ANGEL'S BLOG

Υπάρχει τόσος πόνος συνυφασμένος με την αυτοκτονία που επιθυμώ να φέρω το θέμα στην επιφάνεια. Τον πόνο αυτόν, πρώτα τον αισθάνεται, φυσικά, το πρόσωπο που μέσα από τη θύελλα που περνάει, οδηγείται στην απόφαση να βάλει τέλος στη ζωή του και μετά, η οικογένεια και οι φίλοι του προσώπου εκείνου. Άραγε μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή παρηγοριάς; Η παρηγοριά μπορεί να προέλθει από τη γνώση ότι το πρόσωπο που αυτοκτόνησε είναι καλά. Είναι όλοι καλά. Αγαπιούνται και ποτέ δεν εγκαταλείπονται από το Θεό. Απλά δεν ολοκλήρωσαν αυτό που είχαν δηλώσει ότι θα έκαναν. Αυτό είναι σημαντικό να το καταλάβει εκείνος που στοχάζεται την αυτοκτονία. Και φυσικά δεν υπάρχει τιμωρία. Τέτοιο πράγμα όπως «τιμωρία» δεν υπάρχει στη Μεταθανάτια Ζωή. Είναι όσοι μένουν πίσω που τιμωρούνται. Βιώνουν ένα απίστευτο σοκ, από το οποίο κάποιοι δεν συνέρχονται ποτέ τελείως. Όλοι τους αισθάνονται μια πελώρια απώλεια. Πολλοί περνούν την υπόλοιπη ζωή τους ψέγοντας τους εαυτούς τους. Αναρωτιούνται τι σφάλμα έκαναν, βασανίζοντα...

Ζούμε σ' έναν κόσμο γεμάτο ρυθμούς. Ρυθμοί που είναι πραγματικοί και μετρήσιμοι έστω κι αν ακόμα αγνοούμε τις επιδράσεις τους πάνω μας. Πρέπει να έχουμε κατά νου πως οι πρώτες στιγμές του σύμπαντος μετά το big bang δεν είναι τα τελευταία ερωτήματα που έχουν μείνει για τη φυσική. Ακόμα αγνοούμε πολλά που αφορούν το ίδιο το διαστημόπλοιο Γη. Αγνοούμε τη φύση των παλμών της ιονόσφαιρας ή των μικρών διακυμάνσεων που υφίσταται το γήινο μαγνητικό πεδίο μ' ένα ρυθμό 10 παλμών περίπου το δευτερόλεπτο. Είναι ο ίδιος ρυθμός που επίμονα εμφανίζεται σε διάφορα βιολογικά φαινόμενα κι ακόμη είναι ο ρυθμός των κυμάτων Άλφα του εγκεφάλου μας. Πρόκειται γι' απλή σύμπτωση; Ίσως. Αυτό όμως που είναι σίγουρο είναι πως είναι λάθος να στρέφουμε περιφρονητικά τις πλάτες σε ό,τι δεν ξέρουμε. Βουτηγμένοι μέσα σ' έναν κόσμο ρυθμών δημιουργούμε κι εμείς τους ρυθμούς μας με τη μουσική ή το χορό. Γιατί τάχα κάποια μελωδία μας συγκινεί; Όπως και νάναι, ο χορός είναι μια από τις αρχαίες μεθόδους που ...

Δυο λέξεις, ενέργεια και μάζα, που η καθεμιά είχε το δικό της ξεχωριστό οντολογικό αντίκρυσμα, βρέθηκαν ξαφνικά να σημαίνουν το ίδιο πράγμα. Πρόκειται για την ισοδυναμία μάζας κι ενέργειας που ο Einstein έκλεισε στην απλούστατη σχέση E=mc2 (Ενέργεια = Μάζα x το τετράγωνο της Ταχύτητας του Φωτός). Φανταστείτε τον περίγελω που θα σας υποδεχόταν αν γύρω στα 1900 λέγατε σε κάποιον, έστω και φυσικό, ότι μισό κιλό μιας οποιασδήποτε μάζας είναι αρκετό να προμηθεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες ηλεκτρικό ρεύμα για ένα μήνα! Αυτή ήταν η εναλλακτικότης ανάμεσα στη μάζα-ενέργεια, που δημιούργησε την πρώτη ατομική βόμβα 40 χρόνια αργότερα από τότε που ο Einstein πρόβλεψε τη δυνατότητά της. Εκεί βρισκόταν και το μυστικό της ανεξάντλητης τρομερής ενέργειας που ξεχύνεται από τον ήλιο μας, τ' αστέρια και του γαλαξίες. Με τον ερχομό της ειδικής σχετικότητας η εικόνα για το χώρο και χρόνο άλλαξε, αν όχι για το μέσο άνθρωπο, τουλάχιστο για το φυσικό επιστήμονα. Χώρος και χρόνος εξακολουθούν βέβαια να είν...

Μπορεί ποτέ να υπάρξει μια δικαιολογημένη αιτία για να σκοτώσει κανείς οτιδήποτε; Για σκέψου το. Κι αν το σκεφτείς θα ανακαλύψεις πως δε χρειάζεσαι καμιά εξωτερική αυθεντία να σου δώσει κατεύθυνση. Δε χρειάζεσαι ανώτερη πηγή για να σου προμηθεύσει απαντήσεις. Αν το σκεφτείς, αν ψάξεις να δεις τι αισθάνεσαι γι' αυτό, τότε οι απαντήσεις θα σου φανερωθούν και θα δράσεις ανάλογα. Αυτό ονομάζεται δράση σύμφωνα με τη δική σου κρίση. Όταν ενεργείς σύμφωνα με την κρίση των άλλων είναι που μπαίνεις σε μπελάδες. Θα πρέπει τα κράτη και τα έθνη να χρησιμοποιούν το φόνο για να πετύχουν τους πολιτικούς αντικειμενικούς τους σκοπούς; Θα πρέπει οι θρησκείες να χρησιμοποιούν το φόνο για να επιβάλλουν τις θεολογικές τους προσταγές; Θα πρέπει οι κοινωνίες να χρησιμοποιούν το φόνο σαν αντίδραση σ' εκείνους που παραβιάζουν κώδικες συμπεριφοράς; Είναι ο φόνος ένα κατάλληλο πολιτικό φάρμακο, ένα μέσο πνευματικής πειθούς ή ένα μέσο επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων; Είναι ο φόνος κάτι που μπορείς να κάνε...

Kανένα μονοπάτι προς τον Θεό δεν είναι καλύτερο από κάποιο άλλο. Όλα τα μονοπάτια οδηγούν εκεί, γιατί αυτά που χρειάζεσαι μόνο, για να φτάσεις εκεί, είναι η πραγματική επιθυμία, η καθαρή και ανοιχτή καρδιά, και η πίστη ότι ο Θεός δεν έχει κανένα λόγο να πει «Όχι, δεν μπορείς να είσαι μαζί μου» σε κανέναν και για καμία αιτία, πόσο μάλλον επειδή πίστεψες στον Θεό μ' ένα διαφορετικό τρόπο. Όλες οι αληθινές θρησκείες είναι υπέροχες και όλες οι αληθινές πνευματικές διδασκαλίες είναι μονοπάτια προς τον Θεό και καμία θρησκεία και καμία διδασκαλία δεν είναι πιο «σωστή» από κάποια άλλη. Υπάρχουν περισσότεροι από έναν, δρόμοι προς την κορυφή του βουνού. Η θρησκεία δημιουργήθηκε από την ανθρώπινη κουλτούρα για να βοηθήσει εκείνους που γεννήθηκαν κάτω από αυτή την κουλτούρα, για να γνωρίσουν και να καταλάβουν ότι υπάρχει μια πανταχού παρούσα πηγή βοήθειας σε καιρούς χρείας, δύναμης σε καιρούς πρόκλησης, διαύγειας σε καιρούς παραζάλης και συμπόνιας σε καιρούς θλίψης. Ακόμα, η θρησκεία είναι η ε...

Ποιοι είναι, αλήθεια, οι "άλλοι"; Όλοι έχουν κάτι να σε διδάξουν, κάποιο δώρο να σου προσφέρουν. Κι εδώ είναι το μεγάλο μυστικό. Ο καθένας τους ήρθε για να λάβει κι ένα δώρο από σένα. Ποιο είναι το δώρο που τους έδωσες; Κι αν, μέσα στη σύγχυσή σου, έκανες κάτι που φαντάζεσαι ότι τους πλήγωσε, μη θεωρείς δεδομένο ότι δεν είναι κι αυτό ένα δώρο. Από εκείνα που σε πλήγωσαν πολύ, δεν έχεις μάθει πολλά; Περισσότερα ίσως απ' όσα έχεις μάθει από τις μεγαλύτερες χαρές σου; Ποιος λοιπόν είναι ο θύτης και ποιος είναι το θύμα στη ζωή σου; Θα έχεις κατακτήσει τη βαθιά γνώση, όταν θα το καταλαβαίνεις αυτό πριν, και όχι μετά, από την αντίληψη του αποτελέσματος της εμπειρίας. Η περίοδος της ένδειας και της μοναξιάς θα σε διδάξουν ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ. Ποτέ, ποτέ, ποτέ μη σκεφτείς ότι η ζωή σου τελείωσε, αλλά γνώριζε πάντα ότι κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή είναι άλλο ένα ξεκίνημα, άλλη μια ευκαιρία, άλλη μια δυνατότητα να ανα-δημιουργήσεις τη ζωή σου από την αρχή. Έστω κι αν ...

Όλοι μας πιστεύουμε πως κοιμόμαστε επειδή το σώμα μας χρειάζεται ανάπαυση. Κάνουμε λάθος, όμως. Συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο. Η ψυχή επιδιώκει την ανάπαυση κι έτσι κάνει το σώμα να "αποκοιμιέται". Η αναλυτική εξήγηση βρίσκεται στο βιβλίο Συζήτηση με το Θεό, 3 - του Neale D. Walsch. "Η ψυχή παρατάει κυριολεκτικά το σώμα (μερικές φορές εκεί ακριβώς που βρίσκεται) όταν κουράζεται από τα όρια, όταν κουράζεται από τη βαρύτητα και την έλειψη ελευθερίας που νιώθει όσο βρίσκεται μέσα στο σώμα. Αφήνει το σώμα όταν χρειάζεται 'καύσιμα', όταν κουράζεται από όλη την αναλήθεια, την ψεύτικη πραγματικότητα και τους φανταστικούς κινδύνους, όταν αναζητάει, για μια ακόμα φορά επανασύνδεση, επαναβεβαίωση, ανάπαυση και νέα αφύπνιση του νου. Όταν η ψυχή πρωτοαγκαλιάζει το σώμα, βρίσκει την εμπειρία εξαιρετικά δύσκολη. Είναι πράγματι μια πολύ κουραστική εμπειρία, ιδιαίτερα για μια ψυχή που μόλις έχει έρθει στη Γη. Γι' αυτό τα μωρά κοιμούνται τόσο πολύ. Όταν η ψυχή ξεπερνάει τ...