ANGEL'S BLOG

Η Μαρία, με την βοήθεια των γυναικών που έκλαιγαν, συνέρχεται λίγο και κλαίει πια χωρίς άλλη δύναμη παρά αυτήν να χύνει δάκρυα. Η Μάρθα Της προσφέρει λίγο κρασί, η Μαρία του Αλφαίου, γονατιστή μπροστά Της, Της προσφέρει ένα φλιτζάνι με ζεστό γάλα, λέγοντας: « Εγώ το άρμεξα από την μικρή κατσίκα της Ραχήλ» (Η Ραχήλ πρέπει να είναι η κόρη των ανθρώπων που ζουν σ’ αυτό το σπίτι). Η Μαρία δεν θέλει τίποτα. Κλαίει. Μόνον κλαίει. Και ρωτάει και ακούει τις υποσχέσεις των μαθητών ότι θα αναζητήσουν  τη λόγχη και τα ενδύματα του Ιησού. Η συννυφάδα Της, Της λέει: «Γονατιστή θα ψάξω για κάθε τι που ανήκει στον Ιησού για χάρη Σου...» κι η Μαρία του Αλφαίου κλαίει. (Ο Αλφαίος ήταν αδελφός του Ιωσήφ, του άνδρα της Μαρίας). «Όμως κοίτα, εδώ είναι το ποτήρι και το ψωμί που έκοψε ο Ιησούς και το χρησιμοποίησε για την Ευχαριστία. Μήπως υπάρχει πιο άγιο αναμνηστικό; Βλέπεις; Ο Ιωάννης τα έφερε για Σένα σήμερα το πρωί, …ο καημένος ο Ιωάννης, βρίσκεται εκεί πέρα και κλαίει και φοβάται...» «Φοβά...

Βλέπω τον Ιούδα, είναι μόνος. Φοράει μια χλαμύδα σε ανοιχτό κίτρινο χρώμα με κόκκινο κορδόνι στη μέση. Έχουν συλλάβει τον Ιησού πριν από λίγο και ο Ιούδας, που έφυγε τρέχοντας μετά τη σύλληψη, είναι το θήραμα με αμφιταλαντευόμενες σκέψεις. Βασικά μοιάζει με άγριο κυνηγημένο θηρίο, που το κυνηγάει μια αγέλη σκύλων. Το κάθε αεράκι που περνάει μέσα από τα φύλλα, ο κάθε θόρυβος στους δρόμους, το νερό που χύνεται στην πηγή, τον κάνουν να στρέφεται γύρω του με τρόμο, σαν να τον άρπαξε κάποιος εκτελεστής. Κοιτάζει γύρω με σκυμμένο το κεφάλι, με τον λαιμό να στριφογυρίζει, να παίζει τα μάτια του σαν να γυρεύει κάποιον. Αν το φεγγάρι σχηματίζει μια σκιά που να μοιάζει με άνθρωπο, ανοίγει ορθάνοιχτα τα μάτια του, κάνει πίσω τρέχοντας, γίνεται πιο ευκίνητος από το συνηθισμένο του, σταματάει για λίγο και μετά φεύγει τρέχοντας, απερίσκεπτα ξαναγυρίζει πίσω, ξεγλιστράει σε άλλα στενά δρομάκια μέχρι να ακούσει κάποιον άλλο θόρυβο είτε κάποιο άλλο παιχνίδι του φωτός που τον κάνει να σταματάει ή να τρέ...

Περνάει λίγη ώρα, όχι περισσότερο από μισή ώρα, ίσως και λιγότερο, από την απόφαση του Πιλάτου.  Κατόπιν ο Λογγίνος που είναι υπεύθυνος να προΐσταται στην εκτέλεση, δίνει τις εντολές του. Όμως, προτού οδηγήσουν τον Ιησού έξω στους δρόμους, για να σηκώσει τον σταυρό Του και να προχωρήσει, ο Λογγίνος Τον κοιτάζει δύο τρεις φορές με μια περιέργεια που γίνεται συμπάθεια και με το έμπειρο μάτι αυτού που έχει συνηθίσει παρόμοιες καταστάσεις, πλησιάζει τον Ιησού μαζί με έναν στρατιώτη και του προσφέρει ένα κύπελλο. Βασικά, χύνει ένα ελαφρώς ξανθό ροζ υγρό από ένα στρατιωτικό φλασκί στο κύπελλο. «Θα Σου κάνει καλό. Θα πρέπει να διψάς, ο ήλιος είναι δυνατός έξω. Και ο δρόμος μακρύς». Ο Ιησούς του απαντάει: «Ας σε ανταμείβει ο Θεός για την φιλευσπλαχνία σου, όμως μην το στερηθείς». «Εγώ είμαι υγιής και δυνατός, Εσύ... δεν μου στερείς τίποτα... ακόμα και αν μου έλειπε, θα το έκανα για να Σε τονώσει. Μια γουλιά μόνο, για να μου  δείξεις ότι δεν μισείς τους ειδωλολάτρες».   ...