Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Αφήνοντας τα πάντα πίσω!




Επειδή υπάρχει μια γενικότερη ανησυχία στον αέρα, για το τι θα γίνει στις 21/12/12 και μετά, σας μεταφέρω το άρθρο του Steve Beckow (www.the2012scenario.com) - σίγουρα θα βοηθηθείτε!

Δώδεκα μέρες ακόμα μέχρι τις 21/12/12 και ο κόσμος δείχνει να έχει χωριστεί σε δυο στρατόπεδα.

Κάποιοι φαίνονται φοβισμένοι και βιαστικοί να κάνουν πολλά πράγματα, προετοιμαζόμενοι γι’ αυτό που έχουν συλλάβει ότι είναι οι "έσχατοι καιροί" ή όπως μερικοί άνθρωποι το ονομάζουν, το "τέλος του κόσμου"… Χμμμ .... Πώς θα μπορούσε κανείς να προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο;

Και κάποιοι άλλοι φαίνονται να είναι ήρεμοι, σε χαλάρωση, τακτοποιώντας τις εκκρεμότητες, ή απλά αφήνοντάς τες παράμερα και απλά είναι παρόντες σε ό,τι συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί στον κόσμο.

Αυτό που χωρίζει τους μεν από του δε, σε πολλές περιπτώσεις, είναι αυτά που διαβάζουν. Εκείνοι που ακολουθούν τις συμβουλές που δίνονται από την Παρέα του Ουρανού (Company of Heaven) μέσα από τα πολλά διοχετευόμενα μηνύματα (channeling) ή από τις στήλες σχολιαστών όπως η Patricia Cota Robles, γνωρίζουν για το τι μπορεί να συμβεί, όπως και καθένας στον κόσμο, εκτός από εκείνους που περνούν ορισμένο χρόνο επί των διαστημοπλοίων έχοντας συνειδητή επίγνωση, ή μιλάνε απευθείας με όντα υψηλότερων διαστάσεων.

Η τελευταία ομάδα ανθρώπων ενδιαφέρεται όλο και λιγότερο για το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο και δίνει περισσότερη προσοχή σ' αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό της. Και τι συμβαίνει στο εσωτερικό αυτών των ανθρώπων;

Πρώτα απ' όλα μια μακαριότητα. Ο γεμάτος ευλογία Παρηγορητής (το Άγιο Πνεύμα), κάνει γνωστή την παρουσία του. Η πολυπόθητη ευδαιμονία του Θεού κατέρχεται πάνω τους. Μια ειρήνη που φέρνει κατανόηση γίνεται αισθητή. Και το επιθυμητό αυτό αποτέλεσμα συμβαίνει σε όσους ανοίγονται σε αυτό.

Σιγά-σιγά όλα εκείνα που είναι ασήμαντα, παροδικά, ή αποσπούν την προσοχή ρίχνονται στην άκρη του δρόμου για τη δεύτερη ομάδα. Η βοή και η φασαρία του πλήθους στο υπόβαθρο εξασθενεί και η αυτοπεποίθηση ότι κάτι μεταμορφωτικό έρχεται, ανεβαίνει στην επιφάνεια.
Οι διαφορές που μας χώριζαν εμφανίζονται όλο και λιγότερο σημαντικές. Τα θέματα που μας ενώνουν αυξάνονται με φυσικό τρόπο στη συνειδητότητά μας. Οι άνθρωποι φαίνεται να ηρεμούν. Ακόμη και τα μέηλ, που στέλνονταν για τόσα πολλά θέματα που αφορούσαν σφάλματα, κομπίνες, συνομωσίες ή αμφίβολες δηλώσεις, γίνονται όλο και λιγότερα, καθώς την προσοχή των ανθρώπων ελκύει η αύξηση του κύματος της αγάπης που με αργό ρυθμό (ναι αργά αλλά σταθερά) σαρώνει όλο τον πλανήτη, αυτό που ο Terence McKenna ονομάζει «Χρονικό Κύμα Μηδέν» και προσέγγιση στο «Σημείο Μηδέν».

Ο διαλογισμός γίνεται μέρος της ζωής μας, γίνεται ο αέρας που αναπνέουμε και το νερό που κολυμπάμε. Το ποιοι είμαστε παύει να έχει σημασία καθώς η ταυτότητά μας διαλύεται σταδιακά μέσα στην ευδαιμονία. Είμαστε αυτό που είμαστε, αντί να ανησυχούμε για το ποιοι είμαστε. Πώς είναι η εμφάνισή μας, τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς, τι θέλαμε διακαώς να κάνουμε... όλα αυτά φεύγουν μακριά, καθώς ανυψωνόμαστε σε άλλο επίπεδο ύπαρξης και αναφοράς.

Κάθισα απέναντι από τη γυναίκα μου στο πρωινό και ήταν σαν να είχαμε μόλις γνωριστεί. Φερόμασταν σα χαζοχαρούμενα παιδιά ο ένας προς τον άλλον, και όλο αυτό ήταν πολύ παιχνιδιάρικο – σαν δύο άνθρωποι τις πρώτες μέρες του έρωτά τους.

Στη συνέχεια δεν υπήρχε τίποτα που να ήθελα να κάνω και πίεσα τον εαυτό μου να διαβάσει το ταχυδρομείο και να στρωθεί στη δουλειά. Αλλά όλη την ώρα αισθανόμουν τον εαυτό μου να φεύγει μακριά, με ανάμεικτα συναισθήματα γαλήνης και ευτυχίας.

Νωρίς το απόγευμα άκουσα με χαρά στο ραδιόφωνο τη "Διακήρυξη της Παγκόσμιας Ειρήνης" που δόθηκε από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και μου άρεσε τόσο πολύ, που σχεδόν άρχισα να πλέω σε πελάγη ευτυχίας και ευδαιμονίας.

Δεν χρειάζεται αυτές τις μέρες και μεγάλη προσπάθεια να με απομακρύνει κάτι από αυτό που κάνω, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό το κάτι θα είναι γεμάτο αγάπη ή ευσπλαχνία. Δεν είμαι απόλυτα βέβαιος πώς θα περάσω αυτές τις τελευταίες δώδεκα ημέρες. Μπορεί να χρειαστεί να ελκύσετε την προσοχή μου... Χτυπήστε το κουδούνι.... Φυσήξτε το κέρας! Μπορεί να είμαι "κάπου αλλού".

Φυσικά δεν χρειάζεται να «πω αντίο» σε όλα τα παλιά. Απλά, «όλα αυτά τα παλιά» δεν βρίσκονται στο πεδίο της προσοχής μου πλέον. Βρίσκομαι μακριά, αυτό είναι. Και δεν σκοπεύω να κάνω τίποτε, συνειδητά, που να έχει σχέση με τον 3διάστατο εαυτό μου. Ό,τι έκανα έκανα. Ό,τι δεν έκανα θα μείνει έτσι.

Ό,τι είναι αυτό που έρχεται, αυτό που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Να δω πώς θα καταφέρω να συνεχίσω να εργάζομαι με όλη αυτή τη μακαριότητα που συνεχίζει να αυξάνεται!
Πιστεύω ότι το να αφήσω την Τρίτη Διάσταση δεν θα είναι για μένα πιο δύσκολο, απ’ ότι είναι για ένα μπαλόνι με ήλιον το ανέβασμα στον ουρανό. Μπορεί κάποιος να μου δώσει τις οδηγίες ενός μπαλονιού με ήλιον; Δεν το νομίζω.
Το ίδιο κι εδώ. Η κατάσταση αυτή δεν απαιτεί εγχειρίδιο του χρήστη. Αυτή η ανάληψη είναι το πιο φυσικό πράγμα που μπορούμε να φανταστούμε, χωρίς τη χρήση του νου, κάτι που μπορεί να γίνει με την απουσία του μυαλού. Μια απουσία ταυτότητας. Μια απουσία …όλων εκείνων στα οποία συνήθιζα να προσκολλώμαι στο παρελθόν… Μια απουσία…

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη







Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

"Γνώθι Σαυτόν", η εξήγηση





Άρθρο του Steve Beckow

Κατά την άποψή μου, ο Δημιουργός μάς σχεδίασε και μας έπλασε σαν μια Μπάμπουσκα (Ρώσικη κούκλα). Εσωτερικά του φυσικού σώματος υπάρχει ένα άλλο σώμα, και μετά ένα άλλο, και μετά ένα άλλο. Στηριζόμενοι στην ίδια λογική, βαθύτερα από το «Εγώ» μας, υπάρχει ένα άλλο «Εγώ», και μετά ένα άλλο, και μετά ένα άλλο.

Πιστεύω ότι έγινε εσκεμμένα να φτάνουμε στο Θεό, γνωρίζοντας διαδοχικά τις ανώτερες μορφές του «Εγώ» μας, ή Εαυτού. Σίγουρα συμφωνούν με αυτή τη σκέψη οι δάσκαλοι της φώτισης. Ο Σρι Γιουκτεσβάρ Γκίρι είπε ότι «ο ύψιστος σκοπός της θρησκείας είναι… η Αυτογνωσία». Μιλώντας για φώτιση εννοούμε την Αυτοπραγμάτωση, την επίτευξη του Υπέρτατου Εαυτού.

Επιπλέον, οι δάσκαλοι σε παγκόσμια κλίμακα λένε ότι κάποιος δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό μέχρις ότου γνωρίσει τον εαυτό του. Ο Ιμπν Άραμπι λέει: «Δεν είναι εύκολο να γνωρίσει κάποιος το Θεό, αν δεν γίνει πρώτα γνώστης του εαυτού του».

Ή ο Αλ-Γκαζάλι: «Η γνώση του εαυτού είναι το κλειδί για τη γνώση του Θεού, σύμφωνα με το ρητό «Αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του γνωρίζει το Θεό».

Ή ο Κρισναμούρτι: «Αν δεν γνωρίσεις πρώτα τον εαυτό σου, πώς θα μπορέσεις να γνωρίσεις αυτό που είναι αληθινό; Η ψευδαίσθηση είναι αναπόφευκτη χωρίς την αυτογνωσία».

Όντως, ο βαθύτερος, αληθέστερος Εαυτός μας είναι ο Θεός. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Αν όλα τα πάντα είναι Θεός, πώς θα μπορούσαμε εμείς οι ίδιοι να μην είμαστε Θεοί επίσης; Η Αγία Αικατερίνη της Γένουας πήγε ακόμα πιο πέρα: «Το δικό μου «εμένα» είναι ο Θεός, ούτε αναγνωρίζω κανένα άλλο Εμένα εκτός από τον δικό μου Θεό».

Ο Σρι Ραζνής μας λέει «ξεκίνα από τον εαυτό σου. Μη ρωτάς αν υπάρχει Θεός, ρώτα αν εσύ υπάρχεις». 

Επομένως η κατάσταση του καθαρού, αγνού όντος που είναι κοινό σε όλους και που όλοι μπορούν να έχουν άμεση επαφή μαζί του, είναι η αληθινή φύση του καθενός μας.
Ο σκοπός της ζωής είναι, τελικά, να γνωρίσουμε τον αληθινό μας Εαυτό, την αληθινή μας φύση. Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας αληθινά και βαθιά, γνωρίζουμε το Θεό, επειδή ο Εαυτός και ο Θεός είναι ένα. Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας βαθιά, λύνουμε το παζλ της ζωής και εκπληρώνουμε το σκοπό της ζωής – τη συνάντηση του Θεού με το Θεό.

Ο Βούδας μας υπενθυμίζει ότι δεν είναι εφικτό να φτάσουμε στη φώτιση αν δεν μάθουμε την φύση μας. Ο Σρι Ράμανα μας λέει: «όταν κάποιος γνωρίσει την αληθινή του φύση, τότε γίνεται Ον χωρίς αρχή και τέλος. Είναι η ολοκληρωτική Επίγνωση-Μακαριότητα».

Θεωρώ ότι, όταν ο Ιησούς είπε «Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή – κανείς δεν έρχεται στον Πατέρα παρά μόνο δι’ εμού», δεν ‘έδειχνε’ τον Ιησού αλλά τον Εαυτό, το Εγώ ή το «Εγώ ειμί». Είναι σίγουρο ότι κανείς δεν έρχεται στον Πατέρα, ή τον Υπέρτατο Εαυτό, αν πρώτα δεν γνωρίσει τον εξατομικευμένο του Εαυτό σε προοδευτικώς βαθύτερα επίπεδα.

Όλες οι παραβολές του Ιησού για το θησαυρό στους αγρούς, το μαργαριτάρι με τη μεγάλη αξία, το μεγάλο ψάρι, και τους σπόρους του σιναπιού σχετίζονται με το πώς η γνώση του Εαυτού γίνεται γνώση του Ολικού-Εαυτού. Να μια παραβολή:
«Και πάλι, η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με θησαυρό κρυμμένο σε έναν αγρό, τον οποίο όταν ο άνθρωπος ανακαλύψει, τον κρύβει και μετά με μεγάλη χαρά πηγαίνει και πουλάει όλη του την περιουσία και αγοράζει εκείνο τον αγρό».

Σ’ αυτή την παραβολή, αυτό που περιγράφει ο Ιησούς είναι πώς ο υποψήφιος βλέπει ένα ξεχωριστό φως – τον Εαυτό – σε μια στιγμή επίγνωσης που ονομάζεται «πνευματική αφύπνιση» από τους Ινδουιστές. Αυτή είναι η σημασία της εύρεσης του θησαυρού στον αγρό, ο αγρός είναι το σώμα. Και αυτό συμβαίνει όταν η κουνταλίνι φθάσει στο τέταρτο τσάκρα.

Αν ο υποψήφιος αρχίσει να διαλογίζεται επάνω σε αυτό το φως, παραμερίζοντας όλες του τις επιθυμίες μόνο και μόνο για να μπορέσει να αποκτήσει πλήρη συνειδητότητα του φωτός (πουλάει όλη την περιουσία του), τότε το φως γίνεται το φως του Ολικού-Εαυτού που ξεπερνά όλη τη δημιουργία (αγοράζει τον αγρό). Αυτό συμβαίνει όταν η κουνταλίνι περάσει το έβδομο τσάκρα και επιστρέψει ξανά στην πνευματική καρδιά. Είναι η κατάσταση της «σαχάτζα σαμάντι». Είναι η κατάσταση που η καρδιά παραμένει μόνιμα ανοιχτή και αυτό φέρνει στον άνθρωπο όλα τα δώρα. 

Και… πού βρίσκεται ο Εαυτός, για να βρεθεί; Μέσα σου. Γι’ αυτό ο Ιησούς λέει: «Η βασιλεία των Ουρανών είναι μέσα σου». Το φως της επίγνωσης στρέφεται προς τα μέσα όλο και πιο βαθιά.
Σ’ αυτή τη διαδικασία αναφερόμαστε όταν λέμε ότι πρέπει να γνωρίσει κάποιος πρώτα τον Εαυτό του προτού γνωρίσει το Θεό. Ο διαλογισμός είναι μια σφοδρή πνευματική πρακτική. Και είναι μια καθημερινή πρακτική αυτό-παρατήρησης, υπευθυνότητας και αποδοχής.  

Έτσι, δεν είναι εγωκεντρισμός ή ναρκισσισμός το να θέλεις να γνωρίσεις τον Εαυτό σου. Δεν είναι κάτι το ασήμαντο να θέλεις να παρατηρείς τον εαυτό σου και τους τρόπους του. Δεν είναι επιπολαιότητα. Δεν υπάρχει τίποτε πιο σπουδαίο, πιο ιερό και πιο θαυμαστό από την απόλυτη γνώση του Εαυτού.

Δεν υπηρετείς τον εαυτό σου όταν θέλεις να γνωρίσεις τον Εαυτό σου. Είναι η πιο περισπούδαστη συνεισφορά στη ζωή, επειδή όλη η ζωή έχει σχεδιαστεί, κανονιστεί και διευθετηθεί να οδηγεί σε αυτό το αποκορύφωμα της γνώσης του Εαυτού, κατά το οποίο ο Θεός συναντά το Θεό, ικανοποιώντας την εντολή που είναι η βάση όλης της ζωής. Το «Γνώθι Σαυτόν» είναι η σωστότερη συμβουλή και η πιο ιερή υποχρέωση. Το μονοπάτι της αυτογνωσίας είναι ειδικά σχεδιασμένο για να μας επιτρέπει να γνωρίζουμε τους εαυτούς μας με τον πιο ιερό κι όμως πιο πρακτικό τρόπο.

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη