Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον θάνατο είναι επιλογή μας

Afterlife Awareness Education
Εκπαίδευση για τη Μεταθανάτια Ζωή

Ως σύμβουλος κατά της θλίψης του πένθους, έχω συμπαρασταθεί, παρηγορήσει και συμβουλέψει πολλά άτομα στο δύσκολο ταξίδι τους μέσα από σεμινάρια και κατ’ ιδίαν συνεδρίες. Εκείνοι που έχουν χάσει ένα παιδί ή έναν αγαπημένο έχουν μια πρωταρχική ερώτηση … γιατι;

Η βοήθεια δίνεται μέσα από την κατανόηση ότι όλοι μας βρισκόμαστε σε συνεχή επαφή και κανένας «θάνατος» δεν μπορεί να μας χωρίσει.
Όλοι μας ανήκουμε σε ομάδες ψυχών και έχουμε γράψει μαζί με τα άλλα μέλη της
ομάδας μας τα πριν-τη-γέννηση συμβόλαια τα οποία θα φέρουμε όσο πιο καλά
μπορούμε εις πέρας, άμα τη αφίξει μας στο γήινο πεδίο. Πολλές φορές οι
συμφωνίες αυτές (συμβόλαια) περιλαμβάνουν έναν τραγικό θάνατο ως μέρος του
σχεδίου.
Αν μπορέσεις και δεις το συμβόλαιό σου με μια πιο διευρυμένη ματιά, αν το κοιτάξεις στο σύνολό του, αν μπορούσες να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στη μεγαλύτερη εικόνα που υπάρχει Εκεί Πέρα, σαν το έναυσμα για να μεγαλώσεις την επίγνωσή 
σου, τότε η πίστη σου ότι είσαι θύμα θ' αρχίσει να ξεθωριάζει και στο τέλος θα διαλυθεί και θα αντικατασταθεί από την ευρύτερη κατανόηση του τι ακριβώς είναι ο θάνατος.

Για να το κάνεις όμως αυτό χρειάζεσαι υποστήριξη… να βρεθείς με άτομα που έχουν περάσει από την ίδια εμπειρία, να δεις πώς την αντιμετωπίζουν, να νιώσεις ότι δεν είσαι μόνος/η, να αρχίσεις να αλλάζεις τις σκέψεις σου και να βελτιώνεις – αργά στην αρχή – την ποιότητα της ζωής σου, γιατί η ζωή είναι δώρο που δεν πρέπει να αρνείσαι, το ίδιο όμως είναι και ο θάνατος!

Με την βοήθεια της φίλης μου Δ. που έχει έρθει αντιμέτωπη με την πιο σκληρή περίπτωση απώλειας, εκείνης του μοναχογιού της, αποφασίσαμε να βάλουμε τα θεμέλια της Ομάδας Υποστήριξης για άτομα που περνάνε δύσκολα, ενός support group δηλαδή, και επίσης κάναμε αίτηση στον Διεθνή Οργανισμό Μελέτης Εμπειριών Θανάτου (IANDS) που εδρεύει στις ΗΠΑ. Η αίτησή μας έγινε δεκτή και σήμερα θεωρούμαστε το Ελληνικό Affiliate Group.
Raymond Moody και Eben Alexander
Ο Διεθνής αυτός Οργανισμός έχει βοηθήσει να δημιουργηθούν support groups σε πάρα πολλές πόλεις των ΗΠΑ και μια φορά το χρόνο διοργανώνει το Ετήσιο Συνέδριό του προσκαλώντας ως ομιλητές ανθρώπους που έχουν σχέση με το φαινόμενο του θανάτου, ιατρούς/συγγραφείς όπως ο Raymond Moody και ο Eben Alexander, psychics (ψυχικούς) όπως ο John Holland, θεολόγους όπως ο Δρ. Simcha Raphael, άτομα που έχουν ‘επιβιώσει’ ενός θανάτου και έγραψαν σε βιβλίο τις πληροφορίες που έμαθαν στην Άλλη Πλευρά όπως η Annita Moorjani, και άλλοι πολλοί.

Ευελπιστούμε να οργανώσουμε μια ομάδα μελών και να  συναντιόμαστε μια ή δυο φορές το μήνα ώστε να μπορέσουμε να συμβάλλουμε μέσα από το έργο της ομάδας μας να προσφέρουμε την υποστήριξη που επιθυμούμε.

Η συμμετοχή είναι ανοιχτή και ελεύθερη και μπορεί να συμμετέχει όποιος επιθυμεί - ακόμα και αν η επιθυμία του πηγάζει μόνο από την αγάπη για την αναζήτηση γνώσης.

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για τη ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ που σας κάνουμε, είναι για την Τετάρτη 24/6 μεταξύ των ωρών 18.00 και 20.00 στο Polis Art Café, Πεσμαζόγλου 5, στο Αίθριο της Στοάς του Βιβλίου, στο κέντρο της Αθήνας.

Θέλουμε να έρθετε για να γνωριστούμε, να μιλήσουμε, να συν-δημιουργήσουμε το δικό μας Support Group που θα μας κάνει να νιώθουμε άνετα, ανάμεσα σε ανθρώπους με τα ίδια βιώματα, και μέσα από διάφορες πρακτικές (ομιλίες, διαλογισμούς, συζητήσεις, παρακολούθηση ταινιών ή βίντεο, αναδρομές κλπ), να προχωρήσουμε στη θεραπεία των ψυχών μας.

Σας εύχομαι να επιλέγετε πάντα τη χαρά, ακόμα και αν ο νους σας λέει άλλα… σας περιμένουμε.




 
 

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Εξερευνώντας την Συνειδητότητα


Από ομιλία του ερευνητή και best selling συγγραφέα Graham Hancock.

"...Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους θα αναρωτηθούν «τι γίνεται όταν πεθαίνω»… «τι συμβαίνει μετά το θάνατο»;

Αυτή την ερώτηση φυσικά δεν την έκανα στον εαυτό μου όταν ήμουν 20 χρονών, τότε που νόμιζα ότι ήμουν κάτι σαν αθάνατος αλλά τώρα, στην ηλικία των 62 που αυτή η ερώτηση αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον και σας βεβαιώνω ότι πολλές φορές αυτή η ερώτηση περνάει από τη σκέψη μου.

Είναι η θεμελιώδης ερώτηση της ανθρώπινης ζωής. Τι κάνουμε εδώ; Έχει νόημα η ζωή μας; Και όταν πεθάνουμε, αυτό το νόημα θα το έχουμε βρει, θα του έχουμε δώσει τη σημασία ή την αξία που θα θέλαμε;
 Άραγε συνεχίζουμε να ζούμε; Ή σταματάμε να υπάρχουμε;

Αν εξετάσουμε τη σκοπιά της επικρατούσας επιστήμης, η οποία ζητά αποδείξεις και αρέσκεται στο να κάνει μετρήσεις και υπολογισμούς και που είναι βαθύτατα υλιστική, θα δούμε ότι έχει ένα πλαίσιο αναφοράς που λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από την ύλη, αλλά αν κάνετε τις παραπάνω ερωτήσεις σε έναν επιστήμονα θα εκπλαγείτε από αυτά που πιστεύει.

Στο βιβλίο του «Η αυταπάτη για το Θεό» (Τhe God Delusion) ο Richard Dawkins, βιολόγος, γενετιστής και καθηγητής της έδρας Κατανόηση της Επιστήμης (Public Understanding of Science) του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, αναφέρει ότι «δεν υπάρχει Θεός». Και με αυτή του τη δήλωση είναι υπεύθυνος για την παραπλάνηση εκατομμυρίων ανθρώπων σχετικά με τη φύση της πραγματικότητας.
Όταν κάποτε ρωτήθηκε ‘πώς προετοιμάζεται να πεθάνει σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει Θεός’, απάντησε ότι πρέπει να ζούμε τη ζωή μας στο φουλ, επειδή μετά δεν υπάρχει τίποτα.

Αναρωτιέμαι πώς το γνωρίζει αυτό; Αναρωτιέμαι σε ποιαν επιστήμη στηρίζει αυτή του τη δήλωση; Τι έρευνα έχει κάνει; Ποια πειράματα έκανε που του επέτρεψαν να στέκεται ως καθηγητής Κατανόησης της Επιστήμης και να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει τίποτα μετά το θάνατο… Αυτή δεν είναι επιστημονική δήλωση. Είναι δήλωση των ΔΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ. Πιστεύει με πάθος ότι δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Ότι η συνειδητότητα δεν επιβιώνει μετά τον θάνατο. Αλλά έχει λάθος και δεν μπορεί να το παρουσιάζει ως επιστημονικό δεδομένο. Πολλοί όμως έχουν παραπλανηθεί από την πειστική προσωπικότητα του καθηγητή Ντώκινς.

Αν ανατρέξετε σε λεξικά για την έννοια της λέξης «θάνατος», θα δείτε ότι λένε «η ολοκληρωτική παύση των λειτουργιών του εγκεφάλου καθώς αυτό αποδεικνύεται από την απουσία κυμάτων του εγκεφάλου στο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα».

Αλλά… μια στιγμή… Δεν είμαστε ο εγκέφαλός μας… Όλοι μας το γνωρίζουμε αυτό ενστικτωδώς. Είμαστε η συνειδητότητά μας την οποία οι επιστήμονες δεν μπορούν να ανιχνεύσουν με όργανα. Κι έτσι, η επιστήμη δεν έχει καμία απολύτως ιδέα για το τι είναι η συνειδητότητα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων).
Εμπειρίες αγάπης, χαράς, η αντίδρασή μας σ’ ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, σ’ ένα ωραίο κομμάτι μουσικής, πώς μπορούν όλα αυτά να περιοριστούν στην ύλη… κάτι που η επιστήμη επιθυμεί;

Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ο νους συνδέεται με τη συνειδητότητα με ζωτικό τρόπο, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο ποιος είναι αυτός ο ζωτικός τρόπος. Η επικρατούσα επιστήμη θεωρεί ότι ο εγκέφαλός μας γεννά, δημιουργεί, κατασκευάζει τη συνειδητότητα με τον ίδιο τρόπο που ένα εργοστάσιο φτιάχνει αυτοκίνητα.

Αν πιστεύετε ότι ο εγκέφαλός σας φτιάχνει τη συνειδητότητά σας, τότε είναι όντως αδύνατον να πιστεύετε στη ζωή μετά το θάνατο, γιατί όταν ο εγκέφαλος πεθάνει, τότε θα πρέπει να πείτε ναι, δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Τέλος. Είμαστε απλά κρέας. Μόνο κρέας. Και τότε όλος ο κόσμος, οι πλανήτες, τα αστέρια, οι γαλαξίες, τα υπέροχα σώματα που μας έχουν δοθεί για να βιώνουμε διάφορες εμπειρίες είναι ένα τίποτα.

Και οι επιστήμονες επιμένουν: «μπορούμε να αποδείξουμε ότι ο εγκέφαλος φτιάχνει τη συνειδητότητα». Και εσείς αναρωτιέστε: «πώς;» Και λένε: «αν καταστρέψουμε ένα μέρος του εγκεφάλου, το συγκεκριμένο μέρος της συνειδητότητας θα εξαφανιστεί». Και αυτό είναι αλήθεια. Σε ανθρώπους που υπέστησαν κάποια βλάβη στον εγκέφαλο, η συνειδητότητά τους επηρεάστηκε. (Σκεφθείτε όμως μήπως, σε πολλές περιπτώσεις απλά εκείνοι οι άνθρωποι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας ένεκα της βλάβης, αλλά κατανοούν και νιώθουν και αισθάνονται).

Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Είναι κάτι που η επιστήμη δεν λαμβάνει υπόψη. Το πλαίσιο αναφοράς της μπορεί να είναι λανθασμένο. Η σχέση του νου με τη συνειδητότητα μπορεί να μην είναι όπως η σχέση του εργοστασίου με τα αυτοκίνητα που φτιάχνει αλλά μπορεί να είναι πιο πολύ όπως η σχέση της τηλεόρασης με το τηλεοπτικό σήμα που φτάνει στην οθόνη.

Και αν σπάσετε την οθόνη της τηλεόρασης είναι αλήθεια ότι δεν θα μπορείτε πλέον να βλέπετε κανένα σταθμό, όμως το σήμα που φτάνει στην σπασμένη οθόνη είναι ακόμα εκεί. Μπορεί να πάρετε ένα τούβλο και να διαλύσετε την τηλεόρασή σας, κάτι που δεν είναι και τόσο καλή ιδέα, αλλά το σήμα θα εξακολουθεί να υπάρχει… δεν μπορείτε να το καταστρέψετε. Ίσως αυτή να είναι η σχέση μεταξύ εγκεφάλου-συνειδητότητας. Ίσως ο νους να είναι απλά ο δέκτης της συνειδητότητας, αυτός που εκδηλώνει τη συνειδητότητα στον υλικό κόσμο. 
Αυτό ταιριάζει με τις διδασκαλίες όλων των πνευματικών παραδόσεων του κόσμου. Ότι δηλαδή ενσαρκωνόμαστε στα σώματά μας. Είμαστε ψυχές από τον πνευματικό κόσμο και το σώμα μάς βοηθάει να εξερευνούμε τον υλικό κόσμο και να παίρνουμε τις εμπειρίες που χρειαζόμαστε. Αλλά δεν είναι η ουσία μας… η ουσία μας είναι η συνειδητότητά μας, το πνεύμα μας, η ψυχή μας που συνεχίζει να υπάρχει στην αιωνιότητα, αλλάζοντας κάθε φορά σώμα. Ο νους δέχεται τη συνειδητότητα. 
Και αν έχετε ακόμα αμφιβολίες, τότε να ξέρετε ότι οι πιθανότητες είναι 50-50. Και χρειάζεται να διαβάσετε πολλά ακόμα για να καταλάβετε ότι αυτό που ζείτε είναι ένα μόνο στάδιο του ταξιδιού στην εξέλιξη και όχι όλο το ταξίδι.



Μέσα από το διάβασμα θα γνωρίσετε τις περιπτώσεις μετενσάρκωσης που έχουν μελετηθεί, τις έξω από το σώμα εμπειρίες που γίνονται σε ινστιτούτα εξερεύνησης της συνειδητότητας αλλά και στα μυστικά στρατιωτικά προγράμματα, θα μάθετε για τις προβολές της συνειδητότητας στο παρελθόν ή στο μέλλον (time travel), θα πληροφορηθείτε για τις εμπειρίες θανάτου που πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν βιώσει και πολλοί γιατροί έχουν πειστεί ότι υπάρχουν, για τις αναδρομές στο παρελθόν και πολλά άλλα". 

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Μάθετε να λέτε "όχι"


Έχετε βρεθεί ποτέ μ' ένα παιδάκι 2 ετών; Αν ναι, τότε θα έχετε καταλάβει πως η πιο ισχυρή λέξη στο Σύμπαν είναι: ΟΧΙ

Τα παιδιά λατρεύουν να λένε «όχι» και αυτό είναι καλό. Μια τόσο δα μικρή λεξούλα, κι όμως καθορίζει τον εαυτό τους, το ποια είναι. Όταν ένα μωρό έρχεται στη ζωή, δεν γνωρίζει ότι έχει διαφορές από αυτόν που το φροντίζει. Με την εκπληκτική ανάπτυξη της συνειδητότητάς του κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της ζωής του, το μωρό σιγά-σιγά γνωρίζει ότι είναι ένα ξεχωριστό ον με δικές του σκέψεις, συναισθήματα και επιθυμίες. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ένα δίχρονο θα πει πολλές φορές «όχι» ενώ εμείς αν το ξεστομίσουμε, νιώθουμε ένοχοι που το προφέραμε! Δεν θέλουμε να βλάψουμε ή να προσβάλουμε τους άλλους κι έτσι καταλήγουμε να συμφωνούμε με πράγματα που δεν θέλουμε. Συμφωνούμε να κάνουμε κάτι σε ημερομηνίες που δεν μας εξυπηρετούν, εργαζόμαστε εθελοντικά ενώ δεν έχουμε χρόνο, και αναλαμβάνουμε να φέρουμε εις πέρας ό,τι μας αναθέτουν για να ευχαριστήσουμε τους άλλους ξεχνώντας ή αφήνοντας κατά μέρος τις ανάγκες του δικού μας εαυτού. Τιμάμε τους άλλους αλλά όχι εμάς τους ίδιους.

Μπορεί λοιπόν κάποτε να σας προσφέρθηκε δουλειά από ένα άτομο που εκτιμάτε και σέβεστε. Υπήρχε μόνο ένα μικρό πρόβλημα: δεν θέλατε εκείνη τη δουλειά. Κοιτάξατε μέσα σας και νιώσατε πως τίποτε δεν σας άρεσε σ’ εκείνη τη δουλειά. Τι κάνατε; Είπατε «όχι». Αλλά μετά νιώσατε απαίσια και είχατε ενοχές για την ‘αγνωμοσύνη’ σας! 
Είμαστε προγραμματισμένοι να λέμε «ναι» σχεδόν αντανακλαστικά, για να μην δυσαρεστήσουμε τους άλλους.
Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό που αποκαλώ «η δύναμη του όχι», δεν απαιτεί από εμάς να λέμε πάντα ρητά ένα "όχι" στους άλλους. Συχνά, θεωρώ πιο σημαντικό να ασκείστε στην πρακτική του να αφήνετε τα πράγματα που δεν σας εξυπηρετούν πλέον. Για παράδειγμα, πριν από μερικά χρόνια έφυγα από την ομάδα που είχα βοηθήσει να στηθεί στην αρχή και ένιωθα ότι είχα επενδύσει πολύ. Η πραγματικότητα είναι ότι η μορφή της ομάδας και οι συμμετέχοντες είχαν αλλάξει έτσι ώστε δεν ήταν πλέον τόσο σημαντική για μένα. Με το να φύγω, απελευθέρωσα το χρόνο μου ώστε να βρω άλλους τρόπους σύνδεσης που να αντανακλούν αυτό που χρειάζομαι τώρα.
Να λοιπόν πέντε τρόποι που θα σας διευκολύνουν να πείτε το δικό σας «όχι» και να επεξεργαστείτε τα δυσάρεστα συναισθήματα που πάνε μαζί του:

1. Σκεφτείτε καλά για να καταλάβετε σε ποια πράγματα θέλετε να πείτε αληθινά "ναι". 
Έπειτα από σκέψη, πολλές φορές στη ζωή μου είπα «όχι», κάτι που σήμαινε όμως, ότι έλεγα «ναι» σε πράγματα που μου άρεσαν περισσότερο: Στην περίπτωση της προσφοράς εργασίας που αρνήθηκα, έλεγα «ναι» σε μια σειρά από πράγματα όπως: περισσότερο χρόνο για να γράφω, περισσότερο χρόνο με το παιδί μου, καλύτερη ισορροπία στην προσωπική μου ζωή. Μόλις ήρθα σε επαφή με αυτές μου τις ανάγκες, ένιωσα πολύ πιο άνετα με το «όχι» που είχα πει και φυσικά περισσότερη αυτοπεποίθηση.
2. Κατανοείστε τη διαφορά μεταξύ του «κρίνω» και «διακρίνω».

Αν αισθάνεστε κακός, κακιά επειδή είπατε "όχι" (ειδικά αν είναι για να μην είστε σε μια σχέση με κάποιον, κάποιους που δεν σας εξυπηρετούν), τότε μπορεί να έχετε καταλάβει λάθος τη διαφορά μεταξύ του «κρίνω» και του «διακρίνω». Η κρίση έχει ως επίκεντρο τον άλλον. Με άλλα λόγια, υποθέτει πως υπάρχει κάτι λάθος με κάποιον άλλο.
Η διάκριση επικεντρώνεται στο "εγώ". Λέει, «δεν θέλω πλέον αυτό στη ζωή μου». Είναι επικεντρωμένη στον εαυτό μας και την αλήθεια μας. Η διάκριση έχει εξουσία σε αυτόν τον τομέα.

3. Αντισταθείτε στην ανάγκη να δικαιολογηθείτε, να εξηγήσετε και να υπερασπίσετε τον εαυτό σας.

Πιστεύω πραγματικά ότι υπάρχουν αλχημικές δυνάμεις στο "όχι" που θα πείτε. Το «όχι» δηλώνει στο Σύμπαν ότι κατέχουμε αυτό που είναι σημαντικό για εμάς και είμαστε πρόθυμοι να το υπερασπιστούμε, ακόμη και αν νιώσουμε άβολα.
Ωστόσο, αποδυναμώνουμε τη δύναμη του όχι, όταν αρχίζουμε τις δικαιολογίες, τις εξηγήσεις ή να το υπερασπιζόμαστε. Ίσως να μας κάνει να νιώθουμε πιο άνετα, αλλά το βασικό μήνυμα που υποκρύπτεται είναι πως αισθανόμαστε άσχημα για τα όρια που έχουμε θέσει. Αν κάποιος σας ζητήσει μιαν εξήγηση, τότε καλά, αλλά εν γένει αντισταθείτε στην ανάγκη να πείτε «Όχι, γιατί ...». «Όχι, ευχαριστώ» είναι αυτό που μόνο χρειάζεται.

4. Να θυμάστε ότι αδύναμα όρια οδηγούν σε δυσαρέσκεια επειδή θα μετανιώσετε.

Όταν λέμε "ναι" ενώ θέλουμε να πούμε "όχι", εμείς οι ίδιοι παγιδεύουμε τον εαυτό μας σε δυσαρέσκεια. Το να συμφωνήσετε να κάνετε κάτι που δεν θέλετε μπορεί να σας κάνει να νιώσετε ένα είδος σεβασμού για το πράγμα που πρέπει να κάνετε. Αλλά αυτό συμβαίνει γιατί δεν συνειδητοποιείτε πόσο τοξική δυσαρέσκεια θα σας κάνει να νιώσετε το «όχι» που προθυμοποιηθήκατε να πείτε. Αυτή η δυσαρέσκεια θα αρχίσει να ζυμώνεται μέσα σας έως ότου σκάσει σαν ένα ηφαίστειο. Με λίγα λόγια: είναι πολύ πιο φιλικό προς τους άλλους  και προς εσάς τους ίδιους να θέσετε ένα όριο νωρίς παρά να τους κάνετε θύματα της δυσαρέσκειας και της οργής σας αργότερα.

5. Ρωτήστε τον εαυτό σας, "Γιατί έχω νοοτροπία 'έλλειψης';"
Συνήθως, όταν φοβόμαστε να πούμε «όχι» είναι επειδή φοβόμαστε πως τίποτα καλύτερο δεν πρόκειται να έρθει, ή ότι αυτό είναι όσο καλό γίνεται. Αυτές οι σκέψεις, ωστόσο, επιβεβαιώνουν απλώς μιαν έμφυτη πίστη στην έλλειψη. Ζούμε σε ένα Σύμπαν αφθονίας. Αν ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζεται κάτι στη ζωή σας δεν σας εξυπηρετεί πλήρως, να είστε πρόθυμοι να το απελευθερώσετε για να επιτρέψετε να σας πλησιάσουν τα καλά πράγματα που θέλετε χωρίς τις όψεις που δεν σας αρέσουν. Αυτό όμως είναι ένα άλλο σημαντικότατο μάθημα, «πώς να έλκω αυτά που μου αρέσουν στη ζωή» που οφείλετε στον εαυτό σας να το αναζητήσει και να το μάθει.