Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - B'

Η ιστορία των Darklanders. 

(Μια παραβολή για καλύτερη κατανόηση της ζωής στη Γη, από ένα ον του Φωτός).

-Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια φυλή ανθρώπων που ονομάζονταν Σκοτεινοί ή ‘Κάτοικοι των Σκοτεινών Τόπων’. Ζούσανε σ’ ένα τεράστιο, σκοτεινό σπήλαιο βαθιά στα έγκατα της γης. Κανένας από τη φυλή των Σκοτεινών δεν είχε ζήσει ποτέ έξω από το σπήλαιο, αλλά οι μύθοι και οι θρύλοι τους μιλούσαν για κάποια πολύ παλιά εποχή που οι θεοί τους είχαν κατέβει από τους Φωτεινούς Τόπους ψηλά στον ουρανό και είχαν δημιουργήσει τους Σκοτεινούς ανθρώπους μέσα στο τεράστιο σκοτεινό σπήλαιο και στη συνέχεια έφυγαν κι επέστρεψαν στους Φωτεινούς Τόπους τους. Λέγανε ακόμα ότι οι θεοί θα επέστρεφαν μια μέρα και θα έφερναν το φως στους Σκοτεινούς Τόπους τους. Οι Σκοτεινοί είχαν προσπαθήσει να φανταστούν πώς θα ήταν οι Φωτεινοί Τόποι, αλλά δεν τα είχαν καταφέρει αφού κανείς τους δεν είχε δει ποτέ ούτε ένα τόσο δα μικρούλι φως. Και μερικοί από τους Σκοτεινούς άρχισαν να αισθάνονται ασφυκτικά περιορισμένοι στον σκοτεινό τους κόσμο. Λαχταρούσαν να βιώσουν το μυθικό κόσμο του ουρανού.

Οι θρύλοι έλεγαν ακόμα για καταπληκτικά τοπία, ανοιχτούς χώρους και θαυμαστές εμπειρίες που ακούγονταν πολύ επιθυμητές σε μερικούς από τους κατοίκους των Σκοτεινών Τόπων οι οποίοι ένιωθαν βαθιά στην καρδιά τους την ύπαρξη αυτών των αιθέριων τοπίων και μέσα τους έκλαιγαν. Άλλοι πάλι, δήλωναν ότι όλα αυτά ήταν "ανόητες προλήψεις" και ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι πρακτικοί και να συνεχίζουν απλά τη ζωή τους όπως είναι, χωρίς να επιθυμούν τις ‘ανοησίες’. Κι έτσι δυο τύποι αναδύθηκαν: οι Ονειροπόλοι που λαχταρούσαν τη ζωή πέρα ​​από το σπήλαιο και οι Ρεαλιστές που ενδιαφέρονταν μόνο για τη ζωή όπως την είχαν γνωρίσει και τη ζούσαν.

Οι Ρεαλιστές αντί να σπαταλούν την ενέργειά τους στους μύθους, τους θρύλους και τα όνειρα, εξερευνούσαν το σπήλαιο προσπαθώντας να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη με αυτά που είχαν. Έδιναν πρακτικές λύσεις στα προβλήματά τους αντί να σπαταλούν το χρόνο τους με αυτά που δεν ήταν εφικτά. Αλλά οι Ονειροπόλοι συνέχισαν να ονειρεύονται και να προσεύχονται. Και τότε, μια μέρα, οι προσευχές τους άρχισαν να απαντώνται με απροσδόκητο τρόπο.
Οι θεοί έστειλαν ένα μικροσκοπικό, πολύ αχνό φως στους Σκοτεινούς Τόπους.

-Ένα μικρό, αχνό φως; Και πώς αυτό βοήθησε;

-Δεν βοήθησε. Αλλά και δεν έβλαψε. Βλέπεις, το μικροσκοπικό, αχνό φως ήταν διαφορετικό από το φως που γνωρίζεις. Δόθηκε στον καθένα από τους Σκοτεινούς... τοποθετήθηκε μέσα στον καθέναν από αυτούς. Αλλά ήταν τόσο μικροσκοπικό και τόσο αχνό που μόνον ο πιο παρατηρητικός μπορούσε να διακρίνει κάτι διαφορετικό. Στην πραγματικότητα ήταν τόσο αδύναμο ώστε, ακόμη και αν το είχαν αντιληφθεί οι Σκοτεινοί, δεν ήταν σε θέση να το φανταστούν με ακρίβεια. Θα μπορούσαν να επιλέξουν να λένε ότι υπήρχε "κάτι" ή να πουν ότι ήταν ένα παιχνίδι της φαντασίας τους και να λένε ότι "δεν ήταν κάτι". Αν κάποιος Σκοτεινός δεχόταν το φως, τότε αυτό αυξανόταν. Βλέπεις, η ίδια η επιθυμία κάποιου να το δει, προκαλούσε την αργή αύξησή του. Κι έτσι, με την πάροδο του χρόνου, αυτοί που το επιθυμούσαν και διαλογίζονταν πάνω σ' αυτό και δούλευαν μ' αυτό, γίνονταν φωτεινότεροι και φωτεινότεροι.

-Εννοείς στ’ αλήθεια ότι φαίνονταν φωτεινότεροι;

-Εννοώ ότι γίνονταν μέσα τους πιο φωτεινοί. Έλαμπαν εσωτερικά από αυτό το φως. Ξαναλέω: το φως βρισκόταν μέσα τους και με το να το προσέχουν, να το φροντίζουν, να δείχνουν σεβασμό γι’ αυτό, δυνάμωνε η λάμψη του μέσα τους. Και όσο το φως δυνάμωνε, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνονταν την ύπαρξή του.

-Και πώς τους βοηθούσε;
-Δεν τους βοηθούσε. Δεν τους έβγαζε από το σπήλαιο, δεν τους έδινε εργαλεία ή χάρτες ή οδηγίες ή πληροφορίες. Απλά έλαμπε. Έλαμπε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο: ήταν ένα ζεστό, λαμπυρίζων χρυσό φως. Και στην αρχή κανένας δεν μιλούσε γι’ αυτό. Οι πρώτοι που το παρατήρησαν και το αποδέχτηκαν ήταν οι πιο πιστοί Ονειροπόλοι. Εκείνοι που ήταν πιο ανοιχτοί και διαθέσιμοι σε αυτό το δώρο. Εκείνοι που τους αποκαλούσαν ‘’τρελούς’’ και ‘’τεμπέληδες’’. Που δεν πρόσεχαν οι άλλοι τα λόγια τους. Που δεν είχαν καμία ισχύ. Και για τους λόγους αυτούς οι Ονειροπόλοι δεν προσπάθησαν να μοιραστούν με τους άλλουςτην ανακάλυψη του φωτός μέσα τους  αφού κανένας δεν θα τους πίστευε. Οι περισσότεροι μάλιστα νόμιζαν ότι μόνο εκείνοι διέθεταν αυτό το υπέροχο δώρο. Αλλά δεν τους ένοιαξε και πολύ που δεν μοιράστηκαν την εμπειρία τους με τους άλλους, επειδή για πρώτη φορά δεν ένιωθαν τόσο μόνοι.

-Έτσι το φως δεν τους βοήθησε, απλά φώτιζε… Με ποιον τρόπο λοιπόν απαντήθηκαν οι προσευχές των Σκοτεινών;

-Βλέπεις, δεν ήθελαν όλοι οι Σκοτεινοί να επιστρέψουν στους Φωτεινούς Τόπους. Μόνο λίγοι. Για το λόγο αυτό, αν έφευγαν όλοι οι Σκοτεινοί  από το σπήλαιο, αντιλαμβάνεσαι ότι θα ήταν ενάντια στη θέλησή τους. Έτσι το φως έλαμπε απαλά και δυνάμωνε μόνο όταν κάποιος το ήθελε και το έδειχνε με τις πράξεις και τις αποφάσεις του. Κι εδώ συνέβη κάτι σπουδαίο… οι πιο επιδέξιοι Παρατηρητές είδαν πρώτοι ότι όταν το φως δυνάμωνε αρκετά μέσα τους, άρχιζαν να βλέπουν ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως τους υπέροχους κρυστάλλους που κρέμονταν από την οροφή της σπηλιάς τους. Και μετά άρχισαν να το παρατηρούν και άλλοι Ονειροπόλοι και μετά κι άλλοι, κι άλλοι. Και άρχισαν να φτιάχνουν ομάδες και να μιλούν για τις εμπειρίες τους και όλα εκείνα που έβλεπαν. 

Τα νέα άρχισαν να διαδίδονται με ταχύτητα… μέχρι που έφτασαν στ' αυτιά των Ρεαλιστών που «δεν έβλεπαν πουθενά φως» επειδή είχαν αρνηθεί την ύπαρξή του και νόμιζαν πως όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο, επικίνδυνο ψέμα των Ονειροπόλων και έλεγαν ότι οι Ονειροπόλοι είχαν αρχίσει να γίνονται επιβλαβείς για την κοινωνία! Θεώρησαν λοιπόν καλό να τους αντιμετωπίσουν με το να τους γελοιοποιούν. Εξέδωσαν θεωρίες και στατιστικές υποστηρίζοντας ότι αυτά που διέδιδαν οι Ονειροπόλοι ήταν ένα μεγάλο ψέμα, κατασκεύασμα της φαντασίας τους και μόνον οι κακοί άνθρωποι θα ήθελαν να δουν το φως. Κανένας αληθινός, καλός και υγιής Σκοτεινός δεν θα προσπαθούσε να ψάξει για το φως.
Φυσικά δεν κατάφεραν και πολλά πράγματα επειδή σιγά σιγά όλο και περισσότεροι Ονειροπόλοι Σκοτεινοί τολμούσαν να κοιτάξουν μέσα τους για ν’ ανακαλύψουν το φως.
Και πράμα περίεργο, ανακάλυψαν ότι ενώνοντας το φως τους όλοι μαζί, μπορούσαν να δημιουργήσουν περισσότερο λαμπρό φως. Ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να δουν πράγματα μακρύτερα και πιο καθαρά. Αυτός ήταν και ο λόγος που συγκεντρώνονταν και κοίταζαν ψηλά την οροφή της σπηλιάς ψάχνοντας καθημερινά για καινούργια πράγματα. Ήταν ζήτημα χρόνου πλέον να βρούνε το άνοιγμα της οροφής που οι θρύλοι τους ανέφεραν ότι χρησίμευε σαν πύλη που ένωνε τον Σκοτεινό Τόπο τους με τον ουρανό και τους Φωτεινούς Τόπους!

Οι Ονειροπόλοι άρχισαν να μαζεύουν υλικά για να φτιάξουν μια σκαλωσιά ώστε να μπορέσουν να ανέβουν μέχρι το άνοιγμα και να δουν αν πράγματι τους ένωνε με το εξωτερικό φως. Το έργο τους πολλές φορές εμποδιζόταν από τους Ρεαλιστές στην εξουσία, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία επειδή οι αρχές δεν διέθεταν επαρκές φως για να καταλάβουν τι έκαναν οι Ονειροπόλοι. Δεν διέκριναν το άνοιγμα και δεν ήξεραν το λόγο που κατασκεύαζαν τη σκαλωσιά. Μετά από κάποιο χρόνο η σκαλωσιά ετοιμάστηκε και οι Ονειροπόλοι γέμισαν από χαρά κι ελπίδα καθώς άρχισαν να την ανεβαίνουν και να βγαίνουν έξω. Οι υπόλοιποι Σκοτεινοί δεν είχαν ιδέα για το πού πήγαν… απλά τους έχασαν από τα μάτια τους! Και φτάσαμε προς το παρόν στο τέλος της παραβολής.

-Ωωω, όχι! Γιατί;

-Έκανες μια ερώτηση. Ζήτησες να μάθεις πώς γίνεται να ολοκληρώνω το έργο για το οποίο έχω έρθει εδώ, απλά με το να υπάρχω αντί να ενεργώ. Αυτό δε ρώτησες;

-Ναι, αυτό ρώτησα.

-Λοιπόν, ας δούμε την παραβολή. Καταλαβαίνεις τον τρόπο με τον οποίο το φως κατάφερε - χωρίς να κάνει κάτι, απλά με το να υπάρχει - να φέρει την αλλαγή; Απλά υπήρχε και ήταν στη θέληση των Σκοτεινών να το αγκαλιάσουν ή να το απορρίψουν. Να επιλέξουν να το δουν ή όχι. Αν επέλεγαν να το δουν, άλλαζε η πορεία της ζωής τους… αλλά το φως δεν έκανε κάτι από μόνο του… κι όμως η κοινωνική δομή της κοινωνίας τελικά άλλαξε.  Το φως προσέφερε σ’ εκείνους που το επιθυμούσαν τον τρόπο να βρούνε το δρόμο της εξόδου από τη σπηλιά. Τους επέτρεψε να δημιουργήσουν μόνοι τους τον τρόπο με τον οποίο θα έφτιαχναν το μονοπάτι που θα τους οδηγούσε έξω. Μόνον εκείνοι που είχαν την επιθυμία τα κατάφεραν. Οι άλλοι, όχι. Κανένας δεν εξαναγκάστηκε να κάνει κάτι παρά τη θέλησή του. Ο καθένας έφτιαχνε την πραγματικότητα που επιθυμούσε. Κι όμως τα πάντα άλλαξαν απλά με την παρουσία του φωτός.  

-Συμφωνώ. Είναι μια πολύ καλή παραβολή. Σ’ ευχαριστώ. Αλλά νιώθω απαίσια επειδή σε ανάγκασα να μου απαντήσεις σ’ ένα σωρό απορίες ενώ έχεις να μου μιλήσεις για τις επιπτώσεις της Ενότητας (Oneness).

-Μην αγχώνεσαι. Απλά έχε πίστη. Δεν ξέρεις πως όλα είναι πάντα τέλεια;

-Μμμ, όχι. Ξέρω ότι έτσι λένε οι πνευματικά φωτισμένες ψυχές, αλλά δεν είναι πάντα όλα τέλεια, έτσι δεν είναι;

-Μόνο και μόνο επειδή η θεώρησή σου είναι πολύ περιορισμένη. Και να θυμάσαι πάντα: «Εάν δεν μπορείς να δεις την τελειότητα τότε στέκεσαι πολύ κοντά στον πίνακα».

-Και πάλι… ακούγεται βαρύγδουπο αλλά πρακτικά πώς γίνεται;

-Θέλεις ένα παράδειγμα;

-Καλό θα ήταν.

-Ωραία. Θα σου δώσω ένα… αυτήν εδώ τη συζήτηση! Ακόμα είμαστε απασχολημένοι με ένα θέμα που είναι ακόμα ημιτελές κι εσύ βλέπεις τα λάθη που έκανες με το να ρωτάς λάθος ερωτήσεις. Βλέπεις τα λάθη που εγώ έκανα με το να σου απαντώ με πάρα πολλά λόγια. Και όλο αυτό είναι λάθος επειδή δεν είναι αυτό που ήθελες εξαρχής. Εδώ όμως είναι το τρυκ… σου λέω ότι δεν είναι ακόμα τέλειο επειδή ακόμα δεν είναι ολοκληρωμένο.

-Μου λες ότι η ιστορία δεν έχει ακόμα τελειώσει; Μα ναι, δεν αποτελείωσες την παραβολή… εννοώ ότι απάντησες στην ερώτησή μου αλλά παραδέχομαι ότι απογοητεύτηκα γιατί νομίζω ότι κάτι υπολείπεται ακόμα από την ιστορία.

-Σωστά! Και λοιπόν; Τι θέλεις να κάνω;

-Μπορείς να μου πεις, σε παρακαλώ, πώς τελειώνει η παραβολή;

-Με μεγάλη μου ευχαρίστηση!

-Σ’ ευχαριστώ. Επειδή βλέπω ότι αυτή η παραβολή έχει να κάνει με εμάς εδώ στη Γη. Και καταλαβαίνω τη σημασία «της σκαλωσιάς και της ανόδου» που έχει να κάνει με τη διαδικασία της Ανάληψης. Γι αυτό είμαι όλος αυτιά να μάθω πώς τελειώνει. Ίσως πάρω μια γεύση από εκείνα που θα συμβούν σ’ εμάς στο μέλλον εδώ στη Γη.

-Ναι, η παραβολή έχει σχέση με τη ζωή εδώ στη Γη αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζεις. Υπάρχει ένας ελιγμός στο τέλος. Αλλά θα καταλάβεις όταν φτάσουμε εκεί. Ας συνεχίσουμε την παραβολή

(Συνεχίζεται).

ΠΗΓΗ: “The Ascension Papers” by Arn (Zingdad) Allingham.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη






Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - Α'


(Για όσους διαβάζουν για πρώτη φορά τα άρθρα από το βιβλίο “The Ascension Papers” ο διάλογος γίνεται πάντα ανάμεσα στον συγγραφέα και -είτε τον πνευματικό του οδηγό είτε τον Ανώτερο Εαυτό του, ανάλογα με το θέμα συζήτησης και πληροφόρησης εκ μέρους του πνευματικού κόσμου).


-Ξέρω ότι είπαμε ότι θα μιλήσουμε για τις ηθικές συνέπειες της ενότητας, αλλά υπάρχουν μερικές ερωτήσεις που θα ήθελα να ρωτήσω πρώτα. Εξήγησες προηγουμένως τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι "όλα είναι ένα" από την προοπτική της επιστήμης και της θρησκείας. Δεν υπάρχουν άραγε άλλες προοπτικές από τις οποίες θα μπορούσαμε να το διαπιστώσουμε αυτό;

-Ναι. Υπάρχουν σίγουρα ορισμένες διαφορετικές και εξίσου έγκυρες προοπτικές από τις οποίες μπορεί να το δει κανείς αυτό. Νομίζω ότι για τους ανθρώπους που ζουν στον πλανήτη σας αυτή τη στιγμή υπάρχουν σχεδόν 7 δισεκατομμύρια διαφορετικές έγκυρες προοπτικές.

-Τι; Αλλ’ αυτό είναι όσοι οι άνθρωποι που υπάρχουν! Ω. Σωστά. Το ’πιασα. Κάθε άτομο έχει τη δική του μοναδική προοπτική και η προοπτική του κάθε ατόμου είναι έγκυρη.

