Τρίτη, 31 Ιουλίου 2007

Όλα είναι quantum physics


Τα άτομα που συμμετέχουν στα πειράματα του εργαστηρίου μπορούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα σκεπτόμενα τη συσκευή ακόμη και όταν αυτή δεν λειτουργεί. Τα πειράματα δείχνουν ότι σε αντίθεση με την παραδοσιακή αντίληψη, ο ανθρώπινος νους δεν περιορίζεται από το φυσικό σώμα, ή δεν εξαρτάται ολοκληρωτικά από αυτό. Επίσης ο εγκέφαλος λειτουργεί σαν δέκτης, ένας επεξεργαστής όπως και στην περίπτωση του κομπιούτερ. Η συνειδητότητα οργανώνει τις πληροφορίες που συγκεντρώνει από το περιβάλλον και κατόπιν ο εγκέφαλος τις μεταφράζει σε σκέψεις, ιδέες και έννοιες.
Με δεδομένη την άποψη που υιοθετεί παραδοσιακά η επιστήμη απέναντι σε όλα τα εξωαισθητήρια φαινόμενα, τα μέλη του προγράμματος PEAR, που είναι όλοι ευυπόληπτοι επιστήμονες, έχουν δείξει ασυνήθιστο θάρρος στη μελέτη της ύπαρξης εξωαισθητήριων ικανοτήτων του ανθρώπινου νου και στη διερεύνηση μιας πνευματικής πραγματικότητας που εκτείνεται πέρα από τις σφαίρες του Χωροχρονικού Συνεχούς. Ένα ενδιαφέρον σχόλιο πάνω στον κλασικό διαχωρισμό ανάμεσα στην επιστήμη και τον μυστικισμό έκανε η Μπρέντα Ντιουν, βασική συνεργάτις του Ρόμπερτ Τζαν στα πειράματα του PEAR. Είπε ότι 'μερικοί αντιμετωπίζουν μια σύγκρουση ανάμεσα στον λογικό νου και στις πνευματικές τους επιθυμίες. Αισθάνονται υποχρεωμένοι να επιλέξουν ή το ένα ή το άλλο, επειδή δεν μπορούν να δεχτούν και τα δυο. Έτσι, ή επιλέγουν την επιστήμη σε βάρος της ψυχής τους, ή επιλέγουν τον πνευματικό δρόμο και χάνουν την ικανότητα της λογικής σκέψης. Δεν θα έπρεπε να είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέγουμε, και πρόσθεσε: 'Η επιστήμη και η θρησκεία είναι πάντα αλληλένδετες. Επισήμως έχουμε διαχωρίσει την επιστήμη από την πνευματικότητά μας. Αυτή είναι μια τεχνητή απόφαση. Αν δεν βρούμε έναν τρόπο για να τις επανενώσουμε, θα αντιμετωπίσουμε την καταστροφή. Όλα τα επίπεδα ύπαρξης, με εξαίρεση το υλικό, δεν έχουν φυσική ουσία και υπόσταση. Είναι εκδηλώσεις ενέργειας με διάφορους βαθμούς δόνησης. Η πιο πυκνή και αργή παράγει το υλικό επίπεδο ή τον φυσικό κόσμο. Αν λοιπόν τα επίπεδα θεωρηθούν ενεργειακές εκδηλώσεις με όλο και υψηλότερη συχνότητα, τότε μπορούμε να δεχτούμε ότι βρίσκονται όλα συγχρόνως στο ίδιο σημείο του χώρου αλλά με διαφορετικές πυκνότητες - το καθένα πιο "λεπτό" ή "αραιό" από το προηγούμενο. Ο καλύτερος τρόπος για να το κατανοήσουμε είναι να θυμηθούμε πως η θερμότητα, ο μαγνητισμός, οι ακτίνες Χ, οι ακτίνες λέιζερ και το υπεριώδες φως μπορούν να υπάρχουν όλα στο ίδιο σημείο του χώρου χωρίς να εμποδίζουν το ένα την εκδήλωση του άλλου, επειδή αποτελούνται από διαφορετικές ενέργειες που κινούνται με διαφορετικές συχνότητες. Με τον ίδιο τρόπο μπορούν να συνυπάρχουν διαφορετικά επίπεδα στο ίδιο σημείο του φυσικού χώρου, χωρίς να επηρεάζουν το ένα το άλλο.

