Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΝΚΙ – μέρος Α’



Εκτενής περίληψη στα Ελληνικά

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ
Πιστεύω πως η μετάφραση του βιβλίου αυτού στα Ελληνικά, αν και δεν είναι κατά λέξη, θα βοηθήσει τους αναγνώστες να αποκτήσουν μιαν ιδέα για την επίδραση που είχαν οι εξωγήινοι Ανουννάκι στον ανθρώπινο πολιτισμό πριν από χιλιάδες χρόνια. Άλλωστε η αφύπνιση της συνειδητότητας είναι ένας από τους σκοπούς αυτού του μπλογκ.

Το 2014 ξεκίνησα να διαβάζω, στην αρχή από περιέργεια που σύντομα μετετράπη σε τεράστιο ενδιαφέρον, το βιβλίο The Lost Book of Enki”.  Ένα βιβλίο, κατά τη γνώμη μου, εκπληκτικό,  «αποκαλυπτικό», που θα ανοίξει τους ορίζοντες της γνώσης στον τυχερό που θα το διαβάσει. Και θα είναι διπλά τυχερός αν μπορέσει να το διαβάσει στη γλώσσα που το έγραψε ο συγγραφέας, ο οποίος κατά τη γνώμη μου θα «παιδεύτηκε» πολύ στην απόδοση των Σουμεριακών πήλινων πινακίδων με τη σφηνοειδή γραφή στα αγγλικά, αλλά το αποτέλεσμα είναι θαυμαστό! Θυμίζει ηρωικό έπος, γραμμένο έμμετρα καθώς μια ρυθμική μελωδία ηχεί ‘άηχα’ στο νου του αναγνώστη.
Ο Ζecharia Sitchin (1920-2010) ήταν διακεκριμένος λόγιος Ασιανολόγος και Βιβλικός μελετητής, απόφοιτος του University of London, με εκπληκτική ικανότητα στην ανάγνωση της σφηνοειδούς γραφής των πινακίδων της Σουμερίας και άλλων αρχαίων κειμένων. Στις πινακίδες καταγράφεται η δημιουργία της ανθρωπότητας όπως την γνώριζαν οι Σουμέριοι.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Πριν από 445.000 χρόνια, αστροναύτες από άλλον πλανήτη ήρθαν στη Γη προς αναζήτηση χρυσού. Επειδή είχαν ανάγκη από πολλά εργατικά χέρια, οι αστροναύτες χρησιμοποίησαν τις γνώσεις τους και με τη βοήθεια της γενετικής μηχανικής έφτιαξαν τον Πρωτόγονο Εργάτη – τον Homo Sapiens. Μετά, ο Κατακλυσμός εξαφάνισε το ανθρώπινο είδος από τη Γη – εκτός ελαχίστων – και ένα νέο ξεκίνημα ήταν αναγκαίο.
Στη συνέχεια, πριν περίπου τέσσερις χιλιάδες χρόνια, μια νέα συμφορά συνέβη, μια πυρηνική καταστροφή που είχε αιτία την αντιπαλότητα των εξωγήινων επισκεπτών μεταξύ τους για το ποιος θα γινόταν Κύριος της Γης.
Ποιος ήταν όμως εξαρχής ο λόγος για τον οποίο ήρθαν στον πλανήτη Γη από τον πλανήτη τους Nibiru, προς αναζήτηση χρυσού αυτοί οι εξωγήινοι;

ΠΡΩΤΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑ
Αυτά είναι τα λόγια του Ένκι, του πρωτότοκου γιου του Άνου που βασιλεύει στον Νιμπίρου, τον έβδομο χρόνο μετά τη Μεγάλη Συμφορά που έπληξε τη Σουμερία. 

Το πνεύμα μου θρηνεί και πίκρα έχει γεμίσει την καρδιά μου βλέποντας την έρημη γη, καθώς χτυπήθηκε από το Διαβολικό Άνεμο που κατέστρεψε τους στάβλους, τα κοπάδια και συσσώρευσε πτώματα ανθρώπων στις πόλεις. Η Σουμερία άδειασε από τους μαυροκέφαλους ανθρώπους της. Η μυρωδιά του θανάτου σκεπάζει τα πάντα. Κανένας δεν κυκλοφορεί στους μεγάλους δρόμους. Στις όχθες των ποταμών φυτρώνουν μόνο αγριόχορτα. Οι ναοί είναι έρημοι, πουθενά δεν υπάρχει ζωή.
Ο θανατηφόρος άνεμος γεννήθηκε στη δύση και κατευθύνθηκε ανατολικά. Η καταιγίδα καταβρόχθισε τα πάντα στο πέρασμά της. Αυτή τη φορά ήταν ο άνεμος και όχι τα ύδατα που έφεραν την καταστροφή. 

