Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Ενότητα και Διαχωρισμός


Το επίπεδο της προόδου μιας κοινωνίας εκφράζεται, αναπόφευκτα, από το πόσο η σκέψη των μελών της αντανακλά το δυϊσμό. Η κοινωνική εξέλιξη καταδεικνύεται με κινήσεις προς την κατεύθυνση της ενότητας, όχι προς την αίσθηση του διαχωρισμού.
"Γιατί είναι η ενότητα ένα τόσο σημαντικό μέτρο;".
Επειδή η ενότητα είναι η αλήθεια. Ο διαχωρισμός είναι η ψευδαίσθηση. Εφόσον τα μέλη μιας κοινωνίας βλέπουν τους εαυτούς τους χωρισμένους από τους άλλους και από το όλον, αναπόφευκτα θεωρούν ότι η κοινωνία είναι μια συλλογή ή ένα σύνολο που αποτελείται από χωριστές μονάδες, ζουν στην ψευδαίσθηση.
Όλη η ζωή στον πλανήτη είναι οικοδομημένη στην αίσθηση του διαχωρισμού. Είναι βασισμένη στο δυϊσμό. Φαντάζονται οι άνθρωποι ότι είναι χωριστές οικογένειες ή φυλές, συγκεντρωμένοι σε χωριστές γειτονιές ή πολιτείες, συναθροισμένοι σε χωριστά έθνη ή χώρες, αποτελώντας ένα χωριστό κόσμο ή πλανήτη.
Φαντάζονται ότι ο κόσμος τους είναι ο μοναδικός κατοικημένος κόσμος στο σύμπαν. Φαντάζονται ότι το έθνος τους είναι το καλύτερο έθνος του κόσμου. Φαντάζονται ότι η πόλη τους είναι η καλύτερη πόλη του έθνους τους και ότι η οικογένειά τους είναι η πιο υπέροχη της πόλης. Τέλος, πιστεύουν ότι αυτοί οι ίδιοι είναι καλύτεροι από κάθε άλλον στην οικογένειά τους. Ναι, ακόμα και αν δεν παραδέχονται ότι σκέφτονται έτσι, φέρονται εντούτοις σαν να τα σκέφτονται.
Οι αληθινές σκέψεις των ανθρώπων καθρεφτίζονται καθημερινά στις κοινωνικές τους αποφάσεις, στα πολιτικά τους συμπεράσματα, στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, στις οικονομικές τους επιλογές και στις ατομικές τους επιλογές για τα πάντα, από φίλους μέχρι συστήματα πεποιθήσεων, μέχρι την ίδια τη σχέση τους με το Θεό.
Νιώθουν τόσο χωρισμένοι από το Θεό που φαντάζονται πως ούτε καν θέλει να τους μιλήσει. Και έτσι αρνιούνται την αυθεντικότητα της ίδιας τους της εμπειρίας. Από τη μια βιώνουν ότι είναι Ένα με το Θεό, αλλά αρνιούνται να το πιστέψουν. Έτσι, χωρίζονται όχι μόνον από Αυτόν, αλλά και από την ίδια τους την αλήθεια.

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Λειτουργία της διαισθητικής δύναμης


