Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Ύπνος και Ψυχή

Η ψυχή φεύγει από το σώμα όλη την ώρα. Συνέχεια. Σε όλη την ανθρώπινη ζωή. Γι' αυτό υπάρχει ο ύπνος.
Περιοδικά, σε όλη τη διάρκεια της ζωής, η ψυχή αναζητάει την αναζωογόνηση, θέλει να ξαναβάλει "καύσιμα", αν έτσι γίνεται περισσότερο κατανοητό, έτσι ώστε να μπορεί να συνεχίσει να προχωρεί σιγά-σιγά μέσα στο όχημα που αποκαλείται σώμα.
Νομίζετε ότι είναι εύκολο για την ψυχή να κατοικεί στο σώμα; Δεν είναι. Μπορεί να είναι απλό, αλλά εύκολο δεν είναι! Είναι χαρά, αλλά δεν είναι εύκολο. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχει να κάνει η ψυχή του ανθρώπου!
Η ψυχή, που γνωρίζει μια ελαφράδα και μια ελευθερία, την οποία δεν μπορούμε να φανταστούμε ενόσω βρισκόμαστε μέσα στο σώμα, λαχταράει εκείνη την κατάσταση ύπαρξης, όπως ένα παιδί που αγαπάει το σχολείο, μπορεί να λαχταράει τις καλοκαιρινές διακοπές. Η ψυχή αναζητάει μιαν αληθινή κατάσταση ύπαρξης. Η ψυχή είναι ελαφράδα και ελευθερία. Είναι γαλήνη και χαρά. Είναι δίχως όρια και δίχως πόνο. Είναι τέλεια σοφία και τέλεια αγάπη. Είναι όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Όμως, βιώνει πάρα πολύ λίγα από αυτά, όσο βρίσκεται μέσα στο σώμα. Κι έτσι, έκανε μια συμφωνία με τον Εαυτό της. Του είπε ότι θα μείνει στο σώμα όσο χρειάζεται προκειμένου να δημιουργήσει και να βιώσει τον εαυτό της, όπως επιλέγει τώρα, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα μπορεί να αφήνει το σώμα όποτε θέλει! Το κάνει λοιπόν κάθε μέρα, μέσα από την εμπειρία που αποκαλείται ύπνος.
Θα νόμιζε κανείς ότι κοιμόμαστε επειδή το σώμα χρειάζεται ανάπαυση.
Λάθος. Το αντίστροφο συμβαίνει. Η ψυχή επιδιώκει την ανάπαυση κι έτσι κάνει το σώμα να "αποκοιμιέται". Η ψυχή παρατάει κυριολεκτικά το σώμα (μερικές φορές εκεί ακριβώς που βρίσκεται) όταν κουράζεται από τα όρια, όταν κουράζεται από τη βαρύτητα και την έλλειψη ελευθερίας που νιώθει, όσο βρίσκεται μέσα στο σώμα. Αφήνει το σώμα όταν χρειάζεται καύσιμα, όταν κουράζεται από όλη την αναλήθεια, την ψεύτικη πραγματικότητα και τους φανταστικούς κινδύνους, όταν αναζητάει για μιαν ακόμα φορά, επανασύνδεση, επαναβεβαίωση, ανάπαυση και νέα αφύπνιση του νου.
Όταν η ψυχή πρωτοαγκαλιάζει το σώμα, βρίσκει την εμπειρία εξαιρετικά δύσκολη. Είναι πράγματι μια πολύ κουραστική εμπειρία, ιδιαίτερα για μια ψυχή που μόλις έχει έρθει στη Γη. Γι' αυτό τα μωρά κοιμούνται τόσο. Όταν η ψυχή ξεπερνάει το αρχικό σοκ της επανασύνδεσης με ένα σώμα για μια ακόμη φορά, αρχίζει να το ανέχεται όλο και περισσότερο. Μένει μαζί του περισσότερο. Ταυτόχρονα το κομμάτι που αποκαλείται νους, προχωρεί στη λήθη, όπως ακριβώς ήταν σχεδιασμένο να κάνει. Ακόμα και οι αποδράσεις της ψυχής από το σώμα, που τώρα γίνονται λιγότερο συχνά, αλλά και πάλι σε καθημερινή βάση, δε φέρνουν ξανά τη θύμηση στο νου.