Οι μεγάλοι θεοί την προκάλεσαν, ήταν συνέπεια της απόφασης του Συμβουλίου τους. Ο Ενλίλ και η Νινχαρσάγκ την επέτρεψαν. Ήμουν ο μοναδικός που διαφώνησε. Μέρα και νύχτα προσπαθούσα να τους μεταπείσω. Μάταια! Ο Νινούρτα, ο πολεμιστής γιος του Ενλίλ και ο δικός μου γιος ο Νέργκαλ έριξαν τα δηλητηριώδη όπλα στην κοιλάδα. Δεν γνωρίζαμε ότι μετά θα σηκωνόταν ένας θανατηφόρος άνεμος. Τώρα οι θεοί θρηνούν. Ο ένας μετά τον άλλο εγκατέλειψαν τις πόλεις τους και τους μεγαλοπρεπείς ναούς τους. Στη δική μου πόλη Εριντού, το δηλητηριασμένο σύννεφο πλησίαζε κι εγώ ήμουν ανίσχυρος να το σταματήσω. Έδωσα οδηγίες στους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να τρέξουν στα γύρω υψώματα. Εγώ μαζί με τη Νίνκι, τη γυναίκα μου, φύγαμε. 
Ο Ενλίλ στη δική του πόλη τη Νιππούρ δεν μπόρεσε να κάνει τίποτε. Μπήκε στο ουράνιο πλοίο του μαζί με τη γυναίκα του και γρήγορα απογειώθηκε. Στην Ουρ ο Ναννάρ, ο γιος του Ενλίλ, είχε καταφύγει στο ναό του που υψώνεται προς τον ουρανό σε επτά επίπεδα και ζητούσε βοήθεια από τον πατέρα του. Ο Ενλίλ του απάντησε ότι δεν μπορούσε να κάνει κάτι και τον συμβούλεψε να εγκαταλείψει την πόλη μαζί με τη γυναίκα του, Νινγκάλ.
Ο Νινούρτα, ο πρωτότοκος γιος του Ενλίλ και ο δικός μου Μαρντούκ προκάλεσαν την καταστροφή και αιτία ήταν η εκδίκηση. Δεν ήθελε ο Νινούρτα να αφήσει τον Μαρντούκ να γίνει κυρίαρχος της Γης και να ανακηρύξει τη Βαβυλώνα Ομφαλό της Γης! 

Ο Νινγκιτζιντά, ο γιος μου, δεν μπορούσε να συγχωρήσει την αδικία του Μαρντούκ.
Ο Ναννάρ, ο γιος του Ενλίλ που γεννήθηκε στη Γη ήταν κι αυτός αδυσώπητος. «Ο Μαρνούκ έκανε κατοικία του το ναό μου στη βόρεια πόλη», έλεγε.
Ο Νέργκαλ, ο Κύριος της Κατώτερης Περιοχής, ζητούσε με άγριες διαθέσεις να χρησιμοποιηθούν τα παλαιά Όπλα του Τρόμου, «να καταστρέψουμε τις πόλεις που απήστησαν», φώναζε.
Εγώ τους έλεγα ότι δεν πρέπει να εξοντωθούν οι γήινοι που ήταν δημιούργημά μας. Η Νινχαρσάγκ συμφωνούσε μαζί μου. Από ψηλά ο Άνου παρακολουθούσε με προσοχή τη συζήτησή μας. Ο Άνου που αποφασίσει για τις τύχες, είπε να χρησιμοποιηθούν για μια φορά τα όπλα του τρόμου και μου ζήτησε να φανερώσω το μέρος που τα είχα κρύψει. 

Ο Ενλίλ κάλεσε τους δυο νέους, το γιο μου και το γιο του να τους μιλήσει. Αλοίμονο! Αδελφός στράφηκε κατά αδελφού... είναι άραγε μοιραίο να επαναληφθούν οι Αρχαίοι Χρόνοι; 

Πριν από τους Πρώιμους Χρόνους ήταν η Αρχή. Μετά τους Πρώιμους Χρόνους ήταν οι Αρχαίοι Χρόνοι.
Στους Αρχαίους Χρόνους οι θεοί ήρθαν εδώ στη Γη και δημιούργησαν τους γήινους. Στους Πρώιμους Χρόνους κανείς θεός δεν ήταν στη Γη ούτε υπήρχαν γήινοι. Στους Πρώτερους Χρόνους η κατοικία των θεών ήταν στο δικό τους πλανήτη, τον Νιμπίρου. Ένας πλανήτης μεγάλος με επιμήκη πορεία γύρω σπό τον Ήλιο. Με πυκνή ατμόσφαιρα που τον προστατεύει από το κρύο και από τη ζέστη. Πλούσια βλάστηση και πολλά νερά είναι αποτέλεσμα αυτής της ατμόσφαιρας. 

Με το πέρασμα των χρόνων ο πληθυσμός του Νιμπίρου αυξήθηκε πολύ και άρχισαν οι συγκρούσεις, οι κόντρες και οι καταπατήσεις. Έτσι δημιουργήθηκαν δυο μεγάλα έθνη. Του Βορρά και του Νότου. Τρομερός πόλεμος ξέσπασε που είχε διάρκεια χιλιάδων χρόνων. Μετά υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης. Τα έθνη ενώθηκαν. Αποφάσισαν να έχουν ένα βασιλιά μόνο. Με κλήρο βγήκε βασιλιάς από το έθνος του Βορρά. Πήρε γυναίκα του πριγκίπισσα από το βασίλειο του Νότου. Διάδοχος του θρόνου θα ήταν ο πρωτότοκος γιος τους και η ενότητα θα εδραιωνόταν για πάντα. Πρώτος βασιλιάς ήταν ο Αν που ίδρυσε μια πόλη υπέροχη, την Αγκάντε, κι εκεί έκτισε το παλάτι του. Επιδιόρθωσε τα κανάλια και έδωσε πλούσια τροφή στο λαό. Γυναίκα του πήρε την Άντου που γέννησε τρία αγόρια. Ο πρωτότοκος ήταν ο Άνκι. Ανέβηκε στο θρόνο χωρίς σύζυγο. Δυο φορές αναβλήθηκε ο γάμος του, έτσι στο παλάτι εκείνη την εποχή ήρθαν παλλακίδες. Καμία δεν γέννησε αγόρι και ο Άνκι πέθανε χωρίς διάδοχο. Βασιλιάς έγινε ο αδελφός του ο δευτερότοκος, με το όνομα Άνιμπ. Διάλεξε ως σύζυγο την κόρη του πεθαμένου αδελφού του, την Νίνιμπ. Ένας γιος γεννήθηκε, ο Ανσαργκάλ. Γυναίκα του πήρε την ετεροθαλή αδελφή του Κισαργκάλ. 

Αυτός μέτρησε την τροχιά του Νιμπίρου και όρισε το μήκος της. Θέσπισε νέους νόμους, αντικατέστησε τις παλιές γιορτές με καινούργιες. Επειδή οι γυναίκες είχαν αυξηθεί πολύ, εξαιτίας των πολέμων, έβγαλε διάταγμα με το οποίο κάθε άνδρας μπορούσε να έχει περισσότερες από μία συζύγους. Με νόμο διαλεγόταν μία και ονομαζόταν Πρώτη Σύζυγος. Με νόμο ο πρωτότοκος γιος της ήταν Διάδοχος του πατέρα του. Όμως γρήγορα δημιουργήθηκε σύγχυση. Αν ο πρωτότοκος δεν προερχόταν από την Πρώτη Σύζυγο και αργότερα η Πρώτη Σύζυγος γεννούσε γιο, ποιος θα ήταν ο διάδοχος;


Η Κισαργκάλ γέννησε γιο που δεν ήταν πρωτότοκος. Και με θυμό ύψωσε τη φωνή της και είπε, «αν ο γιος μου δεν μπορεί να είναι διάδοχος με το νόμο, τότε ο νόμος θ’ αλλάξει. Διάδοχος θα γίνεται ο γιος του οποίου και οι δυο γονείς κατάγονται από βασιλική γεννιά. Εγώ είμαι από βασιλική γεννιά. Επομένως από δω και στο εξής θα ισχύει ο Νόμος της Γενιάς». Ο βασιλιάς δέχτηκε την αλλαγή. Έτσι πέμπτος βασιλιάς έγινε ο Άνσαρ, γιος του Ανσαργκάλ και της Κισαργκάλ. 

Αυτός πήρε γυναίκα του την Κίσαρ. Στη διάρκεια της βασιλείας του άρχισε να αλλάζει το κλίμα και να μειώνεται η σοδειά. Άρχισαν λιμοί και η πυκνή ατμόσφαιρα του Νιμπίρου έγινε λεπτότερη. Εμφανίστηκε τρύπα η οποία επέτρεπε στην ηλιακή θερμότητα να προκαλεί καταστροφές.


Μετά το θάνατό του στο θρόνο ανέβηκε ο Ένσαρ. Αυτός μελέτησε την τροχιά του πλανήτη και έδωσε τα ονόματα στους πλανήτες. Τους ονόμασε Αν (Ουρανός) και Άντου (Ποσειδώνας), τους δυο πρώτους πλανήτες που συναντά ο Νιμπίρου στην πορεία του. Μετά ήταν ο Άνσαρ (Κρόνος), η Κίσαρ (Δίας) και ο Γκάγκα (Πλούτων) που καμιά φορά συναντούσε πρώτος τον Νιμπίρου. Μετά ήταν ένα εμπόδιο από πέτρες και βράχους, η Ζώνη των Αστεροειδών που προστάτευε την παραπέρα περιοχή από τους εισβολείς. Και μετά έρχονταν τα τέσσερα επόμενα παιδιά του Ήλιου. Εν τω μεταξύ η ατμόσφαιρα του Νιμπίρου συνέχιζε να ελαττώνεται και μαζί με τους συμβούλους του ο βασιλιάς σκεφτόταν πώς  να δημιουργήσει μια νέα προστασία για τον πλανήτη. 

Ο Ένσαρ παντρεύτηκε την ετεροθαλή αδελφή του, Νίνσαρ, που δεν γέννησε γιο. Μια παλλακίδα γέννησε γιο που ανέβηκε στο θρόνο, ο Ντούρου. Αυτός διάλεξε για γυναίκα του μια κοπέλα που ερωτεύτηκε, την Νταούρου. Δεν έκαναν παιδιά. Μια μέρα η Νταούρου βρήκε στην πύλη του ανακτόρου ένα μωρό, ένα αγόρι. Το υιοθέτησε και ο βασιλιάς τον ονόμασε Νόμιμο Διάδοχο με το όνομα Λάχμα. Ο Λάχμα ανέβηκε στο θρόνο αλλά οι βασιλικοί πρίγκιπες  και το Συμβούλιο των Σοφών άρχισαν να διαμαρτύρονται. 

Για να διορθωθεί η τρύπα στην ατμόσφαιρα προτάθηκαν δυο εναλλακτικές λύσεις. Η πρώτη να χρησιμοποιήσουν ένα μέταλλο, το χρυσό, εξαιρετικά σπάνιο στον Νιμπίρου. Ήταν όμως η μόνη ύλη που μπορούσε να τριφτεί σε λεπτότατη σκόνη, να διασκορπιστεί στην ατμόσφαιρα και να παραμείνει αιωρούμενη.
Αποφάσισαν να κατασκευάσουν διαστημόπλοια για να φέρουν χρυσό στον Νιμπίρου από άλλα μέρη.

Η άλλη πρόταση ήταν να ανατινάξουν υπογείως τα ηφαίστεια με πυρηνικά, να τα κάνουν να αφυπνιστούν ώστε να αρχίσουν να βγάζουν καπνούς που θα εμπλούτιζαν την ατμόσφαιρα. Ο Λάχμα δεν ήξερε τι να αποφασίσει. Πέρασαν έτσι χρόνια πολλά. Η ενότητα στη χώρα χάθηκε. Στο παλάτι οι σοφοί πηγαινοέρχονταν. Ο βασιλιάς άκουγε μόνο τις συμβουλές της γυναίακς του που του έλεγε να παρακαλέσουν το Δημιουργό των Πάντων. Οι πρίγκιπες άρχισαν να διαμαρτύρονται έντονα κι έβγαλαν τα αποθηκευμένα όπλα τους. Ετοιμάστηκαν για επανάσταση. Ένας από αυτούς, ο Αλάλου, τους παρακινούσε να εκθρονίσουν το βασιλιά. Εισέβαλαν στο παλάτι, κυνήγησαν το βασιλιά μέχρι τον πιο ψηλό πύργο όπου εκεί πάλεψε ο Αλάλου με τον βασιλιά που τον στρίμωξε στον πύργο και τον έκανε να πέσει από τον πύργο και να σκοτωθεί. Αμέσως μετά, ο Αλάλου έτρεξε στην αίθουσα του θρόνου και ανακύρηξε τον εαυτό του βασιλιά. 

Πολλοί χάρηκαν με το θάνατο του βασιλιά και πολλοί λυπήθηκαν με τις πράξεις του Αλάλου. Η ενότητα είχε πια χαθεί. Οι σοφοί άρχισαν να αναρωτιώνται ποιος ήταν ο Αλάλου. Ενώπιον του Συμβουλίου των Κριτών ο Αλάλου είπε ότι αν και δεν ήταν πρωτότοκος, εντούτοις καταγόταν από βασιλική γενιά αφού ήταν απόγονος του Ανσαργκάλ. Πατέρας του ήταν ο Άλαμ, πρωτότοκος από μια παλλακίδα. Ήταν τότε που η βασίλισσα Κισαργκάλ άλλαξε το νόμο της Διαδοχής και πέταξε από τη σειρά να γίνει βασιλιάς ο Άλαμ. Έβγαλαν έξω τα αρχεία οι σοφοί να δούνε αν οι ισχυρισμοί του Αλάλου ήταν σωστοί. Τα αρχεία δεν ανέφεραν το όνομα του γιου της παλλακίδας. Ο Αλάλου επέμενε ότι ήταν ο Άλαμ, ο πατέρας του. Και ορκίστηκε για την αλήθεια των λόγων του. 

Τότε ένας άλλος πρίγκιπας βγήκε από το πλήθος και είπε ότι παρόλο που δεν ήταν πρωτότοκος, έρρεε στο αίμα του το αίμα του βασιλιά Αν. Οι σοφοί ρώτησαν πώς τον λένε και είπε, Άνου, από το όνομα του προγόνου του Αν. Καταγόταν από τον Ενούρου, το μικρότερο γιο του Αν και της Άντου. Ο Ενούρου είχε παντρευτεί τη Νινούρου που ήταν ετεροθαλής αδελφή του και γιος τους ήταν ο Άνου. Τότε οι σοφοί θέλησαν να διώξουν τον Αλάλου και να στέψουν βασιλιά τον Άνου. Ο Αλάλου όμως έτεινε το χέρι του στον Άνου και του ζήτησε να ζήσουν ειρηνικά και για να γίνει αυτό, να κρατήσει ο Αλάλου το θρόνο και ο Άνου να κρατήσει τη διαδοχή. Δηλαδή ο γιος του Άνου να παντρευτεί την κόρη του Αλάλου και μετά τον θάνατο του Αλάλου ο Άνου θα γινόταν βασιλιάς. 

Έτσι κι έγινε. Ο Αλάλου κράτησε το θρόνο και ο Άνου έγινε ο οινοχόος του και αυτός που θα περίμενε να γίνει βασιλιάς. Ο Αλάλου διέταξε να κατασκευαστούν διαστημόπλοια και να ψάξουν για χρυσό στην περιοχή πέρα από τη Ζώνη των Αστεροειδών. Αλλά τα διαστημόπλοια καταστράφηκαν από τα βράχια και τις πέτρες που συγκρούστηκαν μαζί τους. Μετά ανατίναξαν με πυρηνικά τα ηφαίστεια. Τίποτε δεν έγινε. Ο λαός άρχισε να αγανακτεί και να μη σέβεται το βασιλιά. Επί 9 χρονικές περιόδους, επί 9 Σαρ, ο Αλάλου ήταν βασιλιάς. Μετά ο Άνου πάλεψε μαζί του. Πάλεψαν γυμνοί ενώπιον του λαού. Ο Αλάλου νικήθηκε και βασιλιάς ανακηρύχθηκε ο Άνου. Ο Αλάλου φοβήθηκε να επιστρέψει στο παλάτι. Πήρε κρυφά ένα διαστημόπλοιο από εκείνα με τα πυρηνικά και δραπέτευσε από τον Νιμπίρου. Άνοιξε τη Συσκευή που Έδειχνε την Πορεία και ξεκίνησε για τη χιονισμένη Γη. Διάλεξε τη Γη από ένα μυστικό που γνώριζε από την εποχή της Αρχής.


ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑ
Ο Αλάλου έβαλε πορεία προς τη Γη, σε περιοχές άγνωστες, που ποτέ άλλοτε δεν είχε πάει κανένας, επειδή κανένας δεν είχε διασχίσει τη Ζώνη των Αστεροειδών. Η τύχη του Νιμπίρου ήταν στα χέρια του. Από το παράθυρο του σκάφους έβλεπε τον πλανήτη να απομακρύνεται ώσπου χάθηκε από τα μάτια του. Φόβος τον τύλιξε αλλά δεν μπορούσε να κάνει πίσω. Διέσχισε χιλιάδες λεύγες μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Μακριά κάποια αστέρια τρεμόσβυναν. Κι άλλες λεύγες πέρασαν και μετά είδε έναν ουράνιο απεσταλμένο να έρχεται να τον προϋπαντήσει. Ο μικρός Γκάγκα (Πλούτωνας) τον χαιρέτησε. Ο Αλάλου το θεώρησε καλό οιωνό και συνέχισε το ταξίδι του. Σύντομα πλησίασε την ουράνια Άντου (Ποσειδώνας). Πλανήτης γαλάζιος σαν τα καθαρά νερά η χροιά του. Στο βάθος διακρινόταν ο σύζυγός της, ίδιος σχεδόν σε μέγεθος. Είχε κι αυτός χροιά γαλαζοπράσινη. Ήταν ο πλανήτης Αν (Ουρανός). Ο Αλάλου συνέχισε την πορεία του προς τον λαμπρό πρίγκιπα Άνσαρ (Κρόνος). Επιτάχυνε το σκάφος του προσπαθώντας να αποφύγει τη γοητευτική έλξη του. Λαμπεροί δακτύλιοι τον περικύκλωναν. Στο βάθος εμφανίστηκε το λαμπρό αστέρι της οικογένειας, ο Ήλιος. Και μετά, ένα γιγάντιο τέρας σκοτείνιασε τον Ήλιο καθώς πέρασε από μπροστά του. Ήταν η Κίσαρ (Δίας) που κατάπιε το δημιουργό της! Κακός οιωνός! Ο Αλάλου τρόμαξε από τη μορφή του πλανήτη. Καταιγίδες και χρωματιστές κηλίδες περιστρέφονταν στην επιφάνειά του.

Ο Αλάλου απομακρύνθηκε γρήγορα, η σκοτεινιά άρχισε να μειώνεται. Ο Ήλιος εμφανίστηκε ολόκληρος. Η καρδιά του Αλάλου γέμισε χαρά που όμως δεν κράτησε πολύ. Μετά τον 5ο πλανήτη ο κίνδυνος παραφύλαε. Η Ζώνη των Αστεροειδών περίμενε να διαλύσει όποιον τολμούσε να την διασχίσει. Πέτρες και βράχοι περιφέρονταν σαν ομάδες ορφανών χωρίς μητέρα.
Το σκάφος του έπρεπε να τους αντιμετωπίσει με τόλμη. Αύξησε την ταχύτητα του σκάφους και όρμησε μπροστά σταθερά. Εξαπέλυσε ένα πύραυλο εναντίον τους. Μετά άλλον και άλλον. Σαν φοβισμένοι πολεμιστές οι τεράστιοι βράχοι έκαναν πίσω να περάσει το διαστημόπλοιο χωρίς βλάβη. Ο Ήλιος από μακριά έστελνε τις ακτίνες του. Μπροστά του τώρα εμφανίστηκε ένας κοκκινωπός πλανήτης, ο 6ος στη σειρά. Και μετά, πιο μακριά φαινόταν η Γη με τις χιονισμένες άκρες της, ο 7ος πλανήτης. 

Μικρότερη από τον Νιμπίρου και με μικρότερη έλξη. Με ατμόσφαιρα πιο λεπτή, με σύννεφα που στριφογύριζαν, άσπρη στις δυο άκρες και μπλε-καφέ στο ενδιάμεσο.
Ο Αλάλου κατηύθυνε την Ακτίνα που Διεισδύει προς το εσωτερικό της Γης. Χρυσός, πολύ χρυσός, έδειχνε η ακτίνα στο χώμα και στο νερό. Ο Αλάλου αποφάσισε να κατεβάσει το σκάφος. Η βαρύτητα το τράβηξε βίαια και το χτύπησε στο έδαφος. Από το χτύπημα ο Αλάλου λιποθύμησε. Όταν συνήλθε άνοιξε τα μάτια και χάρηκε που ήταν ζωντανός ακόμα. Είχε φτάσει νικητής στον πλανήτη του χρυσού!

Η ιστορία της Γης και του χρυσού της
Στην Αρχή, πριν τη δημιουργία των θεών και των πλανητών, υπήρχε μόνο ο Ήλιος (Άπσου), που βασίλευε μόνος του στο κενό διάστημα. Μετά ο Ήλιος έριξε ένα μαγικό φίλτρο και δημιούργησε την Τιαμάτ, τη Μητέρα όλων και την πήρε γυναίκα του. Ήταν μια ουράνια μητέρα γεμάτη ύδατα. Δίπλα της ο Άπσου τοποθέτησε τη μικρή Μούμμου ως αγγελιαφόρο της και της χάρισε ένα πολύτιμο δώρο. Ένα μέταλλο που διαρκούσε για πάντα, μόνη αυτή να κατέχει!

Μετά αυτοί οι δύο ανακάτεψαν τα νερά τους και γέννησαν θεϊκά παιδιά... τον Λάχμου (Άρης) και την Λαχάμου (Αφροδίτη). Μετά έφτιαξαν στα Επάνω Ύδατα τον Άνσαρ και την Κίσαρ, πολύ μεγαλύτερη σε μέγεθος από τα αδέλφια της. Αυτοί οι δυο ήταν ζευγάρι και γέννησαν ένα γιο, τον Αν και μια κόρη την Άντου για γυναίκα του. Έτσι δημιουργήθηκαν τρία θεϊκά ζευγάρια, η οικογένεια του Ήλιου. Η Γη δεν είχε ακόμα δημιουργηθεί. Οι τροχιές των πλανητών δεν είχαν γίνει οριστικές γύρω από τον Ήλιο. Οι πορείες της ουράνιας οικογένειας ήταν ακανόνιστες. 

Η Τιαμάτ μη μπορώντας να αναπαυθεί από αυτό το χαμό, εξοργίστηκε. Γέννησε ένα παιδί από το πλευρό της εναντίον των παιδιών που είχε από τον Άπσου. Μετά δημιούργησε κι άλλα παιδιά, σύνολο έντεκα, με τον Κίνγκου (ο βασικός δορυφόρος της Τιαμάτ που έγινε η Σελήνη μετά την ουράνια μάχη) τον πρωτότοκο αρχηγό τους. Η Τιαμάτ τοποθέτησε στο στήθος του Κίνγκου μια Πινακίδα του Πεπρωμένου για να την ακολουθεί προσκολλημένος στην πορεία της. Ο Κίνγκου έδωσε εντολή στα άλλα αδέλφια του να πολεμήσουν κατά των πλανητών θεών. Εκείνη την εποχή ένας γιος ενός άλλου αστέρα γεννήθηκε στα βάθη του διαστήματος κι έβαλε πορεία να φτιάξει τη δική του τροχιά. Αποσχίστηκε από τη δική του οικογένεια αναζητώντας το δικό του πεπρωμένο. Ο πρώτος πλανήτης που συνάντησε ήταν η Άντου που του ζήτησε να γίνει παιδί της επειδή ήταν πολύ όμορφος. «Έλα γιε μου, άσε με να γίνω μητέρα σου», του είπε κι άπλωσε τα δίχτυα της, καλοσωρίζοντάς τον. Η καρδιά του νεοφερμένου γέμισε υπερηφάνεια και αλαζονία. Δέχτηκε την πρόταση της Άντου, μετά φούσκωσε και έβγαλε τέσσερα νέα μέλη δίπλα του. 


Όταν ο Αν είδε το νεαρό, «γιε μου, γιε μου», του φώναξε με χαρά, « εσύ θα είσαι ο διάδοχός μου, θα σε ονομάσω Νιμπίρου, το ‘Πέρασμα’ και το όνομά σου θα μείνει γνωστό για πάντα» και ανακοίνωσε τα νέα στον Άνσαρ. Εκείνος τότε έστειλε το μικρό Γκάγκα να πει στον Αν τα δυσάρεστα: «Η Τιαμάτ που μας γέννησε τώρα μας μισεί. Έχει βάλει τα έντεκα παιδιά της με αρχηγό τους τον Κίνγκου να μας πολεμήσουν. Κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το δηλητήριό της. Ας γίνει εκδικητής μας ο Νιμπίρου. Αυτός θα νικήσει την Τιαμάτ και θα μας σώσει. 
Ο Αν μετέφερε τα λόγια του Γκάγκα στο Νιμπίρου. Συμφώνησαν όλοι να γίνει ο εκδικητής τους. Του έφτιαξαν μια τροχιά προς την Τιαμάτ, του έδωσαν την ευχή τους και τον εφοδίασαν με όπλα. Η Κίσαρ έριξε ένα δίχτυ να πιάσει την Τιαμάτ και ετοιμάστηκαν για τη μάχη. 

Ο Νιμπίρου έβαλε γύρω του για προστασία τους δορυφόρους του και ξεκίνησε. Μόλις αντίκρυσε τον Κίνγκου, τον τρομερό πολεμιστή, θόλωσε η όρασή του και διαταράχτηκε η τροχιά του. Τα παιδιά της Τιαμάτ περικύκλωσαν τη μητέρα τους που έτρεμε από θυμό. Ο Νιμπίρου τότε έστειλε εναντίον της ένα δορυφόρο να πέσει πάνω της. Η Τιαμάτ άνοιξε το στόμα της να τον καταπιεί αλλά δεν μπόρεσε να κλείσει τα χείλη της. Ο δορυφόρος έφτασε μέχρι τα σωθικά της που ανατινάχτηκαν. Στη συνέχεια ο Νιμπίρου της πέταξε ένα καφτερό βέλος που της διέλυσε την κοιλιά και της ξέσκισε την καρδιά. Το σώμα της ήταν πια χωρίς ζωή. Μετά έδεσε τον Κίνγκου με το άψυχο σώμα της Τιαμάτ και πήρε αιχμαλώτους τα υπόλοιπα παιδιά της, αφού τα έκοψε σε κομμάτια και τα έκανε να γυρνάνε γύρω του. Οι θεοί από ψηλά χειροκροτούσαν τα κατορθώματά του.

Μετά ο Νιμπίρου αναχώρησε από τον τόπο της μάχης και κάνοντας έναν κύκλο γύρω από τους άλλους πλανήτες για να τους χαιρετίσει, έβαλε πορεία για τα βάθη του διαστήματος. Αναλογιζόμενος το άψυχο σώμα της Τιαμάτ, ξαναγύρισε. Σαν μύδι το χώρισε στα δυο και διέλυσε τα εσωτερικά κανάλια κοιτάζοντας με θαυμασμό τις ολόχρυσες φλέβες του. Στη συνέχεια θέλησε να φτιάξει ένα αιώνιο μνημείο της νίκης του στο πεδίο της μάχης. Ένα κομμάτι από το σώμα της Τιαμάτ το διέλυσε σε μικρότερα κομμάτια και τα έκανε να περιφέρονται ομαδικά δημιουργώντας έτσι ένα θόλο που χώρισε τα Επάνω από τα Κάτω Ύδατα. Το κεφάλι της το πέταξε στο διάστημα κι έδεσε μαζί του τον Κίνγκου να το συνοδεύει.

Μετά είδε τη δουλειά που είχε κάνει και χάρηκε. Κοίταξε το υπόλοιπο τμήμα του σώματος και το χρυσάφι που έρρε ακόμα από τις φλέβες του. Απευθύνθηκε στον Άπσου και του ζήτησε να θεραπεύσει με τις θερμές του ακτίνες τις πληγές. Να δώσει ξανά ζωή στο κομματιασμένο μισό σώμα. Να μαζευτούν τα νερά όλα σε μια μεριά και να εμφανιστεί στεριά. Να δοθεί στο σώμα το όνομα Κι, δηλαδή στερεά γη. Ο Ήλιος άκουσε την επιθυμία του και έδωσε τη συγκατάθεσή του να ενωθεί με την υπόλοιπη οικογένειά του και καθώς θα περιστρεφόταν γύρω του, θα δημιουργείτο η νύχτα και η μέρα. «Τη μέρα οι ακτίνες μου θα την θεραπεύσουν», είπε ο Ήλιος και συνέχισε, «ας είναι ο Κίνγκου ένα πλάσμα της νύχτας, να λάμπει. Ας είναι σύντροφός της για πάντα»! 

Ο Νιμπίρου χάρηκε και αναχώρησε ξανά για το βαθύ διάστημα. Για κατοικία του διάλεξε μια περιοχή πολύ μακρινή, πέρα από τον Πλούτωνα. Όλοι οι θεοί αναγνώρισαν την υπεροχή του. Ο Νιμπίρου θα συνδέει τη Γη με τους ουρανούς και όνομά του θα είναι «Πέρασμα» η δε τροχιά του θα καλείται Σαρ.