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2007

Η φύση δείχνει το δρόμο

Ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα που υποστηρίζει την ιδέα της μετά θάνατο ζωής είναι οι ίδιοι οι νόμοι της φύσης. Ένας από τους βασικούς φυσικούς νόμους είναι ο πρώτος νόμος της θερμοδυναμικής, σύμφωνα με τον οποίο η ενέργεια ούτε δημιουργείται ούτε καταστρέφεται. Αλλάζει. Μεταβάλλεται. Από την άλλη μεριά η ύλη είναι μια μορφή ενέργειας. Η μάζα αποτελείται από άτομα που είναι μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας. Ο εγκέφαλός μας παράγει (προσέξτε, δεν δημιουργεί αλλά παράγει, όπως ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος) συνεχώς αυτό το είδος ενέργειας. Το γνωρίζουμε επειδή υπάρχει η συσκευή που λέγεται ηλεκτροεγκεφαλογράφος. Η παραγόμενη ενέργεια από τη νοητική δραστηριότητα μπορεί να ανάψει μία λάμπα 5 Watt.
Αν και η σύγχρονη νευρολογία και ψυχολογία έχουν κάνει μεγάλα βήματα στην κατανόηση του ανθρώπινου ψυχισμού, απέχουν πολύ από το να κατανοήσουν τι ακριβώς είναι ο νους και η νόηση. Οι επιστήμες αυτές δεν έχουν κατορθώσει να εντοπίσουν το νου μέσα στον εγκέφαλο. Οπωσδήποτε υπάρχει σύνδεση ανάμεσά τους αλλά φαίνονται να υπάρχουν ξεχωριστά ο ένας από τον άλλο.
Μετά το θάνατο το φυσικό σώμα αποσυντίθεται στα βασικά του στοιχεία, τα οποία ανακυκλώνονται στη φύση, αλλά ο νους, που είναι καθαρή ηλεκτρομαγνητική ενέργεια, αφού απενσαρκωθεί, δηλαδή διαχωριστεί από το σώμα, συνεχίζει να υπάρχει στον αστρικό κόσμο, όπου γίνεται μέρος των συλλογικών αναμνήσεων και εμπειριών αυτού του κόσμου.
Στις 8 Φεβρουαρίου 1995 το CBS μετέδωσε ένα ειδικό αφιέρωμα με τίτλο Φωνές από το Υπερπέραν. Η εκπομπή αφορούσε τη ζωή μετά το θάνατο και παρουσίαζε πολύ πειστικές ενδείξεις επιβίωσης που καταγράφησαν με ένα σύστημα γνωστό σαν ΤΔΕ ή Τεχνική Διεπικοινωνία. Τα πειράματα διεξάγονται από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στο εργαστήρι για την Εξω-Αισθητήρια Αντίληψη.
Οι συσκευές που χρησιμοποιούνται είναι μαγνητόφωνα, ραδιοφωνικοί δέκτες, βιντεοκάμερες, ηλεκτρονικοί υπολογιστές και λαμβάνουν ηχητικά ή οπτικά σήματα απότην Άλλη Πλευρά. Καταλαβαίνετε ότι για να ασχοληθεί ένα Πανεπιστήμιο με τα φαινόμενα της ζωής μετά το θάνατο, πόση σημασία δίνουν οι επιστήμονες σε αυτά! Ένας από τους ερευνητές τέτοιων επικοινωνιών, ο Έρνεστ Σενκόφσκι, φυσικός με διδακτορικό που πήρε κατασκευάζοντας έναν μικρό επιταχυντή ηλεκτρονίων, ζει στη Γερμανία και μετά τη συνταξιοδότησή του αφιέρωσε όλο του το χρόνο σε τέτοιου είδους πειράματα. Όπως λέει, "Ζούμε σ' έναν κόσμο πιθανοτήτων στον οποίο, ουσιαστικά, τα πάντα είναι δυνατά". "Ζούμε", συνεχίζει, "σ'ένα ολιστικό σύστημα στο οποίο οι πάντες και τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους - οι μόνες διαφορές αφορούν το βαθμό της συνειδητής αντίληψης. Στη σφαίρα της νόησης δεν υπάρχει χώρος ή χρόνος". Η ιδέα ότι η συνειδητότητα ενός νεκρού μπορεί να επικοινωνήσει μέσα από μια ηλεκτρονική συσκευή, φαίνεται τόσο παράξενη, ώστε πολλοί απλώς κουνάνε το κεφάλι τους και απορρίπτουν το ενδεχόμενο θεωρώντας το τελείως εξωφρενικό. Όμως η ιδέα δεν είναι τόσο υπερβολική όσο φαίνεται. Τα πειράματα διεξάγονται και αποτελούν τον πυρήνα του προγράμματος Έρευνας Μηχανολογικών Ανωμαλιών (Princeton Engineering Anomalies Research ή PEAR). Επικεφαλής είναι ο Ρόμπερτ Τζαν, καθηγητής αεροναυτικών επιστημών και επίτιμος κοσμήτορας της Σχολής Μηχανολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου. Έχει γράψει πάνω από δέκα επιστημονικές ανακοινώσεις για το πρόγραμμα τα τελευταία 15 χρόνια συνεχούς μελέτης.

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2007

Ας πάμε στα βαθιά λοιπόν...

Αν θέλουμε να εμβαθύνουμε στο θέμα του θανάτου θα πρέπει πρώτα να περιηγηθούμε και να εξερευνήσουμε διάφορα φαινόμενα που έχουν να κάνουν με την πνευματικότητα. Χωρίς αυτή την ξενάγηση, θα είναι δύσκολο να κατανοήσει, αν όχι να πιστέψει κανείς, πιο σύνθετες έννοιες. Στην Α΄Επιστολή προς τους Κορινθίους ο Απ. Παύλος αναφέρει συγκεκριμένα:"Ο φυσικός όμως άνθρωπος δεν δέχεται τα του Πνεύματος του Θεού διότι είναι μωρία εις αυτόν και δεν δύναται να γνωρίσει αυτά διότι πνευματικώς ανακρίνονται"(2,14). Αυτό μας δείχνει ότι ήδη από τα χρόνια της εποχής του Παύλου ο άνθρωπος ήταν δύσπιστος και θεωρούσε "χαζομάρες" τα πνευματικά θέματα γιατί για να τα κατανοήσει έπρεπε να ενεργοποιήσει το πνεύμα του και όχι τη λογική του.
Η προσπάθεια της κατανόησης όμως δεν πρέπει να κουράζει τον αναζητητή της αλήθειας, γιατί όπως αναφέρει ο Σπένσερ, "όσο περισσότερο πλαταίνει ο ορίζοντας των γνώσεών μας, τόσο περισσότερο αυξάνουν τα σημεία επαφής μας με τη μεγάλη σφαίρα του αγνώστου".
Τα φαινόμενα που δημιουργεί το ανθρώπινο πνεύμα περιγράφονται σαν πνευματιστικά φαινόμενα, αλλά σήμερα στη χώρα μας ο όρος πνευματισμός έχει αποκτήσει άσχημη χροιά. Σε αυτό φταίμε εμείς οι άνθρωποι και όχι τα φαινόμενα. Πολλοί, από την αρχαιότητα ακόμα, προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη δίψα του ανθρώπου να μάθει το μέλλον του - ας θυμηθούμε τους πολλούς μάντεις των Αρχαίων Ελλήνων - με αποτέλεσμα να δίνει πολλά λεφτά για την απόκτηση εκείνης της γνώσης. Συνέπεια αυτού ήταν να γεμίσει ο κόσμος από μάγους, μάντεις, προφήτες και λοιπούς μελλοντολόγους, οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο. Αυτό που τους ενδιέφερε μόνο ήταν η απόκτηση χρημάτων γι' αυτό και οι περισσότεροι ασχολήθηκαν με τον "κακό πνευματικό κόσμο".

Ο Άλλαν Καρντέκ περιγράφει στα βιβλία του την πνευματιστική θεωρία σαν τη θεωρία που βασίζεται στην ύπαρξη, τις εκδηλώσεις και τα διδάγματα των πνευμάτων. Τα πνεύματα μπορούν να επικοινωνούν με μας για να μας δώσουν ηθικά διδάγματα και συμβουλές για να καλυτερέψουμε τους εαυτούς μας. Συνεχίζουν, κατά κάποιο τρόπο την περίοδο της Αποκαλύψεως, που για την Εκκλησία είχε κλείσει με την Ανάσταση του Χριστού, αλλά που όμως στην πραγματικότητα συνεχίζεται, σύμφωνα με τα λόγια του Ιησού, "Όταν όμως έλθη ο Παράκλητος... το Πνεύμα της Αληθείας...εκείνος θέλει μαρτυρήσει περί εμού"(15,26).

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2007

Μια κοινωνία με λάθος σκέψεις

Η κοινωνία που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος από αρχαιοτάτων χρόνων φαντάζεται τον θάνατο σαν κάτι κακό. Το να πεθαίνεις δεν είναι και πολύ "καλό". Δεν είναι καθόλου καλό να νιώθεις καλά για το θάνατο. Υπάρχουν όμως πολλές καταστάσεις όπου ο θάνατος είναι προτιμότερος από τη ζωή, γεγονός που δεν είναι εύκολο να αποδεχτεί κανείς όταν κοιτάζει κατά πρόσωπο κάποιον που επιλέγει να πεθάνει. Και το άτομο που πεθαίνει το γνωρίζει αυτό. Μπορεί να νιώσει αν υπάρχει αποδοχή στο δωμάτιο σε σχέση με αυτή την απόφασή του. Όμως η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου προκαλεί σε όσους μένουν πίσω μιαν ανείπωτη σπαρακτική ψυχική οδύνη που διαφέρει από οποιονδήποτε πόνο βιώνουμε ως άνθρωποι. Ούτε η θρησκευτική πίστη ούτε τα συμπονετικά λόγια μπορούν να κατευνάσουν ή να διώξουν την τρομερή αίσθηση της απώλειας και της απόγνωσης. Η θρησκεία μπορεί να μας βεβαιώνει για τη μέλλουσα ζωή και την επιβίωση του πνεύματος σε έναν πολύ καλύτερο κόσμο, αλλά την ώρα της απώλειας ποιος νοιάζεται;
Αν δεν φοβόμαστε τόσο πολύ το τέλος, αν ξέραμε χωρίς καμία αμφιβολία ότι συνεχίζουμε να ζούμε και μετά το θάνατο του υλικού σώματος, θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή με βαθύτερη αίσθηση σκοπού, με ευγνωμοσύνη και χαρά γι' αυτό το μεγάλο δώρο. Θα απαλλασσόμασταν από κάθε αίσθηση απελπισίας και δυστυχίας, αφού θα ξέραμε ότι θα συναντηθούμε πάλι μαζί τους σε έναν άλλο θαυμαστό κόσμο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι πέρα από τη θρησκευτική πίστη, πολλά επιστημονικά δεδομένα υπάρχουν που στηρίζουν την ιδέα πως η αντίληψή μας και η προσωπικότητά μας επιβιώνουν από το τραύμα του θανάτου. Η ίδια η φύση της επιστήμης απαιτεί αποδείξεις για κάθε θεωρία και παραδοχή. Αν ένας επιστήμονας κάνει για τη μετά θάνατο ζωή μια δήλωση που δεν τεκμηριώνεται από επαληθεύσιμα και παναλήψιμα πειράματα, διακινδυνεύει το όνομα και τη φήμη του.

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2007

ΟΜΑΔΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Όλα όσα γράφτηκαν τις προηγούμενες ημέρες αποτελούσαν μια μεγάλη εισαγωγή για το πιο σημαντικό γεγονός που απασχολεί το μυαλό του ανθρώπου: Το Θάνατό Του, που του δημιουργεί ένα φόβο που καίει σαν ηφαίστειο. Ένας κρυφός διαρκής φόβος, που κανένα χρηματικό ποσό ή δύναμη δεν μπορεί να εξουδετερώσει. Πόσο δυνατός είναι ο φόβος το καταλαβαίνουμε από τα τόσα που κάνουν οι άνθρωποι για να τον αποφύγουν: κρίσεις της μέσης ηλικίας, συναναστροφές με νεότερους, πλαστική χειρουργική, επίμονη γυμναστική, συσσώρευση υλικών αγαθών, απογόνους που θα διαιωνίσουν το όνομά τους, προσπάθειες να φαίνονται νεότεροι και τόσα άλλα. Απασχολούμαστε τρομερά με το θάνατό μας, και μερικές φορές τόσο ώστε λησμονούμε τον αληθινό σκοπό της ζωής μας.
Αν όμως οι άνθρωποι γνώριζαν πως η ζωή δεν έχει τέλος, γι' αυτό και δεν πεθαίνουμε ποτέ, στην ουσία δεν γεννιόμαστε ποτέ, τότε ο φόβος αυτός θα εξαφανιζόταν. Αν ήξεραν πως έζησαν αμέτρητες ζωές και πως θα ξαναζήσουν κι άλλες, θα ένιωθαν μεγαλύτερη σιγουριά. Αν ήξεραν ότι τριγύρω τους υπάρχουν πνεύματα πρόθυμα να τους βοηθήσουν όσο βρίσκονται στη σωματική ζωή και ότι μετά τον θάνατο συνυπάρχουν στην πνευματική κατάσταση με τα πνεύματα αυτά, στα οποία περιλαμβάνονται και αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει, θα ένιωθαν μεγάλη παρηγοριά. Αν ήξεραν ότι οι "φύλακες άγγελοι"υπάρχουν πράγματι, θα ένιωθαν πολύ πιο ασφαλείς. Αν ήξεραν ότι οι πράξεις βίας και αδικίας προς τους συνανθρώπους δεν περνούν απαρατήρητες, αλλά πρέπει να "ξεπληρωθούν" σε κάποιες άλλες ζωές, θα ένιωθαν λιγότερη οργή και επιθυμία για εκδίκηση. Και αν πράγματι "προσεγγίζουμε το Θεό με τη γνώση", τότε τι νόημα έχουν τα υλικά αγαθά και η δύναμη όταν θεωρούνται ως αυτοσκοπός και όχι ως μέσα γι' αυτή την προσέγγιση; Το να είσαι άπληστος ή να μοχθείς για εξουσία δεν έχει κανένα νόημα.
Μετά από ώριμη σκέψη, για τους παραπάνω λόγους, αποφασίσαμε με την ομάδα του www.otan.gr να κάνουμε μια ομάδα μελέτης πάνω στο καίριο αυτό θέμα. Θα παρέχεται συμβουλευτική υποστήριξη στα άτομα που βιώνουν θάνατο στην οικογέννεια ή είναι βαριά ασθενείς. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επισκέφτεται την προαναφερθείσα ιστοσελίδα και να δηλώνει συμμετοχή. Η ομάδα θα ξεκινήσει τον Οκτώβρη και θα δούμε την ημέρα εν καιρώ. Θα είναι καθημερινή μέρα, αργά το απόγευμα.

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2007

Συνέχεια της Εισαγωγής


Τις τελευταίες δεκαετίες η επιστήμη πρόσφερε μία άνευ προηγουμένου ευκαιρία σε χιλιάδες κοινούς ανθρώπους - οι οποίοι σε αλλοτινές εποχές θα έπαιρναν ένα άνευ επιστροφής εισητήριο για το θάνατο - να επιστρέψουν στη ζωή και να μας πουν τι είδαν. Πολλοί από αυτούς γύρισαν πίσω με θαυμαστές και συγκινητικές ιστορίες, οι οποίες δείχνουν πως ο θάνατος ίσως πραγματικά να είναι "η μεγαλύτερη ευλογία" και ότι ασφαλώς δεν θα πρέπει να τον φοβόμαστε.
Μερικοί μιλάνε για ταξίδι σε φωτεινούς κόσμους όπου τους υποδέχτηκαν όντα γεμάτα αγάπη. Άλλοι αναφέρονται σε πανοραμικές οπτασίες όλων των γεγονότων της ζωής τους, οι οποίες ουσιαστικά αποτελούσαν μια βαθιά, προσωπική ανασκόπηση τόσο των καλών τους πράξεων, όσο και των κακών που προξένησαν στους άλλους, χωρίς καμία απολύτως τάση επίκρισης.
Όταν τους λένε - τελικά - πως θα πρέπει να γυρίσουν πίσω, αυτοί οι ταξιδιώτες στα όρια του επέκεινα, συχνά δείχνουν μεγάλη απροθυμία να υπακούσουν. Έτσι δε και επιστρέψουν στα σώματά τους, ανακαλύπτουν πως εκτιμούν την ομορφιά της ζωής περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Λένε πως δεν φοβούνται πια το θάνατο, επειδή γνωρίζουν ότι δεν είναι το τέλος.

Συνέχεια της Εισαγωγής


Οι συγγραφείς υποστηρίζουν πως αναζητούμε την αθανασία είτε μέσα από τη δημιουργία οικογένειας και απογόνων είτε με την προσφορά κάποιας μεγάλης ιδέας ή εφεύρεσης, είτε ακόμα και με την ψύχραιμη αντιμετώπιση του θανάτου μέσα από τη σιγουριά πως αυτός δεν είναι το τέλος.

"...Είναι αδύνατο κάτι τόσο φυσικό, τόσο αναγκαίο και τόσο παγκόσμιο όσο ο θάνατος, να σχεδιάστηκε ποτέ από τη Θεία Πρόνοια ως κακό για την ανθρωπότητα..." Τζόναθαν Σουίφτ, 'Σκέψεις πάνω στη θρησκεία'.
Η στάση της αποδοχής που διαπνέει τα παραπάνω λόγια του Τζ. Σουίφτ είναι τόσο λογική, προσγειωμένη και παρηγοριτική, ώστε είναι σχεδόν περίεργο που δεν την συμμερίζονται όλοι. Όμως όσο λογική κι αν είναι αυτή η αντιμετώπιση, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να καθησυχάσει τους βαθύτερους φόβους της καρδιάς. Ο θάνατος μπορεί να είναι αναγκαίος, αλλά η δύναμη της ζωής μέσα μας είναι εξίσου επίμονη και αρνείται να εγκαταλείψει τη μάχη χωρίς προσπάθεια.

Μπορεί να προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τη φυσικότητα ή την αναγκαιότητά του, αλλά η παγκοσμιότητά του μας περιγελά σε κάθε μας βήμα. Το γεγονός του θανάτου βρίσκεται στην καρδιά κάθε πνευματικής αναζήτησης και καμία θρησκεία δεν θα ήταν αναγκαία χωρίς αυτόν.

"...Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι είναι ο θάνατος, ούτε αν ίσως για τον άνθρωπο είναι η μεγαλύτερη ευλογία, κι όμως όλοι τον τρέμουν σαν να είναι βέβαιοι πως πρόκειται για το μεγαλύτερο κακό..."
Αυτά είναι τα λόγια του Σωκράτη στην Απολογία του.

Εισαγωγή στη Μελέτη για το Θάνατο


Οι φιλόσοφοι υποστηρίζουν από παλιά πως μόνο ο άνθρωπος έχει συνείδηση του θανάτου του και πως αυτή η αίσθηση είναι ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του. Είναι γεγονός βέβαια, ότι και οι ελέφαντες έχουν παρατηρηθεί να θρηνούν για το θάνατο ενός συντρόφου τους και να προσπαθούν αδέξια να τον θάψουν χρησιμοποιώντας φύλλα και κλαδιά. Μερικοί λένε πως τα δελφίνια και οι φάλαινες τραγουδάνε κάποιο ιδιαίτερο σκοπό μετά το θάνατο συγγενών και φίλων.
Ωστόσο, αυτό που είναι αλήθεια, είναι πως ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που σκέφτεται το θάνατο και προσπαθεί να καταλάβει τη θέση και το νόημά του μέσα στο γενικότερο σχέδιο της εξελισσόμενης ζωής.
Ο Έρνεστ Μπέκερ στο βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο του "Η άρνηση του θανάτου", ισχυρίζεται ότι η αλήθεια της σαρκικής μας θνητότητας αποτελεί τον πρωταρχικό ανθρώπινο φόβο και πως η προσπάθειά μας να συμβιβαστούμε μαζί του είναι το εφαλτήριο κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας - δραστηριότητας που στρέφεται κυρίως στο ξεπέρασμα του θανάτου μέσα από την άρνηση ότι αυτός είναι η ύστατη μοίρα του ανθρώπου.