Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Το σχέδιο της ψυχής

Ίσως να έχετε αναρωτηθεί γιατί οι καλοί άνθρωποι βασανίζονται, γιατί ο Θεός επιτρέπει να συμβαίνουν τόσα «κακά» στον κόσμο, γιατί… γιατί…
Σήμερα, είμαστε στην θέση να γνωρίζουμε ότι μια ψυχή, βοηθούμενη από τους  πνευματικούς της οδηγούς, κάνει το πλάνο της ζωής που θα ζήσει ως ενσαρκωμένη οντότητα στο γήινο πεδίο αρκετό καιρό πριν τη γέννησή της και σχεδιάζει το πλάνο της ανάλογα με αυτά που επιθυμεί να βιώσει ώστε να εξελιχθεί.
Οι σοβαρές ασθένειες, τα σοβαρά ατυχήματα, οι κακές σχέσεις… όλα αποτελούν μέρη του πλάνου. Ο λόγος που επιλέγει μια ψυχή τόσες δυσκολίες μπορεί να χωριστεί σε 5 κατηγορίες:

1.       Εξισορρόπηση κάρμα
2.       Θεραπεία δικών της ανισορροπιών
3.       Υπηρεσία στους άλλους
4.       Για να βιώσει την αντίθεση αυτού που είναι (αγάπη, συμπόνια)
5.       Για να διορθώσει εσφαλμένες πεποιθήσεις

Κάθε ψυχή εκτός από τα πνεύματα οδηγούς που της συμπαραστέκονται στο ταξίδι της στη Γη, ανήκει σε μια ομάδα ψυχών που βρίσκονται όλες στο ίδιο περίπου επίπεδο εξέλιξης – εκτός ορισμένων εξαιρέσεων που δεν είναι η ώρα να τις αναφέρουμε – και ενσαρκώνονται λίγο-πολύ όλες μαζί για να υποστηρίζει η μία την άλλη. Σε αυτή την ομάδα ανήκουν οι γονείς, τα παιδιά, τ’ αδέλφια, οι σύντροφοι, οι ‘’κολλητοί’’, οι θανάσιμοι εχθροί, ακόμα και ο δολοφόνος κάποιου.

Σε επίπεδο ψυχής δεν υπάρχει καμία καταδίκη, κριτική ή τιμωρία γιατί όλες οι προσωπικότητες που παίρνει κάθε ψυχή σε κάθε ενσάρκωση δεν είναι παρά ρόλοι που την βοηθούν στην εξέλιξή της. Η ζωή είναι σαν μια μεγάλη θεατρική σκηνή. Τα παρασκήνια, που δεν φαίνονται, είναι το πνευματικό πεδίο. Το έργο και οι ηθοποιοί είναι η παρούσα ζωή ή αλλιώς η ζωή στο ΤΩΡΑ κάθε ψυχής. Θεατές οι ίδιες οι ψυχές, οι άνθρωποι, το περιβάλλον. Κάθε μέλος μιας ομάδας ψυχών επιλέγει το ρόλο που θα παίξει ώστε να βοηθήσει τα άλλα μέλη να παίξουν καλά το ρόλο τους και όλοι μαζί να προχωρούν στο δρόμο της εξέλιξης με την αναμεταξύ τους υπηρεσία.

Η κάθε ψυχή φτιάχνει το πλάνο της επόμενης ενσάρκωσης, ενώ ‘’παίρνει μια γεύση’’ από τη ζωή αυτή. Οι πληροφορίες δίνονται με τη μορφή σκηνών …κάτι σαν το τρέηλερ από μια προσεχή ταινία, το οποίο δείχνει αποσπάσματα όχι όμως και το τέλος! Η ψυχή έχει τη δυνατότητα να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με τη μελλοντική ζωή που βλέπει. Οι περισσότερες ψυχές συνήθως συμφωνούν. Αν εκφράσει φόβους και αντιρρήσεις, το σχέδιο της νέας ζωής θα τροποποιηθεί, θα διορθωθεί, θα αναθεωρηθεί σε κάποια σημεία του. Αν συνεχίσει να εκφράζει φόβους, τότε οι οδηγοί θα της εξηγήσουν τη σοφία με την οποία έχει φτιαχτεί και τις εμπειρίες που θα έχει την ευκαιρία να αποκτήσει. Η ψυχή νιώθει την αγάπη και τη σοφία των οδηγών της να την τυλίγει και το ενδιαφέρον τους για την εξέλιξή της και τελικά συμφωνεί. Το πλάνο της ζωής της φτιάχνεται σε συνεργασία με το πλάνο της ζωής των άλλων μελών της ομάδας της που θα ενσαρκωθούν στη Γη.

Το πλάνο δεν είναι γραμμένο στην πέτρα, είναι περισσότερο ένας ‘’εύπλαστος, ρευστός χάρτης’’ που επιτρέπει στην ψυχή να πάρει όποιαν απόφαση θέλει στη Γη. Αν η οντότητα πάρει την απόφαση Α θα έχει το αποτέλεσμα Α. Αν πάρει την απόφαση Β το αποτέλεσμα θα είναι το Β.

Σκεφτείτε τη ζωή στη Γη σαν ένα βιντεοπαιχνίδι σε CD, με καταγεγραμμένες ήδη όλες τις πίστες και τα αποτελέσματα ανάλογα με την εκάστοτε κίνηση του παίχτη. Η οντότητα δεν είναι ένα ‘’πιόνι’’ του πεπρωμένου αλλά αυτή που χειρίζεται το joystick, το λεβιέ του χειριστηρίου δηλαδή και μόνη της αποφασίζει για τις κινήσεις που επιθυμεί να κάνει στο παιχνίδι που λέγεται ΖΩΗ. Έχει πάντοτε την ελεύθερη βούληση να κάνει αυτό που θέλει, ακόμα και να πάει κόντρα στο πλάνο της ή να το ακυρώσει με μιαν αυτοκτονία.  

Η ζωή του κάθε ανθρώπου μοιάζει με το νήμα ενός τεράστιου χαλιού που συνδυάζεται με τα νήματα χιλιάδων άλλων ανθρώπων, που καθώς μπλέκουν τα μεν με τα δε, υφαίνουν το χαλί της ζωής. Ανάλογα με τις επιλογές τους αυτό το χαλί θα δείχνει υπέροχο ή άσχημο. Έτσι κάθε ενσάρκωση αποκτά νόημα.

Στη Γη, η ψυχή δεν έρχεται για να περάσει μαθήματα ή εξετάσεις παρόλο που έτσι μπορεί να φαίνεται, αλλά να αναπτύξει θεϊκές αρετές. Αυτές τις αρετές δεν υπάρχει η δυνατότητα να τις αναπτύξει στο βασίλειο του πνεύματος, επειδή εκεί υπάρχει μόνο τελειότητα και αγάπη. Υπάρχουν πολλές αρετές: συμπόνια, αγάπη χωρίς όρους, υπομονή, αγάπη προς τον εαυτό, συγχώρεση, ευσπλαχνία, υπηρεσία προς τους άλλους κλπ. τις οποίες η ψυχή θα πρέπει να επιλέγει εν μέσω των δυσκολιών της γήινης ζωής, έχοντας να αντιμετωπίσει και το Πέπλο της Λήθης που πέφτει στο νου του ανθρώπου και τον κάνει να νομίζει ότι είναι αποκομμένος από τον Θεό και από τους άλλους ανθρώπους.

Και φυσικά αυτές τις αρετές δεν είναι δυνατό να τις αναπτύξει σε μια μόνο ενσάρκωση, σε μια μόνο ζωή. Έτσι η ψυχή έρχεται και ξανάρχεται στο γήινο πεδίο επιλέγοντας κάθε φορά μια ζωή διαφορετική, επιλέγοντας να γνωρίσει κάθε φορά ένα μικρό αριθμό από αυτές τις θεϊκές ιδιότητες. Σε κάθε ζωή αποκτά μια πολύ μικρή γνώση για το πόσο θεϊκή είναι. Συνήθως, για το έργο αυτό οι άνθρωποι δουλεύουν μαζί με 3-5 άλλους ανθρώπους, με  3-5 άλλες ψυχές. Αυτό που επίσης μπορεί να επιλέξει η ψυχή, είναι να βιώσει την αντίθεση των θεϊκών αρετών. Να δει πώς είναι να ζει χωρίς συμπόνια, υπηρετώντας μόνο τα συμφέροντα του υλικού εαυτού της.

Η βασική ουσία της ψυχής είναι αγάπη, ειρήνη και χαρά. Αυτό είμαστε. Αν λοιπόν θελήσει να βιώσει τα αντίθετα αυτών των ιδιοτήτων, θα το κάνει για να αποκτήσει βαθιά γνώση αυτού που πραγματικά είναι. Ένα ωραίο παράδειγμα που διευκολύνει την κατανόηση υπάρχει στο μπεστ σέλλερ βιβλίο «Φιλία με τον Θεό» του συγγραφέα Neale Donald Walsch:
“Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σ’ ένα λευκό δωμάτιο. Όλοι οι τοίχοι, το ταβάνι, οι πόρτες, τα παράθυρα, το πάτωμα είναι λευκά. Είσαι κι εσύ λευκός. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά λευκό. Εκεί ο εαυτός χάνεται. Δεν ξέρεις ούτε πού αρχίζεις ούτε πού τελειώνεις και δεν μπορείς να πιάσεις το νόημα του τι σημαίνει να είσαι λευκός. Πώς θα ξέρεις ότι είσαι ΛΕΥΚΟΣ; Η απάντηση είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις. Θα το μάθεις μόλις εμφανιστεί κάτι άλλο μέσα στο δωμάτιο που δεν είναι λευκό. Τότε θα αποκτήσεις την εμπειρία του τι σημαίνει να είσαι λευκός. Λευκό ον’’.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει η ψυχή στο γήινο πεδίο. Στο μη φυσικό πεδίο είμαστε όλοι καλοί, γεμάτοι από ειρήνη, αγάπη και χαρά, αλλά επειδή δεν υπάρχει καμία αντίθεση ερχόμαστε στη Γη για να βιώσουμε το αντίθετο: πόνο, θλίψη, μίσος, πόλεμο, απόγνωση, δυστυχία, γιατί όταν επιστρέψουμε στο Πνεύμα, στο λευκό δωμάτιο, θα ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είμαστε. Στην ουσία ερχόμαστε στη Γη για να μάθουμε περισσότερα για τον εαυτό μας.

Παρακάτω θα δούμε από κοντά το πλάνο ζωής της Τζένιφερ, μιας μητέρας που γέννησε και μεγαλώνει δυο αυτιστικά παιδιά, από το βιβλίο του Robert SchwartzYour souls plan”.

Η ιστορία της Τζένιφερ
Ο γιος της Ράιαν είναι 16 χρονών με σύνδρομο Asperger που είναι αυτισμός 1ου βαθμού και το άτομο είναι λειτουργικό. Ο δεύτερος γιος της, Μπράντλευ, είναι 11 χρονών με αυτισμό 3ου βαθμού και συγχρόνως τυφλός εκ γενετής. Η Τζένιφερ είναι ευγνώμων που πρώτα ανακάλυψε ότι το μωρό ήταν τυφλό και μετά από δυο χρόνια έμαθε ότι ήταν και αυτιστικό. Ο πρώτος γιος της έχει ακόμα διπολική διαταραχή και σύνδρομο ADD (Attention Deficiency Disorder) που είναι διαταραχή της προσοχής. Έχει και μια μεγάλη κόρη, τη Σάρα, 23 ετών. Αυτή είναι μια χαρά. Ίσως να έλεγε κανείς ότι υπάρχει μια κληρονομικότητα αυτισμού στα δυο αγόρια. Προσέξτε όμως την ιστορία τους.

Και τα δυο έχουν εκπληκτικά ταλέντα. Ο Ράιαν, όπως όλοι όσοι έχουν Asperger Syndrome θεωρούνται ‘’μικροί καθηγητές’’ επειδή το ενδιαφέρον τους συγκεντρώνεται μόνο σε 1-2 θέματα, στα οποία γίνονται διάνοιες. Για τον Ράιαν αυτά τα θέματα ήταν ο καιρός και η πολιτική. Έχει φτιάξει δικό του μετεωρολογικό σταθμό και δίνει τα στοιχεία του καιρού σ’ ένα τοπικό κανάλι TV. Επίσης γράφει πολύ τακτικά e-mails σε πολιτικούς στους οποίους κάνει προτάσεις.

Ο μικρότερος, ο Μπράντλευ, είναι καλός στη μουσική. Ακούει ένα τραγούδι μια φορά και το παίζει στο πιάνο. Να σκεφθείτε ότι δεν μιλάει. Ξέρει να προφέρει μόνο 20 λέξεις. Η μητέρα του έχει αγοράσει μια συσκευή που λέγεται Dynavox η οποία μπορεί να προγραμματιστεί και να μιλάει. Την πρώτη φορά που την χρησιμοποίησε ο Μπράντλευ, ήταν στο αυτοκίνητο. Η μαμά του οδηγούσε κι εκείνος καθόταν δίπλα της. Πάτησε το κουμπί και είπε ‘’ψάρι’’. Και μετά πάλι το κουμπί και είπε ‘’τροφή’’. Η Τζένιφερ σκέφτηκε: ‘’Ω, Θεέ μου, έχουμε συνομιλία αυτή τη στιγμή’’! Τον ρώτησε αν ήθελε να ταΐσουνε το ψάρι το βράδυ και είπε ‘’ναι’’.

Η ίδια η Τζένιφερ αναφέρει πως ψυχή της την προετοίμαζε γι’ αυτό που θα της συνέβαινε. Στο γυμνάσιο είχε επιλέξει σαν μάθημα την ψυχολογία και είχε δει πολλά φιλμ για τον αυτισμό. Στο κολλέγιο είχε πάρει πάλι το μάθημα της ψυχολογίας και έκανε εργασία για τον αυτισμό. Όταν έμαθε ότι παιζόταν το έργο ‘’The Rainman’’ (Ο Άνθρωπος της Βροχής) έκανε σαν τρελή να πάει να το δει.

Τα παιδιά της την έμαθαν να υπομένει, να αντιμετωπίζει τα πάντα με ηρεμία και ότι ήταν πάντα πολύ δυνατή. Όταν ο πατέρας της με θλίψη τη ρωτάει: ‘’Τι θα γίνουν τα παιδιά όταν πεθάνεις;’’ εκείνη του απαντά: ‘’Μπαμπά, ζούμε στο ΤΩΡΑ. Μόνο αυτό υπάρχει’’.

Η κόρη της μοιάζει πολύ στο μικρότερο γιο της, γεννήθηκαν την ίδια μέρα και λατρεύει τρελά τ’ αδέλφια της. Ποτέ δεν ένιωσε παραμελημένη που η μητέρα της έπρεπε να ξοδεύει τον περισσότερο χρόνο της με τα δυο αγόρια. Ήξερε ότι έτσι έπρεπε να γίνει γιατί χρειαζόντουσαν φροντίδα.

Η Τζένιφερ επισκέφθηκε κάποια στιγμή ένα γνωστό μέντιουμ, την Corbie Mitleid. Πριν από τη συνεδρία το μέντιουμ είπε ότι είχε την αίσθηση ότι η Τζένιφερ από προηγούμενες ενσαρκώσεις της ήθελε να γίνει μητέρα παιδιών με ειδικές ανάγκες. Μετά την προσευχή για προστασία και φώτιση είπε ότι της δείχνουν την εποχή της δεκαετίας του 1930. Βλέπει την Τζένιφερ να δουλεύει ως δημοσιογράφος σε μια εφημερίδα και να γράφει στη γραφομηχανή. Το ενδιαφέρον της επικεντρώνεται στην αποκάλυψη της αλήθειας σχετικά με αυτά που διαδραματίζονται στην Ευρώπη σχετικά με του Εβραίους. Έχει συνδέσμους που της δίνουν πληροφορίες για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις εξαφανίσεις των Εβραίων. Προσπαθεί να πείσει τους Αμερικάνους στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον για όλα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη, αλλά κανείς δεν υποπτεύεται ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεσπάσει τόσο σύντομα και κανένας δεν θέλει να αναμειχθεί.

Τα δυο παιδιά ήταν και τότε αδέλφια, ήταν Γερμανοί ναζί και εργάζονταν στη ναζιστική προπαγάνδα.
‘’Ω, Θεέ μου’’ αναφώνησε η Τζένιφερ όταν το άκουσε, ‘’ο γιος μου ασχολείται με την πολιτική από μικρό παιδί’’! Η Τζένιφερ επιβεβαίωσε κάτι που συχνά γίνεται εμφανές στις μεταφυσικές έρευνες. Οι ψυχές μεταφέρουν αρκετά ενδιαφέροντά τους από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις τους. Και το μέντιουμ συνέχισε:

‘’Ο λόγος που διάλεξαν να επιστρέψουν με ανικανότητα στην επικοινωνία, είναι για να μάθουν πώς είναι να έχουν την αλήθεια και να μην μπορούν να την επικοινωνήσουν, επειδή προηγούμενα είχαν την αλήθεια και ηθελημένα την έθαβαν, τη διαστρέβλωναν. Εσύ Τζένιφερ, συμφώνησες να βαδίσεις μαζί τους επειδή η ψυχή σου είναι μεγάλη. Είσαι πολύ πιο μπροστά από τις ψυχές τους στο δρόμο της εξέλιξης. Αυτές είναι νεαρές ψυχές. Εσύ είσαι ώριμη ψυχή. Μια ώριμη ψυχή ενδιαφέρεται περισσότερο για τα συναισθήματα και την κατανόηση της προσωπικότητας και το ποια είναι και όχι με την κοσμική εξουσία και δύναμη. Σαν γενικός κανόνας, οι νεότερες ψυχές σχεδιάζουν ενσαρκώσεις στις οποίες μπορούν να εξερευνήσουν θέματα τρίτης διάστασης, όπως η δύναμη και η επιβίωση. Οι γηραιότερες ψυχές τείνουν να ενδιαφέρονται λιγότερο για τις θέσεις ισχύος και περισσότερο για τα συναισθήματα.

‘’Υπάρχει κάτι για την κόρη μου;’’ ρώτησε η Τζένιφερ. ‘’Ρωτάω επειδή γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Μπράντλευ. Υπάρχει κάποια σύνδεση;’’
‘’Η Σάρα και ο Μπράντλευ είναι μαζί πολλές ζωές γενικά ως πολύ καλοί φίλοι. Ο γιος σου ήξερε ότι θα χρειαζόταν ένα φίλο, μια φίλη όπως η αδελφή του, έτσι συμφώνησε η Σάρα να ενσαρκωθεί την ίδια περίοδο. Πολύ συχνά μια ψυχή που μας γνωρίζει καλά, μια αδελφή ψυχή που βρίσκεται στον πυρήνα της ομάδας ψυχών μας, επιλέγει να κάνει μια σχέση μαζί μας, όπως γονέα-παιδιού, συζύγου-γυναίκας, δασκάλου-μαθητή κλπ. Η Σάρα χρησιμεύει σαν τηλεφωνική γραμμή προς τον κόσμο για τον Μπράντλευ’’.

Στο σημείο αυτό ο συγγραφέας ζητάει να μάθει από το μέντιουμ πώς αναπτύσσεται η ψυχή της Τζένιφερ με το να βοηθάει τα αγόρια να επικοινωνούν.
‘’Όταν είσαι ώριμη ψυχή, ειδικά όταν πρόκειται να ανέβεις επίπεδο για να γίνεις παλαιά ψυχή, πρέπει να μάθεις να διδάσκεις μιαν άλλη ψυχή. Μια ψυχή στην τελευταία της ενσάρκωση στη Γη, θα σχεδιάσει μια ζωή στην οποία θα περάσει τη συσσωρευμένη σοφία και γνώση της στους άλλους. Όταν το περισσότερο κάρμα μας έχει εξισορροπηθεί, τότε ως ψυχές θέλουμε να ερχόμαστε για να βοηθάμε άλλους. Μην παρεξηγήσετε το γεγονός αυτό και το θεωρήσετε τιμωρία’’.

‘’Θα μπορούσα να μάθω αν τα δυο αγόρια τιμωρήθηκαν και έγιναν αυτιστικά, επειδή ήταν Ναζί;’’
‘’Επειδή κάποιος ήταν Ναζί, δεν σημαίνει ότι η ψυχή του είναι μαύρη και αξίζει να τιμωρηθεί. Επέλεξαν να γίνουν Ναζί για να μάθουν και να εξελιχθούν. Αν έχεις 1000 δολάρια και τα ξοδεύεις από δω κι από ’κεί και δεν πληρώνεις τους λογαριασμούς σου κάποια στιγμή θα χάσεις το σπίτι σου. Αυτό δεν είναι τιμωρία, είναι συνέπεια. Το κάρμα είναι ένας απρόσωπος νόμος που υπάρχει στο σύμπαν για να διατηρείται η τάξη. Καθώς οι ψυχές αυξάνουν σε σοφία με τις διάφορες ενσαρκώσεις τους, αντιλαμβάνονται τις αρνητικές τους πράξεις, λέξεις και σκέψεις και επιλέγουν να ζουν με τρόπους που να μην συσσωρεύουν κάρμα’’.

‘’Γιατί διάλεξαν τόσο δύσκολη ζωή;’’
‘’Επέλεξαν το εντατικό τμήμα για να επιταχύνουν τις γνώσεις τους. Ο Μπράντλευ ήθελε να κλειδωθεί μέσα στο σώμα του για να είναι σίγουρος ότι θα μάθει’’.

‘’Ο Ράιαν και ο Μπράντλευ έχουν κάποιες διαμεσικές ικανότητες’’, είπε η Τζένιφερ. ‘’Συνδέεται αυτό με τις αναπηρίες τους;’’
‘’Η πλειονότητα των παιδιών που γεννούνται σήμερα είναι αυτό που λέμε Ίντιγκο (Indigo). Είναι η εξέλιξη του Homo Sapiens. Είναι καλύτερα ‘’καλωδιωμένα’’ απ’ ό,τι εμείς και έχουν ικανότητες να επικοινωνούν με τις άλλες διαστάσεις’’.

‘’Όταν οι γονείς έχουν παιδιά με κάποια αναπηρία νιώθουν ενοχή και ρίχνουν το φταίξιμο στα γονίδιά τους. Τι θα έλεγες στους ανθρώπους αυτούς;’’
''Το αίσθημα της ενοχής και της ντροπής δεν εξυπηρετεί το σκοπό της εξέλιξης και σε κρατάει πίσω. Να το δεις σαν ευκαιρία. Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς είναι δάσκαλοι των γονιών τους, παρ’ όλο που μαθαίνουν από τους γονείς τους. Μέσα από τα παιδιά οι γονείς μαθαίνουν υπομονή, αναγνώριση της αξίας τους, πειθαρχία στη ζωή τους κλπ. Επίσης η πρόκληση του να είσαι γονέας ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες είναι ευκαιρία να μάθεις να αγαπάς. Οι γονείς αυτοί είναι σιωπηλοί ήρωες. Μακριά από τον κόσμο του ανταγωνισμού και της επιτυχίας δεν αναζητούν τη δόξα αλλά εκατομμύρια τέτοιοι γονείς και παιδιά ζουν ζωές όπου δοκιμάζονται τα κουράγια και οι αντοχές τους, επιβεβαιώνοντας καθημερινά ότι ζούνε με χάρη και αξιοπρέπεια. Οι ζωές τους είναι γεμάτες ήρεμη υπεροχή''. 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη