ANGEL'S BLOG

Η νύχτα πριν την Ανάσταση (Να θυμάστε ότι μια ημέρα, κατά την εποχή του Ιησού, ξεκινούσε από απόγευμα και τελείωνε σε απόγευμα. Αυτό σημαίνει ότι η Κυριακή της Ανάστασης έχει ξεκινήσει στις 18:00 της προηγούμενης μέρας δηλαδή το απόγευμα του Σαββάτου).   Οι γυναίκες τελειώνουν με τις αλοιφές, οι οποίες κατά την διάρκεια της νύχτας, με την ψύχρα που υπάρχει έξω στην αυλή έχουν γίνει μια σφιχτή μάζα. Ο Ιωάννης με τον Πέτρο πιστεύουν ότι πρέπει να ταχτοποιήσουν το δωμάτιο του Μυστικού Δείπνου, να φτιάξουν το τραπέζι και να βάλουν τα πράγματα στην θέση τους, όπως πριν από το Δείπνο. «Αυτός μας το είπε», λέει ο Ιωάννης. «Είπε επίσης: “Μην αποκοιμηθείτε”. Είπε: “Μην είσαι υπερήφανος, Πέτρο, δεν ξέρεις ότι η ώρα της δοκιμασίας πλησιάζει;”. Και… και είπε επίσης: “Θα Με αρνηθείς...”» και ο Πέτρος ξεσπάει σε κλάματα πάλι, ενώ με πολύ πόνο λέει: «Και εγώ Τον αρνήθηκα!» «Πέτρο, αρκετά! Τώρα συνήλθες. Φτάνει αυτό το μαρτύριο!» «Όχι. Ποτέ δεν θα είναι αρκετά. Ακόμα και αν φτάσω τα χρό...

Η Μαρία του Αλφαίου (συννυφάδα της Μαρίας) μπαίνει στο δωμάτιό Της με προσοχή και αφουγκράζεται. Ίσως να νομίζει πως η Μαρία έχει αποκοιμηθεί. Πλησιάζει και Την βλέπει γονατιστή με το πρόσωπο στο πάτωμα μπροστά από το Άγιο Μανδήλιο και ψιθυρίζει: «Ω! Τη δόλια! Έμεινε έτσι!». Θα πρέπει να νομίζει ότι η Μαρία έχει αποκοιμηθεί ή λιποθύμησε. Όμως η Μαρία τελειώνοντας την προσευχή, λέει: «Όχι, προσευχόμουν». «Μα, γονατιστή! Στο σκοτάδι! Με το κρύο! Με το παράθυρο ανοικτό! Κοίτα, έχεις παγώσει!» «Όμως αισθάνομαι πολύ καλύτερα, Μαρία. Όσην ώρα προσευχόμουν - και μόνον ο Ύψιστος ξέρει την εξάντλησή Μου, αφού έδωσα δύναμη σε τόσες θλιμμένες ψυχές και φώτισα τόσες σκέψεις που ούτε ο θάνατός Του δεν φώτισε - ένοιωσα ένα αγγελικό άρωμα, μια ουράνια φρεσκάδα, ένα χάδι φτερού. Μόνο για ένα λεπτό… όχι περισσότερο. Αλλά μου φάνηκε σαν να έπεσε μια σταγόνα ειρηνικής γλυκύτητας στη θάλασσα του μύρου που Με  κατακλύζει μανιωδώς εδώ και τρεις ημέρες. Ο κλειστός θόλος τ’ Ουρανού φαίνεται να άνοιξε γι...

Η Μαρία, με την βοήθεια των γυναικών που έκλαιγαν, συνέρχεται λίγο και κλαίει πια χωρίς άλλη δύναμη παρά αυτήν να χύνει δάκρυα. Η Μάρθα Της προσφέρει λίγο κρασί, η Μαρία του Αλφαίου, γονατιστή μπροστά Της, Της προσφέρει ένα φλιτζάνι με ζεστό γάλα, λέγοντας: « Εγώ το άρμεξα από την μικρή κατσίκα της Ραχήλ» (Η Ραχήλ πρέπει να είναι η κόρη των ανθρώπων που ζουν σ’ αυτό το σπίτι). Η Μαρία δεν θέλει τίποτα. Κλαίει. Μόνον κλαίει. Και ρωτάει και ακούει τις υποσχέσεις των μαθητών ότι θα αναζητήσουν  τη λόγχη και τα ενδύματα του Ιησού. Η συννυφάδα Της, Της λέει: «Γονατιστή θα ψάξω για κάθε τι που ανήκει στον Ιησού για χάρη Σου...» κι η Μαρία του Αλφαίου κλαίει. (Ο Αλφαίος ήταν αδελφός του Ιωσήφ, του άνδρα της Μαρίας). «Όμως κοίτα, εδώ είναι το ποτήρι και το ψωμί που έκοψε ο Ιησούς και το χρησιμοποίησε για την Ευχαριστία. Μήπως υπάρχει πιο άγιο αναμνηστικό; Βλέπεις; Ο Ιωάννης τα έφερε για Σένα σήμερα το πρωί, …ο καημένος ο Ιωάννης, βρίσκεται εκεί πέρα και κλαίει και φοβάται...» «Φοβά...