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2007

Η μετενσάρκωση δεν είναι η μόνη επιλογή

Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ως δεδομένο ότι η μετενσάρκωση, η επιστροφή δηλαδή σε ένα άλλο υλικό σώμα, είναι η μόνη επιλογή που έχουν οι ψυχές.
Μερικές αισθάνονται ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα που θα ήθελαν να γνωρίσουν κι έτσι πηγαίνουν στο "σχολείο", όπου άλλες ψυχές, αυτές που αποκαλούνται παλαιές ψυχές, τις διδάσκουν. Και τι τις διδάσκουν; Ότι ποτέ δεν είχαν τίποτε να μάθουν.Το μόνο που είχαν να κάνουν, ενόσω βρίσκονταν στη γη, ήταν να θυμηθούν. Να θυμηθούν Ποιοι και Τι Πραγματικά Είναι.
Εκεί οι ψυχές "διδάσκονται" ότι η εμπειρία του Ποιοι Είναι κερδίζεται με την άσκησή της, με το βίωμά της. Οι "δάσκαλοί τους" τους το θυμίζουν δείχνοντάς τους το με ήπιο τρόπο.
Μερικές ψυχές το έχουν ήδη θυμηθεί φτάνοντας στην "άλλη πλευρά" ή λίγο αργότερα. Αυτές οι ψυχές μπορεί τότε να επιδιώξουν την άμεση χαρά τού να βιώσουν τον εαυτό τους ως οτιδήποτε επιθυμούν να "είναι". Μπορούν να διαλέξουν από τα εκατομμύρια των τρισεκατομμυρίων από τις όψεις του Θεού και να επιλέξουν να τη βιώσουν εκεί και τότε. Κάποιοι μπορεί να επιλέξουν να επιστρέψουν σε υλική μορφή για να το κάνουν αυτό. Σε οποιαδήποτε μορφή. Όμως, επειδή η διαδικασία για την οποία μιλάμε εδώ είναι η εξέλιξη, η εξέλιξη προχωρεί προς τα πάνω. Προς τα πάνω. Πάντα προς τα πάνω. Η μεγαλύτερη επιθυμία της ψυχής είναι να βιώνει όλο και υψηλότερες όψεις της. Κι έτσι επιδιώκει να κινείται προς τα πάνω στην εξελικτική κλίμακα και όχι προς τα κάτω, μέχρι να βιώσει αυτό που έχει ονομαστεί νιρβάνα, ολοκληρωτική Ενότητα με το Παν. Δηλαδή με το Θεό.
Αν η ψυχή επιστρέφει σε ανθρώπινη μορφή, το κάνει πάντα σε μια προσπάθεια να βιώσει περισσότερες εμπειρίες και με αυτό τον τρόπο, να εξελιχθεί περισσότερο. Υπάρχουν πολλά επίπεδα εξέλιξης που μπορούν να παρατηρηθούν και να επιδειχθούν από τους ανθρώπους. Θα μπορούσε κάποιος να επιστρέφει για πολλές ζωές, για πολλές εκατοντάδες ζωές, και να συνεχίζει να εξελίσσεται προς τα πάνω. Ωστόσο, η κίνηση προς τα πάνω, η μεγαλύτερη επιθυμία της ψυχής, δεν επιτυγχάνεται με την επιστροφή σε μια κατώτερη μορφή ζωής. Έτσι, δε συμβαίνει μια τέτοια επιστροφή.

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

Τίποτα δε συμβαίνει τυχαία

Σε τούτο το σύμπαν που ζούμε δεν υπάρχει "τυχαίο" γεγονός. Δεν υπάρχει "ατύχημα", ούτε "σύμπτωση". Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν τυχαία, από αρρώστιες, δυστυχήματα, καταστροφές κ.λπ.
Γενικά οι ψυχές αφήνουν τα σώματα επειδή έχουν τελειώσει μαζί τους. Έχουν ολοκληρώσει εκείνο για το οποίο έσμιξαν με το συγκεκριμένο σώμα. Βίωσαν την εμπειρία που επεδίωξαν.
Και οι άνθρωποι που έχουν πεθάνει δεν θέλουν με κανένα τρόπο να θρηνούμε γι' αυτούς.
Αν γνώριζαν όλοι όσοι πενθούν, πού βρίσκονται και ότι βρίσκονται εκεί με τη δική τους ύψιστη επιλογή, τότε θα γιόρταζαν την αναχώρησή τους. Αν βίωναν αυτό που ονομάζεται "μεταθανάτια ζωή" έστω και για μια στιγμή, έχοντας φτάσει εκεί με την πιο λαμπρή τους σκέψη για τον εαυτό τους και για το Θεό, θα χαμογελούσαν με το πιο πλατύ τους χαμόγελο στην κηδεία των αγαπημένων τους και θα άφηναν τη χαρά να πλημμυρίσει τις καρδιές τους.
Κλαίμε στις κηδείες για τη δική μας απώλεια. Νιώθουμε θλίψη επειδή δεν θα ξαναδούμε ποτέ εκείνο το αγαπημένο πρόσωπο, δε θα το ξανασφίξουμε ποτέ στην αγκαλιά μας, δεν θα το αγγίξουμε ποτέ ξανά, ούτε θα ξαναβρεθούμε μαζί του. Στη γη. Κι αυτό είναι ένα καλό κλάμα. Τιμάει την αγάπη και τον αγαπημένο που έφυγε. Όμως, ακόμα κι αυτό το πένθος θα ήταν σύντομο αν ξέραμε τι υπέροχες πραγματικότητες, τι θαυμαστές εμπειρίες περιμένουν τη χαρούμενη ψυχή που αφήνει το σώμα.
Η ψυχή κάποια στιγμή θα επιστρέψει ξανά στη γη με ένα άλλο σώμα, διαφορετικό. Με αυτό τον τρόπο ξεκινάει ένα νέο "πρόγραμμα", για να βιώσει καινούργιες εμπειρίες, για να θυμηθεί την αλήθεια και να ζήσει νέες περιπέτειες.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Η ψευδαίσθηση του χρόνου και του χώρου

Επειδή μετά το θάνατο η ψυχή βρίσκεται μακριά από την παράμετρο του χρόνου, δεν υπάρχει καθυστέρηση ανάμεσα στη σκέψη που θα κάνει και στη δημιουργία. Το φαινόμενο του χρόνου είναι στην πραγματικότητα μια λειτουργία προοπτικής που υπάρχει μόνο όσο βρισκόμαστε μέσα στο σώμα. Χρησιμοποιούμε, σαν ανθρώπινα όντα, αυτή την προοπτική ως εργαλείο με το οποίο μπορούμε να διερευνούμε και να εξετάζουμε τις εμπειρίες μας πλησιέστερα, χωρίζοντάς τες σε ξεχωριστά κομμάτια, αντί να τις θεωρούμε ως ένα και μοναδικό περιστατικό. Η ζωή είναι ένα μοναδικό περιστατικό, ένα γεγονός στο σύμπαν που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Συμβαίνει ολόκληρο. Συμβαίνει παντού. Δεν υπάρχει άλλος "χρόνος" από το τώρα. Δεν υπάρχει άλλος "χώρος" από το εδώ. Το εδώ και το τώρα είναι το Μόνο που Υπάρχει.
Ωστόσο, επιλέξαμε να βιώνουμε το μεγαλείο του εδώ και τώρα με κάθε του λεπτομέρεια, να βιώνουμε το Θεϊκό μας Εαυτό ως τον εδώ και τώρα δημιουργό αυτής της πραγματικότητας. Υπήρχαν μόνο δυο τρόποι, δυο πεδία εμπειρίας για να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό: ο Χώρος και ο χρόνος. Τόσο υπέροχη ήταν αυτή η σκέψη, ώστε κυριολεκτικά "σκάσαμε" από χαρά! Σ' αυτή την έκρηξη χαράς, δημιουργήθηκε χώρος ανάμεσα στα μέρη μας, καθώς και ο χρόνος που χρειαζόταν για να κινηθούμε από το ένα μέρος του εαυτού μας σε ένα άλλο.
Με αυτό τον τρόπο, κυριολεκτικά κάναμε τον Εαυτό μας κομμάτια για να κοιτάξουμε τα κομμάτια μας. Μπορεί κανείς να πει πως είμασταν τόσο ευτυχισμένοι με αυτό, ώστε διαλυθήκαμε σε κομμάτια. Και μέσα από αυτή την επινόηση που ονομάζεται χρόνος έχουμε καταφέρει να χωρίσουμε τα κομμάτια, να διαιρέσουμε το αδιαίρετο, να τμήσουμε το ά-τμητο, το ά-τομο, έτσι ώστε να το δούμε και να το βιώσουμε πληρέστερα, καθώς το δημιουργούμε.
Έτσι κατανοεί ο καθένας από εμάς καλύτερα, το πώς είμαστε όλοι Ένα. Γιατί προερχόμαστε από τη μία Μονάδα που έτμησε τον Εαυτό της για να βιώσει τη ζωή και μετά, γεμάτη εμπειρίες, να επιστρέψει πίσω ξανά, στην Ενότητα. Στο ταξίδι αυτό της ζωής, άλλα κομμάτια προχώρησαν μπροστά γρήγορα. Άλλα έμειναν πίσω γιατί καθυστέρησαν από διάφορους "πειρασμούς". Όλα όμως θα επιστρέψουν κάποτε στη Μονάδα. Ας προσπαθήσουμε όλοι, το ταξίδι μας αυτό να γίνει χωρίς πολλές δυσκολίες και καθυστερήσεις.