Υπάρχουν τρεις κανόνες για τα διαισθητικά φαινόμενα, που θα επιτρέψουν να καταλάβει κανείς πώς λειτουργεί η διαισθητική δύναμη.
1. Κάθε σκέψη είναι ενέργεια.
2. Όλα βρίσκονται σε κίνηση.
3. Ο μόνος χρόνος που υπάρχει είναι το τώρα.
Οι διαισθητικοί είναι άνθρωποι που έχουν ανοίξει τον εαυτό τους στις εμπειρίες που παράγουν αυτά τα φαινόμενα: στις δονήσεις. Κάποιες φορές, αυτές οι δονήσεις μορφοποιούνται σε εικόνες μέσα στο νου τους. Κάποιες άλλες φορές γίνονται σκέψη με τη μορφή λέξεων. Ο διαισθητικός αποκτά επιδεξιότητα στην αίσθηση αυτών των ενεργειών. Αυτό στην αρχή μπορεί να μην είναι και πολύ εύκολο, επειδή αυτές οι ενέργειες είναι πολύ ελαφρές, πολύ φευγαλέες, σχεδόν ανεπαίσθητες. Σαν την πιο απαλή καλοκαιριάτικη αύρα, που νόμισες πως ένιωσες να σου χαϊδεύει τα μαλλιά, αλλά μπορεί και όχι. Σαν τον πιο αχνό ήχο που έρχεται από πολύ μακριά και που νομίζεις πως τον άκουσες, αλλά δεν είσαι σίγουρος. Σαν το πιο ανεπαίσθητο τρεμόπαιγμα μιας φιγούρας στην άκρη του ματιού σου που θα έπαιρνες όρκο πως ήταν εκεί, αλλά όταν κοίταξες κατευθείαν μπροστά, δεν ήταν πια εκεί. Είχε χαθεί. Υπήρξε άραγε ποτέ;
Αυτό το ερώτημα υποβάλλει πάντα στον εαυτό του ένας πρωτάρης διαισθητικός. Ο πεπειραμένος δε ρωτάει ποτέ, επειδή όταν ρωτάς, διώχνεις την απάντηση. Όταν ρωτάς, εμπλέκεις το νου, κι αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θέλει να κάνει ένας διαισθητικός. Η διαίσθηση δεν κατοικεί στο νου. Για να είσαι διαισθητικός πρέπει να μην επικοινωνείς με το ...μυαλό σου! Γιατί η διαίσθηση κατοικεί στην ψυχή.
Η διαίσθηση είναι το αυτί της ψυχής.
Η ψυχή είναι το μόνο "όργανο" που είναι αρκετά ευαίσθητο ώστε να "πιάνει" τις ανεπαίσθητες δονήσεις της ζωής, να "νιώθει" αυτές τις ενέργειες, να αισθάνεται αυτά τα κύματα που υπάρχουν στο ενεργειακό πεδίο και να τα ερμηνεύει. Έχουμε έξι αισθήσεις, όχι πέντε. Την αίσθηση της όσφρησης, της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής, και του ...γνωρίζειν.
Να λοιπόν πώς λειτουργεί η "διαισθητική δύναμη":
Κάθε φορά που κάνει κάποιος μια σκέψη, αυτή η σκέψη στέλνει ενέργεια. Είναι ενέργεια. Η ψυχή του διαισθητικού συλλαμβάνει αυτή την ενέργεια και ο διαισθητικός δε θα σταθεί να την ερμηνεύσει, αλλά πιθανότατα θα πει αυθόρμητα πώς νιώθει αυτή την ενέργεια. Έτσι μπορεί μετά να του πει τι σκέφτεται.
Κάθε "αίσθημα" που ένιωσες κάποτε, υπάρχει στην ψυχή σου. Η ψυχή σου είναι το άθροισμα όλων σου των "αισθημάτων". Είναι η αποθήκη τους. Ακόμα κι αν έχουν περάσει χρόνια από τότε που τα αποθήκευσες, ένας διαισθητικός που είναι αληθινά ανοιχτός μπορεί να "νιώσει" αυτά τα αισθήματα εδώ και τώρα.

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Η παραβολή της πέτρας


Υπήρχε κάποτε μια πέτρα που ήταν γεμάτη με αμέτρητα άτομα, πρωτόνια, νετρόνια και άλλα υποατομικά σωματίδια ύλης. Τα σωματίδια εκείνα κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα συνεχώς, βάσει ενός προτύπου, και το καθένα τους πήγαινε από "εδώ" "εκεί", θέλοντας "χρόνο" για να το κάνει. Όμως κινούνταν με τόσο μεγάλη ταχύτητα που η ίδια η πέτρα δε φαινόταν να κινείται καθόλου. Απλώς υπήρχε. Κειτόταν εκεί, ρουφώντας τη βροχή και τον ήλιο, χωρίς να κουνιέται καθόλου.
"Τι είν' αυτό μέσα μου που κουνιέται;" ρώτησε η πέτρα.
"Εσύ είσαι", είπε μια φωνή από μακριά.
"Εγώ;" ξαναρώτησε η πέτρα. "Τι μου λες τώρα!. Εγώ δεν κουνιέμαι καθόλου. Ο καθένας μπορεί να το δει αυτό".
"Ναι, από απόσταση", συμφώνησε η φωνή. "Από μακριά φαίνεσαι πραγματικά σαν να είσαι συμπαγής, ασάλευτη, ακίνητη. Όταν όμως έρχομαι πιο κοντά, τότε βλέπω πως ό,τι αποτελεί Αυτό που Είσαι, κινείται. Κινείται με εκπληκτική ταχύτητα μέσα στο χρόνο και στο χώρο, πάνω σε ένα συγκεκριμένο πρότυπο που δημιουργεί εσένα ως αυτό που ονομάζεται "πέτρα". Έτσι λοιπόν, είσαι κάτι μαγικό! Κινείσαι και ταυτόχρονα δεν κινείσαι".
"Όμως", ρώτησε η πέτρα, "τότε ποια είναι η ψευδαίσθηση; Η ακινησία, η ενότητα της πέτρας ή ο διαχωρισμός και η κίνηση των μερών της;"
Σ' αυτό η φωνή αποκρίθηκε: "Ποια είναι λοιπόν η ψευδαίσθηση; Η ενότητα, η ακινησία του Θεού ή ο διαχωρισμός και η κίνηση των μερών Του;"
Αυτή είναι η Πέτρα των Αιώνων. Είναι η ίδια η Κοσμολογία. Η ζωή είναι μια σειρά απειροελάχιστων, απίστευτα γρήγορων κινήσεων. Αυτές οι κινήσεις δεν επηρεάζουν καθόλου την ακινησία και την Οντότητα του Παντός του Υπάρχοντος. Ωστόσο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα άτομα της πέτρας, η κίνηση είναι αυτή που δημιουργεί την ακινησία, μπροστά στα ίδια μας τα μάτια. Από αυτή την απόσταση δεν υπάρχει διαχωρισμός. Δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί το Παν το Υπάρχον είναι το Μόνο Υπάρχον και δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Είναι το Ακίνητο που Κινεί, όπως το ονόμασε ο Αριστοτέλης. Από την περιορισμένη οπτική γωνία με την οποία βλέπουμε το Παν το Υπάρχον, θεωρούμε τους εαυτούς μας σαν χωριστούς και ανεξάρτητους. Όχι σαν ένα ακίνητο ον, αλλά σαν πολλά, πολλά όντα, που βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση.
Και οι δυο παρατηρήσεις είναι ακριβείς. Και οι δυο πραγματικότητες είναι "αληθινές".

