Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Κατανοώντας το Θάνατο - Β' μέρος

 (Συνέχεια από το Α' μέρος) 

Α: Δεν θυμάσαι τις περιστροφές που έκανε το αυτοκίνητό σου στην εθνική οδό, οδηγώντας πριν από είκοσι χρόνια με προορισμό τις διακοπές σου; (Χαμογελάει). Σε κάποιο σημείο είχες μπει στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας με ταχύτητα 100 χλμ/ώρα και, στη συνέχεια, απλά και ήρεμα έστριψες πάλι το αυτοκίνητο κατά 180 μοίρες και συνέχισες οδηγώντας αυτή τη φορά στη σωστή λωρίδα, με το σωστό τρόπο. Ένας εκπληκτικά επικίνδυνος τρόπος οδήγησης που όμως λειτούργησε τέλεια! Πώς νομίζεις ότι επιτεύχθηκε αυτό;
Υπήρξαν και μερικές άλλες τέτοιες περιπτώσεις λιγότερο δραματικές και λιγότερο λαμπερές από αυτές που μόλις σου ανέφερα.  
Το θέμα είναι ότι έχεις δώσει στον εαυτό σου μια σειρά από σημεία εξόδου από αυτή τη ζωή. Αλλά κάθε φορά επέλεξες να μην τα πάρεις. Κάθε φορά γύριζες πίσω. Και έτσι είσαι ακόμα εδώ. Αυτή είναι η επιλογή σου. Και ισχύει το ίδιο για όλους σχεδόν τους ανθρώπους πάνω  στη Γη. Είναι αρκετά σπάνιο για ένα άτομο να έρθει σε πλήρη πραγμάτωση του Εαυτού ως ενήλικας και να μην περάσει από μερικά τέτοια σημεία εξόδου. Στην πραγματικότητα, θα συνιστούσα θερμά στους αναγνώστες να σκεφτούν λίγο πάνω σ’ αυτό.

Σκεφτείτε ξανά τη ζωή σας. Σκεφτείτε τις φορές που σας συνέβησαν παράξενα και θαυμαστά -φαινομενικά- γεγονότα που μέσα από απειλητικές για τη ζωή σας καταστάσεις, άλλαξαν τη ζωή που ζούσατε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και σκεφτείτε τις φορές που, ίσως αρκετά απελπισμένοι ή ίσως ακόμη και αρκετά βαριεστημένοι από τη ζωή σας,  εξετάζατε και προγραμματίζατε τον δικό σας θάνατο, αλλά στη συνέχεια, για ανεξήγητους λόγους, δεν ολοκληρώσατε το σχέδιο. Αυτές οι σκέψεις θα μπορούσαν να είναι τα δικά σας σημεία εξόδου. Παρατηρήστε ότι τότε που σκεφτόσασταν έτσι, δεν είχατε σφοδρή επιθυμία για τη ζωή. Είναι ενδεικτικό σημάδι ενός σημείου εξόδου. Αφιερώστε λίγο χρόνο στην ενδοσκόπηση και δείτε αν μπορέσετε να μάθετε κάτι για τον εαυτό σας, τη ζωή σας και τις επιλογές σας από τον τρόπο που βιώσατε τα σημεία εξόδου σας.

Ε: Σ’ ευχαριστώ, θα κάνω το ίδιο και θα σκεφτώ δικές μου στιγμές, εκτός από τις δύο που μου ανέφερες.
Αλλά και πάλι... Θέλω να επανέλθω στο θέμα των ατόμων που έχασαν τη ζωή τους και δεν αποφάσισαν να έρθουν πίσω. Γιατί δεν το έκαναν; Σίγουρα θα ερχόντουσαν πίσω, μόνο και μόνο για να είναι μαζί με εκείνους που τους αγαπούσαν!  

Α: Σωστά, κοίτα… έχεις την προθυμία να συμφωνήσεις ότι υπάρχει για πολύ ευρύτερη προοπτική από αυτή που ξέρεις σ’ αυτήν εδώ τη ζωή;

Ε: Ναι, θεωρώ ότι είναι ολοφάνερο.