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007

Ο θάνατος είναι ψευδαίσθηση

Είναι απαραίτητο, σε μια ζωή που κρατάει για πάντα, να υπάρχουν διαλείμματα. Ο θάνατος λοιπόν, για όσο διάστημα βρισκόμαστε στη γη, είναι η ψευδαίσθηση που μας κρατάει πολύ απασχολημένους με το σώμα μας και μας βοηθάει να πιστεύουμε πως είμαστε το σώμα μας. Δεν είμαστε όμως το σώμα μας κι έτσι η καταστροφή του παύει να μας απασχολεί όταν συνειδητοποιήσουμε αυτό το πράγμα. Ο θάνατος πρέπει να μας διδάσκει πως ό,τι είναι αληθινό είναι ζωή. Και η ζωή μας διδάσκει πως αυτό που είναι αναπόφευκτο δεν είναι ο θάνατος αλλά η παροδικότητα. Η παροδικότητα είναι η μόνη αλήθεια. Τίποτε δεν είναι μόνιμο. Τα πάντα αλλάζουν. Κάθε στιγμή. Αν κάτι ήταν μόνιμο δε θα μπορούσε να υπάρχει. Γιατί ακόμα και η ίδια η έννοια της μονιμότητας εξαρτάται από την παροδικότητα για να έχει κάποιο νόημα. Επομένως, ακόμα και η μονιμότητα είναι παροδική. Αυτό είναι το ντάρμα των Βουδιστών, αυτός είναι ο Βούδας. Αυτή είναι η διδασκαλία και ο διδάσκαλος. Αυτό είναι το αντικείμενο και ο παρατηρητής, τυλιγμένα σε ένα πακέτο.
Όλα αυτά ποτέ δεν υπήρξαν τίποτε άλλο εκτός από Ένα. Εμείς τα ξετυλίξαμε, έτσι ώστε η ζωή μας να ξετυλίγεται μπροστά μας. Ωστόσο, καθώς παρακολουθούμε τη ζωή μας να ξετυλίγεται μπροστά μας, ας προσέξουμε να μη διαλυθούμε και οι ίδιοι. Ας κρατήσουμε τη συνοχή του Εαυτού μας! Ας δούμε την ψευδαίσθηση! Ας την απολαύσουμε, αλλά να μη γίνουμε η ψευδαίσθηση! Δεν είμαστε η ψευδαίσθηση αλλά οι δημιουργοί της.
Είμαστε σε τούτο τον κόσμο αλλά δεν είμαστε εκ του κόσμου τούτου.
Ας χρησιμοποιήσουμε λοιπόν την ψευδαίσθηση που έχουμε για τον θάνατο. Ας την χρησιμοποιήσουμε. Ας την αφήσουμε να γίνει το κλειδί που θα μας ανοίξει περισσότερο στη ζωή.
Αν δούμε τον ανθό να πεθαίνει θα τον δούμε με λύπη. Αν τον δούμε όμως ως το μέρος ενός ολόκληρου δέντρου που αλλάζει, που σύντομα θα δώσει καρπό, τότε θα δούμε την αληθινή ομορφιά του ανθού. Όταν καταλάβουμε ότι το άνθισμα και το φυλλορόημα είναι σημάδι ότι το δέντρο είναι έτοιμο να καρπίσει, τότε θα έχουμε καταλάβει τη ζωή.
Να θυμάστε πάντα ότι εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε ο ανθός, δεν είμαστε καν ο καρπός. Είμαστε το δέντρο με ρίζες βαθιές μέσα στη θεότητα που είναι το έδαφος από το οποίο φυτρώσαμε και τόσο τα άνθη μας όσο και οι καρποί μας θα επιστρέψουν σ' Εκείνον, δημιουργώντας κι άλλο πλούσιο χώμα. Έτσι η ζωή γεννάει ζωή και δεν μπορεί να γνωρίσει το θάνατο, ποτέ.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Η ζωή συνεχίζεται για πάντα

Αυτό είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο. Δεν έχει τέλος η ζωή. Η μετενσάρκωση είναι μια πραγματικότητα. Μπορεί κάποιος να επιστρέψει σε μια θνητή μορφή όποτε και όπως θέλει. Εμείς αποφασίζουμε το "αν" και το "πότε". Καμία εμπειρία δεν επισκέπτεται την ψυχή ενάντια στη θέλησή της. Αυτό γίνεται επειδή η ψυχή δημιουργεί την κάθε εμπειρία. Η ψυχή δεν θέλει τίποτε. Η ψυχή έχει τα πάντα. Όλη τη σοφία, όλη τη γνώση, όλη τη δύναμη, όλη τη δόξα. Η ψυχή είναι το κομμάτι του ανθρώπου που ποτέ δεν κοιμάται, που ποτέ δεν λησμονεί. Επιθυμεί η ψυχή να πεθάνει το σώμα; Όχι. Επιθυμία της ψυχής είναι να μην πεθάνεις ποτέ. Όμως η ψυχή θα αφήσει το σώμα, θα αλλάξει τη σωματική μορφή της στη στιγμή, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος του υλικού σώματος πίσω της, όταν δει ότι δεν υπάρχει πια λόγος να παραμένει σε αυτή τη μορφή. Είναι στη φύση της να αλλάζει μορφή! Όταν δεν της είναι πια χρήσιμο το να μένει σε κάποια συγκεκριμένη μορφή, η ψυχή αλλάζει μορφή, εκούσια, πρόθυμα, χαρούμενα και προχωρεί στον Κοσμικό Τροχό.
Ο θάνατος σε αυτή την περίπτωση είναι μια περίλαμπρη στιγμή, μια υπέροχη εμπειρία. Η ψυχή μπορεί τώρα να επιστρέψει στη φυσική της μορφή, στην κανονική της κατάσταση. Υπάρχει μια απίστευτη ελαφράδα, μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας, μια αίσθηση του απεριόριστου. Και μια επίγνωση της Ενότητας, που είναι μια αίσθηση ευδαιμονίας και μεγαλείου μαζί. Δεν είναι δυνατόν να θλίβεται η ψυχή για μια τέτοια αλλαγή. Η ψυχή είναι χαρούμενη όταν βγει από το σώμα. Επίσης, η ψυχή δεν είναι δυστυχισμένη όταν βρίσκεται μέσα στο σώμα. Αντίθετα, είναι και τότε ευτυχισμένη. Αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα να είναι εξίσου ευχαριστημένη όταν αποσυνδέεται απ' αυτό. Ο θάνατος είναι μια πόρτα που ανοίγει, όχι μια πόρτα που κλείνει. Όταν καταλάβει κανείς ότι η ζωή είναι αιώνια, τότε καταλαβαίνει ότι ο θάνατος είναι μια ψευδαίσθηση.

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2007

Δεν μπορείς να πεθάνεις

Ο λόγος που δεν μπορείς να πεθάνεις είναι, γιατί είσαι η ίδια η ζωή. Και η ζωή δεν μπορεί να μην είναι ζωή. Επομένως δεν μπορείς να πεθάνεις. Έτσι, τη στιγμή του θανάτου σου, αυτό που γίνεται είναι... ότι συνεχίζεις να ζεις.
Γι' αυτό πάρα πολλοί άνθρωποι όταν "πεθαίνουν" δεν το πιστεύουν, επειδή δεν βιώνουν ότι είναι νεκροί. Αντίθετα, αισθάνονται (επειδή είναι) πάρα πολύ ζωντανοί. Υπάρχει λοιπόν κάποια σύγχυση.
Ο Εαυτός μπορεί να βλέπει το σώμα να κείτεται εκεί, σωριασμένο, χωρίς να κουνιέται, κι όμως ο Εαυτός κινείται ξαφνικά σε όλο το χώρο. Συχνά, έχει την εμπειρία ότι κυριολεκτικά πετάει γύρω-γύρω στο δωμάτιο και ύστερα ότι βρίσκεται παντού στο χώρο, ταυτόχρονα. Και όταν επιθυμεί να δει κάτι από κάποια συγκεκριμένη οπτική γωνία, βρίσκεται ξαφνικά να βιώνει αυτό ακριβώς.
Αν η ψυχή (ο Εαυτός) αναρωτηθεί: "Μα τι γίνεται; Γιατί δεν κουνιέται το σώμα μου;" θα βρεθεί ακριβώς εκεί, να αιωρείται πάνω από το σώμα, παρακολουθώντας την ακινησία του με περιέργεια.
Αν κάποιος μπει στο δωμάτιο και η ψυχή σκεφτεί: "Ποιος είναι αυτός;" αμέσως η ψυχή βρίσκεται μπροστά ή δίπλα σ' εκείνο το πρόσωπο.
Έτσι μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα, η ψυχή μαθαίνει ότι μπορεί να πάει παντού, με την ταχύτητα της σκέψης της. Μια αίσθηση απίστευτης ελευθερίας και ελαφράδας καταλαμβάνει τότε την ψυχή και συνήθως της χρειάζεται λίγος χρόνος για να "συνηθίσει" όλο αυτό το στριφογύρισμα με την κάθε της σκέψη.
Αν το άτομο είχε παιδιά και σκεφτεί εκείνα τα παιδιά, αμέσως η ψυχή βρίσκεται κοντά τους, όπου κι αν βρίσκονται. Έτσι μαθαίνει ότι όχι μόνο μπορεί να βρεθεί όπου θέλει με την ταχύτητα της σκέψης, αλλά ότι μπορεί να βρίσκεται σε δυο διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα. Ή σε τρία. Ή σε πέντε. Μπορεί να υπάρχει, να παρατηρεί και να κάνει πράγματα σ' αυτά τα μέρη την ίδια στιγμή, χωρίς καμία δυσκολία ή συγχυση. Ύστερα η ψυχή μπορεί να "ξαναενώσει" τα μέρη της, επιστρέφοντας ξανά σε ένα χώρο, απλώς και μόνο με το να εστιάσει ξανά τη σκέψη της.
Η ψυχή θυμάται στη "μεταθανάτια" ζωή αυτό που θα ήταν καλό να θυμάται και σε τούτη: ότι κάθε αποτέλεσμα δημιουργείται με τη σκέψη και ότι κάθε εκδήλωση είναι αποτέλεσμα της πρόθεσης.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Τα υπόλοιπα δυο φυσικά συναισθήματα

Η ζήλια. Ζηλοτυπία σημαίνει "μετά ζήλου αντιγράφω". Είναι το συναίσθημα που κάνει ένα πεντάχρονο παιδάκι να εύχεται να μπορούσε να φτάσει εκείνο το πόμολο, όπως η αδελφή του ή να καβαλήσει εκείνο το ποδήλατο. Η ζήλια είναι το φυσικό συναίσθημα που σε κάνει να θέλεις να ξανακάνεις κάτι, να προσπαθήσεις περισσότερο, να συνεχίσεις να δοκιμάζεις μέχρι να πετύχεις. Είναι πολύ υγιές να ζηλεύεις, πολύ φυσικό. Όταν επιτρέπουμε στα παιδιά να εκφράζουν τη ζήλια τους, τότε εκείνα έχουν μια πολύ υγιή στάση απέναντι στη ζήλια στην ενήλικη ζωή τους και κατά συνέπεια, συνήθως την ξεπερνούν πολύ γρήγορα.
Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι η ζήλια είναι κάτι κακό ότι είναι κακό να την εκφράζουν και, στην πραγματικότητα, ότι δεν πρέπει καν να τη νιώθουν δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τη ζήλια τους ως ενήλικοι.
Η ζήλια που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται φθόνος, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας του φθόνου. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας του.
Η αγάπη. Όταν επιτρέπεται σε ένα παιδί να την εκφράσει και να τη δεχτεί φυσικά και αυθόρμητα, χωρίς περιορισμούς ή όρους, χωρίς αναστολές ή αμηχανία, τότε δε ζητάει τίποτε άλλο. Γιατί η χαρά της αγάπης που εκφράζεται και γίνεται δεκτή με αυτό τον τρόπο είναι αρκετή από μόνη της. Όμως η αγάπη που της έχουν τεθεί όροι και όρια, που έχει διαστρεβλωθεί με κανόνες και εντολές, με τελετουργίες και περιορισμούς, η αγάπη που την έχουν συγκρατήσει, χειραγωγήσει και στερηθεί, γίνεται τελικά αφύσικη.
Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι η φυσική τους αγάπη δεν είναι καλό πράγμα - ότι είναι κακό να την εκφράζουν και, στην πραγματικότητα, δεν πρέπει καν να τη νιώθουν - δυσκολεύονται να δώσουν και να πάρουν αγάπη σαν ενήλικοι.
Η αγάπη που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται κτητικότητα, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας της κτητικότητας. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας της.
Έτσι λοιπόν, όταν τα φυσικά συναισθήματα καταπιέζονται, προκαλούν αφύσικες αντιδράσεις και αποκρίσεις. Και τα περισσότερα φυσικά συναισθήματα είναι καταπιεσμένα στους περισσότερους ανθρώπους. Όμως αυτά είναι οι φίλοι μας. Είναι τα δώρα μας. Είναι τα θεϊκά μας εργαλεία με τα οποία μπορείτε να δομήσετε την εμπειρία σας. Αυτά τα εργαλεία σάς δίνονται με τη γέννησή μας. Υπάρχουν για να μας βοηθήσουν να διαπραγματευτούμε τη ζωή.