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Δημιουργία και μετά θάνατον


Στο συναρπαστικό βιβλίο "Συζήτηση με το Θεό-3", διαβάζουμε έναν ασυνήθιστο διάλογο που έχει να κάνει με το θάνατο. Είναι μέρος του διαλόγου που κάνει ο συγγραφέας με το Θεό και είναι εξαιρετικά διδακτικός.
Σ: Τι γίνεται όταν πεθαίνουμε;
Θ: Τι επιλέγεις να γίνεται;
Σ: Θέλεις να πεις ότι αυτό που γίνεται είναι οτιδήποτε επιλέγουμε να γίνει;
Θ: Νομίζεις ότι μόνο και μόνο επειδή πεθαίνετε σταματάτε να δημιουργείτε;
Σ: Δεν ξέρω. Γι' αυτό σε ρωτάω.
Θ: Έχεις δίκιο. Όταν πεθαίνεις, δεν παύεις να δημιουργείς. Το καταλαβαίνεις αυτό;
Σ: Ναι.
Θ: Ωραία. Ο λόγος τώρα που δεν παύεις να δημιουργείς όταν πεθαίνεις, είναι ότι δεν πεθαίνεις ποτέ. Δεν μπορείς να πεθάνεις, γιατί είσαι η ίδια η ζωή. Και η ζωή δεν μπορεί να μην είναι ζωή. Επομένως, δεν μπορείς να πεθάνεις. Έτσι, τη στιγμή του θανάτου σου, αυτό που γίνεται είναι... ότι συνεχίζεις να ζεις. Γι' αυτό πάρα πολύ άνθρωποι όταν "πεθαίνουν" δεν το πιστεύουν, επειδή δε βιώνουν ότι είναι νεκροί. Αντίθετα, αισθάνονται (επειδή είναι) πάρα πολύ ζωντανοί. Υπάρχει λοιπόν κάποια σύγχυση.
Ο Εαυτός μπορεί να βλέπει το σώμα να κείτεται εκεί, σωριασμένο, χωρίς να κουνιέται, κι όμως ο Εαυτός κινείται ξαφνικά σε όλο το χώρο. Συχνά, έχει την εμπειρία ότι κυριολεκτικά πετάει γύρω-γύρω στο δωμάτιο και ύστερα ότι βρίσκεται παντού στο χώρο, ταυτόχρονα. Και όταν επιθυμεί να δει κάτι από κάποια συγκεκριμένη οπτική γωνία, βρίσκεται ξαφνικά να βιώνει αυτό ακριβώς.
Αν η ψυχή (το όνομα που θα δίνουμε εδώ στον Εαυτό) αναρωτηθεί: "Μα τι γίνεται; Γιατί δεν κουνιέται το σώμα μου;" θα βρεθεί ακριβώς εκεί, να αιωρείται πάνω από το σώμα, παρακολουθώντας την ακινησία του με περιέργεια. Αν κάποιος μπει στο δωμάτιο και η ψυχή σκεφτεί: "Ποιος είναι αυτός;" αμέσως η ψυχή βρίσκεται μπροστά ή δίπλα σ' εκείνο το πρόσωπο.
Έτσι, μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα, η ψυχή μαθαίνει ότι μπορεί να πάει παντού, με την ταχύτητα της σκέψης της. Μια αίσθηση απίστευτης ελευθερίας και ελαφράδας καταλαμβάνει τότε την ψυχή και συνήθως της χρειάζεται λίγος χρόνος για να "συνηθίσει" όλο αυτό το στριφογύρισμα με την κάθε της σκέψη. Αν το άτομο είχε παιδιά και σκεφτεί εκείνα τα παιδιά, αμέσως η ψυχή βρίσκεται κοντά τους, όπου κι αν βρίσκονται. Έτσι μαθαίνει ότι όχι μόνο μπορεί να βρίσκεται σε δυο διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα. Ή σε τρία. Ή σε πέντε. Μπορεί να υπάρχει, να παρατηρεί και να κάνει πράγματα σ' αυτά τα μέρη την ίδια στιγμή, χωρίς καμία δυσκολία ή σύγχυση. Ύστερα, η ψυχή μπορεί να "ξαναενώσει" τα μέρη της, επιστρέφοντας ξανά σε ένα χώρο, απλώς και μόνο με το να εστιάσει ξανά τη σκέψη της. Η ψυχή θυμάται στη "μεταθανάτια ζωή" αυτό που θα ήταν καλό να θυμάται και σε τούτη - ότι κάθε αποτέλεσμα δημιουργείται με τη σκέψη καιότι η εκδήλωση είναι αποτέλεσμα της πρόθεσης.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

Αγάπη και φόβος


Κάθε ανθρώπινη σκέψη και κάθε ανθρώπινη πράξη βασίζονται ή στην αγάπη ή στον φόβο. Δεν υπάρχει άλλο ανθρώπινο κίνητρο και όλες οι άλλες ιδέες δεν είναι παρά παράγωγα αυτών των δύο. Είναι απλώς διαφορετικές εκδοχές, διαφορετικές παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα. Και η ανθρώπινη συμπεριφορά παράγει την επανάληψη της μιας επαναλαμβανόμενης εμπειρίας μετά την άλλη. Να γιατί οι άνθρωποι αγαπούν, μετά καταστρέφουν, μετά αγαπούν ξανά: πάντα υπάρχει μια παλινδρομική κίνηση από το ένα συναίσθημα στο άλλο. Η αγάπη γίνεται χορηγός στο φόβο, που γίνεται χορηγός στην αγάπη, που γίνεται χορηγός στο φόβο... Και η αιτία βρίσκεται στο πρώτο ψέμα, ένα ψέμα που θεωρείται ως αλήθεια σχετικά με το Θεό και το οποίο είναι ότι δεν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στο Θεό, ότι δεν μπορείς να βασίζεσαι στην αγάπη του Θεού, ότι η αποδοχή σου από το Θεό είναι υπό όρους, ότι κατά συνέπεια η τελική έκβαση είναι υπό αμφισβήτηση. Γιατί αν δεν μπορείς να βασιστείς στο ότι η αγάπη του Θεού θα υπάρχει πάντα, τότε σε τίνος την αγάπη μπορείς να βασιστείς; Αν ο Θεός απομακρύνεται και αποσύρεται όταν η απόδοσή σου δεν είναι η πρέπουσα, τότε δε θα το κάνουν και οι απλοί θνητοί;
Κι έτσι, τη στιγμή που υποθηκεύεις την ύψιστη αγάπη σου, καλωσορίζεις το μεγαλύτερο φόβο σου. Γιατί το πρώτο πράγμα για το οποίο ανησυχείς όταν λες "Σ'αγαπώ" είναι αν θα σου το ανταποδώσει. Κι αν στο ανταποδώσει, τότε αρχίζεις αμέσως να ανησυχείς πως την αγάπη που μόλις βρήκες, θα την χάσεις. Κι έτσι κάθε δράση γίνεται αντίδραση, άμυνα ενάντια στην απώλεια, όπως ακριβώς ζητάς να προασπίσεις τον εαυτό σου απέναντι στην απώλεια του Θεού.
Όμως, αν γνώριζες ποιος είσαι, αν γνώριζες ότι είσαι το πιο μεγαλειώδες, το πιο αξιόλογο και το πιο έξοχο ον που δημιούργησε ποτέ ο Θεός, τότε δε θα φοβόσουν ποτέ. Γιατί ποιος θα μπορούσε να απορρίψει ένα τέτοιο θαυμαστό μεγαλείο; Ούτε κι ο Θεός ακόμα δεν θα μπορούσε να βρει ελάττωμα σε ένα τέτοιο ον.
Όμως δεν γνωρίζεις ποιος είσαι και νομίζεις πως είσαι κάτι πολύ λιγότερο. Και από πού απόκτησες την ιδέα τού πόσο λιγότερο από μεγαλειώδης είσαι; Από τους μοναδικούς ανθρώπους που πίστευες τα λόγια τους για τα πάντα. Από τη μητέρα και τον πατέρα σου.

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

Η αγάπη είναι ελευθερία


Τίποτε, μα τίποτε δεν έχει προκαλέσει περισσότερο πόνο στην ανθρωπότητα από αυτό ακριβώς που είχε σκοπό να τη θεραπεύσει. Επειδή δεν καταλαβαίνουμε τι είναι η αγάπη.
Αν ανοίξουμε το βιβλίο του Neale Donald Walsch "Θεϊκή Φιλία", σελ. 152 θα διαβάσουμε πολλά γι' αυτό που είναι η αγάπη.
Είναι αυτό που είναι χωρίς όρους, χωρίς περιορισμούς και χωρίς ανάγκη.
Επειδή είναι χωρίς περιορισμούς, δε βάζει περιορισμούς σε κάποιον άλλο. Δε γνωρίζει τέλος, αλλά συνεχίζεται για πάντα. Δε βιώνει όρια ή εμπόδια.
Επειδή είναι χωρίς ανάγκη, δεν επιδιώκει να πάρει τίποτε που δε δίνεται ελεύθερα. Δεν επιδιώκει να κρατήσει τίποτε που δε θέλει να κρατηθεί. Δεν επιδιώκει να δώσει τίποτε που δε θα γίνει δεκτό με χαρά.
Και είναι ελεύθερη. Η αγάπη είναι αυτό που είναι ελεύθερο, γιατί η ελευθερία είναι η ουσία αυτού που είναι ο Θεός, και η αγάπη είναι ο Θεός εκφρασμένος.


Είναι από τους πιο όμορφους ορισμούς της αγάπης. Αν οι άνθρωποι τον καταλάβαιναν και τον ζούσαν, όλα θα άλλαζαν. Η ευκαιρία σου σαν άνθρωπος είναι να τους βοηθήσεις να τον καταλάβουν και να τον ζήσουν.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Χρησιμοποιείστε την αγάπη


Θυμάται κανείς τον Μάθιου Σέπαρντ (φωτ. αριστερά), που χτυπήθηκε αλύπητα κι αφέθηκε να πεθάνει δεμένος σ' ένα φράχτη στην πολιτεία Γουαϊόμινγκ των ΗΠΑ, επειδή ήταν ομοφυλόφιλος; Αυτές οι πράξεις και πολλές παρόμοιες γίνονται στο όνομα του Θεού. Πολλά απ' αυτά λέγεται ότι δικαιολογούνται από τη διδασκαλία και το νόμο Του. Πού είναι όμως η αγάπη Του σε μια τέτοια συμπεριφορά; Ξέρουμε άραγε πώς εκφράζεται;
-Δεν υπάρχει ανάρμοστη αγάπη και δεν υπάρχει ανάρμοστος τρόπος έκφρασης της αγάπης που είναι αγνή και αληθινή.
Και, πώς ορίζεται η αγάπη που είναι αγνή και αληθινή;
-Είναι αυτή που δεν επιδιώκει να βλάψει ή να πληγώσει κανέναν. Αντίθετα, επιδιώκει να αποφύγει την πιθανότητα να βλάψει ή να πληγώσει.
Πώς μπορούμε να ξέρουμε αν κάποιος άλλος μπορεί να πληγωθεί από μια έκφραση αγάπης;
-Δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Όμως τα κίνητρά μας είναι καθαρά. Οι προθέσεις μας είναι καλές. Η αγάπη μας είναι αληθινή. Όταν δεν ξέρουμε πώς να προχωρήσουμε σε μια συμπεριφορά, εκείνες τις φορές καλό θα είναι να αναρωτηθούμε: Τι θα έκανε τώρα η αγάπη;
Όχι απλώς η αγάπη για το τωρινό αντικείμενο της αγάπης μας, αλλά η αγάπη και για όλους τους άλλους.

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Οι 9 Νέες Αποκαλύψεις


Είναι εννέα αλήθειες, εννέα δώρα που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο, επειδή έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τις πεποιθήσεις μας, που μας δημιουργούν τόσα προβλήματα σήμερα. Ας τις βάλουμε πρώτα στο νου μας, μετά, βαθιά στην καρδιά μας και για πάντα μέσα στην ψυχή μας.

1. Ο Θεός ποτέ δεν έπαψε να επικοινωνεί άμεσα με τους ανθρώπους. Το κάνει από την αρχή του χρόνου. Κάνει το ίδιο και σήμερα.

2. Κάθε άνθρωπος είναι το ίδιο πολύτιμος όπως κάθε άλλος που έζησε, ζει ή θα ζήσει. Είναι όλοι αγγελιαφόροι. Ο καθένας από εσάς. Μεταφέρετε ένα μήνυμα στη ζωή για την ίδια τη ζωή κάθε μέρα. Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό.

3. Κανένα μονοπάτι προς το Θεό δεν είναι πιο κατάλληλο από κάποιο άλλο. Καμία θρησκεία δεν είναι "η μόνη αληθινή θρησκεία", κανένας λαός δεν είναι "ο εκλεκτός" και κανένας προφήτης δεν είναι "ο μεγαλύτερος προφήτης".

4. Ο Θεός δεν χρειάζεται τίποτα. Ο Θεός δεν απαιτεί τίποτα για να είναι ευτυχισμένος. Ο Θεός είναι η ίδια η Ευτυχία. Επομένως, ο Θεός δεν απαιτεί τίποτα από κανέναν στο σύμπαν.

5. Ο Θεός δεν είναι ένα μοναχικό Υπερ-Ον, που ζει κάπου στο Διάστημα ή έξω από αυτό, έχοντας τις ίδιες συναισθηματικές ανάγκες, εκτεθειμένος στα ίδια συναισθηματικά προβλήματα με τους ανθρώπους. Αυτό Που Είναι ο Θεός δεν μπορεί να υποστεί καμία βλάβη ή καταστροφή με κανέναν τρόπο, κι έτσι, δεν έχει καμία ανάγκη για εκδίκηση, αλλά ούτε επιβάλλει τιμωρίες.

6. Όλα τα πράγματα είναι Ένα Πράγμα. Υπάρχει μόνο Ένα Πράγμα, και όλα τα πράγματα είναι μέρος του Ενός Πράγματος Που Υπάρχει.

7. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως Σωστό ή Λάθος. Υπάρχει μόνο Αυτό Που Είναι Λειτουργικό και Αυτό Που Δεν Είναι Λειτουργικό, και εξαρτάται από αυτό που ζητάτε να είστε, να κάνετε, να έχετε.

8. Δεν είστε το σώμα σας. Αυτό που είστε είναι απεριόριστο και δεν έχει τέλος.

9. Δεν μπορείτε να πεθάνετε, και ποτέ δεν θα καταδικαστείτε σε αιώνια καταδίκη.

Οι Εννέα Νέες Αποκαλύψεις εμπεριέχονται στο βιβλίο του Neale Donald Walsch "The New Revelations" που ανήκει στη σειρά των βιβλίων του Συζητήσεις με το Θεό.

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Οι 5 Εσφαλμένες Αντιλήψεις για το Θεό


Υπάρχουν επίσης εσφαλμένες αντιλήψεις για το Θεό, οι οποίες προκαλούν στην ανθρωπότητα συμπεριφορές που δεν οδηγούν σε ειρηνική και αρμονική συμβίωση, αλλά αντίθετα σε μίσος, διαχωρισμό, πόλεμο. Οι πέντε κυριότερες είναι οι ακόλουθες:

1. Ό,τι ο Θεός έχει κάτι ανάγκη.

2. Ό,τι ο Θεός μπορεί να μην αποκτήσει αυτό που έχει ανάγκη.

3. Ό,τι ο Θεός διαχώρισε τον Εαυτό Του από τους ανθρώπους επειδή, από σφάλμα τους, Εκείνος δεν μπόρεσε να πάρει αυτό που έχει ανάγκη.

4. Ό,τι υπάρχει κάτι, που οι άνθρωποι χρειάζεται να κάνουν, ώστε να επιστρέψουν πίσω σ' Εκείνον.

5. Ό,τι ο Θεός θα καταστρέψει τους ανθρώπους αν δεν ανταποκριθούν στις απαιτήσεις Του.

Τίποτε δεν μπορεί να είναι πιο μακριά από την αλήθεια, όσο αυτές οι αντιλήψεις. Γιατί να μας καταστρέψει; Ποιο σκοπό θα εξυπηρετούσε μια τέτοια καταστροφή;

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2008

Οι 5 Εσφαλμένες Αντιλήψεις για τη Ζωή


Υπάρχουν εσφαλμένες αντιλήψεις για τη Ζωή πολύ σημαντικές, οι οποίες δημιουργούν συνακόλουθα πολύ σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή που ζούμε. Οι πέντε κυριότερες είναι οι ακόλουθες:

1. Ότι οι άνθρωποι είναι χωριστοί από τους άλλους ανθρώπους.

2. Ότι δεν υπάρχουν αρκετά από αυτά που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος.

3. Ότι για να αποκτήσουν αυτά, που νομίζουν ότι δεν είναι αρκετά, οι άνθρωποι πρέπει να ανταγωνίζονται μεταξύ τους.

4. Ότι κάποιοι άνθρωποι είναι καλύτεροι από άλλους ανθρώπους.

5. Ότι για να λύσουν οι άνθρωποι τις μεταξύ τους σοβαρές διαφορές, που έχουν δημιουργηθεί από άλλες εσφαλμένες αντιλήψεις, πρέπει να σκοτώνονται μεταξύ τους.

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008

From a distance

O Θεός μας βλέπει από μακρυά. Ένα πολύ τρυφερό τραγούδι, τα λόγια του οποίου μπορείτε να αναζητήσετε στα lyrics στη διπλανή στήλη, και να το απολαύσετε εδώ κάνοντας κλικ στο βιντεάκι.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Ειδικές τελετές


Είναι καιρός που θέλω να γράψω για τις διάφορες τελετές, τα διάφορα μνημόσυνα, τα τρισάγια και όλα όσα κάνουμε σαν άνθρωποι για την ανάπαυση της ψυχής των αγαπημένων νεκρών μας. Και να, βρήκα κάτι που θα σας ενθουσιάσει - πιστεύω. Είναι η ερώτηση που έγινε στην οντότητα που λέγεται Κρύων (μιλάει μέσα από τον Λη Κάρολ) και η απάντηση που έδωσε στη συνέχεια.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αγαπητέ Κρύων, υπάρχουν άραγε ειδικές τελετές που θα βοηθήσουν στο μετά θάνατον ταξίδι εκείνους που πέθαναν πρόσφατα; Έχεις αναφέρει ότι η ψυχή χρειάζεται τρεις μέρες για να αφήσει τη Γη. Τι μπορούν να κάνουν τα αγαπημένα πρόσωπα κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Απαλλαγείτε από τη σκέψη ότι εκείνες οι ψυχές βρίσκονται κάπου στο σκοτάδι και χρειάζονται τις προσευχές σας. Όταν σας αφήνουν, μπαίνουν σ' ένα μονοπάτι ενεργειακής μεταφοράς. Πιστέψτε με είναι απασχολημένοι με τη δική τους μεταφορά και δεν έχουν ιδέα τι πράττετε εσείς, έτσι κι αλλιώς! Το ταξίδι τους δεν είναι ταξίδι απόστασης αλλά ενεργειακό ταξίδι. Κινούνται έξω από τον κόσμο των τεσσάρων διαστάσεων (πλάτος, μήκος, ύψος, χρόνος) και επανεισάγονται στην φυσική τους κατάσταση. Γίνονται πολλά για την κάθε ψυχή, γιατί είναι μια ενσωμάτωση με το Θεό-εαυτό τους. Το καλύτερο πράγμα που μπορεί να γίνει για κάποιον που "αναχώρησε", είναι να βοηθήσετε όλους εκείνους που άφησε πίσω. Να γιορτάσετε και να κάνετε "συγκέντρωση ανάμνησης" αλλά να θεωρήσετε ότι όλες αυτές οι τελετές λύπης είναι για τους ζωντανούς και όχι για τους αναχωρήσαντες. Αυτοί που "έφυγαν" είναι πολύ καλά. Αυτοί που έμειναν πίσω είναι που έχουν την ανάγκη της ενέργειας αυτών των ειδικών εθιμοτυπικών τελετών.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Ας μιλήσουμε για αριθμούς


Η αριθμολογία είναι η μελέτη της ενέργειας των αριθμών και βασίζεται στους αριθμούς από το Ένα έως το Εννέα. Το Μηδέν δεν προσμετράται. Όσο μεγάλος και αν είναι ένας αριθμός, τον προσθέτουμε μέχρι να πάρουμε μονοψήφιο άθροισμα, εκτός και αν φτάσουμε σε κύριους αριθμούς όπως το 11, 22, 33 και ούτω καθεξής. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να κατανοήσουμε τη σημασία των ετών. Υπάρχουν άνθρωποι που αμφιβάλλουν για την αξία αυτής της διαδικασίας. Δεν καταλαβαίνουν και νομίζουν ότι είναι τυχαίο. Εντούτοις θα εκπλαγούν αν μελετήσουν την αριθμολογία. Θα μάθουν ποιοι είναι και ποιες δυνατότητες έχουν.
Ας κάνουμε όμως ένα παράδειγμα. Θέλουμε να δούμε την ενέργεια που έχει το 2008. Αν προσθέσουμε τα νούμερα μεταξύ τους, θα πάρουμε το δέκα. Συνεχίζουμε προσθέτοντας το μηδέν και το ένα και τότε θα έχουμε το ΕΝΑ. Έτσι η ενέργεια του έτους είναι το ένα.
Το Ένα σημαίνει νέο ξεκίνημα.
Το Εννέα σημαίνει ολοκλήρωση. Το 2007 ήταν ένας χρόνος ολοκλήρωσης. Το ίδιο το εννέα "φωνάζει" τέλος.
Το Τέσσερα σημαίνει ΓΑΙΑ, είναι η μητέρα Γη, η γήινη ενέργεια.
Το Πέντε σημαίνει αλλαγή.
Το 2008 φέρνει νέα εργαλεία. Εκείνοι που γνωρίζουν πως να συν-δημιουργούν, θα ανακαλύψουν ότι αυτό γίνεται πολύ ευκολότερα απ' ό,τι προηγουμένως. Μερικά από τα πράγματα που περιμένετε, μηνύματα, αφθονία στις συγκυρίες, βρίσκονται εκεί για να τα βιώσετε.
Αγαπητοί Εργάτες του Φωτός, εσείς που θα προκαλέσετε την αλλαγή στον πλανήτη, του έτους 2012, σήμερα υπάρχει δυναμική που δεν αντιλαμβάνεστε ακόμα. Αυτές τις ώρες η συμβουλή είναι αυτή: Μη βιάζεστε, ανταποκριθείτε με αγάπη, έχετε υπομονή. Και νιώστε την αγάπη του Θεού που καλύπτει τα πάντα.
(Περίληψη από μήνυμα της Οντότητας "Kryon").

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Μια νέα πνευματικότητα ανατέλει


Μέσα από την ανάπτυξη της πνευματικότητας, μέσα από την πεποίθηση ότι όλοι είμαστε ένα και μέσα από την κατανόηση ότι δεν υπάρχει λόγος να θυμώνουμε όταν οι "άλλοι" πιστεύουν σε διαφορετικό δόγμα - γιατί σε διαφορετικό Θεό δεν μπορούν να πιστεύουν αφού μόνον το όνομά Του είναι διαφορετικό - θα πετύχουμε πολλά πράγματα.
Πρώτα-πρώτα θα σταματήσουμε να μισούμε τους άλλους, όσο κακοί και αν αυτοί μας φαίνονται. Σε αυτή την κατηγορία των "κακών" μπορεί για μας να ανήκουν φονιάδες, βιαστές, έμποροι ναρκωτικών, αιμοσταγείς στρατηγοί στρατών κατοχής, αμοραλιστές πρόεδροι κυβερνήσεων, οδηγοί που εγκαταλείπουν τα χτυπημένα θύματά τους στο δρόμο, και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Όλοι αυτοί είναι αδέλφια μας, προέρχονται από την ίδια Ρίζα, αλλά δεν μπόρεσαν ακόμα, δεν κατάφεραν, καθυστέρησαν, να εξελιχθούν και να φθάσουν σε ένα ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας. Είναι ψυχές ακόμα ανώριμες, αλλά για το λόγο αυτό θα πρέπει να τις βοηθήσουμε να ανέλθουν. Χωρίς να τους κρίνουμε και να τους καταδικάζουμε. Γιατί ό,τι κρίνουμε, ό,τι καταδικάζουμε, κολλάει επάνω μας. Γιατί όσο περισσότερο κρίνουμε, τόσο περισσότερο θα εμφανίζονται στο δρόμο μας "παρόμοια περιστατικά". Είναι νόμος του Σύμπαντος. Η ανάπτυξη της συνειδητότητας, λοιπόν, θα μας φέρει στο επίπεδο να κατανοήσουμε ότι κάθε ανθρώπινο ον είναι το ίδιο ξεχωριστό όσο και κάθε άλλο ανθρώπινο ον που έζησε, ζει ή θα ζήσει. Είμαστε όλοι αγγελιαφόροι. Ο καθένας από εμάς. Μεταφέρουμε ένα μήνυμα στη ζωή για τη ζωή κάθε μέρα. Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό.
Κατά δεύτερο λόγο, η ανάπτυξη της πνευματικότητας θα μας κάνει να σταματήσουμε να φοβόμαστε μήπως πεθάνουμε. Μπορεί και πρέπει να αισθανθούμε θλίψη για την απώλεια του αγαπημένου μας ατόμου που χάθηκε, αλλά μόνο για το λόγο ότι δεν θα το έχουμε πλέον κοντά μας. Δεν θα "τον λυπόμαστε που πέθανε" γιατί θα κατανοήσουμε ότι θάνατος δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο ΖΩΗ σε διαφορετικό επίπεδο. Εκεί, θα ξαναβρεθούμε σε πνευματική μορφή με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Όσα λέω δεν είναι "παρηγοριά στον άρρωστο" αλλά η πραγματικότητα. Η επιστήμη έχει καταγράψει πολλά περιστατικά που αποδεικνύουν την επιβίωση μετά το σωματικό θάνατο. Ακόμα και ντοκυμανταίρ στην Ελληνική τηλεόραση έχουν παρουσιαστεί και παρουσιάζονται, πολύ αργά το βράδυ είναι η αλήθεια, με επιστήμονες φυσικούς, γιατρούς, θεολόγους που μιλούν για τη βέβαιη επιβίωση της ψυχής μετά το θάνατο μέσα από ντοκουμέντα και όχι απλή θεωρία. Η ανάπτυξη της πνευματικότητας θα κάνει πιο ευρύ το Χώρο της Δυνατότητας. Θα δώσει την ευκαιρία στον καθένα να ανακαλύψει μέσα του μια νέα κατανόηση για το Θεό και τη Ζωή. Θα επιτρέψει στον καθένα να αναλογιστεί μια τεράστια Αλήθεια: Ο Θεός δεν σταμάτησε ποτέ να επικοινωνεί άμεσα με τους ανθρώπους. Ο Θεός επικοινωνεί με τους ανθρώπους από την αρχή του χρόνου και κάνει το ίδιο και σήμερα.