Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Ένα δύσκολο συμβόλαιο ψυχής – μέρος Α΄



«Η ιστορία της Βάλερυ» 

Σε ηλικία 42 ετών η Βάλερυ βίωσε τους θανάτους δυο πολύ αγαπημένων της προσώπων. Πρώτα του συντρόφου της και λίγο αργότερα του γιου της.

Σε ηλικία 30 ετών είχε ήδη χωρίσει, είχε ένα παιδί και ερωτεύτηκε τον D.C. (από τα αρχικά του ονόματός του) που ήταν επαγγελματίας δύτης και είχε ως έργο να ελέγχει τις σωληνώσεις των εξεδρών πετρελαίου. Μια δουλειά επικίνδυνη που τον έκανε να είναι πάντα σε ετοιμότητα για αναχώρηση μόλις του τηλεφωνούσαν. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορούσε να φύγει ξαφνικά και να επιστρέψει μετά από λίγες μέρες μέχρι μήνες.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν έναν Σεπτέμβρη και τον επόμενο Φεβρουάριο ο D.C. της έκανε πρόταση γάμου που δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Μετά από μισή ώρα ο D.C. πήρε ένα τηλεφώνημα από τη δουλειά του και αναχώρησε αμέσως με ένα φίλο και συνάδελφό του που κατέβαιναν μαζί στο βυθό.
Δυο μέρες μετά, αυτός ο συνάδελφος γνωστοποίησε στη Βάλερυ το θάνατό του. Ο πόνος της ήταν αφόρητος. Τόσο, που άρχισε να πίνει για να αναισθητοποιεί τον εαυτό της. Δυο χρόνια πέρασαν για να επιστρέψει στη ζωή κανονικά. Συνήθιζε να λέει ότι ο D.C. ήταν η πραγματική της αγάπη και ότι μετά το θάνατό του πίστεψε ότι είχε χάσει το μέλλον της.

Ο γιος της, Ντάστιν, πέθανε σε ηλικία 18 ετών. Τον βρήκε πεσμένο στο κρεβάτι του και στην αρχή νόμιζε πως κοιμόταν. Του φώναζε για να τον ξυπνήσει και στη συνέχεια του πέταξε το σκύλο τους δίπλα του για να δει πώς θα αντιδράσει. Κατά περίεργο τρόπο ο σκύλος δεν κάθισε κοντά του, δεν τον έγλειψε... σαν να μην ήταν εκεί. Η Βάλερυ κάλεσε τότε ασθενοφόρο και οι νοσοκόμοι της είπαν ότι είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Κάτι που η μητέρα του αγνοούσε.

Ένας φίλος της μετά από χρόνια, όταν πλέον η Βάλερυ είχε ξαναπαντρευτεί, την οδήγησε σε ένα μέντιουμ για να την πληροφορήσει σχετικά με το πλάνο της ψυχής της και γιατί ήταν τόσο γεμάτο πόνο. Όταν ξεκίνησε η συνεδρία με το μέντιουμ, εμφανίστηκε αμέσως ο D.C. που άρχισε να απαντά στις ερωτήσεις που του έκαναν. 

«Δεν είμαι ο πρώην αρραβωνιαστικός της, ακόμα την θεωρώ σύντροφό μου», διευκρίνησε. «Γνώριζα ότι η ζωή μου δεν θα ήταν μεγάλη σε διάρκεια. Γνώριζα ότι δεν θα γερνούσα. Είχα κάποια σημάδια πριν από το ατύχημα» κι έδειξε στο μέντιουμ ένα συμβόλαιο. Το ατύχημα ήταν προσυμφωνημένο, είχε γίνει πριν από τη γέννηση του στον υλικό κόσμο.
«Μου δείχνει μια μηχανή» είπε το μέντιουμ «είχε μοτοσυκλέτα;» ρώτησε, και η Βάλερυ το επιβεβαίωσε. «Μου λέει ότι αν δεν πέθαινε από το ατύχημα στην κατάδυση, θα του συνέβαινε ένα δυστύχημα με τη μηχανή».

«Ποιο ήταν το μάθημά του από αυτό;» ρώτησε η Βάλερυ.

«Πολλά» απάντησε ο D.C. «Ήμουν παράτολμος, δεν σεβόμουν τη ζωή. Έβαζα τη ζωή μου σε κίνδυνο πολλές φορές, χωρίς να υπάρχει λόγος. Πολλά από αυτά που έκανα είχαν τις ρίζες τους σε προηγούμενες ζωές. Σε κάποιες ήμουν στρατιώτης και είχα διακινδυνέψει τη ζωή μου για λόγους και αιτίες που δεν πίστευα. Ένα άλλο μάθημα ήταν να μάθω να εκτιμώ την αγάπη. Έμαθα πολλά και ακόμα είμαι τριγύρω σου. Δεν πρόκειται να ενσαρκωθώ πολύ γρήγορα. Υπάρχουν μαθήματα που θέλω να μάθω πριν επιστρέψω. Θέλω να έχω καλύτερα εφόδια. Θέλω να γνωρίζω το σκοπό μου. Την τελευταία φορά δεν γνώριζα ποιος ήταν».


Εδώ ο D.C. αναφερόταν στο πέπλο της λήθης που πέφτει στη μνήμη κάθε ανθρώπου όταν εισέρχεται στο γήινο πεδίο. Ως αιώνια όντα γνωρίζουμε καλά το σκοπό της ζωής μας πριν από την ενσάρκωση. Όταν γεννιόμαστε ξεχνάμε – άλλοτε μόνιμα και άλλοτε παροδικά. Οι δοκιμασίες της ζωής συχνά χρησιμεύουν για να μας υπενθυμίζουν το σκοπό μας.

«Θέλω να ξέρεις ότι ακόμα σ’ αγαπώ» της είπε ο D.C.
«Κι εγώ σ’ αγαπώ» απάντησε η Βάλερυ.
«Δεν θέλω να πιστεύεις ότι έφυγα επειδή δεν σε αγαπούσα».
«Γιατί είναι όλα τόσο δύσκολα; Γιατί δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα στην άλλη πλευρά;» ρώτησε η Βάλερυ το μέντιουμ.
«Στην άλλη πλευρά δεν έχουμε την εμπειρία των αρνητικών συναισθημάτων όπως στη Γη. Δεν υπάρχουν τέτοια συναισθήματα εκεί» απάντησε το μέντιουμ.

Το μέντιουμ μιλούσε για την απουσία της δυαδικότητας ή της αντίθεσης. Στον  πνευματικό χώρο μπορούμε να έχουμε εμπειρίες του εαυτού μόνο ως χαρά, ειρήνη και αγάπη. Μόνο στο γήινο πεδίο μπορούμε να έχουμε και να νιώθουμε χαμηλές δονήσεις και αισθήματα οργής, μίσους, κλπ. Και παρόλο που αυτές οι εμπειρίες είναι επίπονες, εντούτοις γεννούν μέσα μας τη γνώση του αληθινού μας εαυτού.

Στο σημείο αυτό ο D.C. έκανε στο πλάι και εμφανίστηκε η ψυχή του γιου της, Ντάστιν.
«Δεν ήμουν ευτυχισμένος» είπε στη Βάλερυ. «Δεν μπορούσα να ανακαλύψω τι ήθελα να κάνω. Έκανα πολλά που δεν μπορούσα να ελέγξω. Δεν αυτοκτόνησα, ήταν ατύχημα. Είχα εθιστεί στα ναρκωτικά, προσπάθησα να στο κρύψω. Προσπαθούσα να δείχνω ήρεμος αλλά είχα πολλή οργή μέσα μου. Δεν σκεφτόμουν καθαρά. Δεν μπορούσα να εμπιστευτώ, λυπάμαι, δεν ήθελα να σε απογοητεύσω».
«Ξέρω» είπε η Βάλερυ, απαλά. «Δεν με απογοήτευσες».

Μετά, το μέντιουμ ρώτησε τον Ντάστιν αν είχε συμφωνήσει με τη Βάλερυ, πριν τη γέννησή τους, την ώρα του θανάτου του.
«Θα πέθαινα πριν τα 25. Είχα ένα διάστημα 10 χρόνων – από τα δεκαπέντε μου – να επιλέξω πότε ακριβώς θα πέθαινα. Το συμβόλαιο που είχα κάνει, έλεγε, ότι αν ξεπερνούσα τα 25, τότε θα παρέμενα στη Γη πολλά χρόνια. Σ’ εμένα ήταν η επιλογή».
«Αυτή η επιλογή γίνεται σε επίπεδο ψυχής, όχι στο συνειδητό επίπεδο, έτσι δεν είναι;» ρώτησε το μέντιουμ.
«Ναι, σε επίπεδο ψυχής» επιβεβαίωσε ο Ντάστιν.
«Τι προσπαθούσαμε να καταλάβουμε; Ήταν το μάθημά μου αυτό;» ρώτησε η Βάλερυ.
«Ήταν ένα από κοινού μάθημα» της απάντησε το μέντιουμ. Έρχεται στο νου μου η σκηνή από μια προηγούμενη ζωή σου, Βάλερυ, που ήσουν παιδί του Ντάστιν κατά την εποχή των πιονέρων στην Αμερική. Πέθανες νωρίς, έπεσες από το άλογο και ο πατέρας σου, ο Ντάστιν, στενοχωρήθηκε πολύ».
«Πόσο ωφελήθηκε η Βάλερυ από την αντιστροφή αυτής της εμπειρίας;» ρώτησε ο φίλος της Βάλερυ.
«Ακούω από τους οδηγούς μου ότι προχώρησε πολύ πνευματικά. Θα χρειάζονταν πολλά μαθήματα για να το πετύχει αυτό. Έτσι όμως έκανε τα πράγματα ευκολότερα. Αναπτύχθηκε πνευματικά πολύ».

Από τα λεγόμενα καταλαβαίνουμε ότι αν η Βάλερυ μάθει από το θάνατο του παιδιού της, θα συμβεί το Χ. Αν όχι, τότε θα συμβεί το Ψ.

«Τι έμαθε όμως η Βάλερυ και αναπτύχθηκε πνευματικά;»
«Συμπόνια, το να μπορεί να βρίσκεται και να νιώθει τη θέση του άλλου».

Η Βάλερυ είχε όντως νιώσει έτσι. Το επιβεβαίωσε η ίδια. Μετά το χτύπημα του τυφώνα ‘Κατρίνα’ στη Ν. Ορλεάνη, η Βάλερυ ψώνιζε σε ένα μαγαζί όταν είδε μια γυναίκα σε έναν από τους διαδρόμους του καταστήματος. Έφερε τραύματα από τον τυφώνα, έτρεμε και το σώμα της τρανταζόταν από λυγμούς. Πήγε κοντά της και την κράτησε αγκαλιά αρκετή ώρα. Η γυναίκα της είπε ότι είχε μεγάλη δύναμη μέσα της. Εκείνες τις στιγμές η Βάλερυ ήταν η προσωποποίηση της συμπόνιας.

«Οι πνευματικοί οδηγοί  λένε σε όσους πονάνε να βιώσουν τον πόνο και να κλάψουν μέχρι να μην έχουν άλλα δάκρυα. Μετά να κλάψουν πάλι για να απελευθερώσουν τον πόνο» είπε το μέντιουμ.

Εκείνη τη στιγμή μίλησε ξανά ο Ντάστιν: «Χαράμισα τα ταλέντα μου. Την επόμενη φορά θα πρέπει να τα χρησιμοποιήσω. Και θα πρέπει να είμαι πιο σκληρός, αν οι άνθρωποι δεν συμφωνούν με την αλήθεια μου. Θα πρέπει να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Την επόμενη φορά θα κάνουμε μαζί κάτι υψηλότερης αξίας. Είμαι πολύ περήφανος για σένα. Θα προσπαθήσω να κάνω το τηλέφωνο να κουδουνίσει μια φορά. Μαθαίνω να χρησιμοποιώ και να παίζω με τον ηλεκτρισμό. Να προσέξεις για να καταλάβεις το μήνυμα. Μερικές φορές όταν ονειρεύεσαι μπορώ και σου μιλάω. Όταν ξυπνάς, προσπάθησε να θυμάσαι τα όνειρά σου. Σ’ αγαπώ τόσο πολύ!»
«Κι εγώ σ’ αγαπώ πολύ» είπε η Βάλερυ.

Στη συνέχεια ερωτήθηκαν οι πνευματικοί οδηγοί του μέντιουμ, αν ήθελαν να πουν κάτι σε όσους έχουν χάσει αγαπημένο πρόσωπο. Απάντησαν:
«Να μην το παίρνετε προσωπικά. Δεν είναι ο Θεός που σας στέλνει έναν κεραυνό στο κεφάλι. Όταν καταλάβετε ότι δεν είναι κάτι προσωπικό και πως εσείς οι ίδιοι επιλέξατε να το βιώσετε, αυτό αλλάζει την προοπτική σας».

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: Από το βιβλίο «Your Souls Plan» του Ρόμπερτ  Σβαρτς.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη