Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Τι είναι τελικά η Αστρολογία;

Τι ακριβώς είναι η Αστρολογία; Ο καθένας την έχει ακουστά. Απλά πάρτε οποιοδήποτε δημοφιλές περιοδικό και σίγουρα θα βρείτε μέσα στις σελίδες του κάποιο είδος ‘ωροσκοπίου’. Οι σοβαροί άνθρωποι σχεδόν δεν θεωρούν έντιμο να δείχνουν ενδιαφέρον για την αστρολογία. «Αυτή αφορά μόνο τους αμόρφωτους και τους δεισιδαίμονες που τείνουν να πιστεύουν τα πάντα», λένε.

Κάτι σας θυμίζει αυτό, έτσι δεν είναι; Αυτή η άποψη είναι πολύ κοινή στον κόσμο μας. Πώς γίνεται τότε, και τα μεγαλύτερα μυαλά του παρελθόντος, των οποίων οι ιδέες και οι ανακαλύψεις έβαλαν τα θεμέλια της σύγχρονης επιστήμης, ασχολήθηκαν σοβαρά με την αστρολογία; Χρησιμοποιούσαν την αστρολογία στις έρευνές τους και πολλοί από εκείνους τους σοφούς έγραψαν ολόκληρους τόμους πάνω στην αστρολογία. Πριν από τον 17ο αι. η αστρολογία ήταν αδιαχώριστο τμήμα της ανώτερης εκπαίδευσης.

Οι Εξέχοντες Αστρολόγοι του Παρελθόντος
Πτολεμαίος (2ος αιώνας μ.Χ.), ήταν ένας από τους ιδρυτές της αστρονομίας και της αστρολογίας. Ο Πτολεμαίος τιμάται από τους αστρονόμους για πολλά διαφορετικά πράγματα, αλλά είναι επίσης ο συγγραφέας της Τετράβιβλου, του πρώτου ολοκληρωμένου εγχειριδίου αστρολογίας.
Al Biruni (10ος - 11ος αιώνας), δημιούργησε μια σειρά έργων που αφιερώνονται στην ιατρική, τη γεωγραφία, τη φυσική, την αστρονομία, αλλά είναι επίσης ο συγγραφέας του «Βιβλίου Οδηγιών για τα Στοιχεία της Τέχνης της Αστρολογίας», το οποίο είναι κατά βάση μια διεξοδική αστρολογική πραγματεία.
Παράκελσος (15ος – 16ος αιώνας) ήταν ένας θρυλικός θεραπευτής που θεωρούσε την αστρολογία ως ένα σημαντικό κομμάτι της τέχνης του. Έγραψε ότι ένας γιατρός που δεν ξέρει αστρολογία είναι «ψευτο-γιατρός» και το φάρμακο βρίσκεται στον ουρανό.
Tycho Brahe (16ος αιώνας) χαιρετίστηκε ως «ο Βασιλιάς των Αστρονόμων», ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν ως αστρολόγος και αλχημιστής. Ο Brahe ήταν σε θέση να επιτύχει την υψηλότερη ακρίβεια στις αστρονομικές μετρήσεις, αλλά επίσης ξόδεψε χρόνο στο γράψιμο
αστρολογικών ημερολογίων για το βασιλιά της Δανίας, καθώς και για την ερμηνεία των γενέθλιων αστρολογικών χαρτών των παιδιών του.
Johannes Kepler (16ος - 17ος αιώνας) ήταν ένας μεγάλος αστρονόμος του οποίου οι νόμοι χρησιμοποιούνται σήμερα για τον υπολογισμό των τροχιών των πλοίων του διαστήματος. Στο πρώτο αστρολογικό ημερολόγιο του, ο Κέπλερ προέβλεψε έναν εξαιρετικά ψυχρό χειμώνα και την εισβολή των Τούρκων στην Αυστρία. Όταν όλα συνέβησαν ακριβώς όπως είχε προβλέψει, έγινε γνωστός ως προφήτη. Επέκρινε τη χυδαία αστρολογία, παρόμοια με το είδος που μπορούμε να διαβάσουμε τώρα σε εφημερίδες και περιοδικά, αλλά πρόσθεσε νέα στοιχεία στη θεωρία της πραγματικής αστρολογίας.
Karl Gustav Jung (19ος - 20ος αιώνας) διάσημος ψυχολόγος και ψυχίατρος ο οποίος μελέτησε σοβαρά την αστρολογία και την χρησιμοποίησε στο έργο του. Ένα από τα αστρολογικά πειράματά του έγινε ευρέως γνωστό.

Όχι και λίγα φωτεινά μυαλά, έτσι δεν είναι; Ποιος θα τολμούσε να πει πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν αδαείς και δεισιδαίμονες; Έτσι, ίσως να υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτή την «επιχείρηση» της αστρολογίας, πέρα και πάνω από τα πανταχού παρόντα ‘ωροσκόπια’ των περιοδικών.

Η Αστρολογία ως Εφαρμοσμένη Φιλοσοφία
«Εκείνο που είναι κάτω είναι σαν αυτό που είναι πάνω, αυτό που είναι πάνω είναι όμοιο με αυτό που είναι κάτω για να κάνει τα θαύματα του ενός και μοναδικού πράγματος».
Σμαραγδένια Πινακίδα του Ερμή του Τρισμέγιστου (σε μετάφραση Ισαάκ Νεύτωνα).

Μια τέτοια παγκόσμια κοσμοθεωρία είναι καλή για τη φιλοσοφία επειδή περιγράφει όλα τα πράγματα σε γενικές γραμμές και δεν σκαλίζει τα κυρίως θέματα της καθημερινής ζωής. Εκεί είναι που η αστρολογία είναι μοναδική: προβάλει φιλοσοφικές έννοιες στη ζωή μας, καθημερινές δουλειές, θέματα υγείας, σχέσεις, πάνω στις διεργασίες που συμβαίνουν στην ανθρώπινη κοινωνία, στις καιρικές συνθήκες, στους σεισμούς, τις πλημμύρες, και τόσα άλλα. Οι τομείς εφαρμογής για την αστρολογία είναι πολλοί.
Οι αστρολόγοι του παρελθόντος θεωρούσαν την αστρολογία ως τέχνη, αλλά περιλαμβάνει και πολλά μαθηματικά και τεχνικά στοιχεία που δεν ταιριάζουν με την σύγχρονη αντίληψη της τέχνης. Πολλοί σύγχρονοι αστρολόγοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι η αστρολογία είναι επιστήμη - και ήταν πράγματι μία από τις τρεις Μεγάλες Επιστήμες της αρχαιότητας - όμως, η αστρολογία δεν θα είναι ποτέ σύμφωνη με την Προκρούστεια κλίνη της σύγχρονης άποψης για το τι συνεπάγεται μια επιστήμη.
Κατά την άποψή μου, η αστρολογία μπορεί να οριστεί με τον πιο κατανοητό τρόπο ως εφαρμοσμένη φιλοσοφία. Η αστρολογία προσφέρει μια ειδική, κοσμική προοπτική των γεγονότων που συμβαίνουν στη ζωή μας. Δίνει στα γεγονότα μια τάξη, και λόγω αυτής, μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε μια λύση σε μια δυσάρεστη κατάσταση, ή – εφόσον η αστρολογία παρέχει μια κατανόηση των κινητήριων δυνάμεων πίσω από τα γεγονότα – να κάνει μια πρόγνωση.
Η παραδοσιακή αστρολογία έχει μια σειρά από παρακλάδια, εκ των οποίων τα κυριότερα θα συζητηθούν στην επόμενη ενότητα.

Οι Κύριοι Κλάδοι της Αστρολογίας
Η παραδοσιακή αστρολογία έχει τρία βασικά σκέλη:

Γενέθλια Αστρολογία, ασχολείται με την ανθρώπινη ζωή σε επίπεδο ατόμων και κύριο εργαλείο της είναι ο γενέθλιος χάρτης ενός ατόμου (δλδ. το ωροσκόπιο γέννησης). Αυτός αναφέρεται σ’ ένα χάρτη του ουρανού κατά τη στιγμή της γέννησης του ατόμου, όπως φαίνεται από τον τόπο της γέννησής του. Αυτός ο κλάδος περιλαμβάνει επίσης τη συναστρία, ή την αστρολογία των σχέσεων, καθώς και τις αστρολογικές θεραπείες.
Κοσμική Αστρολογία, μελετά τη ζωή των μεγάλων κοινοτήτων των ανθρώπων, όπως πόλεις, χώρες και έθνη, καθώς και τον κόσμο στο σύνολό του. Σε αυτόν τον κλάδο συχνά δεν έχουμε τη δυνατότητα να καθορίσουμε τη στιγμή της γέννησης του εν λόγω φορέα. Πότε ακριβώς γεννιέται μια πόλη; Ως εκ τούτου, χρησιμοποιούνται κάποιες ειδικές ποικιλίες αστρολογικών χαρτών. Αυτός ο κλάδος περιλαμβάνει επίσης την πολιτική αστρολογία, την αστρο-μετεωρολογία, την οικονομική αστρολογία και την αστρολογία των επιχειρήσεων, καθώς και τους μικρότερους κλάδους που μελετούν τις διάφορες καταστροφές, όπως σεισμούς, πλημμύρες, εκρήξεις ηφαιστείων, κ.λπ.
Δικαστική Αστρολογία, είχε σχεδόν ξεχαστεί κατά τον 20ο αιώνα και μόνο σχετικά πρόσφατα ξαναγεννήθηκε. Είναι ένα μυστηριώδες παρακλάδι που βρίσκεται μακριά από την επιστήμη και πολύ κοντά στην αρχαία μαγεία. Οι πιο γνωστές ειδικότητες που περιλαμβάνονται στη δικαστική αστρολογία είναι η πανάρχαια αστρολογία, όπου ένας χάρτης ρίχνεται όταν τίθεται ένα ερώτημα και η εκλεκτική αστρολογία, η οποία διδάσκει πώς να επιλέξετε την καλύτερη δυνατή στιγμή για διάφορες ανθρώπινες πρωτοβουλίες.

Το Ωροσκόπιο, γνωστό και ως Γενέθλιος Χάρτης
Όλοι αυτοί οι κλάδοι και ειδικότητες μοιράζονται ένα κοινό εργαλείο, το ωροσκόπιο. Ένα ωροσκόπιο είναι μια σχηματική εικόνα ή χάρτης του ουρανού σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, όπως φαίνεται από μια συγκεκριμένη τοποθεσία πάνω στη Γη. Μερικά παραδείγματα περιλαμβάνουν: ωροσκόπια γέννησης, που υπολογίζονται από την ώρα της γεννήσης των ανθρώπων και τον τόπο γέννησής τους, ωροσκόπια σημαντικών γεγονότων, και ωροσκόπια ισημεριών (εαρινών και φθινοπωρινών) που υπολογίζονται για συγκεκριμένες τοποθεσίες.
Εδώ είναι ακριβώς όπου «ό,τι είναι πάνω» ενώνεται με «αυτό που είναι κάτω»: ο χάρτης που απεικονίζει την κατάσταση του σύμπαντος χρησιμοποιείται για να καταλάβουμε ένα ανθρώπινο ον, ή κάποιο άλλο μικρόκοσμο.

Η λέξη ωροσκόπιο χρησιμοποιήθηκε, και χρησιμοποιήθηκε σωστά για πολλούς αιώνες, αν όχι για χιλιάδες χρόνια. Σήμερα, ωστόσο, είναι τόσο συχνά και σε μεγάλη έκταση κακοποιημένη σχετικά με την εφαρμογή της σε οποιοδήποτε είδος αστρολογικών και ψευδο-αστρολογικών κειμένων ώστε οι Δυτικοί αστρολόγοι την χρησιμοποιούν σπάνια. Αντ 'αυτής χρησιμοποιείται η λέξη χάρτης: ο γενέθλιος χάρτης, ο χάρτης ενός έθνους, ο χάρτης μιας Εαρινής Ισημερίας και ούτω καθεξής. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται και οι δύο όροι εναλλακτικά, έτσι ώστε οι αναγνώστες να αρχίσουν να έχουν μια σαφή κατανόηση της λέξης «ωροσκόπιο».






Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Ο Κόσμος έχει Αλλάξει - Steve Rother

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Όλα Είναι Ένα...



Aπό τον Homo Sapiens στον Homo Universalis
Απόσπασμα από συνέντευξη του Μάνου Δανέζη, καθηγητή Αστροφυσικής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αυτό το οποίο γνωρίζουμε σήμερα με αποδείξεις, από την Επιστήμη, είναι ότι η ανθρώπινη βιολογία έτσι όπως εκφράζεται μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας, δεν έχει τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται μορφές και σχήματα που είναι παραπάνω από τρεις διαστάσεις.
Δεν βλέπουμε το Σύμπαν έτσι όπως είναι, επειδή καθετί που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας δεν είναι πραγματικό, είναι απλά η σκιά αυτού που πραγματικά υπάρχει. Αυτά που σου λέω τα γνωρίζουμε στην Αστροφυσική, δεν είναι τίποτε παράξενο.
Οι αισθήσεις μας έχουν βασικά αδυναμίες. Ας πάρουμε το μάτι μας.
  1. δεν αντιλαμβάνεται όλες τις ακτινοβολίες παρά ελαχιστότατες. Μιλάμε για έναν ωκεανό φωτός που δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε και αντιλαμβανόμαστε μόνο ελαχιστότατες.
  2. δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί αντικείμενα που είναι μικρότερα από κάποια ελάχιστη διάμετρο. Με τον τρόπο αυτό δεν αντιλαμβανόμαστε τη σκόνη που βρίσκεται ανάμεσά μας, τα σωματίδια των οσμών, τα μικρόβια κλπ.
  3. αν δυο αντικείμενα βρίσκονται μεταξύ τους πιο κοντά από μια συγκεκριμένη απόσταση, δεν τα αντιλαμβάνεται ως δύο, αλλά σαν ένα.
Αν δεν είχαμε αυτές τις αδυναμίες, τότε:
  1. αν βλέπαμε όλες τις ακτινοβολίες, τότε δεν θα βλέπαμε τίποτα! Θα ήταν ένας απέραντος ωκεανός φωτός γύρω μας που δεν θα διέκρινες τίποτα, θα ήταν απλά ένα εκτυφλωτικό φως.
  2. αν βλέπαμε αντικείμενα που ήταν μικρά, τότε ο χώρος μεταξύ μας δεν θα ήταν κενός. Θα ήταν το πιο πηχτό πράγμα που έχεις δει στη ζωή σου! Θα έβλεπες ακόμα και το άρωμα που φοράω, τα μικροσωματίδια. Θα έβλεπες τη σκόνη, μικροοργανισμούς, το καυσαέριο, τις διάφορες πτητικές ενώσεις... Θα έβλεπες να μας ενώνει ένα πυκνότατο υλικό. Δηλαδή εσένα θα σε έβλεπα θαμπό γιατί θα σε έβλεπα μέσα από ένα εκπληκτικά πυκνό υλικό.
  3. αν μπορούσα να ξεχωρίσω ως ανεξάρτητα τα αντικείμενα, όσο κοντά και αν βρίσκονταν, τότε δεν θα σ’ έβλεπα εσένα. Θα έβλεπα τα κύτταρά σου, τα άτομά σου, τα ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια, τα νετρόνια των ατόμων σου. Θα έβλεπα τα στοιχειώδη σωμάτια. Κι επειδή αυτά δεν είναι σωματίδια μάζας αλλά ρεύματα ενέργειας, θα έβλεπα την ενέργεια. Κι επειδή τα πάντα είναι φτιαγμένα από τα ίδια δομικά υλικά, τότε πώς θα ξεχώριζα το τραπέζι από εσένα; Θα ζούσα σ’ έναν ωκεανό στροβιλιζόμενης ενέργειας!
Έτσι λοιπόν, το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, δεν είναι ο περιορισμός, αλλά η ενότητα. Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουμε με την κλασσική έννοια της Φυσικής του 1910 – γιατί δεν μιλάω για τις σημερινές «τρελές» ανακαλύψεις της Φυσικής – είναι ότι όλο το Σύμπαν είναι ΕΝΑ. Δεν υπάρχουν εξατομικευμένα αντικείμενα. Δεν υπάρχεις Εσύ κι Εγώ. Δεν υπάρχω Εγώ και το τραπέζι, η Γη και το Φεγγάρι... Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι ένας ωκεανός συνεχόμενης ενέργειας.
Μέσα σ’ αυτόν τον ωκεανό της ενότητας της ενέργειας, κάπου, πιθανότατα, υπάρχουν κάποια μικροπυκνώματα τα οποία ονομάζουμε ύλη, που οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται ως ύλη. Αν όμως η πυκνότητα της ενέργειας είναι λίγο μικρότερη, τότε δεν την βλέπουμε καθόλου.
Τα πάντα ενώνονται μέσα στο Σύμπαν. Είναι ΕΝΑ. Όπως καταλαβαίνεις, μια τέτοια αντίληψη του φυσικού σύμπαντος δεν αλλοιώνει μόνο τις απόψεις μας περί Επιστήμης, αλλά ζει τις απόψεις μας για το τι είμαστε. Αλλάζει την κοινωνική θεωρία.

Είμαστε Ένα. Εσύ κι εγώ δεν είμαστε άλλο πράγμα. Κι αν εγώ κάνω κάτι κακό σ’ εσένα, είναι σαν να κάνω κακό σ’ εμένα. Γιατί υπάρχει μια ενότητα. Βλέπεις, οι νέες φυσικές απόψεις περί σύμπαντος, που είναι βεβαίως παλιές, αρχίζουν να αλλάζουν την κοινωνική φιλοσοφία. Κι όταν αλλάζει η κοινωνική φιλοσοφία, τότε αλλάζουν τα πολιτικά συστήματα.
Γι’ αυτό λέμε πάντοτε, ότι μετά από μια μεγάλη επιστημονική επανάσταση ακολουθεί μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση.

Ένας άνθρωπος που νομίζει ότι είναι ένα τίποτα, ένα κομμάτι μάζας που θα καταστραφεί και θα πεθάνει, νιώθει μια μικρότητα κι ασχολείται με μικρά πράγματα. Ένας άνθρωπος όμως που έχει αίσθηση της συμπαντικότητάς του και της ενότητάς του με το Σύμπαν, αναζητάει άλλα πράγματα. Δεν μπορώ να είμαι αντίπαλός σου γιατί είναι σαν να είμαι αντίπαλος του εαυτού μου. Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε ένα και το αυτό. Είμαστε Ένα σαν Σύμπαν.

Αυτά που σου λέω δεν έχουν σχέση με φιλοσοφία και με οτιδήποτε άλλο. Αυτά που σου λέω μπορώ να τα αποδείξω επιστημονικά.

Σ’ αυτό το καινούργιο Σύμπαν λοιπόν, επικρατούν καινούργιες ιδιότητες. Καμιά μορφή και κανένα σχήμα δεν έχει μέσα κι έξω. Τίποτα δεν έχει δυο ανεξάρτηες πλευρές! Αυτό μπορώ να στο αποδείξω και πρακτικά και το ξέρουμε από τον 18ο αι. Το έξω κάθε σχήματος συγχρόνως είναι και μέσα και το μέσα κάθε σχήματος συγχρόνως είναι έξω. Να δούμε τι προεκτάσεις έχει αυτό... αν θέλεις να το φιλοσοφήσεις κιόλας.

Καθένας από εμάς είναι μια μορφή του σύμπαντος, μια μορφή-σκιά, οι αισθήσεις κατανοούν μόνο τη σκιά αυτού που είναι ο άνθρωπος. Δεν κατανοούν το σύνολο αυτού που είναι ο άνθρωπος, αυτό που ενώνεται με όλο το Σύμπαν. Δεν αντιλαμβάνονται τη συμπαντική μορφή του, αντιλαμβάνονται μόνο την προβολή του σε αυτό το ψεύτικο «κουκούλι», το Ευκλείδιο, που φτιάχνουν οι αισθήσεις του.

Για σκέψου λοιπόν, κατά την άποψή σου, εγώ είμαι έξω από εσένα. Συμπαντικά όμως είμαι μέσα σου, κι εσύ είσαι μέσα σ’ εμένα. Άρα οι δυο μας ταυτιζόμαστε. Κι αν ταυτιζόμαστε οι δυο μας, ταυτιζόμαστε με τα πάντα! Γι’ αυτό βλέπεις πώς οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ινδοί φιλόσοφοι έλεγαν πως για να μπορέσεις να καταλάβεις το Σύμπαν, πρέπει πρώτα να χωθείς μέσα στον εαυτό σου... όσο βουτάς μέσα σου είναι σαν να βγαίνεις έξω! Γιατί το μέσα μιας μορφής είναι το έξω μιας άλλης μορφής. Ενώ όσο βγαίνεις προς τα έξω, νομίζεις πως κατακτάς το Σύμπαν, τόσο περιορίζεσαι προς τα μέσα.

Οι άνθρωποι αργά ή γρήγορα θα εξελιχθούν, γιατί έχουμε αποδείξει ότι προσαρμοζόμαστε στη νέα γνώση. Θα μετατραπούν από Homo Sapiens σε Homo Universalis, μέσω της ανάπτυξης μιας άλλης αίσθησης την οποία σήμερα ονομάζουμε Νόηση. Τέρμα η ύλη! Τα πάντα είναι ενέργεια και όταν λέω ενέργεια δεν μιλάω για ηλεκτρισμό, μαγνητισμό κλπ. Αυτά είναι εκφάνσεις της ενέργειας. Δεν είναι ενέργεια ο ηλεκτρισμός, είναι μια εκδήλωση ενός ευρύτερου γεγονότος του οποίου δεν γνωρίζουμε ούτε την έκταση ούτε τη φύση και το λέμε Ενέργεια.
Πρέπει να κατανοήσουμε την ενότητα. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες που αφορούν τον εγωισμό και τους φόβους του ανθρώπου.

Οι γνώσεις έχουν εγκατασταθεί μ’ έναν δογματικό τρόπο μέσα μας που είναι πολύ δύσκολο να τον σπάσουμε. Γι’ αυτό σε όλη αυτή την καινούργια επιστημονική πραγματικότητα αντιδρούν θετικότερα οι νεότεροι που δεν έχουν παγιωμένες και δογματικές γνώσεις. Γι’ αυτό είπε κάποτε ο Μαξ Πλανκ: «Καμία νέα επιστημονική θεωρία δεν θριάμβευσε επειδή κατάφερε να πείσει τους αντιπάλους της, κάνοντάς τους να δούνε το φως της αλήθειας, αλλά μόνο επειδή αυτοί που ήταν εναντίον της, κάποια στιγμή πέθαναν και μια νέα γενιά, περισσότερο εξοικειωμένη μαζί της, μεγάλωσε και πήρε τα ηνία». Η αλήθεια είναι ότι δεν μας αρέσει να ξεβολευόμαστε διανοητικά από τις παγιωμένες απόψεις μας, επειδή αυτό μας χαλάει ένα κοσμοείδωλο που υπάρχει γύρω μας.