-Ακριβώς. Αλλά βλέπεις, δεν χρειάζεται να το συζητούμε από όλες τις 7 δισεκατομμύρια διαφορετικές προοπτικές γιατί δεν προσπαθούμε να συζητήσουμε με τους ανθρώπους. Δεν προσπαθούμε να πείσουμε κανέναν για τίποτα. Ο μόνος λόγος που χρησιμοποίησα τις δύο προηγούμενες προοπτικές είναι επειδή είναι θέσεις σχετικά διαδεδομένες και κατανοητές στην κοινωνία στην οποία ζείτε τώρα. Απλώς τις χρησιμοποίησα ως πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούσα να πω το θέμα μου.

-Εντάξει. Καταλαβαίνω. Αλλά φοβάμαι ότι με οδηγείς σε μιαν άλλη ερώτηση. Εάν δεν προσπαθείς να πείσεις κανέναν και για τίποτα, τότε τι προσπαθείς να κάνεις; Θέλω να πω γιατί έχεις αυτές τις συνομιλίες μαζί μου;

-Χα! Επίτρεψέ μου πρώτα να σε ρωτήσω τι προσπαθείς εσύ να κάνεις; Γιατί έχεις αυτές τις συνομιλίες μαζί μου;

-Λοιπόν ...όλα ξεκίνησαν πριν από λίγα χρόνια όταν προσπαθούσα να βρω κάποιες απαντήσεις στις ερωτήσεις που με ενοχλούσαν. Υπήρχαν τόσα πολλά γι 'αυτόν τον κόσμο και αυτή την πραγματικότητα που πραγματικά δεν είχαν νόημα για μένα. Είχα τόσο πολύ εσωτερικό πόνο και συγκρούσεις και διάφορα άλλα πράγματα που βρισκόμουν σε χάος. Και στη συνέχεια, κατάφερα κάπως, μέσα στη σύγχυση και τον πόνο μου, να βρω έναν τρόπο να μιλήσω με τον πνευματικό μου οδηγό. Άρχισα να παίρνω κάποιες απαντήσεις. Και μετά άρχισα να μιλάω με τον Adamu (σ. μ. εξωγήινος από ανώτερη διάσταση) και άλλα όντα από τα οποία έλαβα απίστευτα χρήσιμα πράγματα (πληροφορίες). Καθώς δούλευα έτσι, αυτό μου έφερε μεγάλη εσωτερική γαλήνη και διευκόλυνε τη θεραπεία και την ανάπτυξή μου. Έμαθα να εμπιστεύομαι και να αγαπώ τη διαδικασία που συνεχίζει να βελτιώνεται. Φαίνεται ότι όσο περισσότερο μεγαλώνω, τόσο περισσότερα μπορώ να λαμβάνω. Έτσι ...υποθέτω ότι η απάντηση στην ερώτησή σου είναι ότι απλά προσπαθώ να θεραπεύσω τον εαυτό μου προσπαθώντας να αγαπώ τον εαυτό μου, προσπαθώντας να ανακαλύψω ποιος είμαι πραγματικά και ποιος είναι ο Θεός πραγματικά και προσπαθώντας να βρω και να εκπληρώσω τον σκοπό της ψυχής μου ...κάτι τέτοιο. Αυτή είναι η απάντησή μου. Ποια είναι η δική σου;

-Η ίδια.

-Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι. Δεν μπορείς να μου το κάνεις αυτό! Πώς είναι η απάντησή σου ίδια με τη δική μου;

-Δύο λόγοι. Ο πρώτος είναι πολύ εύκολος. Είμαι εσύ και εσύ είσαι εγώ, θυμάσαι; Είμαι ο Εσωτερικός (Ανώτερος) Εαυτός σου. Όταν επιδιώκεις το υψηλότερο αγαθό, τότε ευθυγραμμίζεσαι με μένα. Τότε είμαστε σε σύνδεση. Έτσι οι στόχοι και τα κίνητρά σου είναι δικά μου. Εσύ κι εγώ απαντούμε στις ερωτήσεις που έχουμε μαζί. Αυτή είναι η πρώτη απάντηση και η ευκολότερη. Η δεύτερη απάντηση έρχεται με μια μικρή αλλαγή προοπτικής. Βλέπεις ότι "εγώ" είμαι ένα gestalt ον που ξέρω απολύτως, ως γεγονός της ύπαρξής μου, ότι είμαι ένα με τον Θεό. Θεμελιώδης αλήθεια της ύπαρξής μου είναι ότι είμαι ένα με όλους και όλα τα πάντα παντού και όλοι μαζί είμαστε ένα με τον Θεό. Έτσι, προφανώς, για μένα αυτό σημαίνει ότι ξέρω ότι είμαι ένα με κάθε κάτοικο του πλανήτη Γη, σωστά;

-Ουάου! Αυτό σημαίνει ότι είσαι ο "Εσώτερος Εαυτός" του καθενός πάνω στη Γη;

-Όχι. Σε μια προηγούμενη συζήτηση σου είπα ότι είσαι ο μόνος ενσαρκωμένος στο "εδώ και τώρα" στον πλανήτη Γη που έχει αυτή τη σχέση μαζί μου. Είμαι δηλαδή μόνον ο δικός σου Ανώτερος Εαυτός. Αυτό που λέω είναι ότι όλοι στη Γη είστε ένα με τον Θεό. Και, είτε το ξέρετε είτε όχι, εγώ το ξέρω. Και γνωρίζω επίσης ότι είμαι ένα με τον Θεό. Έτσι συνεπάγεται ότι είμαι, με προφανή επέκταση, ένα με όλους στη Γη. Εντάξει;

-Ω! Εντάξει. Λες ότι από τη δική σου πλευρά μας βλέπεις όλους σαν ένα!

-Ναι. Λογικά αυτό συμβαίνει. Αλλά επίτρεψέ μου να εξηγήσω κάτι. Είμαι σαν εσάς κατά έναν τρόπο και αντίθετος κατά άλλον. Η αντίληψή μου για την πραγματικότητά μου είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Δεν θα μπορέσω να σας περιγράψω αυτό με τρόπους που θα κατανοήσετε πλήρως, αλλά μπορώ να σας δώσω μια ιδέα. Ένα παράδειγμα είναι ότι δεν περιορίζομαι σε μια μοναδική άποψη (προοπτική) όπως εσείς. Αντιλαμβάνεστε τον κόσμο σας από μια οπτική γωνία. Βιώνετε τον εαυτό σας να είναι ένα ενιαίο ον που μπορεί μόνο να σταθεί σε μια θέση τη φορά και μπορεί μόνο να αισθανθεί ή να σκεφτεί ένα πράγμα κάθε στιγμή. Ακόμα κι αν έχετε αντικρουόμενες σκέψεις, πηδάτε από τη μια προοπτική στην άλλη. Μία κάθε φορά. Έτσι δημιουργηθήκατε να είστε. Είστε όντα με μια προοπτική κάθε στιγμή. Εγώ, από την άλλη πλευρά, είμαι πραγματικά μια πολλαπλότητα. Θα έπρεπε να αναφέρομαι για τον εαυτό μου στον πληθυντικό ως "εμείς", αλλά αυτό θα δημιουργούσε σύγχυση στη συνομιλία μας. Βλέπεις, έχω έναν άπειρο αριθμό απόψεων. Αυτό είναι σαν να λέω ότι είμαι ένας άπειρος αριθμός ανθρώπων ταυτόχρονα.

-Ωωω! Άπειρος αριθμός; Μήπως αυτό σημαίνει ότι είσαι Θεός;

-Όχι. Είμαι ΕΝΑ με τον Θεό, αλλά απέχω πολύ πολύ από το να είμαι όλα αυτά που είναι ο Θεός! Σε σύγκριση με τον Θεό είμαι …μικροσκοπικός. Ένα πολύ πολύ μικρό μωρό ενός όντος.

-Κι όμως έχεις άπειρες προοπτικές;

-Κατάλαβε ότι είμαι έξω από το κατασκεύασμα που ονομάζεται Χώρο/Χρονικό Συνεχές. Έτσι μπορώ να δω με μια ματιά όλες τις αλληλεπιδράσεις που μπορεί να έχει η ύπαρξή μου σε κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή είναι μια προοπτική. Κάθε αλληλεπίδραση είναι τώρα για μένα. Και δεδομένου ότι ο Χώρο/Χρόνος είναι άπειρος, έχω άπειρες προοπτικές.

-Οκ. Αυτό κάνει το μυαλό μου να εκρήγνυται.

-Ναι. Και αναφέρομαι μόνο σ’ αυτή τη μικρή αγκίθα πραγματικότητας στην οποία υπάρχετε τώρα, που ονομάζετε "σύμπαν". Για μένα αυτό είναι ένα υποσύνολο μιας πραγματικότητας με την οποία αλληλεπιδρώ με τη Ζωή. Υπάρχει όμως ένας άπειρος αριθμός άλλων πραγματικοτήτων όπου ξέρω ότι υπάρχω.

-Άπειρος αριθμός άλλων συμπάντων;

-Θα μπορούσες να το δεις κι έτσι. Αυτό όμως είναι ήδη μια υπερβολικά περιοριστική εννοιολόγηση. Σε μεταγενέστερες συνομιλίες θα προσπαθήσω να σου μεταφέρω το μέγεθος και την απεραντοσύνη των ατελείωτων πραγματικοτήτων που γνωρίζω. Και υπάρχουν πολλά περισσότερα που έχω ακόμα να ανακαλύψω και να τοποθετήσω μέσα στην συνείδησή μου. Πολύ, πολύ περισσότερα. Τώρα, δεν το λέω αυτό για να νομίζεις ότι είμαι κάτι θαυμάσιο και ξεχωριστό. Θέλω να πω ότι είμαι θαυμάσιος και ξεχωριστός, φυσικά (χαμογελάει). Αλλά έτσι είναι και κάθε άλλο ον που υπάρχει. Όλοι στη Γη έχουν μέσα τους έναν Θεό-εαυτό που έχει αυτή τη θεία συνειδητοποίηση.

Έτσι, αυτό που λέω είναι και εκπληκτικό αλλά «και τι μ’ αυτό;» ταυτόχρονα. Ο λόγος που στο λέω είναι για να βρω έναν τρόπο να σου εξηγήσω ότι οι αντιλήψεις μου για τον εαυτό μου και την πραγματικότητά μου είναι κάπως διαφορετικές από τις δικές σου κατά κάποιους πολύ θεμελιώδεις τρόπους. Κι έτσι, όταν λέω ότι όλα είναι ένα, δεν το εννοώ με κάποιο αφηρημένο, φιλοσοφικό τρόπο. Δεν το εννοώ ως μια θεωρητική κατανόηση. Όχι, εννοώ ότι η πραγματικότητα μου είναι απολύτως αντιληπτή από ένα πολύ ευρύ σύνολο εμπειριών.

-Τι σημαίνει "απολύτως αντιληπτή πραγματικότητα";

-Εντάξει. Τι θα ’λεγες αν σε ρώταγα: είσαι ζωντανός; Και αν είσαι, μπορείς να μου το αποδείξεις;

-Φυσικά είμαι ζωντανός. Μπορώ να το αποδείξω; Μπορώ να το δοκιμάσω. Είμαι ένα ζωντανό, βιολογικό ον που αναπνέει. Και είμαι συνειδητός. Νομίζω και αισθάνομαι και...

-Ωραία, ωραία, ωραία. Δεν χρειάζομαι πραγματικά αποδείξεις και δεν χρειάζεται πραγματικά να έχουμε αυτή τη συζήτηση. Απλώς ήθελα να σου δείξω κάτι. Ξέρεις ότι είσαι ζωντανός. Δεν είναι μόνο μια ιδέα που έχεις ή κάποια θεωρητική κατασκευή. Είναι η "απόλυτη αντιληπτή πραγματικότητά" σου. Είναι αδιαμφισβήτητο για σένα. Τώρα, αν σου ζητούσα να αποδείξεις ότι είσαι ζωντανός, θα μπορούσες να αρχίσεις να σκάβεις μέσα στο μυαλό σου για σκέψεις που θα το εξηγούσαν ή θα προσπαθούσαν να το αποδείξουν. Μπορείς να το κάνεις ως πνευματική άσκηση. Αλλά είναι εντελώς άσχετο και περιττό, επειδή το ξέρεις ότι είναι αλήθεια χωρίς καν να το σκεφτείς. Είναι το πιο αυτονόητο πράγμα για σένα. Λοιπόν, με τέτοιο τρόπο είναι αλήθεια για μένα ότι όλα είναι ένα. Και το λέω αυτό με όλη την εξουσία της μάλλον εκτενούς εμπειρίας της ύπαρξής μου.

-Ααα... αρχίζω να το καταλαβαίνω. Ευχαριστώ. Αλλά αυτό δεν έχει απαντήσει στο μεγαλύτερο ερώτημά μου σχετικά με το σκοπό που έχουν αυτές οι συνομιλίες μαζί μου.

-Έχεις δίκιο, αλλά δεν το είπα όλο αυτό για το τίποτα. Έθετα τη βάση των επιχειρημάτων μου. Αυτό που θέλω να καταλάβεις είναι ότι πραγματικά, πραγματικά, αληθινά, αντιλαμβάνομαι πλήρως κάθε ον στη Γη σαν να είμαι ένα μαζί του και με το Παν που Υπάρχει. Και δεδομένου ότι αγαπώ πολύ και φροντίζω τον εαυτό μου, κατ 'επέκταση, αγαπώ και φροντίζω και κάθε «άλλον» που υπάρχει. Έτσι, όταν ακούω μια κραυγή πόνου, είναι επιθυμία μου να δω αν μπορώ να βοηθήσω να μετατρέψω αυτόν τον πόνο σε χαρά. Αυτό, στην πραγματικότητα, είναι ο σκοπός μου εδώ. Έχω έρθει σε αυτό το σύστημα της πραγματικότητας επειδή υπήρχε μια κραυγή πόνου. Και ο λόγος που άκουσα αυτή την κραυγή είναι επειδή έπρεπε να απαντήσω. Έτσι, είμαι εδώ. Και έχω εμπλακεί με την απάντηση σε αυτή την κλήση. Τώρα, επίτρεψέ μου να πάω πίσω στην ερώτησή σου. Κατανοώντας ότι μπορώ να έχω την προοπτική ότι κάθε άτομο σε αυτόν τον πλανήτη είναι απλώς ένα "άλλο εγώ", θα σου διαβάσω αυτό που είπες ότι είναι ο σκοπός σου με όλα αυτά. Είπες: «Προσπαθώ να θεραπεύσω τον εαυτό μου, προσπαθώντας να αγαπώ τον εαυτό μου, προσπαθώντας να ανακαλύψω ποιος είμαι πραγματικά, ποιος είναι ο Θεός πραγματικά και να βρω και να εκπληρώσω τον σκοπό της ψυχής μου».
Μπορείς να δεις πώς κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα; Εάν, για μένα, ο Εαυτός μπορεί να είναι σχεδόν οποιοδήποτε άτομο στον πλανήτη, τότε αυτό προσπαθώ να κάνω. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνω το έκανα πάντα και πάντα θα το κάνω.

-Εεεε;

-Είμαι έξω από το χρόνο. Μόνο από την πλευρά σου είναι ένα έργο σε εξέλιξη. Η προοπτική μου είναι αρκετά διαφορετική. Αυτή η εργασία είναι τόσο τέλεια όσο και ολοκληρωμένη και εξακολουθεί να είναι έργο σε εξέλιξη ...και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να είναι. Αυτός είναι ο τρόπος έξω από το χρόνο.

-Ωω. Εντάξει. Αλλά παρακαλώ μην μου πεις ότι αυτές οι συνομιλίες μας έχουν σκοπό να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην ανθρωπότητα! Θέλω να πω ότι δεν μπορώ να τις δω να φτάνουν αρκετά μακριά...

-Σε παρακαλώ... σίγασε τους φόβους και τις αμφιβολίες σου. Αυτές οι συνομιλίες θα έχουν αναμφίβολα μεγάλη αξία. Πολύ περισσότερη από ό, τι μπορείς να φανταστείς τώρα. Αλλά δεν είναι αυτή η δουλειά! Αυτές οι συνομιλίες λειτουργούν ως ένα είδος πρόσκλησης προς τους άλλους να έρθουν και να συν-δημιουργήσουν μαζί μας. Καθώς οι συνομιλίες ξεδιπλώνονται, θα αποκτήσεις σιγά-σιγά μια όλο και καλύτερη ιδέα για την αξία τους. Έτσι, ενώ είναι αλήθεια ότι αυτές οι συνομιλίες θα έχουν μεγάλη αξία για πολλούς, πρέπει να πω ότι αυτή σίγουρα δεν είναι "η δουλειά" για μένα. Η "δουλειά" που κάνω γίνεται με τρόπους που δεν έχεις καταλάβει ακόμα. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα. Απλώς είμαι εδώ. Επιτυγχάνω όλα όσα πρέπει να ολοκληρώσω απλά με το να είμαι αυτό που είμαι. Φέρνω την ενέργειά μου και την διαθέτω συνεισφέροντας στην αλλαγή της συνειδητότητας με τον επιθυμητό τρόπο.

-Πώς; Πώς μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα απλά με το να "είσαι εκεί"; Σίγουρα πρέπει να κάνεις κάτι!

-Είναι δύσκολο να εξηγήσω τη δύναμη της ύπαρξης στους ανθρώπους της Γης. Εσείς σκέφτεστε μόνο από την άποψη της δύναμης του να κάνετε κάτι. Πιστεύετε ότι είστε πιο ισχυροί και αποτελεσματικοί όταν κάνετε κάτι. Το αντίθετο ισχύει. Το να κάνετε βήματα προς το μέρος της πραγματικής σας δύναμης. Αλλά δεν θα το καταλάβετε. Επίτρεψέ μου να σου πω σχετικά με αυτό με τη μορφή μιας παραβολής.

-Εξαιρετικά! Άλλη μια ιστορία!
-Ναι, ξεκινάμε

(συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: "The Ascension Papers" by Arn (Zingdad) Allingham
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη