κίνησης δημιουργείται όταν τα τετράγωνα κινηθούν μπροστά από τον παρατηρητή ή αν ο παρατηρητής κινηθεί κατά μήκος των τετραγώνων. Η δεύτερη περίπτωση είναι μάλλον πιο κοντά σ' αυτό που συμβαίνει με τους ανθρώπους. Όταν ένα ζώο κινείται μέσα στον τρισδιάστατο χώρο, η γνώση του εστιάζεται στο άμεσο περιβάλλον του. Απ' όσο ξέρουμε, δεν έχει την ικανότητα να προβάλλεται πίσω στο χρόνο μέσω της μνήμης, ή εμπρός μέσω της πρόβλεψης. Η ανθρώπινη συνείδηση όμως δεν λειτουργεί μόνο στο φυσικό χώρο που την περιβάλλει αλλά και στον πνευματικό κόσμο των συμβόλων. Η ικανότητά της να ξαναδημιουργεί και να επεκτείνει τον κόσμο των συμβόλων, δίνει στην ανθρώπινη συνείδηση τη δυνατότητα να θυμάται πράγματα από το παρελθόν και να προβλέπει πράγματα του μέλλοντος. Για να διατηρηθεί η ακεραιότητα αυτού του κόσμου με τη νέα νοοτροπία, ήταν απαραίτητη μία μονάδα ταξινόμησης. Η μονάδα αυτή ήταν ο ΧΡΟΝΟΣ!
Άλλη μια αναλογία ίσως βοηθήσει: Αν θελήσουμε να φανταστούμε το χρόνο, θα του δώσουμε την εικόνα ενός ρολογιού. Οι κινούμενοι δείκτες του φαίνονται σαν την τέλεια αναπαράσταση του χρόνου που περνάει. Όμως οι δείκτες του ρολογιού κάνουν ένα κύκλο μέσα στο χώρο και όχι μια κίνηση μέσα στο χρόνο. Ταυτίζουμε τον κινούμενο δείκτη του ρολογιού με τον κινούμενο δείκτη του χρόνου εντελώς συμβατικά, γιατί έχουμε μάθει τόσο πολύ να συνδυάζουμε το ρολόι με το χρόνο, ώστε ο συσχετισμός αυτός έχει πάρει αξιωματική θέση στο μυαλό μας. Πάνω στη φυσική κίνηση του δείκτη του ρολογιού, που είναι πραγματική, μεταμοσχεύσαμε μια αίσθηση ψυχολογικής κίνησης του "χρόνου", που είναι ψευδαίσθηση.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2008

Συμβουλή ενός πατέρα στο γιο του


"Η διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου
-είναι ένα τίποτε.
Το τι κάνει, όμως, ο άνθρωπος σ' αυτή τη διάρκεια
-είναι κάτι.
Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να δίνει το δικό του νόημα στη ζωή
-το νόημα δεν δίνεται αυτόματα.
Καταλαβαίνεις τι σου λέω;"

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2008

Αναζήτηση της ύπαρξης Θεού



"Είναι αδύνατο για τον άνθρωπο να αποδείξει θεωρητικά την ύπαρξη του Θεού, διότι είναι αδύνατο να συναγάγει την ύπαρξη γενικώς, ξεκινώντας από ιδέες και όχι από την εμπειρία. Όμως, αν ο άνθρωπος αδυνατεί να γνωρίσει θεωρητικά την ύπαρξη του Θεού, άλλο τόσο αδυνατεί να αποδείξει την ανυπαρξία Του" Εμμ. Καντ (1724-1804), Γερμανός φιλόσοφος και συγγραφέας. Τούτος ο περιορισμός της γνώσης για τον Καντ ήταν απαραίτητος, προκειμένου να "αφήσει χώρο στην πίστη". Ο Θεός εμφανίζεται σαν εγγυητής της σύνδεσης της αρετής με την ευτυχία. Για τον Καντ ο άνθρωπος δεν γνωρίζει την ύπαρξη του Θεού, την θέλει.
Αιώνες πριν από τον Καντ, ο Επίκτητος (50-138), Έλληνας γεννημένος στην Ιεράπολη της Φρυγίας, δούλος και στη συνέχεια απελεύθερος, έχοντας την ίδια άποψη με τους Στωικούς -όντας και ο ίδιος Στωικός φιλόσοφος- για την ύπαρξη μιας θεϊκής δύναμης η οποία σχηματοποιεί και απαρτίζει όλα τα πράγματα, έδιδε στους μαθητές του να κατανοήσουν τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτή την αφηρημένη έννοια και τις εφήμερες πράξεις τους, με τα παρακάτω λόγια:
"Γιατί λέτε πως δεν γνωρίζετε από πού έχετε έρθει; Όταν τρώτε, δεν θυμάστε ποιός είναι αυτός που τρώει και ποιός αυτός που εκτρέφετε; Όταν ενδίδετε σε μια γυναικεία συναναστροφή, ποιος είναι αυτός που το κάνει; Όταν ασχολείστε με την παρέα σας, όταν κάνετε ασκήσεις, όταν εμπλέκεστε σε μια συζήτηση; Δεν γνωρίζετε ότι δίνετε τροφή στο Θεό, ασκείτε το Θεό; Κουβαλάτε το Θεό μαζί σας, άθλια πλάσματα, και δεν το γνωρίζετε. Μήπως νομίζετε ότι μιλάω για κάποιο θεό έξω από εσάς, ένα θεό από ασήμι ή χρυσό; Είναι βαθιά μέσα σας, Τον κουβαλάτε και δεν έχετε ιδέα ότι Τον λερώνετε με τις βρώμικες σκέψεις και τις ρυπαρές πράξεις σας. Αν βρισκόσασταν μπροστά στην εικόνα του Θεού δεν θα τολμούσατε να κάνετε καμία από τις πράξεις που κάνετε, αλλά τώρα που ο Θεός βρίσκεται μέσα σας, που βλέπει και τ'ακούει όλα, δεν αισχύνεστε να σκέφτεστε και να κάνετε αυτές τις πράξεις όπως αυτές εδώ, ανυποψίαστοι για την ίδια τη φύση σας, κερδίζοντας έτσι την οργή του Θεού;"

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2008

Ένα όνειρο για "ξύπνημα"

Ευχαριστώ πολύ τη φίλη Μαρία, που μου έστειλε το κείμενο. Σας το παραθέτω:

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο κι ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει. Περπατούσαμε δίπλα - δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους. Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε :

«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής».

Κοίταξα γύρω το χώρο. Έσφυζε από κίνηση με τόσο πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο. Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μού είπε:

«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σ' αυτούς που τις ζήτησαν».

Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε κι εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσο πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη Γη. Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε μπροστά στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.

«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών», μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου κι έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.

«Πώς γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.

«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια».

«Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;» ρώτησα πάλι.

«Πολύ απλά», απάντησε «Χρειάζεται μόνο να πεις: Ευχαριστώ Θεέ μου!»

«Και για τι ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;» ξαναρώτησα.

«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ' το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.

»Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα πιατάκι, είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

»Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από όση αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από εκείνους που δεν θα επιζήσουν καν ως την αυριανή μέρα.

»Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας, του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.

»Αν μπορείς να προσευχηθείς σ’ ένα ναό, χωρίς το φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης, θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

»Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι μεταξύ τους, είσαι σπάνιος.

»Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.

»Και τέλος, αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία. Πρώτον γιατί σου το έστειλε κάποιος που σ' αγαπάει και δεύτερον γιατί είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.

«Κατάλαβα, είπα σκεφτική. Και τώρα τι κάνω; Πώς μπορώ ν’ αρχίσω;»

«Να πεις καλημέρα» μου χαμογέλασε ο άγγελός μου. «Να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να μοιραστείς αυτό το μήνυμα με άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι».