Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Μιλώντας για την «Άλλη Πλευρά»



Θα θέλατε να έχετε μια ιδέα πώς είναι;
Το απόσπασμα από το δεύτερο βιβλίο του G. Schulhauser θα σας την δώσει.
                                                      
                                                   ***
Μια ακόμη Δευτέρα και το σχολείο που ονομάζεται Γη, ξεκινούσε.  Έβγαλα με αργές κινήσεις τα πόδια μου από το κρεβάτι, σύρθηκα μέχρι το μπάνιο και κοιτάχτηκα ξανά στον καθρέφτη. Δεν ήμουν σε καλή νοητική κατάσταση και η φάτσα που με κοίταζε μέσα από το γυαλί αντανακλούσε τη διάθεσή μου. Δεν ήταν επειδή θα πήγαινα στη νομική εταιρεία μου κι έπρεπε να ντυθώ επίσημα, φορώντας το κουστούμι με τα ναυτικά κουμπιά. Ευτυχώς, εκείνες οι μέρες είχαν περάσει προ πολλού αφού ήμουν πια συνταξιούχος δικηγόρος εδώ και μερικά χρόνια. Δεν ένιωθα καλά επειδή δεν είχα μπορέσει να έρθω σε επαφή με τον Άλμπερτ πάνω από δυο βδομάδες, όχι επειδή με απέφευγε∙  πάντα ήταν εκεί όταν τον χρειαζόμουν.

Και τώρα τον είχα μεγάλη ανάγκη. Μόλις είχα αρχίσει να γράφω τις σελίδες για το δεύτερο βιβλίο μου, τη συνέχεια του Dancing on a Stamp, και χρειαζόμουν μερικές νέες αποκαλύψεις από τον Άλμπερτ. Χωρίς τη σοφία του είχα κολλήσει χωρίς να μπορώ να κάνω κάποια πρόοδο. Ήμουν πρόθυμος να γράψω για όλες τις νέες πληροφορίες που ήλπιζα ότι θα σταχυολογούσα από τον Άλμπερτ, αλλά είχα αρχίσει να φοβάμαι για το χειρότερο – ότι ο Άλμπερτ με είχε εγκαταλείψει.

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Άλμπερτ είναι ο πνευματικός μου οδηγός, τον οποίο συνάντησα ως άστεγο έξω από ένα εμπορικό κέντρο και άρχισα μαζί του συζητήσεις που μου έδωσαν απαντήσεις σε ερωτήματα πνευματικής φύσεως τα οποία με ταλάνιζαν δεκαετίες, και οι οποίες αποτέλεσαν την ύλη του πρώτου μου βιβλίου – κατόπιν προτροπής του Άλμπερτ – με το όνομα Dancing on a Stamp.

Ο Άλμπερτ μου αποκάλυψε ότι είμαστε όλοι αιώνιες ψυχές και ζούμε για πάντα. Πριν από τη γέννησή μας βρισκόμασταν στην Πλευρά του Πνεύματος και εκεί θα γυρίσουμε μετά το θάνατο του σώματός μας. Ενσαρκωνόμαστε με τη θέλησή μας για να μάθουμε και να αποκτήσουμε εμπειρίες από έναν πλανήτη με πολύ πυκνή ύλη, τις οποίες δεν είναι δυνατόν να αποκτήσουμε στην Πνευματική Πλευρά.

Αντίθετα από αυτά που πιστεύουν πολλές θρησκείες, η Πηγή δεν ελέγχει τα γεγονότα της ζωής μας και δεν θέτει κανόνες που πρέπει να ακολουθήσουμε. Δεν υπάρχει απόλυτο σωστό ή λάθος στη Γη και τίποτε από όσα κάνουμε δεν προσβάλλει την Πηγή επειδή η Πηγή δεν προσδοκά τίποτε από εμάς. Η Πηγή θέλει να βιώσει μέσα από εμάς το Σύμπαν με τις μυριάδες όψεις του, που δημιούργησε. Αυτό σημαίνει ότι η Πηγή δεν μας τιμωρεί ούτε μας κρίνει. Όλες οι ψυχές επιστρέφουν στο Πνεύμα μετά το θάνατό τους, ανεξαρτήτως των πράξεών τους.
Ο Άλμπερτ περιέγραψε τον πνευματικό χώρο ως μέρος άπειρης αγάπης, ειρήνης και ευτυχίας, χωρίς πόνο, θλίψεις ή αρνητικά συναισθήματα.
Ήξερα ότι έπρεπε να γράψω συνολικά τέσσερα βιβλία και δεν υπήρχε τρόπος να το αποφύγω, γι αυτό πήρα μερικές βαθιές αναπνοές και περίμενα να εμφανιστεί ο Άλμπερτ. Είχα δοκιμάσει τα πάντα που στο παρελθόν «είχαν δουλέψει». Κάθισα και διαλογίστηκα ώρες στην πολυθρόνα μου, μάταια. Τον φώναξα δυνατά με το όνομά του αρκετές φορές, μάταια. Μόνο ο μικρός μου σκύλος άρχισε να γαυγίζει.
Σκέφτηκα ότι ίσως ήθελε να τσεκάρει την ευφυΐα μου κι έβαλα στο Google τη φράση «σοφό πνεύμα Άλμπερτ». Η έρευνα ανέδειξε σελίδες με τον Άλμπερτ  Αϊνστάιν. Φαντάστηκα τον Άλμπερτ να γελάει συγκρατημένα με τη χαζομάρα μου.

Μετά συνέβη. Ένα βράδυ κοιμόμουνα βαθιά, όταν ένας παράξενος θόρυβος από την πόρτα της κρεβατοκάμαρας με ξύπνησε. Ανασηκώθηκα κοιτάζοντας τριγύρω αλλά δεν διέκρινα τίποτα. Η γυναίκα μου η Κάθυ κοιμόταν βαθιά δίπλα μου, το ίδιο και η Άμπυ, ο μικρός μας σκύλος. Τότε παρατήρησα το λαμπερό περίγραμμα ενός ατόμου που στεκόταν στην πόρτα. Η αιθέρια φιγούρα άρχισε να κινείται προς τη μεριά μου και όταν έφτασε στα πόδια του κρεβατιού μπόρεσα να διακρίνω τα χαρακτηριστικά της. Ήταν ο Άλμπερτ με τη μορφή του άστεγου, ακριβώς όπως όταν τον πρωτοσυνάντησα στο δρόμο, πριν χρόνια.
«Πού ήσουν, Άλμπερτ; Προσπαθώ να έρθω σε επαφή μαζί σου τις τελευταίες εβδομάδες», είπα σιωπηλά με το νου μου.
«Εδώ ήμουνα, σε παρατηρούσα», αποκρίθηκε σαν φωνή μέσα στο κεφάλι μου. «Ήθελα να βεβαιωθώ ότι ήσουν πραγματικά αποφασισμένος για την επόμενη περιπέτειά σου. Πρέπει να έρθεις μαζί μου ταξίδι και στην επιστροφή να γράψεις για όλα όσα θα δεις».

Ένιωσα έκπληξη βλέποντας τον Άλμπερτ ξανά με τη μορφή του άστεγου, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το έκανε. Ξαφνιάστηκα και με το ταξίδι που ανέφερε, επειδή ήταν μεσάνυχτα και δεν υπήρχε περίπτωση να σηκωθώ και να φύγω χωρίς να πω στην Κάθυ πού θα πήγαινα και πότε θα γύριζα.

«Τι ταξίδι εννοείς; Πού θα πάμε και πόσο χρόνο θα λείψω;» τόλμησα να ρωτήσω.
«Θα σε πάρω να εξερευνήσουμε τον πλανήτη σου, άλλα μέρη του σύμπαντος και μετά την Πλευρά του Πνεύματος, ώστε να καταλάβεις καλύτερα τι έχει δημιουργήσει η Πηγή και πώς εσύ και η υπόλοιπη ανθρωπότητα ταιριάζετε στην όλη εικόνα. Θα έρθεις μαζί μου με το πνευματικό σου σώμα αφήνοντας πίσω το σώμα σου. Θα γυρίσεις πίσω πριν το ξημέρωμα και η γυναίκα σου δεν θα καταλάβει ότι έλειψες», με διαβεβαίωσε ο Άλμπερτ.

Μου έτεινε το χέρι του που τ’ άρπαξα σφιχτά καθώς σηκωνόμουνα απ’ το κρεβάτι. Γύρισα να κοιτάξω πίσω – και είδα το σώμα μου πάνω στο στρώμα, βαθιά κοιμισμένο. Τότε αντιλήφθηκα ότι βρισκόμουν κοντά στον Άλμπερτ με το αστρικό μου σώμα. Πλεύσαμε ανοδικά στον αέρα με αργές κινήσεις και βγήκαμε στο νυχτερινό ουρανό, από το ταβάνι. Ένιωθα ελαφρύς και αέρινος σαν άσπρος λεπτός ιστός αράχνης που ταλαντεύεται από μιαν ελαφριά αύρα. Έβλεπα κάτω χαμηλά το σπίτι μου και τα φώτα της πόλης που σιγά σιγά μίκραιναν καθώς ανεβαίναμε προς τα άστρα.

Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε έως ότου η Γη φαινόταν σαν μια μικρή γαλάζια σφαίρα που επέπλεε στη μαυρίλα του διαστήματος. Εκείνη τη στιγμή ο Άλμπερτ μου έγνεψε να στρίψω και τότε διέκρινα μπροστά μας μια πύλη. Το κάσωμα της πύλης φωτιζόταν από ένα λαμπερό φως που τρεμόπαιζε αλλά δεν μπορούσα να δω τίποτε πέρα από την πύλη – μόνο μια βελούδινη μαυρίλα χωρίς αστέρια. Ο Άλμπερτ με οδήγησε μέσα από την πύλη σε μια θαυμάσια σκηνή στην απέναντι πλευρά, που η ομορφιά της έκοβε την ανάσα. Στάθηκα ακίνητος προσπαθώντας να καταλάβω μέσα μου αυτό που έβλεπα.

Βρισκόμουν σ’ ένα υπέροχο λιβάδι γεμάτο παχύ χορτάρι και εκθαμβωτικά λουλούδια σε εκατοντάδες διαφορετικές ιριδίζουσες αποχρώσεις. Μεγαλειώδη ερυθρόδεντρα στέκονταν φύλακες στις άκρες του λιβαδιού. Ο ξάστερος ουρανός είχε το χρώμα του λαμπερού μπλε και τα πάντα λούζονταν μέσα στο ζεστό φως του ήλιου. Δεν έβλεπα πουθενά στον ουρανό τον ήλιο. Το φως έμοιαζε να προέρχεται από παντού.

Ο Άλμπερτ μου έγνεψε να τον ακολουθήσω και μαζί ανεβήκαμε αργά σ’ ένα ύψωμα που είχε ελαφριά κλίση. Το χλοερό χορτάρι το ένιωθα σαν βελούδο στα γυμνά μου πόδια. Το κεφάλι μου είχε γεμίσει από ένα γοητευτικό, σχεδόν μεθυστικό άρωμα που ανέδυαν τα λουλούδια και το σώμα μου έλαμπε από το ζεστό φως που με τύλιγε σαν διάφανο κάλυμμα. Τι θαυμάσιο μέρος για βόλτες, σκέφτηκα, κάπως παιχνιδιάρικα.

Φτάνοντας στην κορυφογραμμή του λόφου η θέα ήταν εκπληκτική. Μπορούσα να δω μια ομάδα ανθρώπων που ήταν μαζεμένοι στα ριζά της απέναντι ράχης. Πιο πέρα, στο βάθος, διέκρινα μια πόλη με άσπρα κτίρια και πυργίσκους που λαμποκοπούσαν στο φως. Κατεβαίνοντας ξανά το λόφο, ήρθαμε κοντά στην ομάδα των ανθρώπων και μπόρεσα να διακρίνω καθαρά τα πρόσωπα μερικών εξ αυτών. Η καρδιά μου σκίρτησε. Αναγνώρισα τη μητέρα και τον πατέρα μου, τον αδελφό μου Μπράιαν, τη γιαγιά μου και όλους τους θείους και τις θείες μου που είχαν πεθάνει τα προηγούμενα χρόνια. Από πίσω τους ένα μικρό μαύρο κουτάβι ξεπήδησε προς τη μεριά μου με σηκωμένη τη λιλιπούτεια ουρά που σειόταν έντονα στον αέρα παρασύροντας στην κίνησή της και ολόκληρο το σώμα του. Ήταν ο Όσκαρ, το μικροσκοπικό Σνάουτζερ που είχε «φύγει» μερικά χρόνια πριν. Γονάτισα για να τον αγκαλιάσω ενώ εκείνος πήδηξε και άρχισε να μου γλύφει το πρόσωπο. Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου και του είπα πόσο χαρούμενος ήμουν που τον ξανάβλεπα. Όλοι στην ομάδα χαμογελούσαν ζεστά και τα πρόσωπά τους ακτινοβολούσαν καθώς με πλησίαζαν, ένας ένας, αγκαλιάζοντάς με. Ένιωθα πως είχα γυρίσει σπίτι μου μετά από απουσία πολλών χρόνων. Δεν ειπώθηκαν καν λόγια – δεν ήταν απαραίτητα – καθώς το αίσθημα της άπειρης αγάπης που με τύλιγε μιλούσε από μόνο του.

Όλοι φαίνονταν υγιείς κι ευτυχισμένοι όπως ήταν στα πρώτα χρόνια της ζωής τους στη Γη. Αν και δεν έμοιαζαν όπως τους θυμόμουν τελευταία, δεν δυσκολεύτηκα να τους αναγνωρίσω, εκτός από ελάχιστους που στέκονταν  πιο πίσω περιμένοντας να συστηθούν. Σύντομα έμαθα πως ήταν οι παππούδες, οι θείοι και οι θείες που είχαν πεθάνει πριν γεννηθώ.

Στη συνέχεια η μητέρα μου προχώρησε προς το μέρος μου κι ένιωσα πως ήθελε να μου πει κάτι. Αν και μου χαμογελούσε ακόμα ζεστά, ένιωσα λιγάκι φοβισμένος. Όταν βρισκόταν στη Γη, η μητέρα μου ήταν πολύ θρησκευόμενο άτομο – μια αφοσιωμένη Καθολική όλη της τη ζωή. Ακολουθούσε πιστά όλους τους κανόνες της Εκκλησίας και πίστευε ακράδαντα ότι η μόνη σίγουρη οδός προς τον Παράδεισο ήταν μέσω της λατρείας του Θεού όπως την δίδασκε η Εκκλησία. Και ήταν απόλυτα αποφασισμένη να κάνει το σύζυγο και τα πέντε παιδιά της να την ακολουθήσουν στον Παράδεισο, ακόμα και αν έπρεπε να μας σύρει ενώ εμείς κλωτσάγαμε και ουρλιάζαμε. 

Ήμουν σκεπτικός επειδή δεν είχα υπάρξει πιστός της Καθολικής Εκκλησίας, και στο πρώτο μου βιβλίο, το Dancing on a Stamp, συχνά αστειευόμουν με τους αυθαίρετους και παράλογους κανόνες και τα πιστεύω της. Και εφόσον πολλές από τις αποκαλύψεις του Άλμπερτ έρχονταν σε αντίφαση με τις διδαχές της Εκκλησίας, αναρωτιόμουν αν η μητέρα μου είχε θυμώσει μαζί μου με αυτά που έγραφα στο βιβλίο.

Η μαμά με αγκάλιασε ξανά σφιχτά  και καθησύχασε τους φόβους μου:
«Καλώς ήρθες σπίτι, Γκάρνετ. Ξέρω τι σκέφτεσαι, αλλά δεν χρειάζεται να στενοχωριέσαι. Αν ήμουν ακόμα στη Γη δεν θα ήμουν χαρούμενη με τα όσα λες στο βιβλίο σου για την Εκκλησία. Αλλά τώρα που ήρθα στην Πνευματική Πλευρά μπορώ να δω τη μεγαλύτερη εικόνα. Συμφωνώ με τα πάντα που αναφέρεις στο βιβλίο και πιστεύω ότι έκανες θαυμάσια δουλειά μεταφέροντας τα μηνύματα του Άλμπερτ στην ανθρωπότητα.

»Όπως μπορείς να δεις και από μόνος σου, όλοι όσοι από την οικογένειά σου έχουν ήδη φύγει από το γήινο πεδίο και έχουν έρθει στην Πλευρά του Πνεύματος, είναι καλά και ασφαλείς. Η Πνευματική Πλευρά είναι ένας θαυμάσιος τόπος γεμάτος αγάπη και χαρά, χωρίς τις αρνητικότητες που βρίσκει κανείς στη Γη. Θα μείνεις εδώ μόνο για λίγο επειδή πρέπει να επιστρέψεις στη Γη και να ολοκληρώσεις το ημιτελές έργο σου. Θα γράψεις κι άλλα βιβλία ώστε να μάθει ο κόσμος τις αλήθειες του Άλμπερτ. Όπου κι αν βρεθείς, προσπάθησε να κάνεις το καλύτερο που μπορείς και να παροτρύνεις τους άλλους να φέρονται προς τους συνανθρώπους τους, τα άλλα πλάσματα και την ίδια τη Μητέρα Γη με την αξιοπρέπεια και το σεβασμό που ρέουν όταν ζεις μια ζωή γεμάτη αγάπη, συγχώρεση και ευσπλαχνία. Και να παρηγορείς εκείνους που θρηνούν για την απώλεια ενός αγαπημένου τους βεβαιώνοντάς τους πως όλες οι ψυχές επιστρέφουν Σπίτι όταν τα σώματά τους πεθαίνουν, ανεξάρτητα από τις πράξεις τους στη Γη. Το πέρασμα ενός ανθρώπου στο Πνεύμα πρέπει να το γιορτάζετε στη Γη χωρίς δάκρυα, εφόσον όλοι κάποια μέρα θα ενωθούν ξανά στην Πνευματική Πλευρά».

Αναστέναξα με ανακούφιση και είπα:
«Αυτό είναι υπέροχο, Μητέρα. Βαθιά μέσα μου ένιωθα ότι δεν θα ήσουν θυμωμένη – αλλά είναι θαυμάσιο που έχω και την επιβεβαίωση. Πέρυσι, όταν μίλαγα σε μια ομάδα ανθρώπων για το βιβλίο μου, κάποιος με ρώτησε τι θα σκεφτόταν η μητέρα μου. Απάντησα, ότι δεν θα της άρεσε αν ήταν ακόμα στη Γη, αλλά τόλμησα να πω ότι τώρα που βρίσκεται στο Πνεύμα θα έχει διαφορετική άποψη. Όταν η συνάντηση τελείωσε, με πλησίασε μια νεαρή γυναίκα που μου είπε ότι ήταν μέντιουμ και πως όταν έδινα την απάντησή μου σχετικά με την άποψή σου για το βιβλίο, σε είδε να στέκεσαι πίσω μου με τους αντίχειρες προς τα πάνω».

«Εγώ ήμουνα, σωστά. Σε προσέχω συνέχεια κάθε στιγμή από τότε που γύρισα Σπίτι, παρόλο που δεν έχεις επίγνωση της παρουσίας μου. Τώρα, όμως, ήρθε η ώρα να συνεχίσεις το ταξίδι σου με τον Άλμπερτ. Θα ξαναϊδωθούμε σύντομα. Σε χαιρετώ για τώρα».

Ο Άλμπερτ, όλο αυτό το διάστημα στεκόταν διακριτικά στο πλάι, παρατηρώντας και περιμένοντας, αλλά τώρα μου είπε ότι ήταν καιρός να συνεχίσουμε. Αποχαιρέτισα τους συγγενείς μου γνέφοντας και ακολούθησα τον Άλμπερτ στο μονοπάτι, διασχίζοντας το λιβάδι, προς την απαστράπτουσα πόλη μπροστά μας. Καθώς πλησιάζαμε, διέκρινα θόλους και πυργίσκους στα κτίρια, που με κάθε βήμα μεγάλωναν και γίνονταν πιο επιβλητικά. Τελικά φτάσαμε στις αρχές της πόλης και σταθήκαμε μπροστά σε μια πύλη εισόδου με εντυπωσιακές άσπρες κολώνες που στήριζαν μιαν αστραφτερή αψίδα.

«Τι μέρος είναι αυτό;» ρώτησα τον Άλμπερτ.
«Είναι μια από τις πόλεις μας στην Πλευρά του Πνεύματος, γνωστή ως Αγλαΐα. Έλα μαζί μου και θα σε πάω να την δεις», αποκρίθηκε ο Άλμπερτ.
Περάσαμε την πύλη και έμεινα έκπληκτος, αιφνιδιάστηκα από την εξαίσια θέα μπροστά μου. Οι δρόμοι ήταν πλακόστρωτοι με λείες γκρίζες πέτρες μάλλον από σχιστόλιθο. Οι άσπροι τοίχοι των κτιρίων άστραφταν στο φως θυμίζοντάς μου γυαλισμένο μάρμαρο ενώ ήταν απαλοί και ζεστοί στο άγγιγμα.
Παντού στο δρόμο έβλεπα πλήθος κόσμου να πηγαινοέρχεται με λαμπερά χαμόγελα σε φωτεινά πρόσωπα που αντανακλούσαν ειρήνη και χαρά. Φαίνονταν να κατευθύνονται κάπου αλλά τα βήματά τους ήταν χαλαρά όπως κάνουν οι πεζοί που δεν βιάζονται να πάνε στον προορισμό τους. Τα ρούχα τους ήταν εκπληκτικά, πολύχρωμα σε ποικίλα σχέδια και στυλ. Νόμιζα πως είχα εισχωρήσει για τα καλά στο κέντρο ενός λαμπερού χορού κοστουμιών. Μερικές ενδυμασίες μπορούσες να τις αναγνωρίσεις από τα βιβλία της ιστορίας, τις φορούσαν οι άνθρωποι της Γης διαφορετικών χωρών και εποχών. Παρατήρησα σάρι από την Ινδία, τηβέννους από την Αρχαία Ρώμη, κιμονό από την Ιαπωνία, ανδρικές φορεσιές από το Μεσαίωνα, φουστάνια τσάρλεστον πολύ δημοφιλή κατά τη δεκαετία του 1920. Άλλες μου ήταν παντελώς άγνωστες, αλλά υπέροχες έτσι κι αλλιώς.

Ενόσω στεκόμουν εκεί καθηλωμένος από το δέος της απερίγραπτης ομορφιάς που παρήλαυνε μπροστά στα μάτια μου, ο Άλμπερτ μου εξηγούσε ότι οι ψυχές στην Πλευρά του Πνεύματος δεν έχουν συγκεκριμένο φύλο και μπορούν να επιλέξουν να παρουσιάζονται είτε ως αρσενικές είτε ως θηλυκές, ανάλογα με ποιο από τα δυο ταυτίζονται περισσότερο, και με το οποίο έκαναν τις περισσότερες ενσαρκώσεις τους στη Γη.

Οι ψυχές είναι ελεύθερες να αλλάζουν φύλο οποτεδήποτε θελήσουν, ή μπορούν να απορρίψουν την γήινη εμφάνιση εντελώς και να εμφανίζονται ως σφαίρες φωτός. Συχνά επιλέγουν τα ρούχα που φορούσαν σε μια από τις προηγούμενες ζωές τους στη Γη, και έχουν τη δυνατότητα να αλλάζουν την ενδυμασία τους όσο συχνά επιθυμούν. Κάθε ψυχή αναγνωρίζεται εύκολα από τις άλλες ψυχές από την ενέργειά της που είναι μοναδική, άσχετα από την εξωτερική της εμφάνιση. Μου τόνισε ότι οι άγνωστες προς εμένα ενδυμασίες φοριόντουσαν από κάποιους αρχαίους πολιτισμούς της Γης για τους οποίους δεν υπάρχουν ιστορικές αναφορές.

Για μια φορά ακόμα, ο Άλμπερτ με σκούντηξε ελαφρά και με οδήγησε στον φαρδύ πολυσύχναστο δρόμο. Μετά από λίγα τετράγωνα φτάσαμε σε μια μεγάλη πλατεία με σιντριβάνι στο κέντρο της από το οποίο ανάβλυζε ένας χείμαρρος αφρώδους νερού που με την μορφή καταρράκτη κατέληγε σε μια λιμνούλα πιο κάτω. Η πλατεία ήταν γεμάτη κόσμο που έκανε βόλτες τριγύρω ή κάθονταν σε τραπεζάκια. Λίγο μακρύτερα, προς τα δεξιά μας, έβλεπα μια χορωδία πάνω σε χαμηλό βάθρο. Τα άτομα που την αποτελούσαν ήταν ντυμένα με κόκκινες ρόμπες στολισμένες με ασημένια φύλλα και το μουσικό κομμάτι που έλεγαν ήταν η πιο ωραία μουσική που είχα ποτέ ακούσει – έμοιαζε με χορωδία αγγέλων που έψαλλαν κάποιον ύμνο χαράς. Το τραγούδι τους ήταν τόσο μαγευτικό που ο Άλμπερτ αναγκάστηκε να με τραβήξει από το χέρι αρκετές φορές για να διαλύσει τη γοητεία.

Στη συνέχεια με οδήγησε προς ένα ψηλό μεγαλοπρεπές κτίριο στην άλλη άκρη της πλατείας, μια καταπληκτική κατασκευή που είχε ως πρόσοψη ελληνικές κολώνες σε ευθεία γραμμή. Όταν φτάσαμε μπροστά στο κτίριο, μου είπε ότι ήταν η Αίθουσα της Σοφίας, και περνώντας μέσα από την διάπλατα ανοιχτή πύλη εισήλθαμε στο κτίριο. Στο τέλος ενός μακρύτατου διαδρόμου σταματήσαμε μπροστά από μια μεγάλη πόρτα κατασκευασμένη από χαλκό που έλαμπε. Ο Άλμπερτ, τότε, χτύπησε ευγενικά το στρογγυλό ρόπτρο και έκανε γνωστή την παρουσία μας. Μόλις ακούσαμε τη λέξη «περάστε» από το εσωτερικό, ο Άλμπερτ άνοιξε την πόρτα και εισήλθαμε στο δωμάτιο.

Ήταν ευρύχωρο και κυκλικό με έναν ψηλό θόλο αντί για ταβάνι. Φωτιζόταν άπλετα χωρίς να υπάρχουν ορατοί λαμπτήρες φωτός∙ το φως έδειχνε να προέρχεται από τους τοίχους. Στο μέσον του δωματίου υπήρχε ένα ημικυκλικό τραπέζι που κοίταζε προς την πόρτα. Ήταν μαύρο και στιλπνό από γυαλισμένο γρανίτη και το περίεργο ήταν ότι αιωρείτο στη θέση του, αφού δεν υπήρχαν ούτε πόδια ούτε τίποτε άλλο να το στηρίζουν.

Ένδεκα άτομα κάθονταν στο τραπέζι και στο μέσον του ημικυκλίου, απέναντί τους, στεκόμασταν εμείς. Τα άτομα φορούσαν μακριές χρυσαφί ρόμπες με άσπρη ζώνη στη μέση. Η όψη τους ήταν βασιλική με λευκά μαλλιά και απαλό, αρυτίδωτο δέρμα. Καθισμένη στο μέσον ήταν μια εκπληκτικά όμορφη γυναίκα με έντονα μπλε μάτια. Κατάλαβα ότι αυτή θα ήταν η πρόεδρος.

«Καλώς ήρθες, Γκάρνετ. Σε περιμέναμε. Και σ’ ευχαριστώ, Άλμπερτ, που κανόνισες αυτή τη συνάντηση», ξεκίνησε να λέει η πρόεδρος με ένα ζεστό χαμόγελο. «Ζητήσαμε από τον Άλμπερτ να σε φέρει εδώ για να σου δώσουμε το μήνυμά μας προς την ανθρωπότητα, το οποίο θα συμπεριλάβεις στο επόμενο βιβλίο σου. Θέλουμε να διαδώσεις την παράκλησή μας σε όλους τους ανθρώπους πάνω στη Γη».

«Ποιοι είστε και τι είναι αυτό εδώ το μέρος;», αποκρίθηκα.
«Αυτή είναι η Πλευρά του Πνεύματος, το μέρος από το οποίο προέρχεσαι, πριν από την ενσάρκωσή σου στη Γη. Υπάρχει σε μια πολύ ανώτερη συχνότητα από εκείνη της Γης και κανονικά δεν είναι ορατή από τους ανθρώπους. Υπάρχει πέρα από το Πέπλο και σε πολλούς είναι γνωστή ως Σπίτι, η Άλλη Πλευρά, ή ο Παράδεισος. Θα επιστρέψεις ξανά εδώ όταν η ζωή σου στη Γη τελειώσει, αλλά αυτή τη φορά η επίσκεψή σου θα είναι σύντομη επειδή έχεις ακόμα πολλά πράγματα να ολοκληρώσεις πριν έρθεις.

»Με λένε Σοφία και αυτό είναι το Συμβούλιο των Σοφών. Έργο μας είναι να επιβλέπουμε τη Γη και τις ψυχές που ενσαρκώνονται στον πλανήτη σου. Παρέχουμε καθοδήγηση και συμβουλές σε όλες τις ψυχές πριν ξεκινήσουν τη ζωή τους στη Γη και βοηθάμε τις ψυχές που επιστρέφουν κάνοντας μαζί τους την ανάλυση της ζωής που μόλις ολοκλήρωσαν. Κύρια αποστολή μας είναι να βοηθάμε τις ψυχές να σχεδιάζουν το Πλάνο της Ζωής τους, το οποίο θα τους δώσει τη δυνατότητα να αναπτυχθούν και να εξελιχθούν μέσα από τις γήινες εμπειρίες τους. Προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε ότι οι ζωές που επέλεξαν δεν θα είναι υπερβολικά δύσκολες (επειδή αυτό μπορεί να εμποδίσει την εξέλιξη, αν η ψυχή επαναστατήσει από την τραχύτητα της ζωής) ούτε υπερβολικά εύκολες (χωρίς τα κατάλληλα μαθήματα και τις προκλήσεις που πρέπει να μάθουν και να ξεπεράσουν). Είμαστε εδώ επίσης για να συμβουλεύουμε τις ψυχές που τώρα ενσαρκώνονται στη Γη – τις βοηθάμε να κάνουν κάποιες ρυθμίσεις στο Πλάνο της Ζωής τους ώστε να γίνει πιο επιθυμητό. Όπως όλες οι ψυχές κάθε νύχτα, έτσι κι εσύ κατά τη διάρκεια του ύπνου επισκέπτεσαι την Πλευρά του Πνεύματος για να πάρεις συμβουλές από το Συμβούλιο και τους οδηγούς σου αλλά δεν θυμάσαι τα ταξίδια αυτά εφόσον κάθε πρωί περνάς μέσα από το πέπλο της λήθης, όταν επιστρέφεις στο σώμα σου.

»Αυτή τη φορά θα θυμάσαι την επίσκεψή σου εδώ, επειδή θέλουμε να γράψεις για τις εμπειρίες που θα αποκτήσεις στη μεριά μας και τις άλλες περιπέτειες που θα έχεις με τον Άλμπερτ. Θέλουμε να πεις σε όλους αυτά που θα δεις και θα μάθεις σ’ αυτό το ταξίδι. Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι είναι έτοιμοι γι’ αυτές τις νέες πληροφορίες, οι οποίες ελπίζουμε να τους βοηθήσουν να κάνουν τη μετάβαση σε μια καινούργια επίγνωση. Είσαι πρόθυμος να αναλάβεις αυτό το έργο;»

«Ο Άλμπερτ έχεις ήδη αναφέρει ότι θα γράψω και δεύτερο βιβλίο, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε διαμάχη. Τι θα ήθελες να μου πεις;» τόλμησα να πω.
«Ως αρχή, να σου πω ότι πρέπει να κατανοήσεις τη μεταβατική φάση στην οποία βρίσκεται η Γη αυτή τη στιγμή και τις επιπτώσεις που αυτή έχει για τους συνανθρώπους σου».

Έκανε μια ελαφριά κίνηση με το χέρι της και μια μεγάλη ολογραφική σφαίρα με μπλε και άσπρους ατμούς που στροβιλίζονταν γύρω της κατέβηκε από το ταβάνι και στάθηκε να αιωρείται πάνω από το πάτωμα. Οι στροβιλιζόμενοι ατμοί γρήγορα διασκορπίστηκαν αφήνοντας μια ξεκάθαρη εικόνα της Γης όπως φαίνεται από το διάστημα. Μπορούσα να δω το περίγραμμα της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης, που εν μέρει ήταν καλυμμένες με σύννεφα. Η εικόνα της Γης από το διάστημα μου έκοβε την ανάσα.
Η Σοφία με άφησε να την κοιτάζω για μερικά λεπτά και μετά ξεκίνησε να λέει:
«Ο πλανήτης σου και οι κάτοικοι επάνω του βρίσκονται στο πιο κρίσιμο σημείο καμπής της ιστορίας τους. Οι άνθρωποι βρίσκονται σε διαδικασία διεύρυνσης της συνειδητότητάς τους και της μετάβασής τους σε συχνότητα υψηλότερης δόνησης, αλλά χρειάζονται ακόμα μεγάλη βοήθεια για να το κατορθώσουν. Αν αυτό δεν συμβεί εγκαίρως, οι συνέπειες θα είναι τραγικές για τη Γη και όλους τους κατοίκους της.

»Αυτή η μετατόπιση θα επιτρέψει σε όλους εκείνους που έχουν αυξήσει το ρυθμό της δόνησής τους να κάνουν τη μετάβαση στη Γη σε ανώτερη διάσταση – ένα μέρος που συχνά θα έχεις ακούσει να αναφέρεται ως Νέα Γη – όπου δεν υπάρχουν οι αρνητικές όψεις της τωρινής γήινης ζωής. Η Νέα Γη είναι ένας τόπος όπου όλα τα πλάσματα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, ζουν ειρηνικά και αρμονικά χωρίς συγκρούσεις ή πολέμους και χωρίς σκοτωμούς και ακρωτηριασμούς – ένας πλανήτης γεμάτος αγάπη, ευσπλαχνία και συγχώρεση. 
Στη Νέα Γη οι άνθρωποι δεν μολύνουν την ατμόσφαιρα, τα ύδατα, το έδαφος και δεν φέρονται βίαια στα άλλα όντα του πλανήτη. Και όλα τα αρνητικά συναισθήματα που ήταν κυρίαρχα σε όλη την ανθρώπινη ιστορία όπως ο φόβος, ο θυμός, το μίσος, ο φθόνος και η απληστία είναι ανύπαρκτα».

Τέλος του 1ου κεφαλαίου του βιβλίου.

ΠΗΓΗ: Απόσπασμα από το βιβλίο «Dancing forever with Spirit» του Garnet Schulhauser.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη








Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Γιατί βρίσκομαι εδώ;



Απόσπασμα από το βιβλίο "Dancing on a Stamp" του Garet Schulhauser

(Ο διάλογος γίνεται μεταξύ του συγγραφέα και του Πνευματικού του Οδηγού, Άλμπερτ, που τον συνάντησε έξω από ένα εμπορικό κέντρο του Καναδά!)

Γιατί βρίσκομαι εδώ; Αναρωτιόμουν. Τι είναι αυτό – αν υπάρχει – που πρέπει να εκπληρώσω στη ζωή μου; Είναι ο Θεός που επέλεξε αυτή τη ζωή για μένα ή το Σύμπαν μού την ανέθεσε στην τύχη; Όλα αυτά που έμαθα στο κατηχητικό για το Θεό και την μετά θάνατο ζωή είναι άραγε η αλήθεια ή απλά λόγια της καραβάνας; Άραγε ο Θεός θα με κρίνει όταν πεθάνω και θα με στείλει στον παράδεισο ή στην κόλαση ανάλογα με τις πράξεις μου; Άραγε υπάρχει στ’ αλήθεια Θεός; Είναι δυνατόν, μόλις πεθάνω, απλά να πάψω να υπάρχω – να εξαφανιστώ στην ανυπαρξία;

Καθώς ανακαλούσα στη μνήμη την ανατροφή μου από μια πολύ θρησκευόμενη οικογένεια πιστή στον Ρωμαιοκαθολικισμό, θυμόμουνα τις απαντήσεις που μου υπαγόρευε η Καθολική Εκκλησία, όταν ήμουν παιδί. Ο Θεός μου έδωσε αυτή τη ζωή για να υπηρετήσω το σκοπό Του (που δεν ήξερα ποιος ήταν) και να ζω σύμφωνα με τους κανόνες της Καθολικής Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων οι οποίοι καθόριζαν πότε, πού και πώς έπρεπε να λατρεύω το Θεό.

Όταν πέθαινα, θα παρουσιαζόμουν ενώπιον του Θεού για ν' ακούσω την κρίση Του αναφορικά με όσα είχα κάνει ή όχι όσο ζούσα στη Γη. Αν είχα υπάρξει καλός, ο Θεός θα επέτρεπε να εισέλθω σ’ έναν υπέροχο τόπο με το όνομα Παράδεισος, όπου θα απολάμβανα ευτυχία και ευλογία στην αιωνιότητα. Αν είχα υπάρξει κακός, ο Θεός θα με έστελνε στην Κόλαση για να υποφέρω από τις αιώνιες φωτιές της. Ή, αν είχα υπάρξει κακός κατά το ήμισυ, θα έπρεπε να υπηρετήσω ένα διάστημα στο Καθαρτήριο έως ότου η ψυχή μου εξαγνιζόταν από τις αμαρτίες μου, και μετά θα μπορούσα να εισέλθω στον παράδεισο.
Αυτές οι εξηγήσεις της Καθολικής Εκκλησίας δεν μου κάθονταν καλά. Παρόλο που είχα 'καταπιεί' όλο το δόγμα της όσο ήμουν παιδί, στα είκοσι συνειδητοποίησα ότι πολλά από αυτά που διδάσκε στα μέλη της, η Εκκλησία, δεν έβγαζαν κανένα νόημα, όταν κάποιος τα έφερνε  κάτω από το φως και τα εξέταζε με κριτικό μάτι. Πολλά χρόνια μετά, παρασύρθηκα σε άγονα εδάφη μη αποδεχόμενος το δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά μη βρίσκοντας και κάτι άλλο προς αναπλήρωση.

Από την άλλη μεριά, ήξερα ότι πολλοί άθεοι αρνιόνταν την ύπαρξη του Θεού και πίστευαν ότι είχαμε μπει στη ζωή όλως τυχαίως, χωρίς ιδιαίτερο σκοπό, από ένα απρόσωπο σύμπαν. Επιπλέον, ο θάνατος είναι το τέλος – παύουμε να υπάρχουμε. Εξαφανιζόμαστε απλά στο κενό και τα σώματά μας επιστρέφουν στο χώμα.

Αλλά ούτε αυτά τα πιστεύω θεωρούσα σωστά, αν και δεν μπορούσα να εξηγήσω σε ποια λογική στηριζόμουν και ένιωθα έτσι. Η διαίσθηση μού έλεγε ότι όλοι είχαμε έναν ανώτερο εαυτό ή ψυχές που επιβίωναν του θανάτου, παρόλο που μερικές φορές αναρωτιόμουν μήπως ήταν ευσεβής πόθος μου. Ενστικτωδώς, ένιωθα πως η ζωή μου και κάθε άλλη μορφή ζωής επάνω στον πλανήτη δεν ήταν αποτέλεσμα τυχαίας σειράς γεγονότων – πως υπήρχε πίσω απ’ όλα ένα αόρατο χέρι που τα καθοδηγούσε κατά κάποιο τρόπο. Δεν υποστήριζα την απεικόνιση της Καθολικής Εκκλησίας για το Θεό ως ενός ηγεμονικού άνδρα καθισμένου σε χρυσό θρόνο ο οποίος τιμωρούσε ή αντάμοιβε τις ψυχές που τελείωναν τις ζωές τους στη Γη. 

Θεωρούσα παράλογο ότι ένας παντοδύναμος και παντογνώστης Θεός, το Υπέρτατο Ον που είχε τα πάντα και δεν του έλειπε τίποτε μπορούσε να επιδεικνύει πολλά από τα αρνητικά συναισθήματα των ανθρώπων, όπως ματαιoδοξία, φθόνο και οργή. Αν ο Θεός είχε τα πάντα, αναρωτιόμουν, γιατί έχει ανάγκη να τον λατρεύουν οι άνθρωποι με εξειδικευμένους τρόπους; Και γιατί θα έδινε στους ανθρώπους ελεύθερη βούληση να ζουν τη ζωή τους όπως εκείνοι επιθυμούσαν, όταν ήταν φανερό ότι με τον τρόπο αυτό θα ήταν ικανοί να παραβούν τους κανόνες που Αυτός περίμενε να ακολουθήσουν; Και ακόμα, πώς ξέρουμε ότι όλοι οι «κανόνες του Θεού» που μας υπαγορεύτηκαν από τους αγίους που υποστήριζαν ότι μιλούσαν εξ ονόματος του Θεού, προέρχονταν από το Θεό; Μήπως αυτοί οι άγιοι ακολουθούσαν ο καθένας τη δική του προσωπική ατζέντα και γι’ αυτό έφτιαξαν αυτούς τους κανόνες;

Οι ερωτήσεις αυτές στριφογύριζαν στο νου μου πολλά χρόνια, καθώς, μάταια έψαχνα τις «σωστές» απαντήσεις που θα ικανοποιούσαν το νου και την καρδιά μου.

Κι ύστερα, ένα ηλιόλουστο απόγευμα του Μάη του 2007 βρέθηκα να περπατάω στον πεζόδρομο ενός εμπορικού κέντρου κοντά στο γραφείο μου. Ένας άστεγος άνδρας βρέθηκε στο δρόμο μου και πρoσφέρθηκε ν' απαντήσει σε όλα τα ενοχλητικά μου ερωτήματα. Κι άλλες φορές είχα συναντήσει άστεγους και πάντα έκανα έναν κύκλο με γρήγορα βήματα αποφεύγοντας να τους πλησιάσω πολύ κοντά. Αλλ’ αυτός ο άστεγος ήταν διαφορετικός – τα θαυμάσια μπλε μάτια του διαπερνούσαν όλο το είναι μου κατευθείαν μέχρι τα βάθη της ψυχής μου και με καθήλωσαν καθιστώντας με ανίκανο (και απρόθυμο) να κινηθώ.  

Ξεκίνησα μαζί του μια σειρά συζητήσεων με τη μορφή ερωταποκρίσεων και ανακάλυψα ότι αυτός ο άνδρας, του οποίου το όνομα ήταν Άλμπερτ, δεν ήταν αληθινός άστεγος, αλλά ο Πνευματικός μου Οδηγός μεταμφιεσμένος. Μου είπε ότι αυτός κι εγώ ήμασταν παλιοί φίλοι που γνωριζόμασταν πολλές ζωές για τις οποίες φυσικά δεν είχα καμία ανάμνηση. O Άλμπερτ διέθετε οξύ πνεύμα και κοφτερή αίσθηση του χιούμορ. Ο διάλογος μαζί του ήταν μια αξέχαστη, αξεπέραστη, ενθουσιώδης εμπειρία και είμαι σίγουρος χωρίς καμία αμφιβολία ότι όλα όσα μου είπε είναι η πραγματική αλήθεια.

Έγραψα αυτό το βιβλίο για να εκπληρώσω την επιθυμία του Άλμπερτ να επικοινωνήσει τα μηνύματά του στην ανθρωπότητα.  

Η αρχή της επαφής μας ξεκίνησε όπως ακολουθεί:

Ποιος είσαι;

Λέγομαι Άλμπερτ. Ήρθα για να σε βοηθήσω.

Πώς μπορείς να με βοηθήσεις όταν δεν μπορείς να βοηθήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό; Μοιάζεις να ζεις βδομάδες στο δρόμο και μυρίζεις σαν ψόφιο ψάρι. Τι θέλεις από εμένα;

Η εμφάνιση μπορεί να είναι παραπλανητική. Στη δική σου περίπτωση, μοιάζεις επιτυχημένος δικηγόρος που έχει τα πάντα υπό έλεγχο, αλλά κάτω από την πρόσοψη παλεύεις πραγματικά να βρεις νόημα στη ζωή σου.

Πώς γνωρίζεις τόσα για μένα; Δεν μιλήσαμε ποτέ στο παρελθόν, και δεν γνωρίζω τίποτε για σένα.

Γνωριζόμαστε πολύ καιρό αν και δεν θυμάσαι το παρελθόν μας. Αν θέλεις να βρεις απαντήσεις, κάθισε και θα απαντήσω στις ερωτήσεις σου.

Γιατί να πιστέψω αυτά που λες; Απ’ όσο ξέρω, θέλεις μόνο να αποσπάσεις κάποια χρήματα από μένα.

Σ' αυτή τη φάση δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, αλλά τι έχεις να χάσεις; Μπορείς να γυρίσεις πίσω στο γραφείο σου και να δεις αν μπορείς να βρεις τις απαντήσεις σου στα e-mails που σε περιμένουν, ή να δοκιμάσεις την τύχη σου μαζί μου.

Ο νους μου με συμβουλεύει να 'την κάνω', αλλά η διαίσθησή μου να μείνω. Σκέφτομαι να σου δώσω μια ευκαιρία, γι’ αυτό ας ξεκινήσουμε... ποιος είσαι και με ποιο τρόπο θα με βοηθήσεις;

Είμαι μια ψυχή ακριβώς όπως εσύ. Είμαι ’δω για να απαντήσω στα ερωτήματά σου και να σε καθοδηγήσω στο ταξίδι σου.

Ποιο ταξίδι;

Το ταξίδι της ψυχής σου στην παρούσα ζωή στη Γη.

Γιατί κάνω αυτό το ταξίδι; Ο Θεός διάλεξε να έχω αυτή τη ζωή;

Όπως όλες οι ψυχές που βρίσκονται ενσαρκωμένες στη Γη, ήρθες να βιώσεις αυτό που έχει να σου προσφέρει η Γη ώστε να αναπτυχθείς και να εξελιχθείς. Η απόφαση να ενσαρκωθείς και να έχεις τη ζωή που τώρα έχεις πάρθηκε αποκλειστικά από εσένα – δεν σου την υπαγόρευσε ο Δημιουργός ούτε κανένας άλλος. Διάλεξες τη ζωή σου πριν γεννηθείς με σκοπό να μπορέσεις να βιώσεις τις απαραίτητες συνθήκες για την εξέλιξή σου ως ψυχή. Ο Δημιουργός δεν προετοίμασε το σενάριό σου και δεν χειρίζεται τα γεγονότα στη ζωή σου.

Ποιος είναι ο Δημιουργός; Εννοείς το Θεό;

Ο Δημιουργός είναι η ολότητα των πάντων που υπάρχουν στο σύμπαν. Είναι ο Πρωτουργός και η ουσία των πάντων που υπάρχουν. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν διαφορετικά ονόματα για τον Δημιουργό, με αυτό του "Θεός" να είναι η πιο δημοφιλής επιλογή. Στη συνέχεια της συζήτησής μας θα χρησιμοποιώ τη λέξη «Θεός» όταν αναφέρομαι στον Δημιουργό και θα αποδίδω σε Αυτόν το αρσενικό γένος παρόλο που ο Δημιουργός δεν είναι ούτε άρρεν ούτε θήλυ.

Ο Θεός δημιούργησε τη Γη, όλα τα αστέρια και τους πλανήτες και όλα όσα υπάρχουν στο σύμπαν. Για να μπορέσει να βιώσει όλες τις πτυχές του σύμπαντος από διαφορετικές σκοπιές, δημιούργησε τις ψυχές ως εξατομικευμένες όψεις Του οι οποίες θα διασκορπίζονταν στους γαλαξίες για να βιώσουν αυτό που είχε να τους δώσει η ζωή οπουδήποτε υπήρχε στο σύμπαν, της Γης συμπεριλαμβανομένης. Οτιδήποτε συμβαίνει στο σύμπαν και οτιδήποτε βιώνουν οι ψυχές, το βιώνει και ο Θεός αφού όλα τα πράγματα στο σύμπαν συνδέονται με το Θεό και με όλα τα άλλα, και όλα είναι μέρος της ολότητας που είναι ο Θεός. Εφόσον όλες οι ψυχές έχουν την ελεύθερη βούληση να επιλέξουν τι θέλουν να βιώσουν, κάθε ψυχή ακολουθεί το δικό της μονοπάτι εξέλιξης, και αυτό επιτρέπει στο Θεό να βιώνει αυτό που ο Ίδιος δημιούργησε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Τι ζητάει από εμένα ο Θεός στη ζωή;

Ο Θεός δεν ζητάει τίποτε από σένα. Σου έδωσε ελεύθερη βούληση για να διαλέξεις τη ζωή σου και να σχεδιάσεις το ταξίδι σου στη Γη. Δεν σου βάζει κανόνες να ακολουθήσεις και δεν θα σε τιμωρήσει για τίποτα από όσα κάνεις στη ζωή σου.

Πού ήμουνα πριν έρθω στη ζωή;

Ήσουνα στην Πλευρά του Πνεύματος, εκεί απ’ όπου προέρχονται όλες οι ψυχές. Θα επιστρέψεις στην Πλευρά του Πνεύματος όταν πεθάνεις και αφήσεις πίσω το σώμα σου. Η Πλευρά του Πνεύματος βρίσκεται ολόγυρά σου αν και υπάρχει σε επίπεδο υψηλότερης συχνότητας από το γήινο και κανονικά δεν μπορεί να γίνει αισθητό ή ορατό από τους ανθρώπους. Η Πνευματική Πλευρά είναι πανέμορφο μέρος γεμάτο αγάπη και ευτυχία, χωρίς ασθένειες, πόνο, κακίες ή κακουργήματα. Ο καθένας εκεί ζει ειρηνικά και αρμονικά.

Πρέπει να είναι πολύ όμορφο μέρος. Είναι σαν τον  παράδεισο; Γιατί να θέλει κάποιος ν’ αφήσει αυτό το μέρος για να έρθει στη Γη;

Η Πλευρά του Πνεύματος είναι όντως ένα υπέροχο μέρος, όπως ακριβώς οι διάφορες θρησκείες περιγράφουν τον παράδεισο. Ήρθες εδώ στη Γη γνωρίζοντας ότι θα ήσουν μακριά από την Πνευματική Πλευρά μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα και θα επέστρεφες εκεί με τη λήξη της γήινης ζωής σου. Είναι κάτι που έχεις κάνει πολλές φορές στο παρελθόν.
Οι ψυχές δεν θεωρούν δύσκολη τη ζωή στον πλανήτη Γη. Την βλέπουν σαν μια περιπέτεια που τους δίνει την ευκαιρία να ζήσουν πολλές ανταποδοτικές εμπειρίες. Όπως οι άνθρωποι που υπογράφουν ένα διετές συμβόλαιο εργασίας σε άλλη χώρα. Αν και δεν θέλουν να αφήσουν την πατρίδα τους και να μετακομίσουν μόνιμα, δέχονται την ανάθεση εργασίας επειδή προσδοκούν να ζήσουν καινούργιες εμπειρίες στην άλλη χώρα, και μετά να επιστρέψουν. Φεύγουν με αίσθημα περιπέτειας, γνωρίζοντας ότι έχουν να μάθουν πολλά, τη γλώσσα, τα ήθη της νέας χώρας και αυτό θα διευρύνει τις γνώσεις τους και θα τους δώσει μια βαθύτερη κατανόηση του κόσμου στον οποίο ζουν. Ακόμα και αν η ζωή τους στην καινούργια χώρα δεν είναι τόσο ευχάριστη όσο θα περίμεναν, ξέρουν ότι η παραμονή τους εκεί δεν είναι για πάντα.

Γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτε από την Πνευματική Πλευρά; Η ζωή μου θα ήταν πολύ πιο εύκολη αν μπορούσα να την θυμηθώ και ήξερα με βεβαιότητα ότι θα επέστρεφα σε αυτήν όταν θα πέθαινα.

Κατά τη διάρκεια της ζωής σου στη Γη υπάρχουν περιορισμοί ως μέρος της διαδικασίας ενσάρκωσης, οι οποίοι δεν επιτρέπουν την άμεση πρόσβαση στις αναμνήσεις σου για την Πλευρά του Πνεύματος. Κύριο συστατικό της ενσάρκωσης είναι να διαχειριστείς τα άγνωστα και τα αβέβαια που θα σου εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της ζωής σου, καθώς θα αναζητάς τις απαντήσεις στα ερωτήματα τα σχετικά με το γιατί βρίσκεσαι στο ταξίδι αυτό και τι θα συμβεί όταν πεθάνεις.

Από τη δική μου άποψη, η ζωή δεν μοιάζει με πικ-νικ και πολλοί άνθρωποι θα συμφωνήσουν με ένα αυτοκόλλητο που είδα πριν από χρόνια που έλεγε: «Η ζωή είναι μια πόρνη. Και μετά πεθαίνεις». Αφού η Πνευματική Πλευρά είναι τόσο ευτυχισμένη και η Γη τόσο δύσκολη, γιατί αναζητούν οι ψυχές να περάσουν τις δυσκολίες που έχει η ζωή στη Γη; Τι έχουν να κερδίσουν;

Η απάντηση είναι περίπλοκη και δεν την καταλαβαίνουν με ευκολία οι άνθρωποι. Οι ψυχές είναι αιώνια πνεύματα που αναζητούν νέες εμπειρίες ώστε να μάθουν, να αποκτήσουν σοφία και να εξελιχθούν. Μπορούν να μάθουν και να αποκτήσουν γνώση στην Πνευματική Πλευρά, όμως δεν τους ικανοποιεί η σκέτη γνώση. Η γνώση μαζί με την επίγνωση που αποκτάται μέσω της εμπειρίας γίνεται σοφία. Οι ψυχές ενσαρκώνονται λαμβάνοντας υλικά σώματα για να συμπληρώσουν τη γνώση με την εμπειρία.

Δεν μπορώ να σε παρακολουθήσω σχετικά με τη γνώση. Αν έχω γνώσεις στην Πνευματική Πλευρά, γιατί είναι σημαντικό να βιώσω καταστάσεις ως άνθρωπος;

Παρόλο που τώρα δεν μπορείς να καταλάβεις αυτή την ιδέα, μπορούσες εύκολα να την καταλάβεις όταν βρισκόσουν στην Πνευματική Πλευρά.  Ένα ανάλογο παράδειγμα θα σε βοηθούσε να καταλάβεις. Φαντάσου ότι είσαι ένα παιδί που ζει σ’ ένα μικρό χωριό στην Κένυα και ποτέ δεν έχεις ταξιδέψει μακριά από το τροπικό κλίμα της πατρίδας σου. Αν πήγαινες σχολείο θα μάθαινες ότι υπάρχουν ορισμένες περιοχές του Βορείου Ημισφαιρίου όπου η θερμοκρασία το χειμώνα πέφτει κάτω από τους  -20 βαθμούς, οι οποίοι μπορούν να προκαλέσουν κρυοπαγήματα ή και τον θάνατο ακόμα στο ανθρώπινο σώμα που δεν καλύπτεται με επαρκή ρούχα. Παρόλο που θα έχεις τις γνώσεις για τις κάτω από το μηδέν θερμοκρασίες, όμως, και πάλι δεν θα μπορούσες να εκτιμήσεις τον κίνδυνο του μεγάλου κρύου παρά μόνο αν ταξίδευες στην Αλάσκα ή τη Σιβηρία στα μέσα Ιανουαρίου και έμενες έξω χωρίς ρούχα. Αυτή η έκθεση στο κρύο θα ολοκλήρωνε τη γνώση σου για το κρύο.

Το ίδιο και με τις άλλες καταστάσεις που θα συναντούσες στη Γη, συμπεριλαμβανομένων της βροχής, της πείνας, των ασθενειών και του πόνου, ή των αρνητικών συναισθημάτων που είναι τόσο συνηθισμένα στους ανθρώπους, όπως ο φόβος, ο θυμός και το μίσος. Κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά ή τα αρνητικά συναισθήματα δεν υπάρχει στην Πνευματική Πλευρά. Πρέπει να ενσαρκωθείς σε ανθρώπινο σώμα για να τα βιώσεις.

Γιατί μια ψυχή θέλει να βιώσει μίσος ή πόνο;

Όλες οι ψυχές λαχταρούν να μάθουν περισσότερα για τις ίδιες και το σύμπαν κι έτσι να εξελιχθούν και να αναπτυχθούν. Η Γη έχει ποικιλία φυσικών συνθηκών και αρνητικών συναισθημάτων που οι ψυχές επιθυμούν να ζήσουν για να προχωρήσουν στην εξέλιξή τους. Αυτές οι σκληρές συνθήκες δίνουν στις ψυχές την ευκαιρία να εκτιμήσουν περισσότερο την άνευ όρων αγάπη και την ευτυχία που απολαμβάνουν στην Πλευρά του Πνεύματος. Οι ψυχές βλέπουν τη ζωή στη Γη σαν ένα τρόπο να τεστάρουν αν μπορούν να υπομείνουν τον πόνο και τις ταλαιπωρίες που μπορεί να αντιμετωπίσουν, χωρίς να ζητήσουν να φύγουν νωρίς και χωρίς να αφήσουν τα αρνητικά τους συναισθήματα να κοντρολάρουν τις πράξεις τους.

Ανέφερες ότι οι ψυχές επιλέγουν να ενσαρκωθούν και ότι κανένας, ούτε ο Θεός, δεν επεμβαίνει στην απόφασή τους. Από τη στιγμή που μια ψυχή πάρει την απόφαση της ενσάρκωσης, ποιος καθορίζει πού θα γεννηθεί και ποιες θα είναι οι συνθήκες της ζωής της;

Οι ψυχές που ενσαρκώνονται έχουν ετοιμάσει ένα Σχέδιο Ζωής - που είναι ένα ευρύ περίγραμμα της προτεινόμενης ζωής τους - πολύ πριν ενσαρκωθούν. Το έχουν σχεδιάσει να τους παρέχει τις κατάλληλες ευκαιρίες που θα τις επιτρέψουν να μάθουν και να αποκτήσουν σοφία. Οι Σοφοί, που είναι πολύ εξελιγμένες ψυχές, ξανακοιτάζουν κάθε Σχέδιο Ζωής για να βεβαιωθούν ότι δεν είναι πάρα πολύ δύσκολο ή φιλόδοξο και ότι ταιριάζει με την εκάστοτε ψυχή. Επιπλέον, κάθε Σχέδιο Ζωής το βλέπουν ξανά οι ψυχές που εμπλέκονται με την ψυχή που το έχει φτιάξει και θα παίξουν σημαντικό ρόλο στη νέα της ζωή. Μετά, η ψυχή λαμβάνει υπόψη τα σχόλια που ίσως της κάνουν και μπορεί να τροποποιήσει κάπως το Σχέδιο, όμως τον τελικό λόγο στο Σχέδιο της Ζωής της τον έχει η ψυχή.

Αυτή τη διαδικασία θα θεωρηθεί αιρετική από όλες τις θρησκείες που πιστεύουν ότι μόνον ο Θεός αποφασίζει ποιος και τι θα συμβεί στις ζωές μας. Γιατί να επιτρέπει ο Θεός να φτιάξω το δικό μου Σχέδιο Ζωής; Αν δεν το φτιάξω σωστά; Αν είναι λάθος;

Δεν υπάρχει λάθος Σχέδιο Ζωής. Όλα είναι εξίσου έγκυρα και ο Θεός δεν κρίνει κανένα Σχέδιο Ζωής. Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει να ελέγχει τα γεγονότα στη ζωή κανενός. Ο Θεός επιθυμεί κάθε ψυχή να εξελιχθεί και να μεγαλώσει μέσω της σοφίας που θα αποκτήσει από το γήινο ταξίδι της και είναι ικανοποιημένος που κάθε ψυχή κατασκευάζει το δικό της Σχέδιο. Όπως δεν υπάρχει λάθος Σχέδιο Ζωής, δεν υπάρχει ούτε τέλειο, επίσης. Αν δεν δημιουργεί τις κάλλιστες των ευκαιριών για μια ψυχή να βρει τα πράγματα που αναζητά, θα υπάρξουν άλλες ζωές και άλλες ευκαιρίες. Οι ψυχές ενσαρκώνονται όσο συχνά θέλουν. Αν μια ψυχή δεν τα «πιάσει» όλα σε μια ζωή, μπορεί να γυρίσει ξανά και ξανά μέχρις ότου βρει όλα όσα αναζητά.

Αυτό αντιβαίνει στην πεποίθηση των περισσοτέρων ότι «ζούμε μόνο μια φορά». Έχω ακούσει αυτή την έκφραση εκατοντάδες φορές. Είναι ιδέα που διδάσκουν σχεδόν όλες οι θρησκείες. Γιατί νομίζεις ότι υιοθέτησαν αυτό το πιστεύω;

Όλες σχεδόν οι θρησκείες ενδιαφέρονται να ελέγχουν. Οι θρησκευτικοί ηγέτες θέλουν το ποίμνιο να παραμένει στο κοπάδι και να ακολουθεί τους κανόνες τους – πολλοί από τους οποίους έχουν να κάνουν με το πότε, πού και πώς πρέπει οι πιστοί να λατρεύουν το Θεό. Αυτές οι θρησκείες πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρχουν κυρώσεις και ανταμοιβές ώστε τα μέλη τους να παρακινούνται να υπακούουν τους κανόνες τους, και η μέθοδος του μαστίγιου και του καρότου χρησιμοποιείται συχνά. Αν τα άτομα είναι καλά και ακολουθούν τους κανόνες της Εκκλησίας, θα πάνε στον παράδεισο όταν πεθάνουν. Αντιθέτως, αν φέρονται άσχημα και δεν ακολουθούν τους κανόνες, θα πάνε σ’ ένα φρικτό μέρος που λέγεται κόλαση και εκεί θα μείνουν υποφέροντας για πάντα. Για να γίνει μάλιστα πιο αποτελεσματικό το μαστίγιο και το καρότο, αποφάσισαν ότι κάθε άτομο θα έχει μόνο μια ευκαιρία. Αυτό που θα κάνει στην παρούσα ζωή θα καθορίσει το που θα πάει για πάντα, όταν πεθάνει. Δεν θα υπάρξει δεύτερη ευκαιρία.

Αν η επανενσάρκωση ήταν μια δυνατότητα και οι άνθρωποι μπορούσαν να συνεχίσουν να ζουν τις διάφορες ζωές τους μέχρι τελικά να τα καταφέρουν, τότε δεν θα υπήρχε η επείγουσα ανάγκη να είναι καλοί σε μια συγκεκριμένη ζωή, θα έρρεπαν στις γήινες επιθυμίες τους και δεν θα ανησυχούσαν για τη συμπεριφορά τους, εφόσον θα γνώριζαν ότι θα μπορούσαν να έρθουν ξανά όσες φορές τους άρεσε. 
Χωρίς την άμεση απειλή να πάει στην κόλαση, ένα άτομο θα μπορούσε να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο αγνοώντας τους κανόνες της Εκκλησίας και αφήνοντάς τους για μια επόμενη ζωή. Είναι όπως όταν θέλετε να δείτε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στην τηλεόραση αντί να μαζέψετε τα ξερά φύλλα στον κήπο. Ξέρετε ότι τα φύλλα θα είναι εκεί και αύριο, οπότε γιατί να μην απολαύσετε κάτι άλλο σήμερα;

ΠΗΓΗ: "Dancing on a Stamp" by Garet Schulhauser

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη