ANGEL'S BLOG

Η τρισυπόστατη αλήθεια, στην οποία αναφερθήκαμε παλαιότερα (10/7), αναγνωρίζεται στις λεπτές σχέσεις της ζωής από όλους όσους ασχολούνται με τέτοιου είδους σχέσεις. Σε θέματα όμως χονδροειδών σχέσεων δεν αναγνωρίζεται "ενδιάμεση κατάσταση". Αυτό συμβαίνει επειδή οι χονδροειδείς σχέσεις είναι πάντα δυαδικές, ενώ οι σχέσεις της ανώτερης σφαίρας είναι σταθερά τριαδικές. Έτσι υπάρχει δεξί-αριστερό, πάνω-κάτω, μεγάλο-μικρό, γρήγορο-αργό, ζεστό-κρύο, και η μεγαλύτερη δυαδικότητα που δημιουργήθηκε ποτέ: αρσενικό-θηλυκό. Δεν υπάρχουν "ενδιάμεσα" σ' αυτές τις δυάδες. Ένα πράγμα είναι ή αυτό ή το άλλο ή κάποια παραλλαγή μεγέθους σε σχέση με μία από αυτές τις πολικότητες. Μέσα στη σφαίρα των χονδροειδών σχέσεων τίποτε που να είναι νοητικά αντιληπτό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη νοητική αντίληψη του αντίθετού του. Το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινής εμπειρίας μας είναι θεμελιωμένο σ' αυτή την πραγματικότητα. Όμως μέσα στη σφαίρα των απόλυτων σχέσεων, τίποτε από όσα...

Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τριπλό ον. Αποτελείται από σώμα, νου και πνεύμα. Θα μπορούσε να αποκαλείται το φυσικό, το μη φυσικό και το μετά-φυσικό. Αυτό που είναι ο άνθρωπος, ΕΙΝΑΙ ο Θεός. Εκδηλώνεται ως Τρία-σε-Ένα. Ορισμένοι από τους θεολόγους το έχουν ονομάσει Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Οι ψυχίατροι έχουν αναγνωρίσει αυτήν την "τριάδα" και την ονομάζουν συνειδητό, υποσυνείδητο και υπερσυνείδητο. Οι φιλόσοφοι την έχουν ονομάσει αυτό, εγώ και υπερεγώ. Η επιστήμη την ονομάζει ενέργεια, ύλη και αντιύλη. Οι ποιητές μιλούν για νου, καρδιά και ψυχή. Οι στοχαστές της Νέας Εποχής αναφέρονται σε σώμα, νου και πνεύμα. Ο χρόνος διαιρείται σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Ο χώρος διαιρείται παρόμοια σε τρία: εδώ, εκεί και ενδιάμεσος χώρος. Ο ορισμός και η περιγραφή αυτού του "ενδιάμεσου χώρου" είναι που ενέχει δυσκολίες, που διαφεύγει. Τη στιγμή που αρχίζεις να ορίζεις ή να περιγράφεις, ο χώρος που περιγράφεις γίνεται "εδώ" ή "εκεί". Ωστόσο γνωρίζουμε ότι αυ...

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή. Όλοι μας ζούμε μέσα σε σώματα που θα πεθάνουν, και όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Κι όμως, δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι τέτοιο για τον εαυτό μας, και συμπεριφερόμαστε σαν να μη συμβαίνουν κατ' αυτόν τον τρόπο τα πράγματα. Αυτό συμβαίνει λόγω του τρόμου που μας εμπνέει ο δικός μας θάνατος. Κάντε όμως κάτι, ακριβώς αυτή τη στιγμή. Πείτε δυνατά: Δεν είμαι από εδώ . Ας είναι ξεκάθαρη σε σας η σημασία αυτής της φράσης. Η σημασία της είναι πως βρίσκεστε μεν μέσα σε αυτόν τον κόσμο, όμως δεν προέρχεστε από αυτόν τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος είναι μια θεατρική σκηνή στην οποία ερχόμαστε να παίξουμε ένα ρόλο, διαφορετικό κάθε φορά, και μετά να αποχωρήσουμε, καθώς θα πάμε να ετοιμάσουμε τον επόμενο ρόλο μας στην επόμενη εμφάνισή μας στη Γη. Ουάου! Μα ποιοι είμαστε που κάνουμε εμφανίσεις σε μια τόσο μεγάλη ...θεατρική σκηνή! Ναι, ναι, ναι. Μας έχουν μάθει πως είμαστε ένα σώμα που έχει όνομα, που είναι φτιαγμένο από κόκκαλα, ιστούς, οξυγόνο, υδρογόνο, άζωτο...

Έπειτα το Φως επικοινώνησε μαζί της χωρίς λέξεις. Με μια-δυο σκέψεις χωρίς λόγια, της μετέφερε τόσες πληροφορίες που θα γέμιζαν τόμους. Ξεδίπλωσε μπροστά της όλη της τη ζωή -αυτή τη ζωή- σε εικόνες. Ήταν κάτι το εξαίσιο. Μπορούσε να δει ξεκάθαρα το κάθε τι σχεδόν που είχε κάνει ή πει ποτέ. Μπορούσε αληθινά να νιώσει τον πόνο ή τη χαρά που είχε δώσει στους άλλους. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, έπαιρνε τα μαθήματά της - χωρίς καμία κριτική. Ήξερε όμως, αν και δεν υπήρχε κριτική, ότι ήταν μια καλή ζωή. Μετά από λίγο έλαβε τη γνώση ότι τη στέλνουν πίσω. Αστείο, παρ' όλη την αντίσταση που είχε προβάλει στο θάνατό της στην αρχή, τώρα στ' αλήθεια δεν ήθελε να τ' αφήσει όλα αυτά. Αισθανόταν τόσο όμορφα στη γαλήνη, βολεμένη στο νέο της περιβάλλον, τη νέα της κατανόηση, τους παλιούς της φίλους. Ήθελε να μείνει για πάντα. Πώς μπορούσε κανείς να νομίζει ότι ήθελε να φύγει; Σε απάντηση αυτών των σιωπηλών αιτήσεών της την έκαναν να καταλάβει ότι δεν είχε τελειώσει τη δουλειά της πίσω στη ...

...Οι αναμνήσεις της μητέρας μου από το δεύτερο επίπεδο φαίνονται κάπως ασαφείς, όμως οι αναμνήσεις της από το τρίτο επίπεδο ήταν αρκετά ζωντανές. Όταν ανυψώθηκε στο τρίτο επίπεδο, θυμάται ότι βίωσε ένα πολύ βαρύ συναίσθημα. Ένιωσε λύπη όταν διαπίστωσε ότι αυτό ήταν το επίπεδο εκείνων που είχαν οι ίδιοι τερματίσει τη ζωή τους. Οι ψυχές αυτές ήταν τώρα σε λήθη. Φαινόντουσαν να έχουν απομονωθεί, να μην πηγαίνουν ούτε πάνω ούτε κάτω. Δεν είχαν κατεύθυνση. Η παρουσία τους είχε κάτι σαν έλλειψη σκοπού. Όπως και να 'χε, οι ψυχές αυτές δεν ήταν σε ηρεμία - και το βίωμα του επιπέδου αυτού ήταν δυσάρεστο όχι μόνο γι' αυτούς που πέρναγαν το χρόνο τους εκεί, αλλά επίσης και γι' αυτούς που πέρναγαν από εκεί. Το μάθημα αυτού του τρίτου επιπέδου ήταν εντελώς ξεκάθαρο. Το να αφαιρείς την ίδια σου τη ζωή διακόπτει το σχέδιο του Θεού. Υπήρξαν κι άλλα μαθήματα που η μητέρα μου μπόρεσε να φέρει πίσω. Της έδειξαν τη ματαιότητα του πένθους γι' αυτούς που έχουν πεθάνει. Τα πνεύματα που έχουν...