Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Η 5η Διάσταση δεν είναι Τοποθεσία, είναι Δημιουργία



Από την Inelia Benz – 26 Νοεμβρίου 2012   www.ascension101.com

Εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την πραγματικότητά μας. Αυτό είναι κάτι που παρ' ότι οι Δάσκαλοι το έχουν διδάξει στην ανθρωπότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια πριν, η Δυτική κοινωνία το έχει κρατήσει κρυφό για αιώνες. Είναι το μεγαλύτερο κομμάτι γνώσης ή πληροφορίας που «αυτοί που βρίσκονταν στην εξουσία» προσπάθησαν να μη φτάσει στις κοιμισμένες μάζες.
(Σημ. τ. Μ. Το παραμύθι της «Κοιμωμένης Βασιλοπούλας» αυτό πραγματεύεται).

Ο λόγος που αυτή η γνώση κρατήθηκε μυστική είναι γιατί, όταν τα άτομα «κοιμούνται» (δεν είναι πνευματικά αφυπνισμένα), μπορούν να οδηγηθούν μέσα από το φόβο και την πειθώ στο να δημιουργήσουν μιαν άλλη πραγματικότητα που βολεύει εκείνους που τους εξουσιάζουν. Αυτές οι ψεύτικες πραγματικότητες πουλιούνται πολύ ακριβά και γι’ αυτό το λόγο είναι πολύ δύσκολο για τα τα πλήθη να καταλάβουν ότι δεν είναι αληθινές. Αλλά όταν σκεφτόμαστε την 5η Διάσταση, ή όποια άλλη ανώτερη διάσταση, συχνά ξεχνάμε ότι το ίδιο εφαρμόζεται κι εκεί. Δηλαδή δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα.

Στις λεπτοφυείς διαστάσεις, η ύλη δεν είναι τόσο πυκνή. Για να μπορέσουμε να εισέλθουμε σε ένα κόσμο λεπτότερης υφής, χρειάζεται να έχουμε την επίγνωση και την ικανότητα να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δημιουργήσει αυτήν τη λιγότερο πυκνή πραγματικότητα. Αυτό το πετυχαίνουμε με το να γίνουμε εμείς οι ίδιοι λιγότερο «πυκνοί».
Εξαιτίας της μειωμένης στερεότητας της 5ης Διάστασης, εκείνοι που την ενσωματώνουν - την κάνουν κομμάτι του περιβάλλοντός τους - έχουν καλύτερη επίγνωση της δικής τους φύσης και της φύσης της πραγματικότητάς τους. Είμαστε «ικανοί» να κάνουμε πολλά περισσότερα από ό,τι στη στερεή, πυκνή 3η διάσταση. Στις πιο λεπτοφυείς διαστάσεις, για να κάνουμε «χρήση» της δύναμης κάποιου άλλου προσώπου, χρειαζόμαστε την ενσυνείδητη έγκρισή του. Ο λόγος είναι ότι σ’ εκείνες τις διαστάσεις έχει απομείνει ελάχιστο ασυνείδητο.

Και αυτό που έχει απομείνει δεν μπορεί κάποιος τρίτος να του κάνει χρήση εύκολα. Εμείς φτιάχνουμε την 5η Διάσταση. Ναι, η φυσική πραγματικότητα είναι πολυδιαστασιακή και μια ψευδαίσθηση, αλλά την φτιάχνουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουμε την εμπειρία της ατομικότητας. Συνυπάρχει στον ίδιο χώρο, ο οποίος είναι απέραντος. Αλλά συγχρόνως, εμείς επιλέγουμε να έχουμε γνώση μόνο ενός πολύ μικρού φάσματος αυτής της «πραγματικότητας» που περιέχει τα πάντα. Αυτό το πολύ μικρό φάσμα υπαγορεύει αυτό που θα βιώσουμε ως «αληθινό».

Η διαφορά μεταξύ της 3ης, 4ης και 5ης διάστασης έχει να κάνει με την ενδυνάμωσή μας, την λεπτότερη υφή της στερεάς ύλης και της ικανότητάς μας να πράττουμε. Επομένως, αυτό που βιώνουμε στις λεπτότερες διαστάσεις είναι αυτό που εμείς επιλέγουμε να βιώσουμε. Δεν «υπάρχουν» μέχρις ότου φέρουμε την επίγνωσή μας σ’ εκείνο το χώρο.
Δεν υπάρχουν διαστάσεις στην Ενότητα/Μοναδικότητα (Oneness), επειδή δεν υπάρχουν ατομικές κατασκευές της προσωπικότητας με κάτι «άλλο», είτε αυτό το άλλο είναι πρόσωπο είτε περιβάλλον.

Από την άποψη της Ενότητας, η διαφορά μεταξύ της 3ης και της 5ης διάστασης είναι απείρως μικρή και ασήμαντη. Αλλά από την άποψη και την επίγνωση τη δική μας, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν δυο περισσότερο διαφορετικές εμπειρίες της φυσικής ύπαρξης.
Και το πιο σημαντικό είναι ότι, αυτές δεν είναι διαστάσεις στις οποίες πηγαίνουμε, αλλά διαστάσεις που δημιουργούνται λεπτό προς λεπτό, καθώς ανεβάζουμε την ατομική μας δόνηση, τη δόνηση του πλανήτη, και έχοντας απόλυτη επίγνωση της πρόθεσης και της ενέργειάς μας πίσω από κάθε μας επικοινωνία με τους άλλους και με τον εαυτό μας. Είναι μια σταδιακή διαδικασία δημιουργίας. Πώς φτάνουμε σ’ εκείνο το σημείο της ενσυνείδητης δημιουργίας; Ανεβάζοντας την προσωπική μας δόνηση, ανεβάζουμε τη δόνηση του περιβάλλοντός μας και ενσωματώνουμε τη νέα πραγματικότητα. Πώς το κάνουμε αυτό;

Βρείτε τα εργαλεία που είναι κατάλληλα για εσάς. Υπάρχουν χιλιάδες από αυτά. Αν κάτι που σας λέω σας ακούγεται σωστό, μπορείτε να βρείτε πληροφορίες στο site μου ή στο www.the2012scenario.com
Όταν ανακαλύπτετε κάποια εργαλεία, μπορείτε μετά να τα διδάξετε σε άλλους. Τα λόγια από στόμα σε στόμα είναι ένας απλός τρόπος για να διαδοθούν αυτές οι πληροφορίες. Ένας άλλος καλός τρόπος είναι να παρακολουθείτε κάποιες από τις ομιλίες ή τα ενημερωτικά σεμινάρια που γίνονται αυτή την εποχή σχετικά με την Ανάληψη. Εκεί θα σας μάθουν πώς να πάρετε πίσω τη δύναμή σας.
Είναι δική σας η ευθύνη να δημιουργήσετε τη νέα σας πραγματικότητα της 5ης Διάστασης ή με όποιο άλλο όνομα θέλετε να την αποκαλείτε. Πότε θα ξεκινήσετε; Πείτε, ΤΩΡΑ! ΕΣΕΙΣ είστε ο δημιουργός. Αρχίστε να δημιουργείτε αυτή την πραγματικότητα αμέσως τώρα. Δεν είναι ένα μέρος στο οποίο θα πάτε, είναι κάτι που ΕΣΕΙΣ δημιουργείτε σήμερα με το να ανεβάζετε τις δονήσεις σας και να αποφασίζετε τι είναι αυτό που θέλετε να δημιουργήσετε.
Εγώ είμαι η Inelia Benz και είμαι εδώ για να ανεβάσω τα δονητικά επίπεδα του πλανήτη.
Εσείς γιατί είστε εδώ!

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη


Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Η Υπερκινητικότητα των Παιδιών



Από την Αντζελίνα, μια δασκάλα και θεραπεύτρια που βρίσκεται στην πόλη Telos, την πρωτεύουσα της Νέας Λεμουρίας που βρίσκεται στην 5η διάσταση κάτω από το Mt. Shasta των ΗΠΑ, μαθαίνουμε πληροφορίες για την υπερκινητικότητα των σύγχρονων παιδιών και τη χρήση διαφόρων φαρμάκων για να τον «έλεγχό» της.

Η υπερκινητικότητα δεν έχει γίνει κατανοητή από τους «ειδήμονες» της επιστήμης της επιφάνειας της Γης. Μεγάλο τμήμα αυτής της υπερκινητικότητας των παιδιών της παρούσας γενιάς είναι στην πράξη αντίδραση στο υπερβολικά ανθυγιεινό περιβάλλον στο οποίο ζουν. Ένεκα του τεχνητού τρόπου ζωής, τον οποίο δημιουργήσατε και ζείτε, τα πολύτιμα παιδιά σας είναι αναγκασμένα να βιώνουν συνεχείς και αφύσικες υπερδιεγέρσεις των ενδοκρινών αδένων της υπόφυσης και της επίφυσης, όπως επίσης και των αισθήσεών τους.  

Πολλά έχουν ειπωθεί και για τη διατροφή τους καθώς και για την έκθεσή τους στην τηλεόραση, τη μουσική και τις κινηματογραφικές ταινίες. Και αυτά πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη. Ο συνεχής βομβαρδισμός των αισθήσεων από τα μικροκύματα και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα της τεχνολογίας που εισέρχονται στα ενεργειακά και υλικά σας σώματα από τις τηλεοράσεις, τα κινητά σας τηλέφωνα και τους φούρνους μικροκυμάτων διαταράσσουν τις σημαντικές συνεχόμενες μεταβολές των δομών του DNA των παιδιών και εσάς των ίδιων. Η διαταραχή αυτή είναι τεράστια στις μεγάλες πόλεις και είναι θαύμα πώς παιδιά και μεγάλοι μπορούν και λειτουργούν μέσα σε αυτές. Κάθε νέα μέρα φέρνει μια νέα επίθεση στις ενεργειακές σας δομές από αυτές τις ανθρώπινης κατασκευής ενέργειες οι οποίες δεν συμβαδίζουν με τη Θεϊκή Ροή.

Αυτές οι ενέργειες αντίθετα, προσπαθούν από τη φύση τους να εισβάλουν και να συντρίψουν το ίδιο το ενεργειακό σας πλέγμα που βρίσκεται γύρω από το σώμα σας. Η ίδια η τεχνολογία δεν είναι «σκοτεινή» αλλά η κατάχρησή της δημιούργησε μεγάλο μέρος από την στρεβλή και σκοτεινή ενέργεια που επηρεάζει τα παιδιά σας με το να εισέρχεται στα εσωτερικά ενεργειακά πεδία τους.  

Είναι πολύ σημαντικό να αναλάβετε την ευθύνη και να τους παρέξετε ένα όσο το δυνατόν καθαρότερο περιβάλλον για να ζουν και ειδικά για να κοιμούνται. Κρεβατοκάμαρες γεμάτες με τηλεοράσεις, βίντεο, CD players, κινητά ή ηλεκτρονικά τηλέφωνα, ηλεκτρικά ρολόγια και άλλα παρόμοια αντικείμενα πρέπει να αποφεύγονται.

Τα παιδιά πρέπει να έχουν ένα καθαρό περιβάλλον στο οποίο να ανανεώνονται και να αποκαθιστούν την ισορροπία τους κάθε πρωί. Τα επίπεδα της τοξικότητας στις τροφές και στα υλικά των κτιρίων σας πρέπει να διορθωθούν. Μια τέτοια κατάσταση ανισορροπίας δεν οδηγεί στην ωρίμανση και στην εξέλιξή τους με τρόπους που θα τους επιτρέψουν να ολοκληρώσουν τους στόχους που ήρθαν εδώ να επιτελέσουν.

Ένας άλλος παράγοντας επιβαρυντικός που οδηγεί σε νευρικές διαταραχές και σε υπερκινητικότητα είναι τα βαρέα μέταλλα που απορροφά ο οργανισμός τους.

Νερό, καθαρό νερό είναι μια καθημερινή αναγκαιότητα γι’ αυτά τα παιδιά, όπως και για όλους τους άλλους. Εν γένει, τα υγρά που εσείς και τα πολύτιμα παιδιά σας καταπίνετε, είναι επιζήμια για το σώμα και την ψυχή σας. Πρέπει να δουλέψετε για να καθαρίσετε τα αποθέματα νερού και να αφαιρέσετε τα τοξικά χημικά, όπως είναι το φθόριο. Όσοι από εσάς ζουν στις πόλεις πρέπει να φιλτράρετε το νερό σας πριν το πιείτε, και να χρησιμοποιείτε φυτικά προϊόντα χωρίς χημικά για να πλένεστε.
Υπάρχουν πολλά αποτελεσματικά φυτικά προϊόντα που κυκλοφορούν και είναι κατάλληλα να μειώσουν τα επίπεδα τοξικότητας. Να τα χρησιμοποιείτε καθημερινά για να μπορέσετε να δώσετε στην οικογένειά σας τη ζωτική ενέργεια της ζωής και ένα ισορροπημένο οργανισμό.  

Πρέπει να ελαττώσετε ή να καταργήσετε την ποσότητα σοδούχων, τεχνητών, αλκοολούχων και λοιπών τοξικών ποτών που συνηθίσατε να πίνετε καθημερινά, όπως ο καφές. Το καθαρό νερό παραμένει η κύρια πηγή υγρών που πρέπει να παίρνετε και το οποίο θα βοηθήσει στην επανα-ισορρόπηση του σώματός σας και θα σας κάνει να αποκτήσετε έναν υγιή οργανισμό.

Η λύση για τα παιδιά σας δεν είναι να τα πηγαίνετε στους γιατρούς αλλά να διορθώνετε τις ανισορροπίες που υπάρχουν στα σώματά τους και στο περιβάλλον. Κάθε παιδί χρειάζεται διαφορετική μεταχείριση. Πολλές φορές τα παιδί δεν μπορεί να αναγνωρίσει την υπερκινητικότητα, αλλά γνωρίζει ότι δεν λειτουργεί με τον τρόπο που περιμένουν οι μεγάλοι και η κοινωνία. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί τότε ενοχές και ντροπή στο παιδί, και είναι επιτακτικό κάτι τέτοιο να αποφεύγεται.




Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Τελικά, ξεφεύγουν από τα προβλήματα όσοι αυτοκτονούν;



Αφιερωμένο σε όλους τους συνανθρώπους μας στην Κρήτη που έρχονται τόσο συχνά αντιμέτωποι με την αυτοκτονία συμπολιτών τους. Η γνώση είναι δύναμη και ελπίζω να ωφεληθούν από αυτήν.

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Συζήτηση με το Θεό για το Θάνατο» του Νηλ Ντόναλντ Ουώλς.

Κεφάλαιο 10

Ν: Όταν μου είπες ότι εμείς είμαστε οι αίτιοι του ίδιου μας του θανάτου, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νου ήταν ότι αν αυτό ισχύει, τότε κάθε θάνατος είναι, εξ ορισμού, αυτοκτονία…

Θ: Αυτό δεν είναι ακριβές.
Το γεγονός ότι όλοι είναι αίτιοι του τέλους της ζωής τους δεν σημαίνει ότι το επιλέγουν ηθελημένα, σε συνειδητό επίπεδο. Ούτε υπονοεί ότι το κάνουν για να ξεφύγουν από κάποια συγκεκριμένη κατάσταση.
Το να προκαλείς κάτι και να το επιλέγεις συνειδητά μπορεί να είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Ν: Πώς; Δεν το καταλαβαίνω.

Θ: Μπορεί να προκαλέσεις ένα ατύχημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το επέλεξες συνειδητά.

Ν: Α, τώρα καταλαβαίνω τι εννοείς.

Θ: Επομένως ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Όλοι σας αποτελείτε το αίτιο όλων εκείνων που συμβαίνουν στη ζωή σας και σε αυτά συμπεριλαμβάνεται και ο θάνατός σας. Οι περισσότεροι όμως δεν το γνωρίζουν αυτό συνειδητά.

Ν: Ναι, αλλά αν κάποιος το γνωρίζει αυτό συνειδητά – και, εδώ που τα λέμε, τούτη η συζήτηση κάνει τους ανθρώπους να το γνωρίζουν συνειδητά – αυτό δεν σημαίνει ότι όταν πεθάνει, στην ουσία αυτοκτονεί; Θέλω να πω, κάτω από αυτό το πρίσμα, όλοι οι άνθρωποι είανι αίτιοι του τέλους της ζωής τους, έτσι δεν είναι; Ή μήπως κάτι χάνω εδώ;

Θ: Για να χαρακτηρίσεις ένα θάνατο ως αυτοκτονία, πρέπει να πληρούνται δύο προϋποθέσεις:
  1. Πρέπει το άτομο να έχει επίγνωση αυτού που κάνει, δηλαδή να κάνει συνειδητή επιλογή να πεθάνει.
  2. Πρέπει να πάρει αυτή την απόφαση για να ξεφύγει από τη ζωή του, αντί να την ολοκληρώσει.
Ένας από τους σκοπούς αυτής της συζήτησης είναι να σε βοηθήσω να κατανοήσεις ότι η ζωή μέσα στο σώμα είναι ένα δώρο ανείπωτων διαστάσεων.
Ο θάνατος είναι μια δυναμική στιγμή δημιουργίας αλλά προορίζεται να σε κάνει να ΠΑΣ ΠΡΟΣ κάτι και όχι να ΞΕΦΥΓΕΙΣ ΑΠΟ κάτι.

Ν: Η αυτοκτονία είναι τόσο πολύ συνδεδεμένη με τον πόνο, που δίσταζα να θίξω αυτό το θέμα. Ο πρώτος που νιώθει τον πόνο, φυσικά, είναι το ίδιο το άτομο που περνάει όλη αυτή τη θύελλα που τον οδηγεί στην απόφαση να τερματίσει τη ζωή του. Στη συνέχεια τον βιώνουν οι δικοί του και οι φίλοι του. Μπορεί να υπάρξει κάποιου είδους παρηγοριά σε όλο αυτό – για οποιονδήποτε;

Θ: Η παρηγοριά μπορεί να έρθει από τη γνώση ότι εκείνος που αυτοκτόνησε είναι καλά. Γιατί πράγματι είναι καλά. Ο Θεός τον αγαπά και δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Απλώς δεν κατάφερε να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε να κάνει. Αυτό είναι σημαντικό να το κατανοήσει οποιοσδήποτε σκέφτεται αυτό το ζήτημα.

Ν: Δηλαδή λες ότι εκείνοι που αυτοκτονούν δεν τιμωρούνται με κάποιον τρόπο;

Θ: Δεν υπάρχει καν η έννοια της «τιμωρίας» σε αυτό που αποκαλείτε «Μεταθανάτια Ζωή». Εκείνοι που μένουν πίσω είναι αυτοί που τιμωρούνται. Βιώνουν ένα τρομακτικό σοκ, από το οποίο κάποιοι δεν συνέρχονται ποτέ εντελώς. Όλοι τους βιώνουν μια τεράστια απώλεια. Πολλοί περνούν την υπόλοιπη ζωή τους κατηγορώντας τον εαυτό τους. Αναρωτιούνται τι λάθος έκαναν, βασανίζονται από τις σκέψεις για το τι θα μπορούσαν να είχαν πει ή να είχαν κάνει για να αλλάξουν τα πράγματα.
Το λυπηρό είναι ότι εκείνοι που βάζουν τέρμα στη ζωή τους νομίζουν ότι αυτοί θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά δεν τα αλλάζουν.
Το να βάλεις τέρμα στη ζωή σου για να ξεφύγεις από κάτι δεν σε κάνει να ξεφύγεις από τίποτε απολύτως. Όποιος σκέφτεται να τερματίσει τη ζωή του για να αποφύγει κάτι, πρέπει να γνωρίζει, το ξαναλέω, ότι σκέφτεται κάτι που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.
Είναι φυσικό να θέλεις να αποφύγεις κάτι οδυνηρό. Είναι μέρος του χορού της ανθρώπινης ύπαρξης. Όμως, σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή του χορού, κάποιος προσπαθεί να αποφύγει κάτι που η ψυχή ήρθε στο σώμα για να το βιώσει, όχι για να το αποφύγει.
Επειδή αυτό το άτομο κρίνει την εμπειρία ως οδυνηρή ή δύσκολη, αναζητά να περάσει στο κενό, εκεί που δεν υπάρχει τίποτε να αντιμετωπίσει και τίποτε να φοβηθεί. Αλλά κανείς δεν μπορεί να περάσει στο κενό, γιατί δεν υπάρχει τέτοιο κενό. Δεν υπάρχει κενό. Πουθενά στο σύμπαν δεν υπάρχει κενό.
Ούτε πουθενά αλλού. Δεν υπάρχει κανένας «τόπος που δεν υπάρχει τίποτε». Όπου και να πας, ο χώρος είναι γεμάτος από κάτι.

Ν: Με τι είναι γεμάτος ο χώρος;

Θ: Με τα ίδια σου τα δημιουργήματα. Θα έρθεις αντιμέτωπος με αυτά όπου κι αν πας. Δεν είναι δυνατόν να τα αποφύγεις – ούτε θα θέλεις κάτι τέτοιο, γιατί τα έχεις δημιουργήσει για να ανα-δημιουργήσεις τον εαυτό σου. Επομένως, δεν σε ωφελεί το να προσπαθήσεις να τα παραμερίσεις ή να τα παρακάμψεις.
Μ’ αυτά που πεθαίνεις, μ’ αυτά συνεχίζεις να ζεις.

Ν: Αυτή είναι μια πολύ δυναμική δήλωση.

Θ: Αυτή ήταν η πρόθεσή μου. Στην άλλη μεριά του θανάτου θα συναντήσεις τον εαυτό σου και όλα αυτά που κουβαλάς μαζί σου, θα συνεχίσουν να είναι εκεί. Και τότε, αυτό που θα κάνεις θα είναι μεγάλη ειρωνεία: θα ξαναδώσεις στον εαυτό σου άλλη μια ζωή σε σωματικό επίπεδο, ώστε να 
αντιμετωπίσει εκείνα που δεν αντιμετώπισες σ’ εκείνη που μόλις τελείωσε.

Ν: Δηλαδή θα επιστρέψω οπωσδήποτε σε μια νέα ζωή σε σωματικό επίπεδο; Δεν γίνεται να «τακτοποιήσω» τα πράγματα σε ένα μη σωματικό πεδίο, στην επικράτεια του πνεύματος;

Θ: Όχι, γιατί ο σκοπός της ζωής σε σωματικό επίπεδο είναι να σου παρέχει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορέσεις να βιώσεις ό,τι επέλεξες στην πνευματική επικράτεια, να βιώσεις. Κατά συνέπεια, εγκαταλείποντας τη ζωή σε σωματικό επίπεδο δεν ξεφεύγεις από τίποτα. Απλά θα βάλεις τον εαυτό σου να επιστρέψει ξανά σε ένα καινούργιο σώμα στη Γη, ξανά μέσα στην κατάσταση που προσπαθούσες να αποφύγεις… με τη διαφορά ότι τώρα θα ξεκινήσεις πάλι από την αρχή.
Αυτό δεν θα το αντιλαμβάνεσαι ως «τιμωρία» ή ως «προϋπόθεση» ή ως «φορτίο», γιατί θα το κάνεις με την ελεύθερη βούλησή σου, κατανοώντας ότι είναι μέρος της διαδικασίας της δημιουργίας του εαυτού σου, για την οποία υπάρχεις.

Ν: Επομένως καλύτερα να αντιμετωπίσω εδώ και τώρα αυτά που έχω να αντιμετωπίσω.

Θ: Πράγματι, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής. Όταν χρησιμοποιείς τη ζωή με αυτόν τον τρόπο, τότε θα πεθάνεις όταν είσαι έτοιμος να χρησιμοποιήσεις το θάνατο ως εργαλείο με το οποίο θα δημιουργήσεις μια νέα, διαφορετική ζωή. Με την αυτοκτονία ο θάνατος χρησιμοποιείται ως απόδραση, αλλά αυτό δημιουργεί την ίδια ζωή ξανά και ξανά, με τις ίδιες προκλήσεις και εμπειρίες.

Ν: Ποτέ δεν το ξανάκουσα αυτό με τέτοιο τρόπο. Αυτό λέει πολλά.

Θ: Πράγματι. Επομένως, μπορείς να χρησιμοποιήσεις το θάνατο ως εργαλείο με το οποίο είτε θα αποδράσεις είτε θα δημιουργήσεις. Το πρώτο είναι αδύνατον, το δεύτερο είναι εκπληκτικό.