Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Τα 10 Γνωρίσματα μιας «Aδελφής Ψυχής»


Όπως έχει πει ο Αμερικανός συγγραφέας Richard Bach, "Μια αδελφή ψυχή είναι εκείνη που κατέχει την κλειδαριά που ταιριάζει στα κλειδιά μας, και τα κλειδιά που χωρούν στην κλειδαριά μας. Όταν αισθανόμαστε αρκετά ασφαλείς για ν’ ανοίξουμε αυτή την κλειδαριά, τότε προβάλλει ο πιο αληθινός μας εαυτός και μπορούμε να είμαστε πλήρως και ειλικρινώς, αυτό που πραγματικά είμαστε".

Ω, οι αδελφές ψυχές. Η επιτομή της αγάπης και της συντροφικότητας. Στον γρήγορο ρυθμό του χαοτικού μας κόσμου, που μπορεί να υπερηφανεύεται για όλα τα είδη των διαφορετικών ανθρώπων, βρισκόμαστε να ξεφυλλίζουμε περισσότερες σχέσεις από όσες θα θέλαμε, για να βρούμε Εκείνον, τον μοναδικό, που μπορεί να ανοίξει πραγματικά την κλειδαριά μας.

Δεν μπορεί ο καθένας να
σε κάνει να νιώσεις ολοκληρωμένος με τον τρόπο που η αδελφή ψυχή σου μπορεί. Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος διαφορών μεταξύ της αδελφής ψυχή σου, το άλλο μισό της καρδιάς σου και ενός συντρόφου ζωής εκείνου του ατόμου δηλαδή που δεν έχει τα στοιχεία για να ταιριάξει σαν καλούπι μαζί σου. Η αδελφή ψυχή σου σε κάνει να νιώθεις πλήρης, ολόκληρος, θεραπευμένος και άθικτος, σαν να μη λείπει κανένα κομμάτι από το παζλ του εαυτού σου. Ένας σύντροφος ζωής από την άλλη, μπορεί να είναι ένας μεγάλος υποστηρικτής και για μεγάλο διάστημα σύντροφός σου, αλλά έχει περιορισμένες ικανότητες εμπλουτισμού του πνεύματός σου.

Οι περισσότεροι από εμάς παραμένουμε σε σχέσεις που κρατούν μια ζωή, επειδή «βολευόμαστε» για πολλούς λόγους. Ο πιο σημαντικός λόγος είναι ότι μπορεί να έχουμε υποσυνείδητο φόβο να μείνουμε μόνοι. Και επειδή βιολογικά έχουμε φτιαχτεί να ερωτευόμαστε, είναι φυσικό να επιζητούμε να ζούμε ως ζευγάρι επάνω σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά μερικές φορές παρατείνουμε αυτό που ήταν γραφτό να είναι μια προσωρινή σχέση σε σχέση μεγάλης διάρκειας και μετά βολευόμαστε σε αυτή για τα καλά. Υπάρχουν σχέσεις που κανονικά πρέπει να διαρκέσουν για κάποιο χρονικό διάστημα και μετά να κλείσουν ένα καρμικό κεφάλαιο της ζωής μας. Σχέσεις με τις οποίες είναι γραφτό να αποκτήσουμε παιδιά, αλλά όχι αναγκαστικά να παραμείνουμε μαζί τους για πάντα, και μας δημιουργούν σύγχυση, επειδή μια πληθώρα συναισθημάτων δεν μας επιτρέπει να δούμε την προορισμένη πορεία μας.

Ως ψυχολόγος έχω δει πολλά, από ζευγάρια που παντρεύτηκαν την αγάπη της παιδικής τους ηλικίας έως άτομα που συνταξιοδοτήθηκαν αλλά που εξακολουθούν να αγωνίζονται με τα θέματα της δέσμευσης. Οι περισσότεροι από εμάς εμπίπτουμε κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα, πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε βιώσει πολλές σχέσεις πριν να βρούμε το πρόσωπο που πιστεύουμε ότι είναι η τέλεια αντιστοίχισή μας.

Είτε είστε ήδη παντρεμένοι, είτε έχετε μια σχέση, είτε σκέφτεστε το ενδεχόμενο να κάνετε μια καινούργια σχέση αγάπης, είναι σημαντικό να γνωρίζετε το ρόλο που θα παίξει αυτό το άτομο στη ζωή σας. Εξάλλου, δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγετε το αναπόφευκτο και συχνά άβολο ερώτημα που πρέπει να θέσετε στον εαυτό σας: Είναι αυτό το πρόσωπο της μοίρας με το οποίο θα μοιραστώ τη ζωή μου; Ή μήπως βιάζομαι να «βολευτώ» σε μια σχέση με κάποιον που δεν μπορεί να με κάνει να νιώσω ολοκληρωμένος/η;

Το να βρεθούν δυο αδελφές ψυχές στην ίδια ενσάρκωση είναι σπάνιο να συμβεί. Έχουμε πληροφορηθεί από ανώτερες επικοινωνίες ότι τις περισσότερες φορές η μία ψυχή παραμένει στο πνευματικό βασίλειο ενόσω η άλλη ενσαρκώνεται και τανάπαλιν. Αυτό γίνεται για λόγους ανάπτυξης των ψυχών. Η ανάπτυξη και η διεύρυνση της συνειδητότητας επιταχύνεται όταν υπάρχουν προκλήσεις προς επίλυση. Οι δύσκολες και προβληματικές σχέσεις κάνουν τα άτομα να εξελίσσονται ταχύτερα και να βρίσκουν το μονοπάτι που οδηγεί στην πνευματικότητα γρηγορότερα από ποτέ. Ανάμεσα σε αδελφές ψυχές δεν υπάρχει κόντρα, αντιπαράθεση κι επομένως η πνευματική εξέλιξη αργεί. Έτσι, οι αδελφές ψυχές θα συναντηθούν στη γη, όταν και οι δυο έχουν αναπτυχθεί τόσο ώστε η ένωσή τους να μην εμποδίζει την εξέλιξή τους, και η μία θα είναι, τότε, η πολύτιμη σύντροφος και βοηθός της άλλης.

Αδελφές ψυχές υπήρξαν ο Ιησούς και η Μαρία η Μαγδαληνή, η οποία ενσαρκώθηκε μαζί του για να τον υποστηρίξει στο δύσκολο έργο του και να συντελέσει στη διάδοση του έργου του. Αυτό όμως δεν άρεσε στην ανδροκρατούμενη κοινωνία των πρώτων χρόνων της Χριστιανικής θρησκείας με αποτέλεσμα να «φτιάξουν» το μύθο μιας ‘αμαρτωλής’ Μαγδαληνής και πως έγινε μαθήτρια του Ιησού μετά που αυτός την έσωσε από το λιθοβολισμό.
Άλλο παράδειγμα γνωστών αδελφών ψυχών ήταν ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης και η Αγία Κλαίρη της Ασίζης. Η Κλαίρη ήταν ο πρώτος οπαδός του νεαρού τότε Φραγκίσκου, τον οποίο στήριξε όσο εκείνος ζούσε και συνέχισε το έργο του μετά το θάνατό του. Δεν έγιναν ποτέ ζευγάρι αλλά η Κλαίρη ήταν γνωστή την εποχή εκείνη και ως ο alter Francis.

Δεν έχει σημασία σε ποια κατηγορία θα ενταχθείτε, υπάρχουν αρκετές ενδείξεις που περιγράφουν με σαφήνεια αν έχετε βρει ή όχι τον/την ψυχοσύντροφό σας. Καθώς θα διαβάζετε τη λίστα, αναλογιστείτε αν ο σύντροφος ή ο δυνητικός σύντροφος πληροί τα κριτήρια μιας αδελφής ψυχής.

1. Είναι κάτι εσωτερικό. Το να περιγράψει κανείς πώς σας κάνει μια αδελφή ψυχή να αισθάνεστε, είναι δύσκολο. Είναι ένα ισχυρό, βαθύ και παρατεταμένο συναίσθημα που δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψουν.

2. Βλέπετε φλάσμπακ. Έχετε εικόνες από το παρελθόν. Εάν ο σύντροφός σας είναι η αδελφή ψυχή σας, οι πιθανότητες να υπάρχει μαζί σας στις προηγούμενες ζωές σας είναι μεγάλες. Συχνά οι αδελφές ψυχές επιλέγουν να επιστρέψουν μαζί, αν και όχι απαραίτητα. Μπορεί ξαφνικά και να βιώσετε μια εμπειρία αναδρομής στο παρελθόν με την αδελφή ψυχή σας. Ίσως να νιώσετε ακόμη και μια περίεργη αίσθηση déjà vu, σαν κάτι να έχετε ξαναζήσει σε μιαν άλλη χώρα, εδώ και πολύ καιρό.

3. Συνεννοείστε χωρίς λόγια. Έχετε συναντήσει δυο ανθρώπους που αρχίζει ο ένας μια πρόταση και την τελειώνει ο άλλος; Έχετε γνωρίζει ζευγάρια που συνεννοούνται με τα μάτια; Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι τους συμβαίνει, επειδή περνούν πολύ χρόνο μαζί, αλλά εγώ το ονομάζω ‘σύνδεση αδελφών ψυχών’. Μπορείτε να βιώσετε κάτι τέτοιο με τον καλύτερο φίλο σας ή τη μητέρα σας, αλλά είναι αποκαλυπτικό σημάδι των αδελφών ψυχών.  

4. Ερωτεύεστε τα ελαττώματά του/της. Καμία σχέση δεν είναι τέλεια, ακόμη και ο δεσμός μεταξύ ψυχοσυντρόφων αντιμετωπίζει σκαμπανεβάσματα. Παρόλα αυτά, αυτός ο δεσμός δεν σπάει. Οι αδελφές ψυχές αποδέχονται πολύ πιο εύκολα, μαθαίνουν ν’ αγαπούν και ζουν με τις ατέλειες του συντρόφου χωρίς να βαρυγκωμούν. Η σχέση σας, πολύ πιο πιθανό να είναι ταίριασμα αδελφών ψυχών αν και οι δύο αγαπιέστε και αποδέχεστε ο ένας τον άλλο, όπως ακριβώς είστε, αποδεχόμενοι τόσο τις θαυμαστές όσο και τις απαίσιες φάσεις σας, που όλοι φυσικά έχουμε.

5. Είναι πολύ έντονο αυτό που ζείτε. Μια σχέση με την αδελφή ψυχή μπορεί να είναι πιο έντονη απ’ ό,τι οι συνηθισμένες σχέσεις. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ότι, ακόμη και κατά τη διάρκεια αρνητικών επεισοδίων, επικεντρώνεστε στην επίλυση του προβλήματος και δεν επιχειρήτε να προσβάλετε ή να πικράνετε το/τη σύντροφο. Μπορείτε να δείτε πέρα από την κακή στιγμή.

6. Εσείς οι δύο ενάντια στον κόσμο. Συχνά οι ψυχοσύντροφοι βλέπουν τη σχέση τους ως "εμείς ενάντια στον κόσμο." Αισθάνονται τόσο συνδεδεμένοι μεταξύ τους που είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να αναλάβουν οποιοδήποτε άθλο στη ζωή, για όσο διάστημα έχουν την αδελφή ψυχή στο πλευρό τους. Οι σχέσεις αυτές βασίζονται στο συμβιβασμό και την ενότητα πάνω απ 'όλα τα άλλα.

7. Είστε νοητικά αχώριστοι. Συχνά οι ψυχοσύντροφοι έχουν μια νοητική σύνδεση όμοια με εκείνη των διδύμων. Σηκώνετε το τηλέφωνο και καλείτε ο ένας τον άλλο την ίδια ακριβώς στιγμή. Αν και η ζωή μπορεί να σας κρατήσει χώρια μερικές φορές, το μυαλό σας θα είναι πάντα σε αρμονία, αν είστε αδελφές ψυχές.

8. Αισθάνεσθε ασφαλείς και προστατευμένοι. Ανεξάρτητα από το φύλο του συντρόφου σας, πάντα σας κάνει να αισθάνεστε ασφαλής και προστατευμένος/η. Αυτό σημαίνει ότι αν είστε άνδρας, ναι, η γυναίκα σας σας κάνει να αισθάνεστε πάρα πολύ προστατευμένος! Η αδελφή ψυχή σάς κάνει να νιώθετε σαν να έχετε ένα φύλακα άγγελο στο πλευρό σας. Ένα άτομο πουπαίζει’ με τις ανασφάλειες σας, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα, δεν είναι η αδελφή ψυχή σας.

9. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή σας χωρίς αυτόν/ή. Μια αδελφή ψυχή είναι κάποιος/α που δεν μπορείτε να αφήσετε εύκολα. Είναι κάποιος που δεν μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή χωρίς αυτόν, ένα πρόσωπο που πιστεύετε ότι αξίζει νακολλήσετε’ πάνω του και να αγωνιστείτε γι’ αυτό.

10. Κοιτάζετε ο ένας τον άλλο στα μάτια. Οι αδελφές ψυχές έχουν την τάση να κοιτάζονται στα μάτια ο ένας του άλλου όταν μιλούν, πιο συχνά από τα συνηθισμένα ζευγάρια. Προέρχεται φυσικά από τη βαθιά σύνδεση μεταξύ τους. Κοιτώντας ένα πρόσωπο στα μάτια όταν μιλάει, δηλώνει ένα υψηλό επίπεδο άνεσης και εμπιστοσύνης.

Είτε λοιπόν έχετε βρει την αδελφή ψυχή είτε είστε δύο άτομα που αγαπιέστε και ζείτε μαζί με τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες ο ένας του άλλου, η απόφαση είναι δική σας. Η ομορφιά της ελεύθερης βούλησης είναι ότι μπορείτε να επιλέξετε διαφορετικά σε οποιαδήποτε σχέση και ανά πάσα στιγμή, όπως σας καθοδηγεί η διαίσθησή σας. Το να είστε με την αδελφή ψυχή σας είναι ένας από τους πιο πολύτιμους θησαυρούς της ζωής. Και αν αισθάνεστε ότι έχετε βρει το άλλο μισό της καρδιάς σας, σας εύχομαι ατελείωτες ώρες χαράς και γέλιου, και αμέτρητες νύχτες αγκαλιά, ξετυλίγοντας τα μυστήρια του σύμπαντος ένα προς ένα.


Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Ο Θάνατος είναι η Αρχή της Ζωής - μέρος 3/3








Μια προσπάθεια καλύτερης κατανόησης του φαινομένου του θανάτου, από τον Wes Annac (www.aquariusparadigm.com), ένα νεαρό άνδρα 20 μόλις χρόνων!
 


Το βράδυ που ο παππούς μου – ο οποίος είχε πάθει εγκεφαλικό και είχε καθηλωθεί  σε αναπηρική καρέκλα, σχεδόν χωρίς ικανότητα λόγου τις δυο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του – πέθανε, είδα σε όνειρο πως είχε σηκωθεί από την αναπηρική καρέκλα και άρχισε να περπατά τριγύρω.  
Την άλλη μέρα με ξύπνησε το τηλεφώνημα πως είχε πεθάνει. Όλοι μας το περιμέναμε αυτό κατά κάποιον τρόπο, και η οικογένειά μου ήταν χαρούμενη που τον είδε να αναχωρεί για τον ουρανό. Εξαιτίας των θρησκευτικών τους πιστεύω, πολλά άτομα στην οικογένειά μου είναι βέβαια ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος και πως ο παράδεισος μας περιμένει μετά από αυτή τη ζωή.
Έχω την αίσθηση πως ο παππούς θα είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που θα με καλωσορίσουν όταν η δουλειά μου στη γη τελειώσει.

Ο Gascoigne μας μιλάει για τη χαρά που νιώθει κανείς όταν πεθαίνει και τη σωματική αντίσταση που τρέφεται από το φόβο του θανάτου:
«Τίποτα στη ζωή δεν συγκρίνεται με την απέραντη χαρά που νιώθεις όταν πεθαίνεις».

Ο θάνατος έχει γίνει ένας τέτοιος μπαμπούλας που μόνο μέσα από βάσανα και μεγάλη δυσφορία πειθόμαστε να αφήσουμε τη ζωή και να συνεργαστούμε με το θάνατο. Το σώμα παλεύει να διατηρήσει τη ζωή με οποιουσδήποτε όρους: αυτό συμβαίνει εξαιτίας του εγκεφάλου του σώματος, γι 'αυτό πρέπει να εκπαιδεύσουμε εκ νέου αυτόν τον εγκέφαλο στο σημείο να αποδεχθεί και να παραιτηθεί από την εξουσία του, χωρίς να περιμένει πρώτα να φύγει το πνεύμα μέσα από πόνους και ασθένεια.
Ασθενείς που κρατιούνται με μηχανήματα στη ζωή, θα μπορούσαν να είχαν βιώσει μια πολύ λιγότερο επίπονη μετάβαση, αν αυτοί ή οι οικογένειές τους καταλάβαιναν ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος και ότι η άχρηστη επιμήκυνση της ζωής μόνο περισσότερο πόνο μπορεί να προκαλέσει.
Αν απελευθερώσει κανείς το σώμα του κατά τη φυσική διαδικασία του θανάτου, θα βιώσει πολύ περισσότερη ευκολία, ενώ αντίθετα, αν παραμείνει παγιδευμένος σε ένα σώμα που είναι έτοιμο να φύγει, μπορεί να βιώσει μεγαλύτερη δυσκολία και περιορισμό.

Ο Gascoigne στη συνέχεια μας μιλάει για τη διαδικασία όταν το πνεύμα τραβιέται έξω από το σώμα:
«Σας ανέφερα ότι βίωνα ένα παράξενο αίσθημα δύναμης που φαινόταν να με τραβάει έξω από το σώμα μου τις λίγες μέρες που ήμουν άρρωστος. Ήμουν άρρωστος και δεν είχα καμία ελπίδα και το γνώριζα... έτσι καλωσόρισα αυτή την εισροή νέας ζωής και αφέθηκα να φύγω με μεγάλη προθυμία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν καθυστέρησα περιφερόμενος έξω από το σώμα μου».

Μας έχουν πει ακόμα ότι καλό είναι να χαλαρώνουμε και να πηγαίνουμε με τη ροή της μετάβασης, αντί να παλεύουμε και να φοβόμαστε:
«Πρέπει να καταλάβετε πως όταν φτάσει η στιγμή κάποιος να φύγει, δεν μπορεί να καθυστερήσει και πολύ τη διαδικασία και καλό είναι να είναι έτοιμος να δεχτεί τη δύναμη που τον έλκει χωρίς πόνο έξω από το σώμα του. Αυτή είναι η πιο όμορφη και ένδοξη ώρα. Βλέπω τόσο πολλούς να επιμηκύνουν τη ζωή τους αδικαιολόγητα. Αν δώσετε τα ηνία στον μεγάλο Δημιουργό, εκφράζοντας την ετοιμότητά σας, τότε η ζωή αποτραβιέται απαλά και τρυφερά και κλείνει το ντοσιέ της γήινης προσπάθειάς σας.
Δεν ήταν γραμμένο εξαρχής να υποφέρετε τη στιγμή του θανάτου...  Σας λέμε χαλαρώστε και αφήστε τη ζωή να κάνει μαζί σας αυτό που είναι να κάνει».

Όταν είμαστε έτοιμοι να κληθούμε Σπίτι, είναι ευκολώτερο να παραδοθούμε απλά στη διαδικασία αντί να χάνουμε ώρα και ενέργεια πολεμώντας την. Φυσικά, για το ‘εγώ’ η παράδοση είναι το χειρότερο πράγμα που του ζητείται να κάνει. Όταν κάποιος θέλει να παραμείνει ζωντανός επειδή φοβάται να πεθάνει, το να παραδοθεί στη διαδικασία είναι κάτι πολύ πιο εύκολο στα λόγια παρά στην πράξη.
Γιατί να παραδοθεί κανείς σε μια διαδικασία που νομίζει ότι θα εξαφανίσει την ύπαρξή του;
Γι’ αυτό το λόγο είναι ουσιώδες να καταλάβει την αληθινή φύση του θανάτου, καθώς και τα πεδία στα οποία θα μεταβεί, όταν το σώμα πάψει να ζει.

Ο Sigwart, ένας καλλιτέχνης που πέθανε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μας μιλάει για την όμορφη και ειρηνική μετάβαση που βίωσε:
«Ο θάνατός μου ήταν όμορφος. Τα πάντα ηρέμησαν. Άλλαξαν σε μια ήσυχη, ήρεμη θάλασσα μετά από μια λυσσαλέα καταιγίδα. Οι τελευταίες εμπειρίες μου ως άνθρωπος ήταν κομμάτι αυτής της καταιγίδας. Μετά ήρθαν τα απαλά νερά της απελευθέρωσης... Ήταν μια ευλογία το ότι ελευθερώθηκα χωρίς αρρώστια, χωρίς να λιώνω σε ένα κρεβάτι για χρόνια».

Θα προσέξατε πως πολλοί άνθρωποι που πέθαναν, αναφέρουν την βλακεία να προσπαθούν να επιμηκύνουν τη ζωή τους, όταν τα αιθερικά πεδία είναι τόσο απελευθερωτικά. Ο Sigwart αναφέρει ότι βίωσε μια ‘λυσσαλέα καταιγίδα’ τα τελευταία λεπτά της ζωής του στη γη, αλλά μετά, λούστηκε με αγνή, ηρεμιστική ευδαιμονία και ελευθερώθηκε από τα περιοριστικά δεσμά του σώματος.

Στο τελευταίο μας απόσπασμα, μια γυναίκα ονόματι Μπάρμπαρα μας λέει για την απέραντη ειρήνη που ένιωσε όταν πέθανε:
«Πέθανα και ένιωσα απέραντη ειρήνη. Καμμιά προσπάθεια πια να κρατάω τα δάκρυά μου, κανένα πλάνο γεμάτο αγωνία για τα παιδιά μου, ούτε είχα να αντιμετωπίσω την απογοήτευσή τους όταν έπαψα να παίζω το ρόλο μου στην οικογένεια. Όχι, η τράπουλα παίχτηκε όλη και ήμουν έξω από το παιχνίδι, και τόσο ευτυχισμένη. Αυτό το υπέροχο αίσθημα ότι είχα τελειώσει, άξιζε πολύ».

Η γνώση ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε στη Γη και ότι τελικά μπορείτε να αναπαυθείτε μετά που «όλη η τράπουλα παίχτηκε», είναι σπουδαίο πράγμα να το γνωρίζουν όσοι πρόσφατα αναχώρησαν. Μπορείτε άραγε να νιώσετε την απέραντη ειρήνη και ευδαιμονία που προέρχονται από τη γνώση ότι κάνατε αυτό που σας αναλογούσε και τώρα, απλά αναπαύεστε και απολαμβάνετε τον εαυτό σας;  

Μετά από αυτή τη ζωή, σχεδιάζω να απολαύσω αυτό που θα έρθει στη συνέχεια, γνωρίζοντας ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα για να βοηθήσω και να αφυπνίσω τους ανθρώπους. Υπάρχουν τόσα πολλά να μάθουμε σχετικά με την πνευματικότητα και τη μετά θάνατον ζωή, και αν μπορούσα να βοηθήσω στο να δαμάσουν οι άνθρωποι το φόβο του θανάτου, τότε θα έχω κάνει το έργο μου, σήμερα.

Γράφω αυτό το κείμενο με την ελπίδα να αγγίξει έστω και ένα άτομο με πνευματική επίγνωση, αλλά που ακόμα φοβάται το θάνατο. Συνήθιζα να σκέφτομαι ότι είχα πάψει να φοβάμαι, μέχρι που είδα ένα όνειρο, ή δυο σχετικά με αυτό, που επιβεβαίωσαν τη νευρικότητά μου για το θέμα, αλλά από όσα διαβάσαμε εδώ, ο θάνατος μοιάζει να είναι μια ειρηνική, χωρίς πόνο διαδικασία που μας επανεπιστρέφει στην πνευματική πραγματικότητα.

Είναι πάρα πολλοί εκείνοι που έχουν χαθεί στην υλιστική νοοτροπία και έχουν ξεχάσει την πραγματικότητα του πνεύματος. Την έχουν ξεχάσει ή δεν την γνωρίζουν καθόλου... ότι έχουμε έρθει και θα επιστρέψουμε στα ουράνια πεδία, εκεί όπου δεν έχουμε κανένα περιορισμό σε αυτό που είμαστε και κάνουμε.  

Έχουμε ξεχάσει τα πεδία πέραν της Γης, τα οποία δεν μπορούν να εξεταστούν ή ‘αποδειχθούν’ εύκολα από την επιστήμη της κάθε μέρας. Εντούτοις, πολλοί επιστήμονες και ερευνητές εργάζονται επιμελώς για να συγχωνεύσουν την κατανόηση που έχουμε για την επιστήμη και το πνεύμα, όμως, κάνοντάς το, βοηθούν τον κόσμο να καταλάβει την πραγματικότητα της ζωής μετά το θάνατο.

Αν ο καθένας μπορέσει να κατανοήσει αυτή την αλήθεια, ο φόβος για το θάνατο μπορεί να αντικατασταθεί με την κίνηση ‘να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε ενόσω είμαστε ακόμα εδώ’. Θα υπάρχουμε στον πλανήτη για ένα μικρό διάστημα μόνο, πριν αναχωρήσουμε για πιο πράσινα βοσκοτόπια, είτε η αναχώρησή μας προκληθεί από θάνατο είτε από εξέλιξη, και υπάρχει τόσο λίγος χρόνος να κάνουμε μεγαλειώδη πράγματα. 

Πώς νιώθετε με την ιδέα να κάνετε όσο το δυνατόν περισσότερα μπορείτε για την καλυτέρευση της ανθρωπότητας ενόσω βρίσκεστε ακόμα εδώ; Μπορείτε να κατανοήσετε ότι τελικά δεν κλείνουμε τα μάτια μας για τα καλά, αλλά μόνο τα μάτια του σώματός μας, ενώ αντίθετα ανοίγουν οι αιθερικές αισθήσεις μας όπως ποτέ πριν;

Προσωπικά, νιώθω ενθουσιασμό να προσφέρω όσα περισσότερο μπορώ από τον εαυτό μου για την πλανητική αφύπνιση και το χτίσιμο μιας νέας νοοτροπίας που θα βασίζεται στην ειρήνη και την αρμονία, και όταν η αποστολή αυτή εκτελεστεί, θα ψάξω με χαρά έναν άλλο τρόπο για να προσφέρω.

Πρόθεση αυτού του κειμένου είναι να επιβεβαιώσω την πραγματικότητα της ζωής μετά το θάνατο και της ύπαρξης των πνευματικών πεδίων πέραν της συνειδητής μας κατανόησης, και σας ενθαρρύνω να μην φοβάστε ή αποφεύγετε το θάνατο, αλλά να τον δείτε ως μια ειρηνική και αναπόφευκτη πλευρά της ζωής. Όπως έχουν πει μερικές από τις απενσαρκωμένες πηγές μας: «Χωρίς θάνατο, δεν μπορεί να υπάρξει ζωή».

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη





Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Ο Θάνατος είναι η Αρχή της Ζωής - μέρος 2/3







Μια προσπάθεια καλύτερης κατανόησης του φαινομένου του θανάτου, από τον Wes Annac (www.aquariusparadigm), ένα νεαρό άνδρα 20 μόλις χρόνων!
 
Ας χρησιμοποιήσουμε την τεράστια ευκαιρία που μας δίνεται για να υπηρετήσουμε τους άλλους για όσο διάστημα βρισκόμαστε εδώ και αντί να φοβόμαστε το θάνατο, ας κατανοήσουμε ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια απλή μετάβαση. Ας απολαύσουμε τη ζωή μας στο γήινο πεδίο όσο μπορούμε περισσότερο και ας θυμόμαστε πάντα ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ.



Αν έχετε τη γνώση ότι ο θάνατος δεν είναι παρά μια «νέα γέννηση» όπως προτείνεται εδώ, ένα μεγάλο βάρος θα φύγει από τους ώμους σας. Προσπαθήστε να κατανοήσετε την ιδέα ότι η ζωή είναι αιώνια, ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε και να εξελισσόμαστε για πάντα. Το πνεύμα δεν έχει πέρας, και το μέρος στο οποίο πηγαίνουμε όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε, είναι ωραιότερο απ’ όσο γνωρίζουμε.

Ο καρδινάλιος Robert Hugh Benson μας μιλάει για τον άδικο και παράλογο φόβο που έχουμε για το θάνατο:
«Έχουμε δει τη σκιά του θανάτου και του τάφου, τους δυο αυτούς δράκους που φοβίζουν τόσο πολλές καλές ψυχές, γεμίζοντας τες με ένα φόβο εντελώς και απολύτως αδικαιολόγητο. Ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε την πρόθεση να περάσει από την επίγεια ζωή του με αυτή την τερατώδη σκοτεινή σκιά να κρέμεται από πάνω του για πάντα. Είναι αφύσικο και ολότελα κακό. Ο φόβος αυτός τέθηκε από τους ανθρώπους της γης σε κάποια πολύ μακρινή περίοδο της ιστορίας σας και συνεχίστηκε έτσι για το σύνολο των κατοίκων της γης και αναπαράγεται σε κάθε γενιά».

Ο φόβος αυτός βάζει ένα μεγάλο βάρος πάνω μας που είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσουμε και όπως αναφέρει παρακάτω ο Benson, οι άνθρωποι που ζούνε στην άλλη πλευρά νιώθουν μεγάλη ικανοποίηση όταν μπορούν να μας μεταφέρουν γνώσεις για τη ζωή πέρα από το θάνατο:
«Είναι φυσικό, δοθείσης της ευκαιρίας, να θέλουμε να επισκεφτούμε τη γη για να σας φέρουμε λίγο από το φως της γνώσης και να διαλύσουμε τους φόβους σας γύρω από το θάνατο του φυσικού σώματος που στοιχειώνει τόσους ανθρώπους, και στη θέση αυτών των φόβων να σας δώσουμε κάποιες πληροφορίες για τους θαυμάσιους τόπους του πνευματικού κόσμου, εδώ όπου ζούμε τώρα και όπου κι εσείς θα έρθετε κάποια μέρα να μας συναντήσετε.
Στη θέση του φόβους ενός υποθετικού ‘υπερπέραν’ θα προσπαθήσουμε να σας δείξουμε κάτι από την λαμπρή προοπτική που βρίσκεται μπροστά σας, όταν η ευτυχισμένη στιγμή φτάσει και αναλάβετε την πραγματική και αδιαμφισβήτητη κληρονομιά σας στον κόσμο των πνευμάτων».

Λόγω του βαθμού του φόβου τον οποίο κάποιοι άνθρωποι είχαν πριν ανακαλύψουν τα βασίλεια του υπερπέραν αφότου πέθαναν, θέλουν τώρα να μας ενημερώσουν ότι δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε και ότι η άλλη πλευρά ξεχειλίζει από συνειδητότητα ​​και δραστηριότητα. Πόσο ανοικτοί ή δεκτικοί είμαστε σ’ αυτό το μήνυμα εξαρτάται από εμάς, αλλά εκείνοι παίζουν σημαντικό ρόλο στη διάδοση της αλήθειας.

Μια ψυχή που μιλάει μέσω της Betty Bethards λέει ότι η εμπειρία του θανάτου μοιάζει πολύ με όταν πάμε ήρεμα για ύπνο:
«Ο θάνατος είναι αλλαγή στο βαθμό της δόνησης. Όπως όταν πηγαίνετε για ύπνο το βράδυ και η συνειδητότητά σας εγκαταλείπει το φυσικό σώμα, βιώνετε το ίδιο και κατά το θάνατο».

Φυσικά, ο θάνατος είναι μια πιο μόνιμη κατάσταση απ’ ό,τι ο ύπνος. Αυτό που λέγεται εδώ, είναι ότι ο θάνατος είναι τόσο ειρηνικός όσο και το να πας για ύπνο, και ότι η συνειδητότητά μας αφήνει παροδικά τα σώματά μας κάθε νύχτα κατά τον ίδιο τρόπο που θα τα αφήσει όταν πεθάνουμε.
Όταν το σώμα πεθαίνει, νιώθουμε να πλέουμε έξω από αυτό και διακρίνουμε συνειδητά τα πνευματικά πεδία.
 Μας έχουν πει ότι μετά αποβάλλουμε με τη θέλησή μας το σώμα μας (αλλά όχι την προσωπικότητά μας), όταν έχουμε τελειώσει εδώ, επειδή από ανώτερη οπτική το ανθρώπινο σώμα θεωρείται εμπόδιο:
«Η προσωπικότητά σας, η μνήμη σας, οτιδήποτε θεωρείται ότι είστε εσείς, θα αναχωρήσει με αυτή την ενέργεια (του θανάτου), επειδή είστε ενέργεια.
Όταν το έργο σας ολοκληρωθεί στη γη δεν υπάρχει καμία ανάγκη να μείνετε στο φυσικό όχημα που χρησιμοποιούσατε στο γήινο πεδίο. Το σώμα είναι σαν το χώμα και θα επιστρέψει στο χώμα. Η δύναμη της ενέργειας του αιθερικού σώματος που ζει μέσα στο φυσικό σας όχημα δημιουργεί το ον. Κατά το θάνατο το ον φεύγει κι εσείς δεν ενδιαφέρεστε καθόλου γι’ αυτό το όχημα, που είναι εμπόδιο, κάτι σαν φυλακή».

Δεν πιστεύω ότι η πρόθεση της παραπάνω αναφοράς έγινε για να περιφρονούμε το φυσικό μας όχημα ή την πυκνή πραγματικότητα γύρω μας, αλλά για να θεωρούν οι άνθρωποι που πεθαίνουν, ότι το σώμα που αποβάλλουν είναι σαν ένα ρούχο που βγάζουν από πάνω τους.
Είτε το αποδεχόμαστε αυτό είτε όχι, είμαστε πνευματικά όντα που έχουμε μιαν εμπειρία ως άνθρωποι. Το αιθερικό σώμα, προφυλαγμένο μέσα στο φυσικό όχημα, απλά φεύγει όταν είναι έτοιμο ή όταν δεν χρειάζεται πλέον το όχημα.  
 Είναι μια απλή αλλά δυναμική αλλαγή και αν την επιλέξουμε, μπορούμε να υποστούμε την επίφοβη διαδικασία της γέννησης και να επιστρέψουμε πάλι πίσω σε αυτήν εδώ την πραγματικότητα για να αναπτυχθούμε και να υπηρετήσουμε τους άλλους. Πολλοί πιστεύουν ότι ενσαρκωνόμαστε συνεχώς έως ότου φτάσουμε σε μια λιγότερο πυκνή κατάσταση συνειδητότητας και ο αριθμός των ζωών που βιώνουμε είναι επιλογή μας.

Μέχρι τώρα έχουμε εξερευνήσει μερικούς λόγους για να μη φοβόμαστε το θάνατο από την οπτική των ανθρώπων που τον έχουν βιώσει. Μάθαμε λίγα πράγματα για τη μετάβαση και τα πεδία του υπερπέραν, και τώρα, θα ήθελα να ρίξουμε μια ματιά στην ευδαιμονική κατάσταση του ίδιου του θανάτου.
Αυτή η ιδέα μπορεί να ηχεί παράξενα στ’ αυτιά σας, αλλά προφανώς είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που μας έκανε να πιστεύουμε ο φόβος μας. 

Η Winifred Combe Tenants μας μιλάει για το βαρύ φορτίο που βάζει ο φόβος επάνω μας, συγκριτικά με την ειρηνική φύση των πνευματικών πεδίων:
«Μου έρχεται από τη γη μια τόσο έντονη αίσθηση πίεσης, ανησυχίας, άχγους, φόβου θανάτου και όλων όσων προέρχονται από μη-πίστη. Αν μπορούσατε να αντιληφθείτε τη δόξα, έστω και ένα μικρούλι κομμάτι από την ειρήνη αυτής της ζωής που τώρα ζω!»

Αν κατανοήσουμε ότι το μέρος στο οποίο περνάμε μετά το θάνατο είναι ειρηνικό και χαρούμενο, αυτό θα αφαιρέσει ένα τεράστιο βάρος φόβου από τους ώμους μας, αλλά εμείς και μόνο εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κάνουμε αυτή την επιλογή – να μη φοβόμαστε το θάνατο και να χαιρόμαστε τη ζωή που ζούμε.
Η φυσική ζωή γίνεται πολύ καλύτερη σαν καταλάβουμε πως δεν έχει τέλος. Μπορεί να μην βιώνουμε τη ζωή κατά τον ίδιο τρόπο που κάνουμε όταν πεθαίνουμε, αλλά από όσα μας έχουν πει μέχρι τώρα, τα πεδία στα οποία εισερχόμαστε είναι πολύ πιο ευχάριστα, ούτως ή άλλως. 
Η αντίληψη ότι η συνειδητότητα συνεχίζει και μετά που το σώμα σταματά να ζει είναι απίστευτα απελευθερωτική, φαντάζομαι, για τους ανθρώπους που μια ζωή ζουν με το φόβο του θανάτου. Φαντάζεστε να ανακαλύπτει κάποιος αυτή την αλήθεια και αμέσως μετά να εισέρχεται στα αιθερικά πεδία;

Ο σερ Alvary Gascoigne μας λέει για το ειρηνικό του πέρασμα, κατά τη διάρκεια του οποίου η ήδη νεκρή μητέρα του ήταν παρούσα:
«Κοιμήθηκα καλά την τελευταία νύχτα μου στη γη και, όταν εσείς οι δυο ήρθατε να με δείτε, βρισκόμουν σε μια κατάσταση πολύ όμοια με ευχάριστη χαλάρωση. Κάθε τμήμα μου έμοιαζε να κλείνει απαλά, και όταν πατήθηκε και το τελευταίο κουμπί, βρέθηκα να πλέω πάνω από το σώμα μου. Κινήθηκα ενστικτωδώς προς το παράθυρο.
Η μητέρα ήταν εκεί, αλλά δεν μπορούσα να τη δω. Είπε ότι οι πρώτες λέξεις μου ήταν: ‘Ευχαριστώ Θεέ, έλαβε τέλος – ποτέ δεν πίστευα ότι θα επιβίωνα’ οπότε και ξέσπασε σε γέλια ... αυτός ήταν και ο πρώτος αιθερικός ήχος που άκουσα... Αλλά σε λίγα λεπτά μπορούσα να νιώθω τα χέρια της γύρω μου και αναγνώρισα τη φωνή της».

Έχω διαβάσει πως τη στιγμή του θανάτου μας, τα μέλη της οικογένειάς μας που έχουν ήδη πεθάνει, ακόμα και πνευματικοί οδηγοί βρίσκονται εκεί να μας καλωσορίσουν στα αιθερικά πεδία. Αν ήταν να πεθάνεις, και γνώριζες ότι κάποιος φίλος ή μέλος της οικογένειας ήταν ήδη εκεί, δεν θα ήθελες να είναι κοντά σου τη στιγμή της δικής σου μετάβασης;
Ειδικά για τα άτομα που αληθινά φοβούνται το θάνατο, φαντάζομαι πως είναι παρηγορητικό να έρθουν οι φίλοι και οι συγγενείς τους κοντά τους όταν πεθάνουν. Το να δούνε τα πρόσωπά τους και να ακούσουν τις φωνές τους ξανά, πιθανόν να τους κάνει να νιώσουν καλύτερα απ’ ό,τι η ίδια η γαλήνια διαδικασία του θανάτου τους.  
Προσωπικά, ανυπομονώ να δω κάποια άτομα όταν πεθάνω και είμαι σίγουρος ότι η λίστα θα μεγαλώνει καθώς ο καιρός περνάει και όλο και περισσότεροι συγγενείς μου κάνουν τη μετάβαση.

Το τρίτο μέρος θα δημοσιευθεί αύριο.

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη


Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Ο Θάνατος είναι η Aρχή της Ζωής - μέρος 1/3


Ένα κείμενο καλύτερης κατανόησης του φαινομένου του θανάτου γραμμένο από τον Wes Annac (www.aquariusparadigm.com) ένα νεαρό άνδρα 20 μόλις ετών!

Δεν είναι μυστικό ότι οι άνθρωποι φοβούνται και παρεξηγούν το θάνατο. Οι περισσότεροι υποθέτουν ότι σταματάμε να υπάρχουμε και εισερχόμαστε σε έναν αιώνιο ύπνο και αυτή η ιδέα της μη-ύπαρξης οδήγησε πολλούς στο να τρέμουν να πεθάνουν.

Οι περισσότεροι αναζητητές του πνεύματος πιθανόν να έχουν κατανοήσει τώρα, ότι ο θάνατος δεν είναι τόσο κακοποιός όσο μερικοί άνθρωποι πιστεύουν, αλλά ακόμα κι έτσι, η ιδέα ενός σώματος που πεθαίνει και του πνεύματος που αναχωρεί για πιο πράσινα βοσκοτόπια, μπορεί να είναι κάπως άβολη. Υποθέτω ότι βαθιά μέσα τους, ακόμα και κάποιοι πνευματικοί αναζητητές, φοβούνται το θάνατο, παρόλο που μπορεί να έχουν αντιληφθεί ότι δεν είναι το τέλος.

Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους είναι ότι ο θάνατος μπορεί να είναι επώδυνος, αλλά θα δούμε ότι το υλικό που έχουμε στην κατοχή μας δείχνει μια διαφορετική άποψη.
Είναι προφανές ότι η διαδικασία του θανάτου μπορεί να γίνει εκστατική και να συνεπάγεται ανύψωση του χαμηλού δονητικού βάρους που μας κρατάει κάτω. Ο θάνατος δεν συνεπάγεται το τέλος αυτής της όμορφης ζωής που βιώνουμε, αλλά αντίθετα, μας βοηθάει να καταλάβουμε την πυκνότητα αυτής της πραγματικότητας και ανοίγει εμπρός μας ένα ξεχείλισμα έγχρωμων και εθερικών τοπίων.

Ανάλογα με τα προσωπικά μονοπάτια του καθενός μας, περνάμε σε ουράνια πεδία, όταν αναχωρούμε από τη γη. Το υλικό που μας έχει δοθεί από την «άλλη πλευρά» του πέπλου για τη μετά θάνατον ζωή αναφέρει, ότι τα πεδία για τα οποία αναχωρούμε είναι ευδαιμονικά, δημιουργικά και πολύ ανώτερης διάστασης συγκρινόμενα με αυτήν εδώ.

Άνθρωποι που είχαν μιαν εμπειρία θανάτου και μπόρεσαν να ρίξουν μια ματιά στην άλλη πλευρά, όπως ο Δρ. Έμπεν Αλεξάντερ, επιστρέφοντας μας είπαν για όλα τα υπέροχα πράγματα που θα βιώσουμε όταν φύγουμε (ή εξελιχθούμε) από αυτή την τριτο-διάστατη Γη.
Σας προτρέπω να διαβάσετε βιβλία όπως αυτό του Δρ. Αλεξάντερ, Proof of Heaven, ή άλλων ανθρώπων που είχαν παρόμοιες εμπειρίες, για μια ματιά στην άλλη πλευρά, όταν θα περάσετε απέναντι.

Θα ήθελα να εξετάσω τα πνευματικά πεδία και την ευδαιμονία του θανάτου από την πλευρά εκείνων που πέρασαν απέναντι. Παρόμοια με τα βιβλία που γράφτηκαν από ανθρώπους που έρριξαν μια ματιά στην άλλη πλευρά και γύρισαν, έχουν γραφτεί βιβλία για το υπερπέραν από ανθρώπους που διαμένουν μόνιμα εκεί και μετέδωσαν τις πληροφορίες μέσω channeling.

Όπως συμβαίνει παντού, σας προτρέπω να χρησιμοποιείτε την ικανότητα της διάκρισης, αν το υλικό της επικοινωνίας δεν συνηχεί με την καρδιά σας.
Πιστεύω ότι το υλικό που προσφέρεται εδώ, θα βοηθήσει πολύ τον οποιονδήποτε θελήσει να καταλάβει με τι μοιάζει ο θάνατος. Μπορείτε να πιστέψετε ή να απορρίψετε οτιδήποτε θελήσετε, αλλά και πάλι θεωρώ ότι το υλικό που έχει δοθεί είναι εκπληκτικό.

Ο Gordon Burdick μέσω της Grace Rosher μας λέει ότι οι πεθαμένοι είναι πιο ζωντανοί τώρα από ό,τι όταν ζούσαν:
«Ο θάνατος, όπως τον αποκαλείτε, δεν είναι παρά μια νέα γέννηση... είμαστε πιο ζωντανοί από ποτέ πριν».

Αντί μιας άνευ τέλους μαυρίλας, ο θάνατος προσφέρει μιαν ευρύτερη εμπειρία ζωής. Έχω την αίσθηση ότι πολλά από τα πράγματα που απολαμβάνουμε στη ζωή μας, εντείνονται στα αιθερικά πεδία, και η αρμονία και η ευδαιμονία αντικαθιστούν την οργή και τη βαρυθυμία. Φυσικά, τα αιθερικά πεδία είναι διαφορετικά για τον καθένα, αλλά εδώ σας δίνω έναν γενικό οδηγό. 

Η γιαγιά της Grace Rosher μας λέει ότι πέρα από την αποβολή του σώματός μας, στην πράξη δεν «πεθαίνουμε», όταν περνάμε απέναντι. Επίσης, μοιράζεται μαζί της την επιθυμία της να είχε κατανοήσει νωρίτερα στη γήινη ζωή της την ευγένεια του θανάτου αντί του φόβου που ένιωθε γι’ αυτόν:
«Δεν πεθαίνουμε και δεν υπάρχει τίποτε να φοβάσαι όταν έρχεται η αλλαγή. Αν είχα μάθει όσα γνωρίζω τώρα, δεν θα είχα κανένα φόβο».

Χάνουμε πολύτιμο χρόνο φοβούμενοι ή προσπαθώντας να αποφύγουμε το θάνατο, ενώ η ζωή συνεχίζεται χωρίς τέλος, όπως κάνει πάντα. Αν αγκαλιάσουμε την ιδέα ότι η συνειδητότητά μας είναι αιώνια και η ζωή συνεχίζεται παντοτινά, πρώτον δεν θα νιώθουμε φόβο και δεύτερον θα βρεθούμε μετά το θάνατο σε ένα πολύ πιο όμορφο μέρος.

Ο Mike Swain μας λέει ότι η γέννηση είναι μια πολύ πιο επικίνδυνη και επίπονη διαδικασία για το πνεύμα:
«Πιστέψτε με... είναι δέκα φορές πιο επικίνδυνο και δυσάρεστο να γεννηθεί μια ψυχή στον κόσμο από ό,τι να τον αφήσει! Η γέννηση πονάει, εμπεριέχει κίνδυνο και κανένας μας δεν την σκέφτεται με ευχαρίστηση. Κι όμως, όλοι εσείς, κάτοικοι της γης, φοβάστε το θάνατο».

Είναι ενδιαφέρον και μας προκαλεί κατάπληξη το να σκεφτόμαστε τη γέννηση ως κάτι πιο επικίνδυνο από το θάνατο. Με τη μεγάλη σημασία που έχουμε δώσει στο θάνατο – ακούσια, αποφεύγοντας να μιλάμε γι’ αυτόν ή τρέμοντας στην ιδέα του – δεν βλέπουμε ότι είναι μια πολύ πιο εύκολη διαδικασία από αυτήν της εισόδου σε τούτο τον κόσμο. 
Αυτό όμως έχει νόημα μόνον όταν κατανοήσουμε ότι ο κόσμος μας είναι πολύ πιο πυκνός και βαρύς από τα πνευματικά πεδία στα οποία ζούνε οι ψυχές. Και φαντάζομαι ότι, μπαίνοντας σ’ αυτή την πυκνή ενέργεια με τη γέννησή μας, είναι φυσικό να νιώθουμε πιο δυσάρεστα, ενώ αντίθετα, νιώθουμε πιο άνετα πεθαίνοντας, εφόσον την αποβάλλουμε.

Η Mary Bosworth μέσω της Charlotte Dresser μας λέει ότι ο θάνατος ποτέ δεν αναστέλλει τη συνειδητότητα και ανάπτυξη του αιώνιου πνεύματος:
«Ποτέ μη φοβάστε το θάνατο. Είναι απλά ο τελικός ύπνος του θνητού νου και δεν έχει καμία δύναμη στο πνεύμα που διευρύνεται και γίνεται λαμπρότερο και πιο αποτελεσματικό από τη στιγμή του χωρισμού μέχρι τη στιγμή που θα γίνει ολότελα καλλιεργημένο και εξισορροπημένο. Εγώ το γνώρισα αυτό, επειδή μόλις κοιμήθηκε ο θνητός νους μου, ανακάλυψα ότι ήμουν πιο ζωντανή και ξύπνια από ποτέ». 

Μόλις πεθάνουμε, συνεχίζουμε την ανάπτυξη και εξέλιξή μας. Έχει ειπωθεί ότι η πρόοδος και ανάπτυξη της ψυχής γίνεται ταχύτερα στο γήινο πεδίο ένεκα της ακραίας φύσης που επικρατεί εδώ σε σύγκριση με τα πνευματικά πεδία, όπου συνεχίζουμε να αναπτυσσόμαστε με πιο ήπιο τρόπο.
Ωθούμαστε σε νέα ύψη στα πνευματικά πεδία, αλλά με πιο σταθερό τρόπο, αν επιλέξουμε να μείνουμε εκεί μετά το πέρασμα, αλλά πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να έρθουν πίσω για λόγους που σχετίζονται με την ταχεία ανάπτυξη της ψυχής και την επιθυμία τους να βοηθήσουν τους άλλους στην αφύπνισή τους.

Η Mary Bosworth μας συμβουλεύει να μην ανησυχούμε για το θάνατο ή αυτό που βρίσκεται πέρα ​​από αυτόν, και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας, ενόσω είμαστε εδώ:
«Μην έχετε καμία σκέψη, ούτε αγωνία για τη μέλλουσα ζωή. Μην έχετε κανένα φόβο θανάτου, που είναι απλά μια έλευση, μια αναγέννηση σε αυτή τη ζωή. Κάντε ό,τι μπορείτε για να βοηθήσετε τους άλλους να κατανοήσουν την αθανασία της ανθρώπινης ψυχής, και ζήστε με την ευχάριστη ικανοποίηση και την εμπιστοσύνη της  μελλοντικής ζωής σας».

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τη Mary.
                                                                               
                                                                             ***
Το δεύτερο μέρος θα δημοσιευθεί αύριο.
Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Ζούμε σε "περισσότερες διαστάσεις"


Πόσο κοντά βρισκόμαστε στη διατύπωση μιας ενιαίας θεωρίας για όλες τις δυνάμεις που διέπουν τον κόσμο γύρω μας; Πώς γίνεται η ολική ενέργεια στο σύμπαν να είναι μηδέν και η ζωή να συνεχίζεται κανονικά; Πόσα σύμπαντα υπάρχουν; 
Απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δίνει ο διακεκριμένος καθηγητής Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, Δημήτρης Νανόπουλος, με αφορμή την εγκατάστασή του ως αντιπροέδρου της Ακαδημίας Αθηνών, που έγινε την Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014.
«Παλιά νομίζαμε ότι η Γη είναι το κέντρο του κόσμου. Και δεν είναι. Οτι το ηλιακό σύστημα είναι το μόνο. Και δεν είναι. Μέχρι το 1925 πιστεύαμε ότι ο γαλαξίας μας ήταν το σύμπαν. Οχι μόνο δεν είναι, αλλά υπάρχουν 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες με εκατό δισεκατομμύρια άστρα ο κάθε γαλαξίας. Ακούστε τώρα το νούμερο που θα σας πω: Εχουμε καταλήξει ότι υπάρχουν, δυνητικά, 10 εις την 500στή είδη συμπάντων. Αυτό σημαίνει, ότι κάποια από αυτά μπορεί και να μην συμβούν, αλλά και ότι πολλά μπορεί να υπάρξουν πολλές φορές», τόνισε ο καθηγητής στο ΑΠΕ- ΜΠΕ, αναφερόμενος στα δεδομένα, που σταδιακά αποδεικνύονται και πειραματικά. Οπως έγινε με το περίφημο πρόγραμμα του CERN, το οποίο απέδειξε την ύπαρξη του σωματιδίου του Χιγκς, διαδικασία που δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς τη συμβολή του κ. Νανόπουλου και της ομάδας του.
«Οι στιγμές αυτές κατά τις οποίες η ομάδα μου κι εγώ ανακαλύπταμε κάτι καινούργιο, ήταν για μένα οι σημαντικότερες... Δεν μπορώ να πω ότι δεν συγκινήθηκα όταν ο Πίτερ Χιγκς, στην ομιλία του κατά την απονομή του Νόμπελ, αφού ανέφερε όλη την ιστορία για το σωματίδιο μέχρι το 1966, στο τέλος μίλησε και για τη δική μας ερευνητική ομάδα», συμπλήρωσε.
Που βρίσκεται τώρα η έρευνα;
Τώρα, η έρευνα βρίσκεται σε άλλη φάση, καθώς ο επιταχυντής του CERN έχει κλείσει για συντήρηση και θα ξεκινήσει πάλι αρχές του 2015. Ο ίδιος εξηγεί τον λόγο που τον περιμένει με μεγάλη αγωνία: «Η ανακάλυψη του σωματιδίου του Χιγκς είναι το τέλος μιας μεγάλης ιστορίας, αλλά και η αρχή μιας ακόμα μεγαλύτερης. Θα πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει και μια άλλη ομάδα σωματιδίων, τα λεγόμενα υπερσυμμετρικά, τα οποία θα είναι πολλά, μπορεί και της τάξεως του 100. Δηλαδή, σχεδόν ό,τι σωματίδιο βρίσκεται αυτήν τη στιγμή στη φύση, θα υπάρχει κατά κάποιον τρόπο και το ''ξαδελφάκι'' του, με άλλη μάζα. Δεν πρόκειται για καινούργια πράγματα, όμως παίρνουν πολύ μεγαλύτερη σημασία μετά την πειραματική ανακάλυψη του σωματιδίου του Χιγκς, καθώς επαληθεύεται σταδιακά το όνειρο της μεγάλης ενοποίησης. Οτι δηλαδή όλες οι δυνάμεις είναι μία, ότι υπάρχει μια βασική θεωρία, με την οποία μπορούμε να καταλάβουμε τον κόσμο, από την απαρχή του έως τώρα, στηριγμένοι μόνο σε πειραματικά δεδομένα της φυσικής», τονίζει ο κ. Νανόπουλος, αναφερόμενος στα δεδομένα που εμπλουτίστηκαν με το περίφημο πείραμα στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Ευρώπης CERN, στο οποίο συμμετείχε ως εθνικός εκπρόσωπος της Ελλάδας.
Όμως, τι σημαίνουν όλα αυτά για τις ζωές των απλών ανθρώπων
«Νομίζω ότι θα πρέπει να τους ελευθερώσει από πολλά υπαρξιακά ερωτήματα, όπως ''γιατί είμαστε εδώ'' και ''πώς προήλθαμε''. Γνωρίζουμε πειραματικά ότι η ολική ενέργεια στο σύμπαν είναι μηδέν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να δημιουργηθούν ζωή και φαινόμενα. Είναι ένα μηδέν δυναμικό. Και επειδή ξέρουμε ότι ισχύει η αρχή της διατήρησης της ενέργειας, το συμπέρασμα της παγκόσμιας κοσμολογίας, ότι το σύμπαν είναι μια διακύμανση του τίποτα, είναι σωστό. Οπως έλεγε και ο Καζαντζάκης, στο τίποτα ξεκινάμε και στο τίποτα φτάνουμε, κι αυτό το λέμε ζωή. Καμιά φορά σκέφτομαι, αυτοί οι άνθρωποι με τη δική τους προσέγγιση είχαν αναπτύξει τη σωστή φιλοσοφία, από άλλον δρόμο. Αυτό είναι και το μεγαλείο του ανθρώπινου μυαλού. Κι ερχόμαστε τώρα εμείς σαν το λαγό με τη χελώνα, αυτοί είναι οι λαγοί κι εμείς η χελώνα, σιγά- σιγά και τα στερεώνουμε και λέμε ότι αυτή η φιλοσοφική σχολή έχει δίκιο. Δεν νομίζω λοιπόν ότι όλα αυτά μπορούν να αφήσουν τον άνθρωπο ανεπηρέαστο», επισημαίνει. Εξάλλου, υπάρχουν πάντα και τα πρακτικά –τεχνολογικά- οφέλη από τέτοιες ανακαλύψεις, όπως έγινε με το Διαδίκτυο. Γιατί είναι γνωστό ότι χάρη στο πείραμα του CERN και στην εξυπηρέτηση των αναγκών επικοινωνίας των επιστημόνων που δούλευαν στο εν λόγω πρόγραμμα, υπάρχει σήμερα το λογισμικό εργαλείο του World Wide Web (www), που επιτρέπει τη σύνδεση των χρηστών του Ίντερνετ.
«Τα τελευταία χρόνια και μέσα από πειραματικά δεδομένα καταλήξαμε ότι γίνονται πολλές τέτοιες διακυμάνσεις και υπάρχουν πάρα πολλά σύμπαντα, αυτό που λέμε πολύ-σύμπαν. Σύμφωνα δε και με τη θεωρία των υπερχορδών, η απλή αυτοσυνέπεια μας λέει ότι πρέπει να ζούμε σε περισσότερες από τέσσερις διαστάσεις και συγκεκριμένα σε 10. Κάποιος όμως θα πει, μα εγώ βλέπω ότι ζούμε σε τέσσερις, κι αν αφήσουμε έξω τον χρόνο, σε τρεις διαστάσεις. Τι γίνεται; Οι άλλες έξι «διπλώνονται» σε κάθε σημείο, είναι πάρα πολύ μικρές και δεν μπορούμε να τις δούμε. Ο τρόπος που γίνεται αυτό το «δίπλωμα», μας καθορίζει και τους φυσικούς νόμους που λειτουργούν σε αυτό το σύμπαν. Αρα το σύμπαν, γεννιέται μαζί με τους φυσικούς νόμους του. Κάθε ένα από αυτά τα σύμπαντα έχει διαφορετικούς φυσικούς νόμους, γιατί αντιστοιχούν στον τρόπο που «διπλώνονται» οι έξτρα διαστάσεις. Έχουμε δηλαδή φτάσει τα τελευταία χρόνια να απαντούμε σε απίστευτα βαθιά ερωτήματα. Βέβαια δεν λέω ότι όλα αυτά είναι αποδεδειγμένα με την πειραματική έννοια, αλλά βλέπουμε όλο αυτό το σύμπλεγμα να ενώνεται με έναν πολύ ωραίο τρόπο. Μια πολύ καλή, κατανοητή και εμπεριστατωμένη ανάλυση για όλα αυτά βρίσκονται στο τελευταίο βιβλίο του Στίβεν Χόκινγκ το "Μεγάλο Σχέδιο"», δηλώνει ο ακαδημαϊκός, που δεν τον απασχολεί μόνον το τι γίνεται στα μακρινά πολύ-σύμπαντα, αλλά και στη μικρή και ταλαιπωρημένη από την κρίση Ελλάδα.
Δεν μπορώ να κοιτάξω έναν νέο στα μάτια και να του πω να μείνει στην Ελλάδα
«Ακόμα ξυπνάω και δεν το πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει φτάσει σε αυτό το σημείο. Για να βγούμε από το τούνελ, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να γίνει ανάπτυξη και να έρθουν επενδύσεις. Αλλά όχι με την μπότα πάνω στον τράχηλο, όπως μας έχουν. Η μόνη λύση, νομίζω, είναι να μας αφήσουν λίγο ελεύθερους, και δεν μιλώ για "κουρέματα" και τέτοια, αλλά για επιμήκυνση, "πάγωμα", πείτε το όπως θέλετε, ώστε να μην έχουμε συνέχεια από πάνω μας αυτή την μπότα. Ο κόσμος πολύ έχει αντέξει, δεν νομίζω ότι μπορεί να αντέξει παραπάνω», σημειώνει.
Όσο για τους νέους που φεύγουν λόγω κρίσης στο εξωτερικό, θεωρεί ότι καλά κάνουν. Έχει εξάλλου και τη δική του εμπειρία να καταθέσει, όταν έφυγε από την Ελλάδα το 1971 για να συνεχίσει τις σπουδές του. «Δεν μπορώ να κοιτάξω ένα παιδί στα μάτια και να του πω μείνε. Ξέρω ότι θα ενοχληθούν πολλοί γονείς με αυτό που λέω, αλλά πιστεύω ότι κάθε παιδί που έχει τη δυνατότητα και τη φλόγα μέσα του πρέπει να φύγει. Γιατί, όπως λέω συνέχεια, Ελλάδα δεν είναι μόνον ο γεωγραφικός χώρος. Είναι παντού. Όταν ξέρουν ότι κάποιος είναι καλός επιστήμονας, λένε Έλληνας είναι. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να βοηθήσεις τη χώρα σου. Γιατί λοιπόν να καταστραφεί μια γενιά;», αναρωτιέται.

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Επίσκεψη στην "άλλη πλευρά"





Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα προσωπικό μου βίωμα που συνέβη πριν από 20 χρόνια περίπου, αλλά είναι τόσο ζωντανό στη μνήμη μου, σα να συνέβη πριν από μόλις 10 λεπτά!

Ο αγαπημένος μου πατέρας 'έφυγε' στις 18/6/1993 σε ηλικία 54 ετών. Τόσο νέος και τόσο ζωντανός, αλλά δυστυχώς ο καρκίνος είχε διαλύσει το σώμα του... 
Τότε ήμουνα 27 και το γεγονός ότι θα τον έχανα με είχε καταρρακώσει. Καθώς βρισκόμουν δίπλα του, πριν από την τελευταία του ανάσα του είπα, "κοιμήσου τώρα, μπαμπά, και σαν φύγεις, να θυμάσαι να έρθεις να με επισκεφθείς, δεν θα φοβηθώ". Μετά από 5 λεπτά είχε 'φύγει'. Μου έδωσε αμέσως σημεία ότι βρισκόταν ακόμα τριγύρω, αλλά όχι επίσκεψη... μήνες πέρασαν με ακόμα περισσότερα σημεία, αλλά τίποτε άλλο. 

Γύρω στους 6 μήνες μετέπειτα δεν είχα δεχτεί ακόμα καμμία επίσκεψη, αλλά η ελπίδα δεν με εγκατέλειπε. Μια νύχτα, όπως κάθε άλλη νύχτα, πήγα στο κρεβάτι να κοιμηθώ. Ήταν τη στιγμή που με έπαιρνε ο ύπνος που συνέβη... Ένιωσα δυο άτομα, ένα στην κάθε πλευρά μου να μου πιάνουν τα χέρια από τους καρπούς, δεν μπορούσα να τους δω, το μόνο που διέκρινα ήταν μια πολύ φωτεινή ομίχλη που δεν ενοχλούσε τα μάτια μου. 

Ήξερα ότι πετούσα αργά μέσα  στην ομίχλη και παρόλο που ένιωθα να μου κρατάνε τους καρπούς δεν μπορούσα να δω τα μπράτσα μου, ομως ένιωθα τα δυο άτομα δίπλα μου που με κρατούσαν. Το επόμενο που ένιωσα ήταν ότι βρέθηκα γονατισμένη σε ένα πάτωμα και όταν σήκωσα τα μάτια μου, ο μπαμπάς μου βρισκόταν καθισμένος δίπλα μου. Έδειχνε τόσο υγιής που αυτό ήταν και το πρώτο σχόλιο που του έκανα. Πρόσεξα μια νεαρή γυναίκα να στέκεται όρθια δίπλα του. Μου έμοιαζε αλλά γνώριζα ότι δεν ήμουν εγώ.

Ο μπαμπάς κι εγώ κουβεντιάσαμε για λίγο, δεν θυμάμαι για ποια πράγματα, μετά η νεαρή γυναίκα είπε "πρέπει να φύγεις τώρα, έχει να κάνει τη θεραπεία του". Απάντησα, "δεν έχει ανάγκη θεραπείας, είναι πολύ καλά", αλλά εκείνη είπε "λυπάμαι, πρέπει να πηγαίνεις". Τους παρατηρούσα να φεύγουν από το δωμάτιο μέσα από μια μισάνοιχτη πόρτα στα δεξιά μου και σκέφτηκα να πάω προς τα εκεί και να κοιτάξω, να δω τι μπορεί να υπήρχε πίσω από την πόρτα. 
 
Καθώς ήμουν όρθια, είχα την αίσθηση ότι πατούσα σε ένα πάτωμα αλλά όταν κοιτούσα κάτω δεν έβλεπα τα πόδια μου. Πλησίασα την πόρτα και κοίταξα μέσα. Ο μπαμπάς μου ήταν ξαπλωμένος κάτω και η κοπέλα όρθια από πάνω είχε τοποθετήσει τα χέρια της στο κεφάλι και το στήθος του. Γύρω τους ένα άσπρο και ροζ και χρυσό φως τους τύλιγε. Η κοπέλα με είδε, ήρθε κοντά μου και είπε, "Τζην, πρέπει στ'αλήθεια να φύγεις, δεν έχεις δουλειά εδώ". "Εντάξει, συγγνώμη", είπα.

Βρέθηκα έξω, περιτριγυρισμένη από την άσπρη ομίχλη μέσα σ' έναν όμορφο κήπο με λουλούδια και δέντρα και ένιωθα ότι δεν ήθελα να εγκαταλείψω εκείνο το μέρος. Ο μόνος τρόπος για να το περιγράψω είναι απόλυτη ειρήνη, ευλογία. Άρχισα να βαδίζω, όταν από μακριά είδα κάτι να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου. Ήταν η Μπες, το μπόξερ που είχα μικρή. Έτρεξα προς το σκύλο και τον αγκάλιασα με ανοιχτά τα χέρια γύρω από το λαιμό του. Μου έγλειφε το πρόσωπο και κουνούσε την κοντή ουρά του. Και πάλι ένιωθα τη γούνα του αλλά όταν κοίταζα δεν μπορούσα να δω τα μπράτσα μου ή τα χέρια μου. Μετά από λίγο η Μπες ελευθερώθηκε από την αγκαλιά μου και έτρεξε μακριά κοιτάζοντας πίσω να δει αν την κυνηγούσα... ένα παιχνίδι που παίζαμε παλιά. Έτσι την κυνήγησα.

Στη συνέχεια βρέθηκα να στέκομαι έξω από τον κήπο. Ένας ψηλός φράχτης βρισκόταν αναμεσά μας. Πέρα μακριά έβλεπα τον πατέρα μου και τη νεαρή γυναίκα δίπλα στην πόρτα να μου γνέφουν 'αντίο' και τότε τους έγνεψα κι εγώ. Σκέφτηκα να γυρίσω πίσω ξανά για να δω ξανά τον μπαμπά μου. Έτσι προσπάθησα να σκαρφαλώσω στο φράχτη αλλά δεν κατάφερα να τον περάσω. Μετά προσπάθησα να πηδήξω από πάνω του, μάταια όμως. Θύμωσα και άρχισα να κλαίω... αυτό ήταν που με ξύπνησε. Σηκώθηκα απόο κρεβάτι κλαίγοντας ακόμα και πήγα στο σαλόνι να εκλογικεύσω αυτό που μόλις είχε συμβεί. Ήξερα ότι δεν ήταν όνειρο, ήταν τόσο αληθινό και ... ποια ήταν η κοπέλα και γιατί ήταν με τον μπαμπά μου; Μόλις σταμάτησα το κλάμα τα έφερα ξανά στη μνήμη μου και αναρωτιόμουνα αν πραγματικά συνέβησαν όσα συνέβησαν ή ήταν απλά ένα όνειρο;...

Σήμερα γνωρίζω ότι μου δόθηκε το προνόμιο να κάνω επίσκεψη στον πατέρα μου στην άλλη πλευρά και να ξαναδώ την αγαπημένη μου Μπες. Γνωρίζω ακόμα ποια είναι η νεαρή γυναίκα... είναι η αδελφή μου η Μαίρη που πέθανε όταν ήταν μωρό. Μου είπαν ότι αυτά που έζησα ήταν αστρικό ταξίδι, μια εμπειρία έξω από το σώμα. Δεν γνωρίζω πώς συνέβη, δεν είμαι σίγουρη, αυτό που γνωρίζω είναι το πόσο ευγνώμων νιώθω που είχα αυτή την υπέροχη εμπειρία... 

Jean Cunnigham 

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη