Σάββατο, 7 Ιουλίου 2007

Συνέχεια της Εισαγωγής


Τις τελευταίες δεκαετίες η επιστήμη πρόσφερε μία άνευ προηγουμένου ευκαιρία σε χιλιάδες κοινούς ανθρώπους - οι οποίοι σε αλλοτινές εποχές θα έπαιρναν ένα άνευ επιστροφής εισητήριο για το θάνατο - να επιστρέψουν στη ζωή και να μας πουν τι είδαν. Πολλοί από αυτούς γύρισαν πίσω με θαυμαστές και συγκινητικές ιστορίες, οι οποίες δείχνουν πως ο θάνατος ίσως πραγματικά να είναι "η μεγαλύτερη ευλογία" και ότι ασφαλώς δεν θα πρέπει να τον φοβόμαστε.
Μερικοί μιλάνε για ταξίδι σε φωτεινούς κόσμους όπου τους υποδέχτηκαν όντα γεμάτα αγάπη. Άλλοι αναφέρονται σε πανοραμικές οπτασίες όλων των γεγονότων της ζωής τους, οι οποίες ουσιαστικά αποτελούσαν μια βαθιά, προσωπική ανασκόπηση τόσο των καλών τους πράξεων, όσο και των κακών που προξένησαν στους άλλους, χωρίς καμία απολύτως τάση επίκρισης.
Όταν τους λένε - τελικά - πως θα πρέπει να γυρίσουν πίσω, αυτοί οι ταξιδιώτες στα όρια του επέκεινα, συχνά δείχνουν μεγάλη απροθυμία να υπακούσουν. Έτσι δε και επιστρέψουν στα σώματά τους, ανακαλύπτουν πως εκτιμούν την ομορφιά της ζωής περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Λένε πως δεν φοβούνται πια το θάνατο, επειδή γνωρίζουν ότι δεν είναι το τέλος.

Συνέχεια της Εισαγωγής


Οι συγγραφείς υποστηρίζουν πως αναζητούμε την αθανασία είτε μέσα από τη δημιουργία οικογένειας και απογόνων είτε με την προσφορά κάποιας μεγάλης ιδέας ή εφεύρεσης, είτε ακόμα και με την ψύχραιμη αντιμετώπιση του θανάτου μέσα από τη σιγουριά πως αυτός δεν είναι το τέλος.

"...Είναι αδύνατο κάτι τόσο φυσικό, τόσο αναγκαίο και τόσο παγκόσμιο όσο ο θάνατος, να σχεδιάστηκε ποτέ από τη Θεία Πρόνοια ως κακό για την ανθρωπότητα..." Τζόναθαν Σουίφτ, 'Σκέψεις πάνω στη θρησκεία'.
Η στάση της αποδοχής που διαπνέει τα παραπάνω λόγια του Τζ. Σουίφτ είναι τόσο λογική, προσγειωμένη και παρηγοριτική, ώστε είναι σχεδόν περίεργο που δεν την συμμερίζονται όλοι. Όμως όσο λογική κι αν είναι αυτή η αντιμετώπιση, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να καθησυχάσει τους βαθύτερους φόβους της καρδιάς. Ο θάνατος μπορεί να είναι αναγκαίος, αλλά η δύναμη της ζωής μέσα μας είναι εξίσου επίμονη και αρνείται να εγκαταλείψει τη μάχη χωρίς προσπάθεια.

Μπορεί να προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τη φυσικότητα ή την αναγκαιότητά του, αλλά η παγκοσμιότητά του μας περιγελά σε κάθε μας βήμα. Το γεγονός του θανάτου βρίσκεται στην καρδιά κάθε πνευματικής αναζήτησης και καμία θρησκεία δεν θα ήταν αναγκαία χωρίς αυτόν.

"...Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι είναι ο θάνατος, ούτε αν ίσως για τον άνθρωπο είναι η μεγαλύτερη ευλογία, κι όμως όλοι τον τρέμουν σαν να είναι βέβαιοι πως πρόκειται για το μεγαλύτερο κακό..."
Αυτά είναι τα λόγια του Σωκράτη στην Απολογία του.

Εισαγωγή στη Μελέτη για το Θάνατο


Οι φιλόσοφοι υποστηρίζουν από παλιά πως μόνο ο άνθρωπος έχει συνείδηση του θανάτου του και πως αυτή η αίσθηση είναι ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του. Είναι γεγονός βέβαια, ότι και οι ελέφαντες έχουν παρατηρηθεί να θρηνούν για το θάνατο ενός συντρόφου τους και να προσπαθούν αδέξια να τον θάψουν χρησιμοποιώντας φύλλα και κλαδιά. Μερικοί λένε πως τα δελφίνια και οι φάλαινες τραγουδάνε κάποιο ιδιαίτερο σκοπό μετά το θάνατο συγγενών και φίλων.
Ωστόσο, αυτό που είναι αλήθεια, είναι πως ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που σκέφτεται το θάνατο και προσπαθεί να καταλάβει τη θέση και το νόημά του μέσα στο γενικότερο σχέδιο της εξελισσόμενης ζωής.
Ο Έρνεστ Μπέκερ στο βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο του "Η άρνηση του θανάτου", ισχυρίζεται ότι η αλήθεια της σαρκικής μας θνητότητας αποτελεί τον πρωταρχικό ανθρώπινο φόβο και πως η προσπάθειά μας να συμβιβαστούμε μαζί του είναι το εφαλτήριο κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας - δραστηριότητας που στρέφεται κυρίως στο ξεπέρασμα του θανάτου μέσα από την άρνηση ότι αυτός είναι η ύστατη μοίρα του ανθρώπου.