Τώρα είναι η αφήγηση των Αρχαίων Χρόνων και της εποχής που τα αρχεία αναφέρουν ως Χρυσή Εποχή.
Η αρχή έγινε με την απόδραση του Αλάλου από τον Νιμπίρου. Ο Αλάλου είχε μαθητεύσει κοντά στον πρόγονό του Ανσαργκάλ και είχε μάθει πολλά για τις τροχιές των ουρανίων σωμάτων και πολλά μυστικά του διαστήματος. Συζητούσε με τους σοφούς και συμβουλευόταν κυβερνήτες διαστημοπλοίων. Έτσι γνώριζε ότι υπήρχε χρυσός στη Ζώνη των Αστεροειδών και στη Γη. 

Όταν έφτασε στη Γη σε βαλτώδες έδαφος, μετά που συνήλθε, έβαλε το κράνος του με τη μορφή του Αετού και τη στολή με τη μορφή του Ψαριού. Άνοιξε την καλύπτρα του διαστημόπλοιου και βγήκε έξω. Κανένας θόρυβος, καμία παρουσία. Ήταν μόνος σ’ έναν άγνωστο πλανήτη. Μπροστά του απλώνονταν έλη. Βάδισε στο νερό και μετά από λίγο άρχισε να τρέμει από την παγωνιά του. Αναλογίστηκε τη γυναίκα του και τα παιδιά του πίσω στην πατρίαδα. Άραγε θα ήταν για πάντα εξόριστος;


Γύρισε στο διαστημόπλοιο για να φάει και να πιει νερό. Μετά έπεσε σε λήθαργο. Πόσο κοιμήθηκε δεν γνώριζε ούτε τι ήταν εκείνο που τον ξύπνησε. Μια λάμψη ερχόταν απ’ έξω, πρωτόγνωρη. Πήρε ένα μακρύ κοντάρι εξοπλιμένο με αισθητήρες, τον Δοκιμαστή. Είδε ότι ο αέρας ήταν συμβατός. Άνοιξε την καλύπτρα του σκάφους και ανέπνευσε βαθιά. Η λάμψη ήταν εκτυφλωτική. Έβαλε μια μάσκα στα μάτια του, άρπαξε ένα όπλο και βγήκε έξω ξανά. Περπάτησε μέχρι την άκρη του έλους. Ο τόπος ήταν γεμάτος πέτρες. Πήρε μια πέτρα και την πέταξε στο νερό. Είδε να πετιώνται ψάρια. Έβαλε το Δοκιμαστή στο νερό, δεν πινόταν. Απογοητεύτηκε. Απομακρύνθηκε από τα νερά και προχώρησε προς τα υψώματα. Η περιοχή ήταν γεμάτη δέντρα με φρούτα. Δοκίμασε ένα και είδε πως ήταν γλυκό. Ενθουσιάστηκε! Περπάτησε ανάμεσα στα δέντρα μακριά από τη λάμψη του ήλιου. 

Ανάμεσα στα δέντρα του δάσους ανακάλυψε μια λιμνούλα. Δοκίμασε ξανά το νερό και είδε πως πινόταν. Τότε τον έπιασε ακατάσχετο γέλιο. Έβαλε τις χούφτες του και ήπιε, ήπιε. Ήταν διαφορετικό σε γεύση από του Νιμπίρου. Ένας συρριστισκός ήχος τον έκανε να πεταχτεί τρομαγμένος. Κάτι κουνιόταν στο νερό. Έριξε μια ακτίνα με το όπλο και η κίνηση σταμάτησε. Έκανε ένα βήμα μπροστά και είδε το άψυχο σώμα ενός παράξενου πλάσματος, με σώμα μακρύ σαν σκοινί, χωρίς χέρια και πόδια. Μικρό κεφάλι και με μια μακριά γλώσσα έξω από το στόμα του. Τι ήταν άραγε; Ο φύλακας της λίμνης; Ο κύριος των νερών; 

Μάζεψε μερικά φρούτα, έβαλε νερό σε ένα παγούρι και γύρισε προς το σκάφος. Η λάμψη του ήλιου μίκραινε. Όταν έφτασε στο διαστημόπλοιο είχε πια νυχτώσει. Στον ουρανό μια ασπριδερή μπάλα σηκωνόταν. Ο Κίνγκου, ο σύντροφος της Γης, σκέφτηκε. Οι ιστορίες σχετικά με την Αρχή της Δημιουργίας ήταν αληθινές. Συνεπώς και οι ιστορίες για το χρυσό θα ήταν σωστές... Έβαλε το Δοκιμαστή στο νερό και η καρδιά του κόντεψε να σταματήσει στο στήθος του. Το νερό περιείχε χρυσό! Άρχισε να φωνάζει θριαμβευτικά. Μετά μπήκε στο σκάφος, έβγαλε τη στολή Ψαριού, πήρε το όργανο επικοινωνίας με τον Νιμπίρου και ανακοίνωσε στον Άνου τα ευρήματά του, «η τύχη του Νιμπίρου είναι στα χέρια μου. Πρέπει να ακούσεις τους όρους μου».

(Συνεχίζεται)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη