ANGEL'S BLOG

(Η αφήγηση της Μαρίας Βαλτόρτα συνεχίζεται). Βλέπω πάλι το εσωτερικό της φτωχής πέτρινης σπηλιάς, εκεί που η Μαρία και ο Ιωσήφ βρήκαν καταφύγιο και την μοιράστηκαν με λίγα ζώα. Η μικρή φωτιά αποκοιμήθηκε με τον φύλακά της. Η Μαρία ανασηκώνει ελαφρά το κεφάλι Της και κοιτάζει τριγύρω. Βλέπει ότι το κεφάλι του Ιωσήφ είναι σκυμμένο πάνω στο στήθος του, σαν να προσεύχεται, και καταλαβαίνει ότι η καλή του πρόθεση να παραμείνει ξύπνιος παραδόθηκε στην κούραση. Χαμογελάει με αγάπη και κάνοντας λιγότερο θόρυβο και από μια πεταλούδα πάνω σε ένα λουλούδι, ανασηκώνεται και κάθεται στα γόνατα. Προσεύχεται με ένα μακάριο χαμόγελο στο πρόσωπό Της. Προσεύχεται με τα χέρια Της ανοικτά, σχεδόν στο σχήμα του σταυρού, με τις παλάμες Της να κοιτούν μπροστά και επάνω, και φαίνεται να μην κουράζεται σε αυτή τη στάση. Κατόπιν ξαπλώνει σε μετάνοια με το πρόσωπό Της στο άχυρο για μια πιο έντονη προσευχή. Μία μακρά προσευχή. Ο Ιωσήφ ξυπνάει. Προσέχει ότι η φωτιά έχει σχεδόν σβήσει και ότι ο στάβλος είναι σχ...

  Ας μπούμε κι εμείς σε Χριστουγεννιάτικη διάθεση διαβάζοντας από το βιβλίο "The Gospel as revealed to me". Η Μαρία Βαλτόρτα αφηγείται, βλέποντας το όραμα: Βλέπω έναν κεντρικό δρόμο με πολύ κόσμο. Μικρά γαϊδουράκια, φορτωμένα με αγαθά και έπιπλα ή με κόσμο, πηγαίνουν προς μία κατεύθυνση. Άλλα μικρά γαϊδουράκια πηγαίνουν από την αντίθετη κατεύθυνση. Οι άνθρωποι τσιγκλούν τα ζώα για να βιαστούν και αυτοί που περπατούν βιάζονται διότι κάνει κρύο. Ο αέρας είναι καθαρός βοριάς. Ο ουρανός είναι ήρεμος, αλλά παντού υπάρχει ο τσουχτερός καιρός του χειμώνα. Τα γυμνά λιβάδια φαίνονται απέραντα, το λίγο γρασίδι στα πεζούλια έχει ξεραθεί από τον χειμωνιάτικο αέρα, στα βοσκοτόπια τα πρόβατα ψάχνουν για λίγη τροφή και για λίγο ήλιο μιας και τώρα ο ήλιος ανατέλλει πολύ αργά. Στέκονται πολύ κοντά το ένα δίπλα στο άλλο, διότι κρυώνουν και αυτά, και βελάζουν όταν σηκώνουν τα κεφάλια τους, σαν να λένε : « Έλα γρήγορα γιατί κάνει κρύο». Το έδαφος έχει πολλούς μικρούς λόφους. Υπάρχουν κοιλάδες ...

                             Η επίσκεψη αυτή – με τη βοήθεια Οδηγού – μας έμαθε πόσο πολύ ρισκάρουμε να υποφέρουμε για όλη την αιωνιότητα, μόνο και μόνο επειδή δεν δίνουμε προσοχή στο τρόπο με τον οποίο ζούμε.    Θα έχετε σίγουρα προσέξει πως όταν οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή και ειδικά αν αυτοί είναι νέοι ή γνωστοί καλλιτέχνες, ο κόσμος συνηθίζει να τους αποχαιρετά μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, ευχόμενοι «καλό παράδεισο», που μάλλον αποτελεί μέρος της ευχής «καλό ταξίδι στον παράδεισο». Αυτό μάλλον θα ’ναι, διότι ο παράδεισος είναι μόνο καλός και η έκφραση «καλό παράδεισο» αποτελεί πλεονασμό. Τέλος πάντων... αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι το ότι αυτή η ευχή θα ‘πιάσει’ μόνον αν α) πίστευαν στο Θεό ενόσω ζούσαν και β) οι πράξεις τους ήταν τέτοιες που θα τους επιτρέψουν στη συνέχεια (μετά το θάνατο) να πάνε στον παράδεισο. Διότι ΔΕΝ πάνε όλοι στον παράδεισο. Να το πω καλύτερα... από τους ανθρώπ...

  «Είναι σκληρή σκέψη ο θάνατος;  Όχι. Μια δίκαιη προσταγή για όλους τους θνητούς είναι, και οδυνηρή για αυτούς που δεν πιστεύουν και είναι γεμάτοι αμαρτίες. Μάταια λέει ο άνθρωπος, για να ερμηνεύσει την ταραγμένη αγωνία ενός ανθρώπου που πεθαίνει και δεν ήταν καλός σε αυτή τη ζωή: “Είναι διότι δεν θα ήθελε να πεθάνει ακόμα, διότι δεν έκανε κανένα καλό, είτε πολύ λίγα καλά, και θα ήθελε να ζήσει ακόμα για να μετανιώσει”. Μάταια λέει: “Αν ζούσα περισσότερο θα είχα μεγαλύτερη ανταμοιβή διότι θα έκανα περισσότερα καλά” . Η ψυχή γνωρίζει, τουλάχιστον συγκεχυμένα, πόσο χρόνο έχει. Καθόλου χρόνο, αν τον συγκρίνουμε με την αιωνιότητα. Και η ψυχή σπρώχνει όλο το εγώ της για να κάνει κάτι. Όμως η καημένη ψυχή! Πόσες φορές δεν συνθλίβεται, δεν ποδοπατιέται, δεν φιμώνεται, για να μην ακουστούν τα λόγια της; Είναι αυτό που συμβαίνει σε όσους δεν έχουν καλή θέληση. Ενώ αυτοί που είναι δίκαιοι από μικρή ηλικία έχουν μάθει ν’ ακούν την ψυχή τους, να υπακούν στις συμβουλές της, και είναι σ...