Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2007

Γιατί πέθανε ο Μπίλυ;

Θέλοντας να δείξω το έργο που γίνεται στις Ομάδες Μελέτης και στην Ομάδα Συζήτησης για την ανακούφιση από τον πόνο του θανάτου, θα σας αναφέρω μία ακόμα από τις πολλές περιπτώσεις διαχείρισης αυτού του Πόνου.
Η Μαίρη ήταν μία από τους ενενήντα επτά συμμετέχοντες σε ένα από τα εργαστήρια Μελέτης της Συζήτησης με το Θεό. Την τελευταία νύχτα της συγκέντρωσης η Μαίρη σήκωσε το χέρι της και ζήτησε το μικρόφωνο.
«Άκουσα πολλά εδώ πέρα για το ότι ο Θεός είναι ο καλύτερος φίλος μας, ότι ο Θεός είναι υπέροχος και γεμάτος αγάπη, και ότι οφείλουμε όλοι να κάνουμε μια συζήτηση με το Θεό κάθε μέρα», άρχισε. «Λοιπόν, αν έκανα εγώ μια συζήτηση με το Θεό, θα Του έλεγα ότι είμαι αναθεματισμένα θυμωμένη μαζί Του».
«Εντάξει», είπα εγώ. «Ο Θεός μπορεί να χειριστεί κάτι τέτοιο. Εσύ όμως είσαι εντάξει»;
«Όχι», είπε, και η φωνή της έτρεμε τώρα.
«Λοιπόν, γιατί ακριβώς είσαι τόσο θυμωμένη με το Θεό»;
Η Μαίρη πήρε μια βαθιά αναπνοή. «Σχεδόν είκοσι δύο χρόνια πριν, υιοθετήσαμε ένα αγοράκι. Επί πέντε χρόνια προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί χωρίς επιτυχία. Φαινόταν ότι δεν θα γινόμασταν ποτέ γονείς. Το βιολογικό μου ρολόι είχε εξαντληθεί. Έτσι υιοθετήσαμε τον Μπίλυ.
Τρεις εβδομάδες αργότερα, ανακάλυψα πως ήμουν έγκυος. Γέννησα το παιδί, ένα άλλο αγοράκι, και τα μεγάλωνα και τα δυο σαν δικά μου, αν και είπαμε στον πρώτο μας γιο, όταν μεγάλωσε κάπως, ότι ήταν υιοθετημένος. Θέλαμε να είμαστε ειλικρινείς μαζί του. Του είπαμε ότι τον αγαπούσαμε ακριβώς το ίδιο όπως τον αδελφό του, και γνωρίζαμε ότι οι πράξεις μας του το έδειχναν.
Ο Μπίλυ ήταν οκτώ. Πρέπει να μοιράστηκε αυτή την πληροφορία με κάποια παιδιά από το σχολείο, γιατί μια μέρα ήρθε από το σχολείο πολύ θυμωμένος. Τον κορόιδευαν στην αυλή του σχολείου, που δεν είχε μαμά. Ξέρετε πώς μπορούν να γίνουν τα παιδιά. Κάποιες φορές μπορεί να γίνουν πολύ απάνθρωπα. Έλεγαν πράγματα όπως ‘ο Μπίλυ είναι τόσο άσχημος που ακόμα και η μαμά του δεν τον ήθελε’. Ήρθε στο σπίτι τόσο πληγωμένος και τόσο έξαλλος, θέλοντας να μάθει γιατί η μαμά του τον έδωσε – και απαιτώντας να μάθει ποια ήταν και να την δει αμέσως.
Ένιωσα απαίσια, φυσικά. Πρώτον, για το μαρτύριο και τον πόνο που έβλεπα ότι πέρναγε ο Μπίλυ και δεύτερον για τον εαυτό μου. Με είχε καταβάλει η θλίψη επειδή, φυσικά, ένιωθα πως εγώ ήμουν η μαμά του Μπίλυ. Στεκόμουν εκεί ενθυμούμενη τις νύχτες που του άλλαζα πάνες και που τον φρόντιζα στις αρρώστιες του και όλα όσα κάνουν οι μαμάδες, και η καρδιά μου έσπασε που ο Μπίλυ δεν μ’ έβλεπε πια σαν «Μαμά», δεν με θεωρούσε έτσι.
Κατάλαβα όμως – έπρεπε να καταλάβω – και του υποσχέθηκα ότι σαν μεγαλώσει, αν το ήθελε ακόμα, θα συναντούσε τη μαμά του. Θα έκανα ό,τι μπορούσα για να τη βρω και να τακτοποιήσω το θέμα.
Ο Μπίλυ συμφώνησε αν και ποτέ δεν έφυγε ο θυμός από πάνω του. Απλά τον κουβαλούσε μαζί του σε όλη την υπόλοιπη παιδική ηλικία του, καθώς και στην εφηβεία του, κάτι που μας ήταν πολύ δύσκολο. Όλοι μας το περάσαμε, και δεν ήταν εύκολο για κανένα μας στην οικογένεια και φυσικά δεν ήταν για μένα.
Όταν ο Μπίλυ μεγάλωσε, μιλήσαμε πάλι για το αν θα έβλεπε τη μητέρα του και κάναμε μια συμφωνία· μόλις έκλεινε τα δεκαοκτώ θα άρχιζα να ψάχνω γι’ αυτήν αν το ήθελε ακόμα. Τον υπόλοιπο χρόνο της εφηβείας του μου υπενθύμιζε αυτή την υπόσχεση.
Τελικά έφτασαν τα δέκατα όγδοα γενέθλια του Μπίλυ. Εκείνη την ημέρα σκοτώθηκε σε δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα του».
Μια πνιχτή κραυγή βγήκε από όλους τους συμμετέχοντες στο εργαστήρι. Απότομα, η ενέργεια της Μαίρης μετατράπηκε σε οργή.
«Τώρα θέλω εσείς να μου πείτε», είπε ξερά, «πως κάποιος Θεός γεμάτος αγάπη θα μπορούσε να είχε αφήσει να συμβεί κάτι τέτοιο, τη στιγμή που ο Μπίλυ επρόκειτο να συναντήσει τη μητέρα του, τη στιγμή που ο πατέρας του κι εγώ επρόκειτο να συμφιλιώσουμε την ένταση που η λαχτάρα του είχε βάλει ανάμεσα στη σχέση μας. Θέλω να μου πείτε, γιατί ο Θεός θα έκανε κάτι τέτοιο»;
Στο δωμάτιο είχε πέσει θαμπή σιωπή. Κοίταξα την Έλεν για ένα λεπτό, μετά έκλεισα τα μάτια μου και μπήκα μέσα μου. Άκουγα τις σκέψεις μου. «Εντάξει, Θεέ, αυτό ήταν. Δεν ξέρω τι να πω εδώ. Πρέπει να με βοηθήσεις».
Ξαφνικά, τα μάτια μου άνοιξαν με θόρυβο, το μυαλό μου πλημμύρισε. Έλεγα τις λέξεις που άκουγα στο κεφάλι μου πριν προλάβω να τις κρίνω ή να τις επεξεργαστώ.
«Ο Μπίλυ πέθανε την ημέρα εκείνη επειδή εκείνη ήταν η ημέρα που του είχαν υποσχεθεί πως θα συναντούσε τη μητέρα του – και αυτό έκανε. Εκείνη τη μέρα η μητέρα του δεν ήταν στη γη».
Το δωμάτιο έβγαλε πνιχτή κραυγή πάλι. Κάποιος ψιθύρισε ‘Ναι’ με έμφαση. Κάποιος άλλος έκλαψε φανερά.
Συνέχισα.
«Δεν υπάρχει αυτό που λέμε δυστύχημα και τίποτα δεν συμβαίνει από σύμπτωση. Σου δόθηκε ένας βιολογικός γιος, παρόλο που δεν ήσουν ικανή να συλλάβεις και φαινόταν ότι δεν θα ήσουν ποτέ ικανή, επειδή υπήρχε ένα σχέδιο – ένα ευρύτερο σχέδιο – στη θέση. Σου δόθηκε αυτό το ιδιαίτερο δώρο του βιολογικού γιου σε αντάλλαγμα της προθυμίας σου να πάρεις τον Μπίλυ, να του δώσεις ένα σπιτικό, να τον αγαπήσεις και να τον μεγαλώσεις σαν δικό σου και να τον φροντίσεις μέχρι τη στιγμή που θα συναντούσε τη μητέρα του και εκείνη ήταν έτοιμη να τον συναντήσει.
Η ημέρα του θανάτου του Μπίλυ, ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής του. Η ευγνωμοσύνη του για σένα που τον έφερες σ’ εκείνο το λεπτό είναι αιώνια. Περιβάλλει την καρδιά σου ακόμα και τώρα και δημιουργεί μαζί σου έναν παντοτινό δεσμό.
Υπάρχει τελειότητα στο σχέδιο της Ζωής. Σε κάθε ανθρώπινη κατάσταση και εμπειρία. Σε κάθε περίσταση. Η ευκαιρία μας έγκειται στο να το προσέξουμε. Αυτή είναι και η απελευθέρωσή μας. Η σωτηρία μας. Το τέλος των δεινών και του πόνου μας».
Το πρόσωπο της Μαίρης άλλαξε αμέσως. Γεμάτο με οργή λίγα μόλις λεπτά πρωτύτερα, τώρα έλαμπε. Όλο το σώμα της έμοιαζε να έχει στεγνώσει από κάθε ένταση. Φαινόταν χαλαρή για πρώτη φορά σε ένα μεγάλο διάστημα. Δάκρια έτρεχαν από τα μάγουλά της ακόμα και όταν γέλασε με μια ακτινοβολία που γέμισε το δωμάτιο.
Είπα την ιστορία επειδή θέλω να γνωρίζει ο καθένας αυτό που η Μαίρη και οι άλλοι συμμετέχοντες στο εργαστήρι γνωρίζουν. Υπάρχει μία «μαγική μέθοδος» που μας έχει δοθεί από τους ουρανούς. Είναι η μέθοδος με την οποία κάθε θλίψη, κάθε οργή, κάθε αρνητικότητα που περιβάλλει κάθε ανθρώπινη εμπειρία διαλύεται. Είναι μία μέθοδος εύκολη να τη θυμάται κανείς και αποτελείται από τρεις λέξεις:
ΔΕΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ
Α, δουλεύει όμως; Δουλεύει πραγματικά;
Την επόμενη μέρα η Μαίρη μου έβαλε στο χέρι ένα σημείωμα που έγραψε όταν επέστρεψε στο δωμάτιό της, αφού πρώτα περπάτησε κάτω από τον καθαρό χειμωνιάτικο ουρανό.

Ήρθα εδώ με την καρδιά βαριά,
Πάνε τρία χρόνια που ο Μπίλυ έφυγε
Και δεν μπορούσα να του πω αντίο.
Στεκόμουν μόνη, δίπλα στο μνήμα του
Και δεν μπορούσα ούτε να κλάψω.

Κάναμε μια συμφωνία, του είπα μόνο,
Αλλά εσύ με άφησες κι εγώ μαράθηκα.
Πάνε τρία χρόνια που ο Μπίλυ έφυγε,
Κι ο Θεός καθόλου δεν προσπάθησε
Τον πόνο ν’ απαλύνει, να θεραπεύσει την καρδιά,
Να δώσει δάκρια να κλάψω.

Και μετά, ο Θεός μίλησε, έδειξε
Πως ναι, όντως προσπάθησε, αλλ’
Η καρδιά μου ήτανε κλειστή, δεν πρόσεχε
Το ευγενικό του νεύμα.
Και μολονότι ήταν φωνή αυτό που άκουγα
Εκείνου ήταν το μήνυμα, από ψηλά,
Το πνεύμα μου άκουσε τα λόγια του Θεού απόψε
Και τώρα τα μάτια μου μπορούν να κλάψουν.

Περπάτησα κάτω από τ’ αστέρια σήμερα.
Είναι καιρός να προσπαθήσω
Να βρω χαρά, το γιο μου να αφήσω ελεύθερο
Και χρόνο να τον αποχαιρετήσω.

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

Μια βιωματική εμπειρία

Σαν συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, θα σας περιγράψω μιαν εμπειρία για να αντιληφθείτε πως η ζωή είναι αιώνια. Θάνατος δεν υπάρχει.
"Ένα νεκροταφείο είναι, ίσως, απίθανο μέρος για να βρεις τη φώτιση, αλλά πάντως εγώ εκεί τη βρήκα. Ένα μέρος της, εν πάση περιπτώσει. Είχα πάει στη νεκρώσιμη ακολουθία για τον Τ. αλλά έφτασα αργά και η ακολουθία είχε σχεδόν τελειώσει. Η μισή πόλη μου πρέπει να βρισκόταν εκεί και ένιωθα κάπως άβολα με όλο εκείνο το δημόσιο πένθος. Φαντάζομαι ήθελα μια ιδιωτική στιγμή ανάμεσα σε κείνον και σε μένα μόνο. Είχα χάσει έναν πολύ καλό φίλο. Ο Τ. ήταν για μένα κάτι σαν μεγάλος αδελφός μου.
Έφυγα από την εκκλησία και αποφάσισα να έχω τη δική μου "νεκρώσιμη ακολουθία", το δικό μου αντίο, αργότερα, στον τάφο του. Ύστερα από δυο ώρες, όταν υπέθεσα ότι θα είχαν φύγει όλοι, πήρα το δρόμο για το νεκροταφείο. Είχα υποθέσει σωστά. Δεν υπήρχε κανείς εκεί. Ξεκίνησα να βρω τον τάφο του Τ. για να πω το στερνό μου "χαίρε" χωρίς να ρωτήσω κανέναν επιστάτη. Μόνο που δεν μπορούσα να βρω τον τάφο. Πουθενά. Κοίταζα τους φρεσκοσκαμμένους τάφους αλλά δεν έβλεπα το όνομά του. Γύρισα πάλι πίσω και κατευθύνθηκα προς την άλλη πλευρά. Τίποτε. Είχα αρχίσει να απελπίζομαι. Ίσως θα έπρεπε να είχα ρωτήσει, αλλά τώρα δεν υπήρχε κανείς. Μήπως δεν έψαχνα στο σωστό μέρος; Άρχισε να ψιχαλίζει. Είχε σηκωθεί αέρας και φαινόταν ότι θα ξέσπαγε καταιγίδα. "Έλα μωρέ Τ." φώναξα από μέσα μου, "πού είσαι;" Και φυσικά δεν περίμενα να πάρω απάντηση (μεταξύ μας, θα προτιμούσε κανείς να μην την πάρει μέσα σ' ένα νεκροταφείο). Εγώ πάντως την πήρα. Και κόντεψα να τρελαθώ από το φόβο μου.
"Από δω".
Αυτό είπε μόνο. Όμως η φωνή ήταν καθαρή και ήρθε ακριβώς από πίσω μου και γύρισα τόσο απότομα που παρά λίγο να πέσω. Δεν υπήρχε κανείς. Τίποτε. Θα μπορούσα να ορκιστώ ότι είχα ακούσει τον Τ. Και τότε τον άκουσα ξανά. "Από δω".
Αυτή τη φορά η φωνή ήρθε από πιο μακριά, από ένα μικρό ανάχωμα. Ένα ρίγος διέτρεξε τη σπονδυλική μου στήλη. Σκέφτηκα ότι μπορεί να ήταν κάποιος επιστάτης που με είδε να ψάχνω για κάποιο τάφο. Όμως ήταν η φωνή του Τ. Δεν ήταν κάποιος που η φωνή του έμοιαζε με του Τ. Ήταν ο Τ. Δεν υπήρχε κανείς εκεί γύρω. Ήθελα πραγματικά να είναι κάποιος, γιατί η φωνή δεν ήταν κάτι που φανταζόμουν. Την άκουγα το ίδιο καθαρά όπως άκουγα και το χτύπο της καρδιάς μου. Έτρεξα προς το ανάχωμα. "Ίσως να είναι κάποιος εκεί πάνω και δεν τον βλέπω από εδώ", σκέφτηκα. Έφτασα στο ανάχωμα και κοίταξα τριγύρω. Κανείς. Και τότε άκουσα πάλι τη φωνή - πιο απαλά τώρα, σαν να ήταν ο Τ. πίσω μου.
"Εδώ".
Γύρισα πάλι, αργά αυτή τη φορά. Φοβόμουν. Το παραδέχομαι. Όμως ο φόβος έγινε σύντομα κατάπληξη. Η ξύλινη, πρόχειρη στήλη του Τ. ήταν ακριβώς μπροστά μου. Στεκόμουν πάνω στον τάφο του.
Πήδηξα κάτω από το ανάχωμα σαν να είχα ανακαλύψει ότι πατούσα πάνω σε κροκόδειλο. "Συγνώώώώμηηηηη", απολογήθηκα. Δεν ξέρω σε ποιον νόμιζα ότι μιλούσα.
Ξέρω. Μιλούσα στον Τ. Ήξερα ότι ήταν εκεί. Ήξερα ότι είχε επιβιώσει του "θανάτου" του και ότι με είχε καλέσει στον τάφο του για μια τελευταία, ιδιωτική στιγμή. Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Κάθισα κάτω κι έμεινα λίγο εκεί, περιμένοντας να πει κάτι ακόμα. Τίποτα.
"Λοιπόν, για πες μου, πώς είναι το να είσαι πεθαμένος;"
Προσπαθούσα να ελαφρύνω τη στιγμή. Αντίθετα η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο βαριά και πέρα, στο βάθος του ορίζοντα έβλεπα αστραπές. Η καταιγίδα πλησίαζε.
"Άκου Τ.", είπα μέσα μου. "Θέλω να σ' ευχαριστήσω για όλα όσα έκανες για μένα και για όλα όσα είσαι, ήσουν για όλους. Άγγιξες τόσες ζωές με αγάπη και στοργή! Θα μου λείψεις", και άρχισα να κλαίω με βουβούς λυγμούς. Και τότε ο Τ. επικοινώνησε για μια τελευταία φορά μαζί μου. Τούτη τη φορά δεν το έκανε με λόγια. Ήταν ένα αίσθημα. Ένα αίσθημα γεμάτο αγάπη, που με τύλιξε σαν να τύλιγε κάποιος μια κάπα γύρω από τους ώμους μου και να μου έσφιγγε απαλά το μπράτσο. Δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα. Δεν υπάρχουν λόγια. Όμως ήξερα πια ότι ο Τ. ήταν καλά και ότι θα ήμουν κι εγώ καλά. Και κατάλαβα ότι όλα εκείνη τη στιγμή ήταν τέλεια. Ήταν όπως ακριβώς έπρεπε να είναι. Σηκώθηκα. "Εντάξει, Τ., το 'πιασα", είπα χαμογελώντας. "Τίποτε δεν είναι αδύνατο". Καθώς γύρισα και άρχισα να παίρνω το δρόμο της επιστροφής, θα μπορούσα να ορκιστώ ότι άκουσα ένα χαμηλόφωνο γέλιο.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

Τι είναι ο θάνατος;

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν, εξ όσων έχουν διδαχθεί, ότι ο Θεός θέλει κάποια στιγμή να λήξει η υπέροχη ζωή τους. Τη χρονική περίοδο που οι ευκαιρίες τους για να μάθουν και να εξελιχθούν έχουν ποια τελειώσει και έχει φθάσει ο καιρός για να ανταμειφθούν ή να τιμωρηθούν - ανάλογα με το πώς έχουν ζήσει τις ζωές τους σαν ανθρώπινα όντα.
Το αποτέλεσμα αυτής της διδαχής: οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν το θάνατο τρομερό πράγμα, μια δυστυχία που πρέπει να φοβούνται. Είναι το Τέλος της Γραμμής, το Πέσιμο της Αυλαίας, το Τελευταίο Κουδούνι. Όλες σχεδόν οι απεικονήσεις που διαθέτουμε για το θάνατο είναι αρνητικές, φοβιστικές, λυπητερές, όχι θετικές, όχι ενθαρρυντικές, ούτε χαρούμενες. Αυτές οι απεικονήσεις έχουν διαποτήσει την κοινωνία μας. Μια περιοχή όπου δεν επιτρέπεται η διέλευση, η κίνηση, είναι Νεκρή Ζώνη. Ένας πίνακας ζωγραφικής που απεικονίζει φρούτα ονομάζεται Νεκρά Φύση. Το πνεύμα που έρχεται να παραλάβει τις ψυχές την ώρα του θανάτου ονομάζεται Χάρος και φέρει Δρεπάνι.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν καν να μιλάνε για θάνατο. Χρησιμοποιούν άλλη ορολογία "έφυγε", "αναχώρησε για τις αιώνιες Μονές ή για τη γειτονιά του Ονείρου", ή αποφεύγουν ολότελα μια σχετική συζήτηση. Και κανείς φυσικά δεν θέλει να τον βιώσει πριν έλθει η τελευταία ώρα του. Οι άνθρωποι γαντζώνονται από τη ζωή, μερικές φορές απελπισμένα. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι το πιο δυνατό από όλα τα άλλα. Η κοινή παιδεία μας υποστηρίζει την επιβίωση σαν τον έσχατο σκοπό. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πεθάνουν δεν τους επιτρέπεται να το κάνουν και δεν αναφέρομαι στην αυτοκτονία.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι στην Άλλη Πλευρά βρίσκεται η Τελική Κρίση. Αν δεν ήταν καλοί θα πάνε στην Κόλαση και η αιώνια τιμωρία τους είναι αυτό που θέλει ο Θεός. Ενώ όσοι ήταν καλοί στη ζωή τους θα πάνε στον Παράδεισο. Πόσοι θα είναι αυτοί; Ελάχιστοι θα μπορούσαμε να πούμε γιατί όλοι κάτι έχουν κάνει στη ζωή τους. Και αυτό είναι κάτι που το θέλει ο Θεός;
Για σκεφθείτε, έστω και για μία στιγμή, ότι όλα αυτά που μας έχουν διδάξει, μπορεί και να μην είναι έτσι ακριβώς; Ότι μπορεί να υπάρχει και κάτι άλλο που μας διαφεύγει; Μήπως θα έπρεπε να αρχίσουμε να αναζητάμε πληροφορίες για να μάθουμε περισσότερα για αυτό το θέμα, που είναι τόσο σημαντικό;
Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι όποιος ενδιαφέρεται ψάχνει. Και όποιος ψάχνει βρίσκει. Και οι αναφορές και οι πληροφορίες που έχουμε σήμερα είναι διαφορετικές από εκείνες που υπήρχαν πριν από 2000 χρόνια. Γιατί κάθε εποχή έχει τη δική της πνευματική ανάπτυξη και κάθε εποχή δημιουργεί με τις σκέψεις των ανθρώπων τη δική της φιλοσοφία για το Θεό. Δεν ακυρώνεται μια διδασκαλία, αλλά βελτιώνεται όπως βελτιώνεται και η εκπαίδευση που δίνουμε στα παιδιά μας. Σήμερα στις εξελιγμένες κοινωνίες διαφέρει κατά πολύ ο τρόπος διαπαιδαγώγησης γιατί είναι ανάλογος με την πνευματική ανάπτυξη των λαών. Το ίδιο και οι πεποιθήσεις μας για τον Θεό. Δεν τις καταργούμε, αλλά τις εξελίσσουμε. Το κυριότερο δε, δεν βάζουμε παρωπίδες. Αφήνουμε ένα παράθυρο ανοιχτό στη σκέψη και στο νου μας, ώστε να μπορέσουμε να γνωρίσουμε όλα όσα καινούργια συμβαίνουν στο χώρο της πνευματικότητας.
Σήμερα λοιπόν γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει θάνατος. Υπάρχει αλλαγή κατάστασης. Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει στη ζωή ετούτη, γεννιέται στον πνευματικό κόσμο και όταν μια ψυχή εισέρχεται σε ένα ανθρώπινο σώμα, πεθαίνει για τον πνευματικό κόσμο και γεννιέται στον κόσμο ετούτο. Αυτό λοιπόν που σίγουρα δεν μας αρέσει είναι η αλλαγή. Αλλά γι' αυτήν δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα γιατί δεν υπάρχει τίποτα στάσιμο στη ζωή. "Τα πάντα ρει" (τα πάντα ρέουν), είναι γνωστό από τα πολύ παλιά χρόνια. Και όσο πιο γρήγορα εξοικειωθούμε με την ιδέα της αλλαγής, τόσο πιο γρήγορα θα βρούμε γαλήνη και θεραπεία και θα απαλλαγούμε από το φόβο του θανάτου.
Αλλά πιστεύω πως αυτό που περισσότερο μας φοβίζει είναι ο πόνος που συνοδεύει το θάνατο. Ο τρόπος λοιπόν είναι αυτό που κατά βάθος είναι τρομαχτικός και όχι ο ίδιος ο θάνατος. Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση που θα την κάνουμε μια επόμενη φορά.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2007

"Ας μας πουν γιατί..."

"Ας μας πουν γιατί έφυγε ο Στέλιος μας".
Είναι η απορία των γονιών που έχασαν το παιδί τους πολύ πρόωρα. Δανείζομαι την αρχή του άρθρου της Λίνας Γιαννάρου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (16/09/07). Η έγκριτη δημοσιογράφος αναφέρει: Δεν υπάρχει τίποτα πιο οδυνηρό από το να χάνει ένας γονιός το παιδί του. Μόνο ίσως το να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του με την τυραννία των πελώριων "γιατί", να ξυπνά και να κοιμάται με αναπάντητα τα ερωτήματα τόσο για τις συνθήκες του θανάτου όσο και για την αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στην τραγική απώλεια, με τη λαίλαπα των ενοχών να τον κατακλύζει.
Για τις περιπτώσεις αυτές υπάρχει η Ομάδα Μελέτης Θανάτου που προσπαθεί να αγγίξει τους ανθρώπους που υποφέρουν και να τους προσφέρει παρηγοριά μέσα από τη Γνώση. Παρακάτω θα παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα, ενός από τα βιβλία, από εκείνα που χρησιμοποιεί η Ομάδα στην προσπάθεια της βοήθειας που καταβάλλει για την ανακούφιση των πληγωμένων ψυχών. Προσθέτω ακόμα ότι η είσοδος είναι ελεύθερη και μπορείτε να έρθετε σε επικοινωνία είτε μέσω του www.otan.gr είτε μέσω του τηλεφώνου 6979-570586.

Ο θάνατος είναι το πέρασμα ανάμεσα στο φυσικό κόσμο και το πνευματικό βασίλειο… και πίσω ξανά.


«Ζωγραφίζω τον τοίχο» λοιπόν, στη Δίοδο του Χρόνου με το να αλλάζω τις δονήσεις της ενέργειας της ζωής που στροβιλίζεται μέσα και γύρω μου..
Ναι.
Με τις σκέψεις σου.
Ζωγραφίζεις αυτό που βρίσκεται μπροστά σου με τις σκέψεις σου.
Και με τις λέξεις σου.
Το κάθε τι που λες ζωγραφίζει μια εικόνα αυτού που νομίζεις ότι είσαι, και αυτού που φαντάζεσαι ότι είναι η ζωή.
Και με τις πράξεις σου.
Το κάθε τι εκφράζει κάτι σχετικό με σένα. Τοποθετείς τις εικόνες κάθε πιθανότητας πάνω στον τοίχο. Το κάθε τι που σκέφτηκες ποτέ σαν πιθανότητα – κάθε ελπίδα, κάθε όνειρο, κάθε ανησυχία, κάθε εφιάλτης – όλα βρίσκονται πάνω στον τοίχο.

Ανακάτεψες τη μεταφορά με την κβαντική μηχανική που λέει ότι όλες οι πιθανότητες υπάρχουν.
Ακριβώς.
Και βιώνω τις πιθανότητες που κοιτάζω.
Έτσι ακριβώς είναι. Αυτό ακριβώς είναι η μεταφορά ΚΑΙ η κβαντική μηχανική, σε ένα πακέτο. Θυμήσου, είναι η κβαντική μηχανική που λέει πως το κάθε τι που παρατηρείται επηρεάζεται από τον παρατηρητή. Η μεταφορά λέει, «Το τμήμα του τοίχου στο οποίο εστιάζεις την προσοχή σου είναι αυτό που βιώνεις».
Φυσική και μεταφυσική λένε το ίδιο πράγμα. Απλά χρησιμοποιούν διαφορετική γλώσσα!
Τώρα βάζεις τα κομμάτια μαζί. Κατανοείς όλο και περισσότερο κάθε λεπτό που περνάει.
Το ουσιώδες εδώ είναι πως έχεις πολλές σκέψεις, αλλά δεν χρειάζεται να δώσεις προσοχή σε όλες τους. Στην πραγματικότητα, δεν θα μπορούσες ακόμα και αν το ήθελες. Θα τρελαινόσουν.

Εντούτοις υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν με την πρώτη, πολύ περισσότερα στον τοίχο απ’ ό,τι οι περισσότεροι από εμάς. Συχνά μάλιστα τους βάζουν την ταμπέλα ότι έχουν «διαταραχή ανεπαρκούς προσοχής».
Στην πραγματικότητα δεν έχουν ανεπαρκή προσοχή, αλλά πλεόνασμα προσοχής. Αυτού του είδους τα άτομα έχουν μεγαλύτερο εύρος προσοχής από τους περισσότερους ανθρώπους. Βλέπουν μέσα από ένα ευρύτερο φάσμα της Απόλυτης Πραγματικότητας. «Προσλαμβάνουν» πολύ περισσότερα. Αφού το καταλάβεις αυτό, αρχίζεις να μεταχειρίζεσαι τέτοιου είδους παιδιά και ενήλικες διαφορετικά, αποκαλώντας πολλούς από αυτούς «χαρισματικούς», ή «με ψυχικές ικανότητες» ή «ίντιγκο».
Όου, εξηγείς τα πάντα εδώ.
Όχι, όχι τα πάντα. Θα χρειαζόντουσαν πολύ περισσότερες συζητήσεις μέσα στην αιωνιότητα του χρόνου για να εξηγήσω τα «πάντα». Είναι όμως καλό που κάνουμε αυτή τη συζήτηση, όσο περιορισμένη κι αν είναι. Επειδή όταν αρχίσεις να καταλαβαίνεις αληθινά πώς γίνεται αποτελεσματική η ζωή, και τι είναι ο θάνατος, μετά μπορείς να νιώσεις Σπίτι με το Θεό.
Λαχταρούσες γι’ αυτή την εμπειρία τόσο πολύ. Ήρθε η ώρα τώρα. Ήρθε η ώρα σου να εξελιχθείς στο επόμενο επίπεδο, να αναπτύξεις την κατανόησή σου. Γι’ αυτό η ψυχή σου σε έφερε εδώ. Για το λόγο αυτό δημιουργείς αυτή την εμπειρία. Για το λόγο αυτό προξενείς αυτόν το διάλογο.

Διδάσκω τον εαυτό μου πώς να κάνω τη ζωή αποτελεσματική.
Ναι. Διδάσκεις τον εαυτό σου συνέχεια. Τώρα απλά παίρνεις φόρα. Δίνεις στον εαυτό σου την θεωρητική βάση της ζωής, χρησιμοποιώντας λίγη μεταφορά, λίγη επιστήμη, λίγη μεταφυσική, και πολλή πνευματικότητα.
Το κατάλαβα. Το βλέπω. Τώρα λοιπόν αυτό που θέλω να μάθω είναι τι μπορώ να κάνω, πώς μπορώ να εργαστώ με τις εικόνες που εγώ ο ίδιος ζωγραφίζω στον Τοίχο των Πιθανοτήτων κατά μήκος της Διόδου του Χρόνου.
Όταν βλέπεις μια εικόνα, με τα μάτια του νου σου, κάποιου πράγματος που δεν επιλέγεις σαν μέρος της πραγματικότητάς σου, μην της δίνεις δεύτερη ματιά. Απεικόνισε κάτι άλλο.
Αυτό ισχύει για τα πάντα στη ζωή, δεν είναι έτσι;
Ναι. Και ισχύει επίσης και για το «θάνατο».
Αυτό είναι το υπέροχο. Εννοώ πως είναι αρκετά υπέροχο να πιστεύουμε ότι εμείς δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της ζωής. Είναι απολύτως μια αλλαγή σκέψης το να πιστεύουμε ότι δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα μετά το «θάνατο».
Δεν είναι τόσο θαυμάσιο, αν συνειδητοποιήσεις ότι ΔΕΝ υπάρχει θάνατος.
Ναι. Τώρα καταλαβαίνω την Έβδομη Ενθύμηση, «Δεν υπάρχει θάνατος», σε πολύ βαθύτερο επίπεδο. Αυτό που εννοείς, είναι αυτό που είπες νωρίτερα: Ο θάνατος δεν υπάρχει έτσι όπως τον έχουμε φανταστεί.
Συνέχισε πάνω σ’ αυτό.
Σε καταλαβαίνω καλύτερα τώρα, καθώς λες ότι υπάρχει αυτή η εμπειρία που ονομάζουμε «θάνατος», αλλά δεν είναι το «τέλος» των ζωών μας – ή καλύτερα, το τέλος των πάντων. Ο «θάνατος» είναι πραγματικά το κέντρο των πάντων. Είναι «ο πυρήνας του μήλου».
Ναι. Είναι η κεντρική εμπειρία της ζωής σας. Είναι αυτός που σας οδηγεί στον Πυρήνα του Είναι σας. Εκεί που βρίσκονται οι σπόροι της νέας ζωής. Οι σπόροι της νέας ζωής βρίσκονται πάντα στον Πυρήνα.
Ο «θάνατος» είναι αυτό μέσα στο οποίο κινείσαι ώστε να φτάσεις στην «άλλη πλευρά». Είναι το πέρασμα ανάμεσα στο φυσικό κόσμο και το πνευματικό βασίλειο και πίσω ξανά.

Νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη αποκάλυψη της μεταφοράς. Ακόμα και όταν μια ψυχή ζει εντός του πνευματικού βασιλείου, έρχεται μια μέρα, έρχεται μια στιγμή, που «πεθαίνει».
Έρχεται η στιγμή που «ξαναγεννιέσαι». Είναι η στιγμή που η ψυχή ξαναγίνεται υλική.
Και αυτό συμβαίνει όταν περνάει μέσα από τον Πυρήνα και αναδύεται πίσω πάλι στον φυσικό κόσμο.
Ναι.
Καταλαβαίνεις τέλεια τα πάντα με τη μεταφορά του Μηλοπορτόκαλου.

Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι, για την ψυχή…
Αυτό ακριβώς θα σήμαινε. Μόλις χτύπησες διάνα…
ΤΗΝ ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΕΝΘΥΜΗΣΗ
Γέννηση και θάνατος είναι το ίδιο πράγμα.

Η εμπειρία του θανάτου και η εμπειρία της ζωής είναι πανομοιότυπες;
Στον Πυρήνα του Είναι Σου, ναι. Για την ψυχή σου, ναι. Και οι δυο είναι απλά βαθμιαίες ενεργειακές εξασθενίσεις που λειτουργούν όχι διαφορετικά απ’ ό,τι οι ηλεκτρικοί μετασχηματιστές, διευκολύνοντας τη μετάβαση από τον ένα κόσμο στον άλλο.
Οι λέξεις θάνατος και γέννηση θα μπορούσαν άνετα να εξαλειφθούν από όλες τις γλώσσες σας. Η λέξη δημιουργία θα μπορούσε εύκολα να αντικαταστήσει και τις δυο περιπτώσεις.
Γέννηση και θάνατος είναι στιγμές δημιουργίας. Είναι Πρωτογενείς Στιγμές.

Έτσι αντί να λέμε ότι ο τάδε «γεννήθηκε» σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο τάδε «δημιουργήθηκε» σήμερα. Και αντί να λέμε ότι ο τάδε «πέθανε» σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο τάδε «δημιουργήθηκε εκ νέου» σήμερα.
Ναι, θα ήταν υπέροχο! Θα ήταν μακράν πιο σωστό!
Πολλοί λίγοι καταλαβαίνουν το «θάνατο», και έτσι, πολλοί τον περιγράφουν σαν την πιο θλιβερή εμπειρία. Θυμήσου πως είπα ότι μπορείς να ζωγραφίσεις τον τοίχο με όποιο τρόπο θέλεις… και η ζωγραφιά που δημιουργείς είναι η ζωγραφιά που θα βιώσεις.

Αυτό όμως είναι τρομερό. Δεν φταίω εγώ αν οι άνθρωποι που εμπιστευόμουν μου μίλησαν για φρικιαστικά πράγματα!
Άφησες άλλους ανθρώπους να ζωγραφίσουν την εικόνα για σένα;
Όλοι το κάναμε. Οι πιο πολλοί έχουν ακούσει από τις θρησκείες τους να μιλάνε για κρίση και καταδίκη – ιερείς, πάστορες, ραβίνους, μουλάδες, και άλλους στους οποίους είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη ότι γνώριζαν και έλεγαν την αλήθεια.
Ναι. Αυτό κάνει η θρησκεία, και αυτό λέει η θρησκεία στους οπαδούς της, τόσο επικριτικά.
Αν όμως δεν υπάρχει «κόλαση» και «καταδίκη» στην Απόλυτη Πραγματικότητα, γιατί θα πρέπει να βιώνουμε κάτι τέτοιο;
Όπως έχουμε αναφέρει επανειλημμένα, κανείς δεν πρέπει να βιώνει κάτι τέτοιο. Κάποιος πρέπει να επιλέξει για να βιώσει κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει να ακολουθείς τις προσταγές κανενός θρησκευτικού συστήματος, ούτε να δέχεσαι και να ενστερνίζεσαι τις διδασκαλίες κανενός. Μπορείς να πάρεις συνειδητή απόφαση και να αναζητήσεις τη δική σου αλήθεια. Στην πραγματικότητα να τη δημιουργήσεις.
Λες συνέχεια ότι μπορώ να δημιουργήσω τη δική μου αλήθεια.
Το κάνεις κάθε μέρα με αυτά που πιστεύεις.
Αν όμως, όπως μου είπες νωρίτερα, κάποιος δημιουργεί συνεχώς στα τρία επίπεδα – το υποσυνείδητο, το συνειδητό και το υπερσυνείδητο – γιατί στην ευχή το υπεσυνείδητο, το ανώτερο κομμάτι μας, να μην επιλέγει κάτι άλλο από την καταδίκη; Γιατί να μην δημιουργεί κάτι άλλο;
Προσέχεις κάθε λέξη που λέω, έτσι δεν είναι;
Μιλάμε για τη ζωή και το θάνατο με τον πιο λεπτομερή και ενδιαφέροντα τρόπο που υπάρχει. Ασφαλώς και προσέχω.
Ωραία. Επειδή πρόσεξα κάθε λέξη που ΕΣΥ είπες.
Τι σημαίνει αυτό;
Θα δεις.

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2007

Ένας ασυνήθιστος διάλογος


Το διάλογο που ακολουθεί θα τον βρείτε στο υπέροχο βιβλίο του Νιλ Ντόναλντ Ουώλς "Σπίτι με το Θεό".
Μήπως πιστεύεις πως όταν πεθαίνεις, αυτό συμβαίνει ενάντια στη θέλησή σου;

Θεούλη μου, αν είναι αλήθεια τα όσα λες εδώ, αυτό θα είναι δύσκολο για πολλούς να το
πιστέψουν.

Υπάρχουν ορισμένες υποκρυπτόμενες αρχές ζωής – στις
οποίες θα ρίξουμε μια βαθύτερη ματιά εντός ολίγου – που θα κάνουν ευκολότερη την
προσπάθεια να συγκρατήσεις στην πραγματικότητά σου μερικές από αυτές τις Ενθυμήσεις.
Όταν θα εξετάσουμε τις βασικές αρχές πιο ολοκληρωτικά, θα είσαι σε θέση να γνωρίζειςότι αυτό που αποκαλείς «θάνατο» είναι μια δυναμική στιγμή της
δημιουργίας.


Βλέπεις τώρα; Να ακόμα μία γοητευτική σκέψη. Ο θάνατος είναι «στιγμή δημιουργίας»;

Είναι από τις πιο δυναμικές στιγμές που θα αντιμετωπίσεις. Είναι εργαλείο. Όταν χρησιμοποιηθεί έτσι όπως σχεδιάστηκε, ο θάνατος μπορεί να δημιουργήσει κάτι το εξαιρετικά καταπληκτικό. Και αυτό, επίσης, θα σου διευκρινιστεί πλήρως.

Ο θάνατος είναι εργαλείο; Δεν είναι απλά μια «δίοδος»;

Είναι δίοδος, αλλά μια μαγική δίοδος, επειδή η ενέργεια με την οποία διέρχεσαι από αυτή τη δίοδο καθορίζει τι υπάρχει στην άλλη πλευρά.

Καλά, καλά, στάσου. Μου κόβεις την ανάσα. Μπορούμε να πάμε λίγο πιο σιγά εδώ; Μπορούμε να ξαναπούμε μερικά από αυτά και να συμπληρώσουμε τα κενά με λίγα λόγια; Αυτά που μόλις είπες με αφήνουν με πλήθος ερωτηματικά.
Θα τα κοιτάξουμε πάλι όλα. Θα απαντήσουμε σε καθένα από αυτά.

Ωραία. Ας ξεκινήσουμε από την ιδέα να χρησιμοποιούμε τον θάνατο σαν εργαλείο. Αυτή η σκέψη είναι ολότελα καινούργια για μένα. Ένα εργαλείο είναι κάτι που χρησιμοποιεί κάποιος σκόπιμα. Είναι κάτι που κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει. Όμως εγώ δεν θέλω να πεθάνω. Κανείς δεν θέλει να πεθάνει.
Όλοι θέλουν να πεθάνουν.

Όλοι θέλουν να πεθάνουν;

Φυσικά, αλλιώς κανείς δεν θα πέθαινε. Μήπως νομίζεις ότι ο θάνατος είναι κάτι που συμβαίνει παρά τη θέλησή σου;

Σίγουρα έτσι νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Τίποτα δεν συμβαίνει παρά τη θέλησή σου. Είναι αδύνατον.
Έτσι εδώ είναι…

Η ΤΡΙΤΗ ΕΝΘΥΜΗΣΗ
Δεν μπορείς να πεθάνεις παρά τη θέλησή σου.


Αν πίστευα ότι είναι αλήθεια αυτό, θα ήταν τόσο παρηγορητικό! Θα ήταν τόσο θαυμαστά επουλωτικό να το ξέρω. Αλλά πώς μπορώ να το συμπεριλάβω στην αλήθεια μου όταν υπάρχουν πολλά πράγματα που έχω βιώσει, που δεν ήθελα να έχουν συμβεί;

Τίποτα δεν συμβαίνει που δεν θέλεις να συμβεί.

Τίποτα;

Τίποτα.
Μπορεί να ΥΠΟΘΕΤΕΙΣ ότι συμβαίνουν πράγματα που δεν θα ήθελες να συμβαίνουν, αλλά δεν είναι έτσι, κι αυτό απλά σε κάνει να θεωρείς τον εαυτό σου θύμα.
Τίποτ’ άλλο δεν καθυστερεί την εξέλιξή σου περισσότερο από αυτή τη μόνη σκέψη. Η ιδέα της θυματοποίησης είναι σίγουρο δείγμα περιορισμένης αντίληψης. Πραγματική θυματοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει.


Είναι αναθεματισμένα σκληρό να πεις σε κάποιον του οποίου η κόρη βιάστηκε, ή του οποίου ολόκληρο το χωριό αφανίστηκε από μια αχρεία πράξη «εθνικής κάθαρσης», ότι κανένας δεν είναι θύμα.

Θα ήταν ανώφελο να μιλήσεις με τον τρόπο αυτό σε ανθρώπους ενόσω βρίσκονται στο μέσον της δοκιμασίας τους. Κατ΄ αυτές τις στιγμές, απλά να είσαι κοντά τους συμπάσχοντας βαθιά, αγκαλιάζοντάς τους με αληθινό ενδιαφέρον και θεραπευτική αγάπη. Μην προθυμοποιείσαι να προσφέρεις τετριμμένες πνευματικές εκφράσεις ή νοητικές περιηγήσεις σαν γιατροσόφι στον πόνο τους. Γιάτρεψε τον πόνο πρώτα, μετά γιάτρεψε τη σκέψη που δημιούργησε τον πόνο.
Και βέβαια είναι αλήθεια, με την ανθρώπινη έννοια καθαρά, ότι υπάρχουν εκείνοι που είναι «θύματα» τρομερών γεγονότων και περιστάσεων της ζωής. Ωστόσο αυτή η εμπειρία, του να είναι κανείς θύμα, μπορεί να είναι πραγματική μόνο υπό το πρίσμα της συνηθισμένης – και συνεπώς εξαιρετικά περιορισμένης – ανθρώπινης επίγνωσης.
Όταν λέω πως πραγματική θυματοποίηση δεν υπάρχει, μιλάω από ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο επίγνωσης. Επιπλέον αυτό είναι ένα επίπεδο επίγνωσης που τα ανθρώπινα όντα μπορούν να επιτύχουν μόλις γιατρευτεί ο πόνος τους.


Νομίζω πως οι δηλώσεις σου θα γίνουν πολύ δύσκολα αποδεκτές από πολλούς, ανεξαρτήτως αν πονάνε συναισθηματικά ή όχι.

Αυτό που λέω τώρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που σχεδόν όλες οι παραδοσιακές θρησκείες του κόσμου ισχυρίζονται εδώ και πολλούς αιώνες. «Μυστήριες είναι οι οδοί του Κυρίου», διακηρύσσουν. «Έχετε εμπιστοσύνη στο τέλειο σχέδιο του Θεού».
Παρακάτω σ’ αυτή τη συζήτηση θα έχουμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε αυτή την ιδέα του τέλειου σχεδίου και ακόμα θα δούμε πώς γίνεται και πολλές ψυχές αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για να δημιουργήσουν τις ατομικές και συλλογικές εκβάσεις της ζωής στη γη, κατά έναν ιδιαίτερο και τέλειο τρόπο για έναν ιδιαίτερο και τέλειο σκοπό. Επί της ουσίας, πρόκειται να ρωτήσω ΕΣΕΝΑ να ΜΟΥ δώσεις ένα τέτοιο παράδειγμα.

Εμένα;

Ναι. Και θα καταλάβεις ακριβώς για ποιο πράγμα μιλάω όταν το κάνω. Τώρα όμως ας ηρεμήσει η καρδιά σου με τη γνώση ότι όλα τα πράγματα συμβαίνουν στην εντέλεια.
Θα προσπαθήσω. Θα προσπαθήσω να κρατήσω αυτή τη σκέψη και να την ενστερνιστώ όπως ζήτησες. Αλλά πηγαίνεις αρκετά γρήγορα. Προχωράς γοργά. Καταπιαστήκαμε με το διάλογο μόλις προ ολίγου και ήδη βρίσκεσαι μέσα… μπορώ να το πω; …στο στρώμα του όζοντος. Με όλο το σεβασμό, αλλά πού πάει αυτή η συζήτηση;

Εκεί που πάντα ήθελες να πάει.

Που είναι τι…;

Στην αλήθεια.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Αγγελική Επικοινωνία

Πολλοί ρωτούν πως θα καταφέρουν να δημιουργήσουν μιαν αγγελική επικοινωνία. Για το λόγο αυτό δανείζομαι ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Τζόϋς Κέλλερ "Καλώντας τους Αγγέλους".
Λέει λοιπόν η συγγραφέας:
Μετά από κάποια επίκληση, θα καταλάβετε ότι ο άγγελος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά σας αν νιώσετε κάποια αισθήματα γαλήνης - επειδή ο άγγελος φέρνει τη γαλήνη για να ηρεμήσει την ψυχή σας - που κατεβαίνουν ήρεμα προς το μέρος σας, ακόμα και αν δεν μπορείτε να δείτε τον ίδιο τον άγγελο. Το μήνυμά του είναι πάντα: 'Μη φοβάσαι! Μην ανησυχείς! Τα πράγματα πάνε θαυμάσια. Απλά δείξε υπομονή'. Και αν αυτό το βάλετε στη συνειδητότητά σας, έτσι και θα γίνει. Ένας άγγελος δεν φέρνει ποτέ κακά νέα. Θα θυμάστε αυτό που νιώσατε κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας σας και δεν θα είσαστε ποτέ πια ο ίδιος άνθρωπος.
Η Τέρυ Λυν Τέηλορ, συγγραφέας πολλών βιβλίων για αγγέλους, λέει στο βιβλίο της "Αγγελιοφόροι του Φωτός": "Οι άγγελοι μας μιλούν μέσα από τις σκέψεις μας. Μεταφέρουν μηνύματα με τρόπο που δεν τον περιμένουμε. Μπορούν να φτάσουν σε μας με πολλούς τρόπους, συχνά όμως μας διαφεύγουν γιατί δεν το πιστεύουμε ότι συμβαίνει και δεν δίνουμε προσοχή".
Προσέξτε. Το μήνυμα μπορεί να είναι τόσο φευγαλέο, όσο το πέταγμα ενός πουλιού κοντά σας. Ή τόσο εμφανές όσο ένα αυτοκίνητο με ένα αυτοκόλλητο στο πίσω μέρος του που θα μιλήσει στην καρδιά σας. Οι άγγελοι επικοινωνούν συχνά μέσα από τα όνειρα, ιδιαίτερα αυτά που θυμόσαστε καλύτερα όταν ξυπνάτε. Επειδή μιλούν με "συμπαντικά σύμβολα", προσπαθήστε να καταλάβετε τα όνειρα και τα οράματά σας. Οι άγγελοι έχουν, ακόμα, αναπτυγμένη αίσθηση του χιούμορ και τους αρέσει να παίζουν με λέξεις όταν ονειρευόσαστε. Σημειώνετε τα όνειρά σας, γιατί μπορούν να σας αποκαλύψουν πολλά για τη ζωή σας. Επίσης, σημειώνετε τυχόν λέξεις που ακούτε κατά την ώρα του ύπνου σας ή μόλις ξυπνάτε. Είναι μέρος της επαφής σας με έναν άγγελο που σας είπε κάτι σημαντικό. Σε εσάς απομένει να το αποκρυπτογραφήσετε.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

Από την Εισαγωγή του "Σπίτι με το Θεό"

Το καταπληκτικό αυτό βιβλίο δεν έχει βρει ακόμα εκδότη στην Ελλάδα, παρόλο που έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά. Για τούτο σας μεταφέρω εδώ ένα τμήμα της Εισαγωγής του, για να δείτε περί τίνος πρόκειται.
((...Το μήνυμα του "Σπίτι με τον Θεό" μπορεί να είναι ένα από τα πλέον ελπιδοφόρα και κατατοπιστικά που έλαβε ποτέ η ανθρωπότητα.
Είναι σημαντικό για σένα να καταλάβεις πώς έφθασες σ’ αυτή τη συζήτηση. Αν πιστέψεις πως έφθασες τυχαία, θα σου έχει διαφύγει το τεράστιο μέγεθος του τι συμβαίνει σε σένα ακριβώς αυτή τη στιγμή.
Η ψυχή σου σε έφερε σ’ αυτή τη συζήτηση, όπως σε έφερε και σε κάθε άλλη συζήτηση που είχες ποτέ με τον Θεό, με οποιαδήποτε μορφή. Αυτή μηχανεύτηκε να θέσει αυτές τις σελίδες μπροστά σου. Μια μυριάδα από συγκυρίες διασυνδέθηκαν ακριβώς αυτή τη στιγμή για σένα, με έναν ακριβή τρόπο σε έναν ακριβή χρόνο, εν σειρά, για να λάβουν με αβρό τρόπο τη μορφή των λέξεων που βρίσκεις εδώ, και μόνον η παρέμβαση της απόλυτα ιερής ψυχής σου θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοια γεγονότα τόσο άνετα. Αν αυτό το κατανοήσεις ξεκάθαρα, θα ‘’ακούσεις’’ εκείνες τις λέξεις με έναν διαφορετικό τρόπο.
Έχεις οδηγηθεί εδώ επειδή το Σύμπαν αντιλαμβάνεται πως από καιρό αναζητάς σιωπηλά απαντήσεις για τις ερωτήσεις που όλα τα ανθρώπινα όντα κάνουν. Τι πραγματικά συμβαίνει εδώ, σε αυτή τη ζωή και τι θα συμβεί όταν αυτή η ζωή τελειώσει; Θα ξαναβρεθούμε με αγαπημένους μας που έφυγαν πρωτύτερα; Θα βρίσκεται εκεί ο Θεός για να μας υποδεχτεί; Θα υπάρξει Ημέρας Κρίσης; Θα αντιμετωπίσουμε την πιθανότητα μιας παντοτινής καταδίκης; Θα μας επιτρέπεται να τσιρίζουμε στον παράδεισο; Θα μάθουμε τουλάχιστον τι θα μας συμβεί αφού πεθάνουμε; Θα ΣΥΜΒΕΙ κάτι;
Καλυμμένες μέσα στις απαντήσεις αυτών των ερωτήσεων ενυπάρχουν τεράστιες επιπτώσεις για κάθε ανθρώπινο ον. Θα ζούσαμε κάπως διαφορετικά τη ζωή μας αν όντως είχαμε τις απαντήσεις αυτές; Πιστεύω πως ναι. Θα φοβόμασταν λιγότερο να ζήσουμε όπως πάντα σχεδιάζαμε να ζήσουμε – άφοβα και γεμάτοι αγάπη – αν φοβόμασταν λιγότερο να πεθάνουμε; Πιστεύω πως η απάντηση είναι πάλι ναι.
Η καρδιά μου πονάει, να γνωρίζω πως τόσο πολλοί άνθρωποι αισθάνονται έντρομοι καθώς πλησιάζουν την ώρα που θα περάσουν στον άλλο κόσμο και να μην τους πω τίποτα όταν βρίσκονται σε αυτόν εδώ. Η ζωή είχε σκοπό να είναι μια αδιάκοπη χαρά και ο θάνατος είναι μια περίοδος ακόμα μεγαλύτερης χαράς, και θα ήταν υπέροχο αν όλοι οι άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να γνωρίσουν μόνο ειρήνη και αίσια εξέλιξη.
Όπως η μητέρα μου. Ήταν πέρα για πέρα ήρεμη κατά το θάνατό της. Ο νεαρής ηλικίας ιερέας που ήταν στο δωμάτιο για να εκτελέσει την Επιθανάτια Τελετουργία της εκκλησίας, βγήκε έξω κουνώντας το κεφάλι του. «Αυτή», ψιθύρισε, «παρηγορούσε εμένα».
Η μαμά είχε μιαν ακλόνητη πίστη ότι βάδιζε προς την αγκαλιά του Θεού. Γνώριζε τι ήταν η ζωή και γνώριζε τι δεν ήταν ο θάνατος. Η ζωή ήταν για να δίνεις όλα όσα έχεις σε όλους όσους αγαπάς, χωρίς δισταγμό, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς περιορισμό. Ο θάνατος δεν ήταν κάτι που έβαζε λουκέτο αλλά τα πάντα που ξεδιπλώνονταν. Θυμάμαι που συνήθιζε να λέει, «Όταν πεθάνω, να μη λυπάσαι. Να χορεύεις πάνω στον τάφο μου». Η μαμά ένιωθε πως ο Θεός ήταν στο πλευρό της καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της – και εκεί ακριβώς επρόκειτο να είναι ο Θεός κατά τον θάνατό της.
Αλλά τι σχετικά με εκείνους που υποθέτουν ότι ζουν και πεθαίνουν χωρίς Θεό; Θα έχουν ίσως μια πολύ μοναχική ζωή και έναν πολύ τρομαχτικό θάνατο. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι καλύτερα να πεθάνει κάποιος χωρίς καθόλου να γνωρίζει ότι πρόκειται να πεθάνει.
Όπως ακριβώς πέθανε ο πατέρας μου. Σηκώθηκε από την αναπαυτική του πολυθρόνα κάποιο απόγευμα, έκανε ένα μοναδικό βήμα και σωριάστηκε στο πάτωμα. Οι γιατροί έφθασαν εντός λεπτών, αλλά όλα είχαν τελειώσει και είμαι βέβαιος πως ο πατέρας μου δεν σκέφτηκε πως εκείνες επρόκειτο να είναι οι τελευταίες του στιγμές στη γη.
Η μαμά ήξερε πως πέθαινε και πιστεύω πως επέτρεψε στον εαυτό της να το γνωρίζει αυτό γιατί μπορούσε να το αντιμετωπίσει ειρηνικά και χαρμόσυνα. Ο μπαμπάς δεν μπορούσε και έτσι επέλεξε να φύγει απότομα. Δεν υπήρξε χρόνος να σκεφτεί, «Ω, Θεέ μου, πεθαίνω. Πραγματικά πεθαίνω». Παρόμοια, δεν πιστεύω να υπήρξαν στιγμές, κατά τη διάρκεια των ογδόντα τριών ετών του, που να είπε στον εαυτό του, «Ω, Θεέ μου, πραγματικά φεύγω». Η μαμά γνώριζε ότι «πραγματικά έφευγε» κάθε λεπτό. Γνώριζε για το θαυμάσιο και τη μαγεία όλου αυτού. Ο μπαμπάς όχι.
Ο πατέρας μου ήταν ενδιαφέρον άτομο και οι απόψεις του για τον Θεό, για τη ζωή και για τον θάνατο ήταν αντιφατικές. Περισσότερες από μια φορές μοιράστηκε μαζί μου την ολοκληρωτική απορία του για τα καθημερινά συμβάντα καθώς επίσης και την υπέρτατη δυσπιστία του για το ότι κάτι μπορεί να συμβαίνει μετά θάνατον.
Φέρνω στο νου μου μια εντυπωσιακή λογομαχία μας, δυο χρόνια πριν πεθάνει, στην οποία αντικατοπτρίζεται η ύπαρξή του. Δεν ήταν πολύ μεγάλη η συνομιλία. Τον είχα ρωτήσει ποιο νόμιζε πως ήταν το νόημα της ζωής. Με κοίταξε σχεδόν ανέκφραστα και είπε, «Δεν καταλαβαίνω τίποτα από αυτό». Και όταν τον ρώτησα τι πίστευε πως συμβαίνει μετά το θάνατο, αποκρίθηκε, «Τίποτα».
Πίεσα για μιαν απάντηση με περισσότερες από μία λέξεις.
«Σκοτάδι. Ένα τέλος. Αυτό είναι όλο. Πηγαίνεις για ύπνο και δεν ξυπνάς».
Ήμουν αποκαρδιωμένος. Μια αμήχανη σιωπή ακολούθησε και μετά έσπευσα να γεμίσω το κενό με κάθε είδους επιβεβαιώσεις ότι οπωσδήποτε έσφαλε, ότι μια καταπληκτική εμπειρία έπρεπε να υπάρχει που μας περίμενε όλους «στην άλλη πλευρά». Είχα αρχίσει να του περιγράφω πως φανταζόμουν ότι θα ήταν όταν με έκοψε μ’ έναν ανυπόμονο κυματισμό του χεριού του.
«Μπούρδες», δυσανασχέτησε. Και αυτό ήταν όλο.
Είχα μείνει έκπληκτος, γιατί ήξερα ότι ο Μπαμπάς ήταν ένας άνδρας που, ακόμα και στα ογδόντα του, έπεφτε στα γόνατα και έλεγε τις προσευχές του κάθε βράδυ. Σε ποιον προσευχόταν, αναρωτιόμουν, αν δεν πίστευε σε μια ζωή που ήταν αγιασμένη και ένα θάνατο που ήταν μόνο η αρχή; Και για ποιο πράγμα προσευχόταν; Ίσως να προσευχόταν επειδή ο ίδιος λάθευε. Ίσως να ήλπιζε πέρα από κάθε ελπίδα.
Αυτό το βιβλίο είναι για όλους τους ανθρώπους που σκέφτονται σαν τον πατέρα μου, για όλους εκείνους που μπορεί να ελπίζουν πέρα από κάθε ελπίδα. Είναι ακόμα για εκείνους που απλά δεν ξέρουν τι συμβαίνει μετά το θάνατο, και που για το λόγο αυτό έχουν πολύ αδύνατες βάσεις για να κατανοήσουν βαθύτερα αυτό που συμβαίνει στη ζωή, και γιατί. Είναι για εκείνους που δεν έχουν επίγνωση καμίας μεθόδου με την οποία η ίδια η ζωή εργάζεται. Είναι για εκείνους που είναι μπερδεμένοι, είναι για εκείνους που δεν είναι μπερδεμένοι και πιστεύουν ότι όντως γνωρίζουν κάποια πράγματα για όλ’ αυτά, αλλά που αναρωτιούνται κάπου-κάπου αν πραγματικά έχουν δίκιο… και είναι για εκείνους που μπορεί απλά να φοβούνται.
Αυτό το βιβλίο είναι ακόμα για εκείνους που δεν ανήκουν σε καμία από τις παραπάνω ομάδες αλλά επιθυμούν να βοηθήσουν κάποιον άλλον που ανήκει, και μπορεί να μην γνωρίζουν τον τρόπο. Τι λες σε κάποιον που πεθαίνει; Πώς παρηγορείς εκείνους που συνεχίζουν να ζουν; Τι μπορείς να πεις εσύ σ’ αυτές τις στιγμές; Δεν είναι εύκολες ερωτήσεις. Έτσι, καταλαβαίνεις τώρα, γιατί έφερες τον εαυτό σου εδώ.
Ξέρεις, ΕΙΝΑΙ ένα θαύμα που βρήκες αυτό το κείμενο. Ένα μικρό θαύμα, ίσως, όπως εννοούνται τα θαύματα, παρ’ όλ’ αυτά ένα θαύμα. Πιστεύω πως έγινε όπως είπα. Πιστεύω πως η ψυχή σου σε τράβηξε σ’ αυτό το βιβλίο με την ίδια παρόρμηση που τραβάει τον καθένα μας προς τα εμπρός, στο επόμενο βήμα μας, στην επόμενη κατανόησή μας, και τελικώς στο Θείο.
Κανένας μας δεν έχει την υποχρέωση να ακολουθήσει αυτή την παρόρμηση. Μπορούμε να αλλάξουμε πορεία κάθε λεπτό. Μπορούμε να πάμε σε άλλη κατεύθυνση. Ή μπορούμε να μείνουμε ακίνητοι και να μην πάμε πουθενά για πολύ μεγάλο διάστημα, χρονοτριβώντας από τη σύγχυσή μας. Τελικά, όμως, όλοι θα κινηθούμε προς τα εμπρός ξανά, και δεν γίνεται να αποτύχουμε από το να φτάσουμε τελικώς στον προορισμό μας.
Ο προορισμός είναι ο ίδιος για όλους μας. Όλοι βρισκόμαστε σε ένα ταξίδι προς το Σπίτι και δεν θα αποτύχουμε να φτάσουμε εκεί. Ο Θεός δεν θα το επιτρέψει)).
Αυτό είναι, με λίγες φράσεις, το μήνυμα ολόκληρου του κειμένου.

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2007

Η κατάσταση του Είναι

Από το βιβλίο "Θεϊκή Φιλία" παίρνω το ακόλουθο απόσπασμα που έχει άμεση σχέση με τις δηλώσεις που κάνουμε για τον εαυτό μας:
''Αυτό που γνωρίζεις για το Αληθινό Είναι σου, είναι αυτό που έτσι είναι για την κατάσταση του είναι σου αυτή τη στιγμή. Όταν δηλώνεις αυτό που γνωρίζεις, το κάνεις έτσι.
Οι δηλώσεις γίνονται πιο ισχυρές με φράσεις που αρχίζουν με το "Εγώ είμαι". Μια από τις πιο γνωστές από αυτές ήταν η δήλωση που έκανε ο Ιησούς: "Εγώ ειμί η οδός και η ζωή". Η πιο μεγαλόπρεπη δήλωση τέτοιου είδους που ειπώθηκε ποτέ, έγινε από Μένα: "Είμαι ο ων, ο ην και ο ερχόμενος".
Μπορείς κι εσύ να κάνεις τέτοιου είδους δηλώσεις. Στην πραγματικότητα τις κάνεις κάθε μέρα. "Είμαι μπαφιασμένος και μπουχτισμένος", "είμαι μέχρι τ' αυτιά", "είμαι ένα χάλι μαύρο" κ.ο.κ. Αυτές είναι δηλώσεις του είναι. Όταν κάνεις, λοιπόν, δηλώσεις συνειδητά και όχι ασυνείδητα, ζεις από πρόθεση, ζεις σκόπιμα. Αν θυμάσαι, έχω επισημάνει ότι ζεις... Σκόπιμα, Αρμονικά, Ευεργετικά.
Όλη σου η ζωή είναι ένα μήνυμα, το ξέρεις; Κάθε πράξη είναι πράξη αυτοπροσδιορισμού. Κάθε σκέψη είναι ένα φιλμ στην οθόνη του νου σου. Κάθε λέξη είναι ένα φωνητικό ταχυδρομείο προς το Θεό. Κάθε τι που σκέφτεσαι, λες και κάνεις, στέλνει ένα μήνυμα σχετικά με σένα. Σκέψου, λοιπόν, όλες τις "ΕΙΜΑΙ" δηλώσεις σου, σαν ένα μήνυμα της κατάστασης του είναι σου. Κάνεις μια δήλωση για το πώς έχουν τα πράγματα με σένα. Λες "ότι είναι έτσι".

Οι αρνητικές δηλώσεις

Το σώμα μας το σαμποτάρουμε με τις αρνητικές δηλώσεις τις δικές μας ή αυτές που ακούμε να μας απευθύνουν άλλοι. Στην κυριολεξία το προστάζουμε να καταρρεύσει. Μια σειρά από απρόσεχτα διατυπωμένα "κλισέ" που μπορούν να δώσουν το σύνθημα στο σώμα να αναπτύξει προβλήματα υγείας είναι και τα παρακάτω:
"Μου κάθεται στο στομάχι"
"Θα με πεθάνει"
"Μου πρήζει το συκώτι"
"Θα βγάλω τον καρκίνο"
"Μ' έπρηξε"
"Καλύτερα να πεθάνω παρά..."
"Το έχω βάρος στην καρδιά μου"

Η λίστα θα μπορούσε να είναι πολύ μεγάλη. Το θέμα όμως είναι ότι το σώμα αντιδρά στις πληροφορίες που δέχεται.
Ένας ψυχίατρος είπε κάποτε κάτι που δεν το έχω ξεχάσει ποτέ, και όσο περνάει ο καιρός και μαθαίνουμε περισσότερα γύρω από την πολυπλοκότητα της σύνδεσης νου/σώματος, τόσο πιο αληθινά βγαίνουν τα λόγια του: "Ο νους μπορεί να σκοτώσει και ο νους μπορεί να γιατρέψει". Φυσικά ο μεγαλύτερος θεραπευτής απ' όλους είναι ο Θεός. Μια απλή προσευχή: "Θεέ μου, σε όποιο μέρος κι αν βρίσκεται ο πόνος, στο νου, στο σώμα ή στην ψυχή, ας διαλυθεί με τη βοήθειά Σου μέσα στο λευκό φως του Αγίου Πνεύματος.Αμήν".
Κάντε μου το χατίρι. Για τους επόμενους τρεις μήνες προσπαθήστε να κάνετε κάθε πρωί, πριν ξεκινήσετε τις δουλειές σας μία καλή πράξη την ημέρα, για να μένετε συνδεδεμένοι με το Θεό και για να μένετε συνδεδεμένοι με τα τέκνα Του. τρεις μήνες είναι αρκετοί για να δημιουργηθεί μια συνήθεια, έτσι που στο τέλος της περιόδου αυτής δεν θα μπορείτε να φύγετε από το σπίτι χωρίς την ασπίδα προστασίας σας. Κρατήστε ημερολόγιο, αν θέλετε, για όσα θα σας συμβαίνουν και θα αντιμετωπίζετε. Θα εκπλαγείτε από το πόσα προβλήματα θα έχετε λύσει ευνοϊκά. Η ζωή είναι τόσο πολύπλοκη αλλά κι εμείς έχουμε την τάση να την περιπλέκουμε υπερβολικά.

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2007

Οι θετικές δηλώσεις

Δήλωση είναι η έκφραση με λέξεις εκείνου που αληθινά θέλουμε. Μέσα από τις δηλώσεις, μπορούμε να σκεφτούμε τον εαυτό μας υγιέστερο, δυνατότερο, θετικότερο, ωραιότερο, καλύτερο, υπομονετικότερο, με μεγάλη αυτοπεποίθηση, πιο θαρραλέο - οτιδήποτε δηλαδή θα μας βοηθήσει να αγαπήσουμε τον εαυτό μας περισσότερο.
Όσο για τους ανθρώπους γύρω σου, αν σε υποβιβάζουν ή υπονομεύουν την αγάπη για τον εαυτό σου, απαγορεύονται. Εκτός και αν συμμορφωθούν. Τα προσβλητικά λόγια και οι συμπεριφορές είναι απαράδεκτα. Μην ξεχνάς ότι βρισκόμαστε όλοι εδώ για να ξεπεράσουμε την αρνητικότητα και όχι για να την δεχόμαστε, να την καλούμε σπίτι μας και να της κάνουμε το τραπέζι!
Και φυσικά δεν θα γίνεις εσύ κακός, στην προσπάθειά σου να αποφύγεις τις αντιξοότητες. Θα φωνάζεις ένα "στοπ" σιωπηλά, κάθε φορά που σε προσβάλλει κάποιος. Και μην αρχίσεις να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου, επιχειρηματολογώντας κατά της προσβολής. Δεν υπάρχει πιο ανόητος διαπληκτισμός από το να τσακώνεστε με έναν άνθρωπο για να τον πείσεις ότι δεν είσαι βλάκας, χοντρός, άσχημος. "Εκείνος" το είπε επίτηδες για να σε πικράνει. Επομένως γιατί στην ευχή να αφήνεις να σε τραβάνε σε μια άσκοπη συζήτηση;
Σκέψου αυτό:
Αν κάποιος ερχόταν και σου έλεγε: "Είσαι καμηλοπάρδαλη", θα σπαταλούσες έστω και ένα δευτερόλεπτο προσπαθώντας να τον πείσεις ότι δεν είσαι; Θα γελούσες και θα έφευγες. Πιστεύω απόλυτα στον χρυσό κανόνα που λέει να κάνουμε στους άλλους αυτό που θα θέλαμε να κάνουν οι άλλοι σε μας. Επειδή όμως, όπως έχει επισημάνει ένας γνωστός Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, τα γούστα μπορεί να διαφέρουν, ακολουθείστε τον κανόνα αντίστροφα. Μην κάνεις στους άλλους κάτι που δεν θα ήθελες να πάθεις. Όλα τα προβλήματα των σχέσεων θα λύνονταν μια για πάντα, αν όλοι ακολουθούσαμε αυτό το τέλειο και συνάμα απλό ψήγμα σοφίας.
Ξεκίνα σήμερα από τη συμπεριφορά σου στο αυτοκίνητο, καθώς οδηγείς. Θα ήθελες να σου παραχωρούν προτεραιότητα; Άφησε σήμερα άλλους να περάσουν πριν από σένα. Την επόμενη φορά θα δεις ότι θα σε αφήσουν πανεύκολα να διασχίσεις ένα δύσκολο πέρασμα. Κάνε όμως εσύ πρώτα την αρχή. Ό,τι δίνεις θα παίρνεις. Είναι συμπαντικός κανόνας. Έτσι λειτουργεί το Σύμπαν.
Ο Θεός δεν δημιούργησε κανέναν μας για να είναι δυστυχισμένος. Όποια δυστυχία γράψαμε στα βασικά μας σχέδια, πριν ενσαρκωθούμε, την γράψαμε για να την ξεπεράσουμε και μπορούμε να την ξεπεράσουμε μόνο με αλλαγή της συμπεριφοράς μας. Με υπέρβαση.

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007

Δεύτερη αναδρομή

Σ' ένα βιβλίο βρήκα μια πολύ σημαντική αναδρομή και θέλω να σας την παρουσιάσω. Τη θεωρώ σημαντική γιατί μιλάει για τους πνευματικούς οδηγούς και τα καθήκοντά τους στο πνευματικό βασίλειο.
(Δρ.Ν=Δόκτωρ Νιούτον
Υ=Υποκείμενο που κάνει την αναδρομή
)
Δρ.Ν.: Είμαι περίεργος να μάθω για τα καθήκοντα των δασκάλων στον πνευματικό κόσμο σε σχέση με τις ικανότητές τους να βοηθούν μη ανεπτυγμένες ψυχές. Όταν οι ψυχές εξελίσσονται σε οδηγούς, τους δίνονται λιγοστές ψυχές για να εργαστούν μαζί τους;
Υ: Μόνο όσες έχουν εμπειρία.
Δρ.Ν.: Φαντάζομαι πως οι μεγάλες ομάδες ψυχών που χρειάζονται οδηγούς, θα είναι μια μεγάλη ευθύνη για τον εξελιγμένο οδηγό - ακόμα κι αν αυτός διαθέτει βοηθό.
Υ.: Μπορούν να τα καταφέρουν. Δεν παίζει ρόλο το μέγεθος.
Δρ.Ν.: Γιατί;
Υ.: Αν έχεις επάρκεια και επιτυχία ως δάσκαλος, δεν έχει σημασία ο αριθμός των ψυχών που σου δίνονται. Μερικές συγκεντρώσεις περιέχουν αρκετές ψυχές και άλλες λιγότερες.
Δρ.Ν.: Αν είσαι, λοιπόν, ένας πρεσβύτερος οδηγός με την ανοιχτή γαλάζια αύρα, το μέγεθος της τάξης δεν σχετίζεται με τις υποχρεώσεις, επειδή έχεις την ικανότητα να διαχειρίζεσαι μεγάλους αριθμούς ψυχών;
Υ.: Δεν είπα ακριβώς αυτό. Πολλά εξαρτώνται από το είδος των ψυχών που υπάρχουν σε ένα τμήμα και από την εμπειρία των επικεφαλής. Και στα μεγαλύτερα τμήματα έχουν βοήθεια, ξέρεις.
Δρ.Ν.: Ποιοι;
Υ.: Οι οδηγοί που ονομάζεις πρεσβυτέρους.
Δρ.Ν.: Ποιος τους βοηθά, λοιπόν;
Υ.: Οι επόπτες. Αυτοί είναι οι αληθινοί γνώστες.
Δρ.Ν.: Έχω ακούσει να αποκαλούνται επίσης κορυφαίοι δάσκαλοι.
Υ.: Δεν είναι κακή περιγραφή.
Δρ.Ν.: Τι χρώμα ενέργειας προβάλλουν σε σένα;
Υ.: Πορφυρό.
Σημείωση: Οι κατώτερες τάξεις (στην εξέλιξη) ψυχών ακτινοβολούν ένα γκριζόλευκο χρώμα. Οι λίγο πιο εξελιγμένες ακτινοβολούν μια ενέργεια γαλάζια. Με την αυξανόμενη ωριμότητα, αυτή η αύρα γίνεται πυκνότερη, παίρνοντας στην αρχή το μουντό μπλε χρώμα του μεσονυκτίου και τελικά το βαθύ πορφυρό, που αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση ενός ανελθόντος δασκάλου.

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

Τι είναι η επιθανάτια εμπειρία

Η επιθανάτια εμπειρία είναι το είδος του γεγονότος που διαμορφώνει τις πεποιθήσεις του ατόμου που την είχε. Εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν βιώσει μια τέτοια εμπειρία. Τα αρχικά στάδια περιλαμβάνουν συνήθως μια αίσθηση βαθιάς ειρήνης και είτε δεν υπάρχει το αίσθημα της προσκόλλησης στο φυσικό σώμα είτε αιωρείσαι από πάνω του. Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι απορροφώνται μέσα σε ένα τούνελ, στο τέλος του οποίου υπάρχει ένα λαμπερό φως, και ότι τους καλωσορίζουν Όντα Φωτός ή άνθρωποι τους οποίους γνώριζαν και που έχουν ήδη πεθάνει. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις αισθάνονται ότι υπάρχει αγάπη και φροντίδα. Συχνά τα άτομα αυτά έχουν την ευκαιρία να ξαναδούν τη ζωή τους από την άποψη ενός αντικειμενικού παρατηρητή. Σχεδόν πάντα έχουν τη γνώμη ότι δεν ολοκλήρωσαν όσα χρεαζόταν να κάνουν πάνω στη γη, αλλά υπάρχει μια τρομερή απροθυμία να επιστρέψουν στο σώμα τους.
Οι έρευνες έχουν δείξει ότι εκείνοι που είχαν επιθανάτια εμπειρία μοιράζονται τις ίδιες εντυπώσεις, ενώ σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις αλλάζουν εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Έχουν μάλλον λιγότερο φόβο για τον θάνατο απ' όσο οι περισσότεροι άνθρωποι. Σε γενικές γραμμές βιώνουν μια μεγαλύτερη αίσθηση εσωτερικής γαλήνης και μεγαλύτερο ενθουσιασμό για τη ζωή. Επιπλέον έλκονται συχνά σε ανθρωπιστικά επαγγέλματα. Το σύμπαν ψιθυρίζει συνεχώς μέσα στον καθένα μας. Αν δεν ακούσουμε τα ψιθυρίσματα, θα ακούσουμε τις κραυγές. Η επιθανάτια εμπειρία είναι μια τέτοια κραυγή. Είναι η κραυγή από το Πνεύμα και συνεχίζει σαν απόηχος να υπάρχει στις ζωές εκείνων των 'τυχερών' που την "άκουσαν".
Άτομα που τους έτυχε μια επιθανάτια εμπειρία αναφέρουν ότι γύρισαν πίσω "γνωρίζοντας" ότι ζούμε στην πιο ενδιαφέρουσα χρονική στιγμή της εξέλιξης του πλανήτη μας. Κατανοούν τώρα πως ό,τι κάνει ο καθένας ατομικά ή συλλογικά, με όλη τη συνειδητότητα που απαιτείται, είναι βασικό για το μέλλον του πλανήτη. "Ξέρουν" ότι δεν είμαστε ποτέ μόνοι: υπάρχουν πάντοτε οι πνευματικοί οδηγοί και βοηθοί γύρω μας που μας διοχετεύουν την αγάπη και τη σοφία τους.
Αυτά τα άτομα γίνονται υπηρέτες της ανθρωπότητας. Την βοηθούν να πιστέψει ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο εκεί πέρα. Συνεισφέρουν στην ανάπτυξη της συνειδητότητας όσων χρειάζονται "θαύματα" για να πειστούν ότι η αλλαγή των συμπεριφορών και των πεποιθήσεών μας είναι προς όφελος της κοινωνίας μας.
Μέσα από τη διαδικασία της αλλαγής θα κάνουμε πράξη τη θεωρία του εκατοστού πιθήκου. Αυτό έχει να κάνει με την "κρίσιμη μάζα", το "κρίσιμο πλήθος" και την εμφάνιση της μεταστροφής. Και είναι απαραίτητο να γίνει αυτή η μεταστροφή, γιατί δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι όπως είμαστε. Οι ιδέες και οι νοητικές κατασκευές με τις οποίες έχουμε κατευθύνει τους εαυτούς μας ως ανθρώπινο είδος, δε μας έχουν υπηρετήσει. Στην πραγματικότητα μας έχουν σχεδόν καταστρέψει. Είναι ανάγκη να αλλάξουμε. Είμαστε υποχρεωμένοι ν' αλλάξουμε, αν θέλουμε να έχουμε τελικά κάποιον κόσμο για να παραδώσουμε στα παιδιά μας και στα δικά τους παιδιά.

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

Απομακρύνοντας το φόβο του θανάτου

"Αναλύοντας τις έντονες τάσεις που έχετε στην τωρινή σας ζωή, μπορείτε να υποθέσετε με ακρίβεια τι είδους ζωή ζήσατε προηγουμένως". Παραμχάνσα Γιογκανάντα, Man's Eternal Quest

Κάνοντας αναδρομή, μέσω ύπνωσης, σε προηγούμενες ζωές, βιώνεις στ' αλήθεια το γεγονός ότι είσαι αιώνιος και δίχως περιορισμούς και ότι δεν πεθαίνεις όταν πεθαίνει το σώμα σου. Αρχίζεις να βιώνεις μια βαθιά εσωτερική ειρήνη που διαποτίζει τις καθημερινές δραστηριότητες. Ο φόβος απομακρύνεται, πράγμα που σου επιτρέπει να ζεις πληρέστερα και εντονότερα. Η σκέψη του θανάτου μπορεί να είναι τρομακτική ή εξαιρετικά θλιβερή για κάποιον που νομίζει ότι η τωρινή ζωή είναι το μόνο που υπάρχει.
Ένας νέος άντρας που έπασχε από AIDS, πείστηκε από φίλους του να κάνει αναδρομή, αν και ο ίδιος δεν είχε ποτέ του έντονες θρησκευτικές πεποιθήσεις, αλλά ο θάνατος τον φόβιζε πολύ, γιατί θεωρούσε ότι η ύπαρξη του ανθρώπου σταματά σ' αυτό ακριβώς το σημείο.
Είναι καταπληκτικά αυτά που ανέφερε ότι βίωσε κατά τη διάρκεια της αναδρομής. "Είδε" όλα τα σώματα στα οποία είχε ενοικήσει σε όλες του τις ζωές να εμφανίζονται σαν μια παρέα φίλων. Μερικά ήταν αρσενικά και άλλα θηλυκά, και ανήκαν σε διάφορες φυλές. Καθώς στεκόταν στο κέντρο αυτής της συγκέντρωσης, ένας προς έναν από εκείνους τους προηγούμενους "εαυτούς" ερχόταν και του έλεγε τι κέρδισε από καθεμιά του ζωή. Τέλος, το σώμα που έμοιαζε ακριβώς με το τελευταίο του, ήρθε και του είπε: "Η κάθε ζωή σού προσφέρει μια μεγαλύτερη και βαθύτερη κατανόηση του ποιος είσαι στην ολότητά σου. Κάθε ζωή είναι ιδιαίτερη, σημαντική και πολύτιμη. Το σώμα και η ζωή που βιώνεις τώρα σου επιτρέπει να αναπτύξεις την ικανότητά σου να δέχεσαι αγάπη. Μαθαίνεις καλά αυτό το μάθημα και σύντομα θα πας στο σπίτι σου". Σ' εκείνο το σημείο ο νέος άντρας άρχισε να σιγοκλαίει. Έδειχνε να αποφορτίζεται κλαίγοντας από την αβεβαιότητα, το φόβο και τον πόνο. Όταν σταμάτησε να κλαίει χαμογέλασε και είπε: "Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ μια τόσο βαθιά αίσθηση ειρήνης. Είμαι έτοιμος να φύγω, όταν έρθει η ώρα μου". Πέθανε μετά από λίγες εβδομάδες, αλλά μαθεύτηκε πως οι εβδομάδες εκείνες ήταν γεμάτες γαλήνη.
Εκείνος ο άντρας 'είδε' τα σώματα των προηγούμενων εαυτών του να τον επισκέπτονται γιατί δεν πίστευε σε τίποτε άλλο. Αν πίστευε στην ύπαρξη της μετά θάνατον ζωής, θα έβλεπε να του μιλάνε οι πνευματικές οντότητες-οδηγοί του και να του δίνουν την καθοδήγηση και τη διδασκαλία. Εκείνος τους απέκλεισε με τις πεποιθήσεις του.
Είναι σημαντικό επίσης να γνωρίζετε ότι τα αισθήματα και οι αποφάσεις που έχουμε όταν είμαστε κοντά στο θάνατο, είναι πολύ δυνατά και μεταφέρονται από τη μια ζωή στην άλλη. Εξακολουθούμε να αναπαράγουμε τα ίδια πρότυπα συνεχώς μέχρι που να τα απομακρύνουμε από το προσωπικό μας ενεργειακό πεδίο. Και κάτι ακόμα:
Οι όρκοι τους οποίους κάνουμε σε αυτή τη ζωή, αλλά και στις προηγούμενες, ασκούν τεράστια επίδραση επάνω μας. Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσετε και να αποδεσμευτείτε από κάθε είδους περιοριστικών όρκων περασμένων ζωών, οι οποίοι μπορεί να σας δεσμεύουν. Ο καλύτερος τρόπος για να μην μπλέξετε με όρκους, είναι να μην κάνετε όρκους. Απλά, το ναι να είναι ναι, και το όχι όχι, όταν λέτε κάτι. Γιατί κάθε προηγούμενη ζωή περιέχει σπόρους που φυτρώνουν στην τωρινή ζωή.

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007

"Δεν γνωρίζουμε όλη την ιστορία" μέρος Β'

Ο γέροντας είχε ένα γιο, ο οποίος άρχισε να δαμάζει τα άλογα. Κάθε μέρα ξεκινούσε νωρίς τη δουλειά του. Ένα πρωινό ο γέροντας πήγε να παρακολουθήσει το γιο του. Ο νεαρός είχε μια φυσική χάρη καθώς κάλπαζε πάνω στην ασέλωτη ράχη ενός από τα άγρια άλογα. Το ζώο αναπηδούσε με ορμή δεξιά κι αριστερά και ξαφνικά, με μια άγρια κλωτσιά των πίσω ποδιών του, τίναξε τον νεαρό στον αέρα. Αυτός έπεσε σε έναν σωρό μέσα στη σκόνη με σπασμένα και τα δυο του πόδια.
Όλοι οι κάτοικοι του χωριού μαζεύτηκαν εκεί και με βαθιά λύπη έλεγαν: "Ω, όχι! Γέροντα είχες δίκιο. Ήταν κακοτυχία που ξαναγύρισε το άλογό σου. τώρα ο μοναχογιός σου έχει σπασμένα πόδια και είναι σακάτης. ποιος θα σε φροντίσει στα γεράματά σου; Αυτό είναι μεγάλη κακοτυχία".
Ο γέροντας σηκώθηκε αργά και είπε με σεβασμό: "Δεν είναι κακοτυχία. Δεν είναι και καλή τύχη. Ας πούμε απλά ότι ο γιος μου έσπασε τα πόδια του. Δεν γνωρίζουμε όλη την ιστορία". Οι χωρικοί έφυγαν κουνώντας τα κεφάλια τους. Ήξεραν πως αυτό ήταν μεγάλη κακοτυχία για τον γέροντα.
Στη χώρα ξέσπασε πόλεμος και ο Μεγάλος Άρχοντας κάλεσε όλους τους νέους των χωριών να πολεμήσουν. Ήταν ένας πολύ άσχημος πόλεμος και οι χωρικοί ήξεραν πως ίσως να μην έβλεπαν ξανά τους γιους τους. Συγκεντρώθηκαν λοιπόν για μια φορά ακόμα στο γέροντα και έλεγαν: "Γέροντα είχες δίκιο. Δεν είναι κακοτυχία που ο γιος σου έσπασε τα πόδια του, γιατί έστω κι αν είναι σακάτης, εσύ τον έχεις ζωντανό. Εμείς δεν θα ξαναδούμε τους γιους μας. Ήταν λοιπόν καλοτυχία για σένα".
Για άλλη μια φορά ο γέροντας είπε: "Δεν είναι κακοτυχία ούτε και καλοτυχία. Δεν γνωρίζουμε όλη την ιστορία".

Διερευνώντας τις προηγούμενες ζωές σας, θα υπάρξουν φορές που θα βιώσετε την κατάσταση του θύματος και άλλες του θύτη. Ξεπεράστε το σωστό και το άδικο. Υπερβείτε την κρίση. Στο σύμπαν δεν υπάρχουν θύματα ή θύτες. Να ξέρετε πως αυτό που υπήρξατε και βιώσατε στο παρελθόν δεν είναι ούτε κακό ούτε καλό. Απλά εσείς επιλέξατε να βιώσετε αυτό που θέλατε να ΓΝΩΡΙΣΕΤΕ. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή εκείνο θέλατε να βιώσετε. Και σίγουρα στο συνειδητό επίπεδο δεν έχετε επίγνωση της επιλογής εκείνης. Δεν ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ όλη την ιστορία. Η κάθε εμπειρία που είχατε ποτέ, οτιδήποτε σας έχουν κάνει και οτιδήποτε έχετε κάνει εσείς στους άλλους, ήταν εξαιρετικά σημαντικό για την εξέλιξή σας. Ακόμα και τα ψέμματα που είπατε ή η σκληρότητα και η αδικία που επιδείξατε έχουν σημασία. Δηλώσατε Ποιος Είστε κάθε φορά. Όσο περισσότερο συγχωρείτε και αποδέχεστε τον εαυτό σας όπως ακριβώς είναι, τόσο περισσότερο γίνεστε μια πανίσχυρη δύναμη θεραπείας του πλανήτη. Η κάθε εμπειρία έχει συνεισφέρει στο να εξελιχθείτε σε ένα εξαίσιο ον.

"Δεν γνωρίζουμε όλη την ιστορία" μέρος Α'

Σ' ένα από τα βιβλία που σας προτείνω για πνευματική ανάπτυξη, υπάρχει μια όμορφη ιστορία που θα βοηθήσει στην κατανόηση τού γιατί δεν πρέπει να κρίνουμε και να βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα. Μερικοί υποστηρίζουν ότι είναι παλιά ιστορία των Σούφι, ενώ άλλοι ότι προέρχεται από την Ινδία.
Πριν από πολύ καιρό, λοιπόν, ζούσε σε ένα χωριό ένας γέρος που είχε ένα πολύ όμορφο άλογο. Οι κάτοικοι όλων των γύρω χωριών είχαν μάθει για το άλογο. Ήταν ένα υπέροχο ζώο με μακριά, δυνατά πόδια. Όταν κάλπαζε οι μύες του κινούνταν σαν αστραφτερά και μεγαλόπρεπα κύματα.
Ο Μεγάλος Αρχηγός έμαθε γι' αυτό το άλογο κι έστειλε έναν αγγελιαφόρο στο γέρο ζητώντας να το αγοράσει. Ο πολεμιστής αγγελιαφόρος έτρεξε στη σκηνή του γέρου, πήδηξε από το άλογό του σκορπίζοντας σκόνη τριγύρω του και του είπε: "Γέροντα, ήρθα εκ μέρους του Μεγάλου Αρχηγού. Σου στέλνει τους χαιρετισμούς του και σου ζητά να αγοράσει το άλογό σου".
Ο γέροντας ήταν σιωπηρός. Ήταν άνθρωπος ευγενικός και με καλούς τρόπους. Τελικά είπε: "Δώσε, σε παρακαλώ, τους χαιρετισμούς μου στον Μεγάλο Αρχηγό και ευχαρίστησέ τον για την ευγενική προσφορά του να αγοράσει το άλογό μου. Όμως το άλογο είναι φίλος μου. Είμαστε σύντροφοι. Γνωρίζω την ψυχή του και αισθάνομαι ότι και αυτό γνωρίζει τη δική μου. Δεν μπορώ να πουλήσω τον φίλο μου". Ο αγγελιαφόρος έφυγε.
Ύστερα από δυο βδομάδες το άλογο εξαφανίστηκε. Όταν το έμαθαν οι χωρικοί, μαζεύτηκαν γύρω από τον γέροντα. "Ω, γέροντα, αυτό είναι μεγάλη κακοτυχία! Θα μπορούσες να είχες πουλήσει το άλογό σου στον Μεγάλο Αρχηγό. Τώρα δεν έχεις ούτε άλογο, ούτε και την αμοιβή γι' αυτό. Τι κακοτυχία!"
Ο γέροντας κοίταξε όλους τους χωρικούς με καλοσύνησ τα μάτια του και είπε: "Δεν είναι κακοτυχία. Δεν είναι ούτε καλή τύχη. Δεν γνωρίζουμε όλη την ιστορία. Ας πούμε απλά ότι το άλογο έφυγε". Οι χωρικοί έφυγαν κουνώντας το κεφάλι τους γιατί πίστευαν ότι ήταν μεγάλη κακοτυχία.
Ένα μήνα αργότερα το άλογο επέστρεψε, ακολουθούμενο από άλλα είκοσι υπέροχα άλογα. Όλα ήταν γεμάτα δύναμη και ζωντάνια. Οι χωρικοί έσπευσαν στον γέροντα. "Είχες δίκιο γέροντα, δεν ήταν κακοτυχία, ήταν καλοτυχία. Τώρα έχεις και το άλογό σου και άλλα είκοσι πανέμορφα άλογα. Αυτό είναι καλή τύχη!"
Ο γέροντας κούνησε αργά το κεφάλι του και είπε καλοσυνάτα: "Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Δεν γνωρίσουμε όλη την ιστορία. Ας πούμε απλά ότι το άλογο γύρισε". Οι χωρικοί έφυγαν κουνώντας τα κεφάλια τους. Ήξεραν πως ήταν μεγάλη τύχη να αποκτήσεις τόσα πολλά ωραία άλογα. (Συνεχίζεται)