Α: Επειδή, αν είσαι πρόθυμος να δεχτείς ότι υπάρχει ένα κομμάτι του σχεδίου της πραγματικότητας που ζεις που είναι απαγορευμένο να γνωρίζεις, τότε είναι ολοφάνερο ότι μόλις αρθεί αυτή η απαγόρευση, η προοπτική σου θα είναι διαφορετική.

Ε: Εντάξει, υποθέτω, αλλά…

Α: Αυτό που δεν κατανοείς είναι, ότι η ζωή που ζεις τώρα, είναι στ’ αλήθεια μόνο ένα τμήμα από ένα περίτεχνο παιχνίδι που παίζετε. Είναι σαν να παίζετε ένα ρόλο σε ένα τεράστιο θεατρικό έργο. Ολόκληρη η ζωή σας στη Γη είναι ένας ρόλος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σπουδαία ή ότι δεν έχει μεγάλη αξία και σκοπό. Αλλά μετά τον «θάνατο» θα μπορέσετε να δείτε πραγματικά περί τίνος πρόκειται. Και τότε θα είστε σε θέση να αφήσετε κάθε προσκόλληση που έχετε με το θέμα (του θανάτου), όταν έρθει η κατάλληλη ώρα. Και, όσο για τους αγαπημένους σας, τους φίλους και την οικογένειά σας, άφησέ με να σου εξηγήσω κάτι. Όταν «πεθάνεις» θα τους δεις ξανά σε πνευματική μορφή. Θα δεις την αληθινή εκδοχή κάθε ατόμου, εδώ, με πνευματική μορφή να σε καλωσορίζει σπίτι, και συγχρόνως θα δεις την ενσαρκωμένη εκδοχή αυτών των ατόμων, ενώ συνεχίζουν να ζουν τη ζωή τους πάνω στη Γη και να πενθούν για την απώλειά σου…
Προφανώς θα νιώσεις συμπόνια για τον πόνο της απώλειας που θα νιώθουν και θα νιώσεις μεγάλη αγάπη για αυτούς. Θα θελήσεις να τους παρηγορήσεις  και να τους συμπαρασταθείς στον πόνο τους. Αλλά η δική τους σύγχυση δεν θα είναι και δική σου.

Θα κατανοήσεις ότι οφείλεται μόνο στην περιορισμένη τους αντίληψη, και πιστεύουν ότι σε έχασαν, ότι έφυγες, ότι τώρα είσαι νεκρός.
Θα καταλάβεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι και θα δεις ότι μια πολύ πιο υπέροχη και σοφή όψη (εκδοχή) καθενός από τους αγαπημένους σου βρίσκεται μαζί σου στο πνευματικό πεδίο. Έτσι, …τι λες; Ποια θα είναι η απόφασή σου; Να τρέξεις αμέσως πίσω ξανά στην ενσάρκωση για να παρηγορήσεις και να ανακουφίσεις τις πενθούσες, ενσαρκωμένες εκδοχές τους; Ή να κοιτάξεις τον δικό σου θάνατο γι’ αυτό που πραγματικά είναι: μια αναπόφευκτη μετάβαση από την ενσάρκωση σε μια λιγότερο περιοριστική εκδοχή; Θα βιαστείς να γυρίσεις πίσω, κοντά τους, ακόμα και αν το ταξίδι σου έχει ολοφάνερα τελειώσει; Θα προσπαθήσεις να παρατείνεις τη ζωή σου στο πλευρό τους μόνο και μόνο για να καθυστερήσεις το θρήνο τους, ενώ θα γνωρίζεις ότι όλοι κάποια στιγμή θα υποχρεωθούν να έρθουν εκεί που βρίσκεσαι κι εσύ;
Αν όμως γνωρίζεις ότι θα τους περιμένεις και ότι θα τους υποδεχτείς - όταν θα είναι έτοιμοι να αναχωρήσουν από τη ζωή και να αφυπνιστούν στη δική τους ευρύτερη πραγματικότητα; Τι νομίζεις ότι θα επιλέξεις; Θα συνεχίσεις να θέλεις να επιστρέψεις στη ζωή που μόλις άφησες, μη έχοντας να κερδίσεις τίποτα, μόνο και μόνο για να παρηγορήσεις άλλους;

Ε: Υποθέτω… όταν έρθει η στιγμή για μένα να πάρω την απόφαση, θα κάνω την καλύτερη επιλογή που μπορώ κάτω από τις επικρατούσες συνθήκες. Και υποθέτω ότι θα επιλέξω να φύγω.
Α: Καλά τα λες. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να σημειώσω εδώ ότι ο θάνατος του σώματος δεν είναι ο μόνος τρόπος να φύγεις από αυτό το μέρος. Είναι βέβαια ο πιο συνηθισμένος. Τόσο που μάλιστα θεωρείται ως ο μοναδικός. Υπάρχουν όμως και άλλοι ενδιαφέροντες τρόποι να πας παρακάτω.
Ε: Αυτό ακούγεται πολύ εντυπωσιακό!
Α: Ίσως να το αναφέρουμε σε μια προσεχή μας συζήτηση. Αλλά, για την ώρα, έχεις άλλες ερωτήσεις να μου κάνεις για το θάνατο; Θέλω πραγματικά να βεβαιωθώ ότι θα τα πούμε όλα. Καταλαβαίνω ότι ο θάνατος είναι όντως θέμα με σημαντικό βαθμό δυσκολίας για να τον κατανοήσετε εσείς τα όντα της 3ης διάστασης, και σας προκαλεί πολύ φόβο και σύγχυση. Ο φόβος του θανάτου μπορεί συχνά να γίνει το κυριότερο εμπόδιο για να απολαύσετε πλήρως τη ζωή σας.
Ε: Ναι, έχω κάποιες ερωτήσεις ακόμα. Θα μπορούσες να με βοηθήσεις με το θέμα του θρήνου, από τη μεριά εκείνου που μένει πίσω; Πώς να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι ο αγαπημένος μας που πέθανε, είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει κοντά μας, αλλά δεν το έπραξε;
Α: Το μήνυμά μου δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από κάθε αυτί. Μερικές φορές οι άνθρωποι χρειάζονται να γαντζώνονται στη θλίψη και στον πόνο τους για λίγο. Τους φαίνεται ότι αυτό επικυρώνει την αγάπη που είχαν για εκείνον που νομίζουν ότι έφυγε. Τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι περίπλοκα. Αν όμως αυτός που πενθεί είναι ικανός να ακούσει πραγματικά αυτά που λέγονται εδώ, ίσως λάβει μια μικρή ποσότητα θεραπείας. Δεν νομίζεις ότι υπάρχει παρηγοριά στη γνώση ότι το άτομο που πέθανε είναι πραγματικά εντάξει; Ότι ο «θάνατός» του είναι κάτι για το οποίο είχε και αυτός επιλέξει; Και ότι, καθώς κέρδισε μιαν ευρύτερη αντίληψη, μπόρεσε και είδε την ομορφιά και την τελειότητα και την ολοκλήρωση της ατραπού που περπάτησε στη ζωή του;  
Αν αυτός που πενθεί είναι σε θέση να το καταλάβει, τότε ο θρήνος μπορεί να μπει στη σωστή του βάση: ότι κάποιος θρηνεί για την απώλεια. Νιώθει πόνο από το γεγονός ότι δεν έχει πια την εμπειρία του ανθρώπου εκείνου στη ζωή του. Υπάρχει ένα χάσμα, ένα κενό, μια τρύπα στη ζωή του. Και φυσικά αυτό είναι που προκαλεί τον πόνο και είναι σωστό να θρηνεί για αυτό επειδή ο θρήνος αποτελεί αποφασιστικό κομμάτι της θεραπείας.
Αυτή είναι η σωστή αντιμετώπιση.
Δεν θρηνείς για τον άλλο, θρηνείς για τον εαυτό σου. Για τη δική σου απώλεια. Και αυτός είναι ο σωστός και έγκυρος τρόπος να αντιμετωπίζει κάποιος την κατάσταση. Ο θρήνος είναι μια διαδικασία. Είναι ένας δρόμος που θα πρέπει να περπατηθεί. Υπάρχουν πολλά αξιοθέατα κατά μήκος της διαδρομής. Οι σύμβουλοι και οι ψυχολόγοι θα σου πούνε ότι η άρνηση, το παζάρεμα και ο θυμός είναι αναμενόμενα. Και καθώς θα προχωράς στην ατραπό, θα βρεις την αποδοχή. Αυτά θα στα πει και ένας σύμβουλος που θα σε βοηθήσει στο ταξίδι σου. Όμως, υπάρχει ακόμα ένα στάδιο που δεν είναι ευρύτερα αναγνωρισμένο.
Ε: Και ποιο είναι;
Α: Η χαρά.
Ε: Η χαρά;
(Συνεχίζεται).
Πηγή: "The Ascension papers" (www.zingdad.com)
Μετάφραση: Αγγελική Σ. Νατσούλη 


Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Κατανοώντας το Θάνατο - Α' μέρος

Από το βιβλίο "The Ascension Papers", σας παρουσιάζουμε το κεφάλαιο που δίνει μια καταπληκτική, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και κατανοητή εξήγηση για το θάνατο, που θα σας ενθουσιάσει. Θα δημοσιεύεται σε συνέχειες, επειδή είναι μεγάλο. 

Ο διάλογος γίνεται μεταξύ του συγγραφέα (Ε) και του πνευματικού του οδηγού (Α) που του εξηγεί τις απορίες του. 

Ε: Λοιπόν, δεν έχει διαπραχθεί φόνος με την αληθινή έννοια των πραγμάτων;

Α: Όχι. Αν κάποιος σου βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφο και πατήσει τη σκανδάλη, με απόλυτη βεβαιότητα σου λέω ότι θα συμβούν τρία πράγματα:
1. Παρόλο που το κορμί σου θα πέσει κάτω, κατεστραμμένο ανεπανόρθωτα, εσύ θα επιβιώσεις. Το σώμα σου θα σταματήσει τις βιολογικές λειτουργίες και θα πεθάνει, εσύ όμως όχι, ούτε για ένα δέκατο του δευτερολέπτου δεν θα σταματήσεις να υπάρχεις. Όταν η σφαίρα διαπεράσει τον εγκέφαλό σου, δεν θα έχεις τη δυνατότητα πλέον να χρησιμοποιείς το εργαλείο αυτό για να φιλτράρεις αυτά που αντιλαμβάνεσαι. Αμέσως θα αντιληφθείς ότι είσαι ένα ον πολύ πιο ζωντανό αλλά τώρα πια θα κοιτάζεις κάτω, το κατεστραμμένο σώμα που είχες συνηθίσει να αποκαλείς «εαυτό». Αυτό θα απαιτήσει μια μικρή προσαρμογή της αντίληψής σου. Θα χρειαστεί να αφομοιώσεις αυτή την  αλλαγή στην ταυτότητά σου, αλλά και πάλι, συνεχίζεις «να υπάρχεις». Το σημαντικό της υπόθεσης είναι, ότι ο δολοφόνος θα νομίζει ότι έφυγες… είσαι νεκρός. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν μπορεί να αντιληφθεί πλέον με τις αισθήσεις του ότι εσύ συνεχίζεις να ζεις. Εσύ όμως θα ξέρεις ότι είσαι ακόμα ζωντανός. Πάντοτε, αυτός που «σκοτώνεται», συνεχίζει να ζει.  
Απλά, δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις το όχημα που είχες.

2. Αν κάποιος άλλος σε «σκοτώσει», θα καταλάβεις κάποια στιγμή ότι ήταν συμφωνία που είχε γίνει ανάμεσα σε εσάς τους δυο. Θα σου πάρει λίγο χρόνο να το διαχειριστείς και να το χωνέψεις, θα σου παρασχεθεί και βοήθεια για το σκοπό αυτό, και τελικά θα δεις ότι αυτό που συνέβη ήταν αποτέλεσμα των δικών σου αποφάσεων και επιλογών. Δικών σου ή του Ανώτερου Εαυτού σου.

Ε: Στάσου μια στιγμή… αν είμαι αντίθετος με τον Ανώτερο Εαυτό μου; Αν δεν συμφωνώ με την επιλογή του; Θέλω να πω, είναι δίκαιο να διαπραγματεύεται για τη ζωή μου, χωρίς τη δική μου συναίνεση;

 Α: Αυτή η απορία σου στέκει... για όσο διάστημα δεν κατανοείς ότι εσύ και ο Ανώτερος Εαυτός σου είστε το ίδιο ον. «Είσαι αντίθετος μαζί του» σημαίνει ότι αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου ως ένα μικρό
, χωριστό, αποδυναμωμένο και αποσυνδεδεμένο ον, το σήμα κατατεθέν μιας συνειδητότητας 3ης διάστασης. Αλλά, αν «πέθανες» με αυτές τις συνθήκες, θα σου δοθεί βοήθεια. Μέλη της δικής σου πνευματικής οικογένειας θα τρέξουν στο πλευρό σου να σε καθοδηγήσουν και να σου δώσουν κάθε συμβουλή που θα σε βοηθήσει να καταλάβεις το τι έχει συμβεί. Θα σε βοηθήσουν να δεις την τελειότητα της στιγμής εκείνης.

Ε: Κι αν δεν καταλάβω την τελειότητα… αν δεν συμφωνήσω για το τέλος;

Α: Τότε έχεις πάντα την επιλογή να γυρίσεις.

Ε: Με επανενσάρκωση;

Α: Ναι, αυτή είναι η μία επιλογή. Αλλά υπάρχει και άλλη επιλογή, που μας οδηγεί στο τρίτο μέρος της συζήτησής μας.
        3.   Έχεις πάντα το δικαίωμα να γυρίσεις στη ζωή που μόλις                    τελείωσε, άσχετα με τον τρόπο που τελείωσε. 
Ε: Εκείνη με το ανατιναγμένο κεφάλι; Φυσικά όχι! Πώς θα μπορούσα να ζωντανέψω ξανά ένα σώμα με τα μυαλά σκορπισμένα στο πάτωμα;

Α: Θεούλη μου, έχεις πραγματικά πολύ ζωντανή φαντασία!
Ο χρόνος δεν είναι απόλυτος. Μόνο στην 3η διάσταση είστε περιορισμένοι στην ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος είναι γραμμικός και απόλυτος. Αυτός ο περιορισμός δεν ισχύει για τα όντα των λεπτοφυών πεδίων. Έτσι μπορούμε να σας βοηθούμε με αρκετά ενδιαφέροντες τρόπους. Μετά το «θάνατό» σου, θα βρεθείς στη θέση είτε να αποδεχτείς το «θάνατο» και να συνεχίσεις το δρόμο σου, είτε να μπεις σε συμβουλευτική φάση με ανώτερα, πιο προχωρημένα μέλη της πνευματικής σου οικογένειας. Αν προτιμήσεις το δεύτερο, θα πάρεις βοήθεια ώστε την επόμενη φορά να κάνεις καλύτερη επιλογή και να μην επαναλάβεις το ίδιο σενάριο ξανά. Όταν όλα τα ζητήματα εξηγηθούν και τακτοποιηθούν τότε επιστρέφεις ξανά στη ζωή σου σε μια πιο κατάλληλη στιγμή. Ποια θα είναι αυτή η «πιο κατάλληλη στιγμή» ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιες φορές σημαίνει κλάσματα πριν από τη στιγμή του θανάτου, έτσι ώστε να βρεθεί ένα άλλο μονοπάτι και ο θάνατος να αποφευχθεί πλήρως. Ίσως να βρεθείς λίγα λεπτά πριν από το γεγονός και με σοφή καθοδήγηση να πορευτείς διαφορετικά. Και άλλοτε πάλι, υπάρχουν στιγμές μεγάλης έμπνευσης, κατά τις οποίες επιτρέπεται στο άτομο να γευτεί την εμπειρία του «θανάτου», να θυμηθεί κάποια κομμάτια των συμβουλών που θα του δώσουν και να επιστρέψει στη ζωή. Αυτό αποκαλείται συχνά Εμπειρία Θανάτου. Αλλά κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και μοναδική και κάθε μία αντιμετωπίζεται με μεγάλη αγάπη και ευαισθησία από την πνευματική οικογένεια του ατόμου που «πέθανε».
Ε: Πολύ εντυπωσιακό! Αυτό σημαίνει, κατά βάση, ότι κανείς δεν πεθαίνει αν δεν συμφωνήσει να πεθάνει.
Α: Αγαπημένε μου, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους σου λέμε ότι εσύ είσαι ο δημιουργός της πραγματικότητάς σου.
«Πάντα λαμβάνεις ακριβώς αυτό που δημιουργείς». Αυτό ισχύει για πάντα και δεν είναι δυνατόν να πάψει να ισχύει όταν πεθάνεις. Δεν γίνεται.
Ε: Έχεις δίκιο γιατί διαφορετικά θα έλεγες «λαμβάνεις ακριβώς αυτό που δημιουργείς… μέχρι να πεθάνεις».
Α: Σωστά. Και έτσι: ούτε ο θάνατος σε κάνει θύμα. Γιατί, και αφού πεθάνεις, έχεις επιλογές. Έχεις το δικαίωμα να πεις, «Ε! δεν τέλειωσα ακόμα!». Και αν, μετά τις συμβουλές που θα δεχτείς, αποφασίσεις ότι πραγματικά έχουν μείνει εκκρεμείς υποθέσεις ή ένας καλύτερος τρόπος για να τις τελειώσεις, τότε… επιστρέφεις σε μια κατάλληλη στιγμή πριν από το «τελειωτικό γεγονός», όποιο και αν ήταν αυτό.
Ε: Ναι, αλλά, οι άνθρωποι τότε δεν θα επέλεγαν να πεθάνουν. Σίγουρα, όλοι θα ήθελαν να γυρίσουν, αν όχι για άλλο λόγο, παρά μόνο για να βοηθήσουν τους δικούς τους που έμειναν πίσω, έτσι δεν είναι;
Α: Όταν οι άνθρωποι στη Γη «πεθάνουν», βρίσκονται αμέσως σε μια ενδιάμεση πραγματικότητα όπου λαμβάνουν κάθε είδους βοήθεια για να καταλάβουν τι τους συνέβη. Τελικά είτε συμφωνούν ότι είναι προς το καλό τους – ότι τώρα θα πάνε παραπέρα – ή επιστρέφουν. Και θα εκπλαγείς όταν μάθεις πόσες φορές σχεδόν όλοι σας έχετε «πεθάνει» στο παρελθόν και έχετε επιστρέψει.
Ε: Αλήθεια; Δεν μου συνέβη εμένα ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν θυμάμαι κάτι ανάλογο.
Α: Φυσικά δεν θυμάσαι. Δεν σου έχει συμβεί στη γραμμή του χρόνου σου. Δεν είναι «πίσω» σου για να το θυμάσαι. Όταν επέστρεψες και πάλι στη ζωή, διάλεξες μια άλλη χρονική στιγμή, πράγμα που σημαίνει ότι δεν πέθανες.
Αλλά για να σε κάνω να θυμηθείς… θυμάσαι εκείνο το δυστύχημα με τη μοτοσυκλέτα πριν από 15 χρόνια; Τότε, που «με θαυμαστό τρόπο» σώθηκες χωρίς σοβαρά τραύματα; Λίγο πριν σκεφτόσουν τη ματαιότητα της ζωής σου. Δεν είχες μεγάλη επιθυμία να ζεις και τα πράγματα ήταν άχρωμα, γκρίζα για σένα. Είχες κατά κάποιο τρόπο χάσει την πορεία σου. Μετά, εκείνο το βράδυ, είχες μια συζήτηση με ένα φίλο. Σου έλεγε για ένα φρικτό δυστύχημα που είχε με τη μηχανή του και πώς κόντεψε να πεθάνει από τα τραύματά του. Για λίγο, για πολύ λίγο, σκέφτηκες πως κάτι τέτοιο ήθελες κι εσύ. Για να αφήσεις τον κόσμο. Και μετά αποχαιρέτησες το φίλο, ανέβηκες στη μηχανή σου και πήρες το δρόμο για το σπίτι. Και ενώ ήσουν καθ' οδόν και έτρεχες με υπερβολική ταχύτητα, σε μια στροφή ήρθες αντιμέτωπος με ξαφνικό μποτιλιάρισμα, δεν μπόρεσες να φρενάρεις εγκαίρως και είχες το ατύχημα. Αυτό που δεν θυμάσαι τώρα, είναι ότι εκείνη τη νύχτα «πέθανες». Και μετά εμείς οι δύο είχαμε μια μικρή συζήτηση. Μιλήσαμε για το πού βρισκόσουν στη ζωή και σου έδειξα μερικές εικόνες από αυτά που βρισκόντουσαν μπροστά σου. Συμφώνησες ότι, παρά το γεγονός ότι έπρεπε να κάνεις πολλή δουλειά, άξιζε τον κόπο, επειδή είδες πόσο λαμπρό ήταν το μέλλον. Κι έτσι, σε πήγαμε πίσω στο χρόνο, στη στιγμή λίγο πριν το δυστύχημα και εκείνη την ώρα είχες κάποια επιπλέον βοήθεια από μερικούς φίλους μου. Έβαλαν, ας πούμε, τα χέρια τους επάνω σου, μανουβράρισαν τη μηχανή σου όπως κάνουν οι κασκαντέρ του Χόλυγουντ, χτυπώντας και πετώντας πάνω από τους άλλους που ήταν ακινητοποιημένοι μπροστά σου. Και τότε, κάποιοι άλλοι πάλι βοήθησαν το σώμα σου να κάνει ακροβατικά και τελικά να προσγειωθεί χωρίς πολλά τραύματα ή γρατζουνιές! Ήταν ενδιαφέρον αυτό που είδα τότε σε σένα. Σου πήρε ένα ή δύο δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσεις ότι ήσουν καλά, να βγάλεις το κράνος σου και να στείλεις μερικές επιλεγμένες βλαστήμιες προς το μέρος εκείνου που είχε προκαλέσει όλο εκείνο το μποτιλιάρισμα.
Και μετά συνέχισες τη ζωή σου.
Σκέφτεσαι συχνά εκείνο το ατύχημα. Αναρωτιέσαι πού βρήκες την ικανότητα να εκτελέσεις όλες εκείνες τις μανούβρες. Ακόμα, απορείς ότι μετά το ατύχημα άρχισες να βρίσκεις νέες κατευθύνσεις στη ζωή σου. Υπήρχαν πολλά πράγματα για τα οποία αναρωτιόσουν, αλλά ποτέ δεν αντιλήφθηκες τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα.
Ε: Λες, δηλαδή, ότι μπορεί να πέθαινα εκείνη τη νύχτα;
Α: Λέω, ότι πραγματικά πέθανες. Και μετά όχι. Και τα δυο είναι σωστά. Βιώνεις την εμπειρία της χρονικής γραμμής κατά την οποία δεν πέθανες. Είναι η επιλογή σου. Και δεν είναι η μόνη φορά που σου συνέβη κάτι τέτοιο. (Συνεχίζεται).
Πηγή: "The Ascension Papers" by Arn Allingham (www.Zingdad.com)
Μετάφραση: Αγγελική Σ. Νατσούλη