Να πεθάνω για τόσο λίγους!

                                           

Ο Ιησούς αφηγείται:
Έκλαψα στον τάφο του Λαζάρου και πολλά λόγια έχουν ειπωθεί για να περιγράψουν αυτά τα δάκρυα. ​​Ωστόσο, να ξέρεις, Μαρία, ότι η χάρη αποκτάται μέσω της θλίψης, αναμεμειγμένης με ακλόνητη πίστη στον Αιώνιο. Έκλαψα λιγότερο για την απώλεια του φίλου Μου και τη θλίψη των αδελφών του και περισσότερο επειδή, σαν ορμητικά νερά, τρεις ιδέες εμφανίστηκαν εκείνη τη στιγμή, πιο ζωντανές από ποτέ, τρεις ιδέες που σαν τρία καρφιά είχαν πάντα βυθίσει τις μύτες τους βαθιά στην καρδιά Μου.

Πρώτο καρφί ήταν η συνειδητοποίηση της καταστροφής που είχε φέρει ο Σατανάς στην ανθρωπότητα οδηγώντας την στο κακό. Μια καταστροφή που είχε προκαλέσει την ανθρώπινη καταδίκη, δηλαδή τα βάσανα και το θάνατο. Τον φυσικό θάνατο που είναι έμβλημα και ζωντανή εικόνα του πνευματικού θανάτου, στον οποίο η αμαρτία οδηγεί την ψυχή - μια ψυχή προορισμένη να ζήσει στη βασιλεία του Φωτός - βυθίζοντάς την στα σκοτάδια της κόλασης.

Δεύτερο καρφί η πεποίθηση ότι ακόμη και αυτό το θαύμα, που συνέβη σαν υπέροχο επακόλουθο των τριών ετών ευαγγελισμού του εβραϊκού κόσμου, δεν θα τους έπειθε για την αλήθεια που τους είχα φέρει και ότι κανένα θαύμα δεν θα έκανε ούτε μία από τις επόμενες γενιές να έρθει στον Χριστό. Ω! Τι θλίψη να βρίσκομαι τόσο κοντά στον θάνατο για τόσο λίγους!

Τρίτο καρφί το νοητικό όραμα του επικείμενου θανάτου Μου. Ήμουν Θεός, αλλά ήμουν και άνθρωπος. Και για να είμαι ο Λυτρωτής, έπρεπε να νιώσω το βάρος της εξιλέωσης, και επομένως και τη φρίκη του θανάτου, και μάλιστα ενός τέτοιου θανάτου. Ήμουν ένας άνθρωπος  ζωντανός, υγιής που έλεγα στον εαυτό Μου: «Σύντομα, θα πεθάνω, θα βρίσκομαι σ’ έναν τάφο όπως ο Λάζαρος. Σύντομα, η πιο βασανιστική αγωνία θα είναι η συντροφιά Μου. Πρέπει να πεθάνω». Η καλοσύνη του Θεού σας γλιτώνει από τη γνώση του μέλλοντος, αλλά δεν γλίτωσε Εμένα.

Ω! Πιστέψτε το καλά εσείς που παραπονιέστε για τη μοίρα σας: κανείς δεν ήταν πιο θλιμμένος από Μένα, γιατί είχα συνεχή πρόγνωση όλων όσων θα Με έβρισκαν, σε συνδυασμό με τη φτώχεια, τις στερήσεις, την πικρία που Με συνόδευε από τη γέννησή Μου μέχρι το θάνατό Μου. Γι' αυτό μην παραπονιέστε και ελπίζετε σε Μένα.
Σας δίνω την ειρήνη Μου.  

Και συνεχίζει:
Θα μπορούσα να είχα επέμβει έγκαιρα για να αποτρέψω τον θάνατο του Λαζάρου. Αλλά δεν ήθελα να το κάνω. Ήξερα ότι αυτή η ανάσταση θα ήταν δίκοπο μαχαίρι, επειδή θα προσηλύτιζε τους Εβραίους που είχαν ορθή σκέψη και θα έκανε εκείνους με λανθασμένη σκέψη ακόμα πιο εχθρικούς. Αυτή η τελική ένδειξη της δύναμής Μου, θα προκαλούσε τη θανατική Μου καταδίκη. Αλλά είχα έρθει γι' αυτό, και η ώρα ήταν πλέον ώριμη για να εκπληρωθεί. Θα μπορούσα επίσης να είχα σπεύσει αμέσως. Αλλά έπρεπε να πείσω, με την ανάσταση ενός σώματος σε ήδη προχωρημένη σήψη, τους πιο πεισματάρηδες άπιστους. Και επίσης τους αποστόλους Μου, οι οποίοι, προορισμένοι να φέρουν την πίστη Μου στον κόσμο, έπρεπε να έχουν μια πίστη που να διακρίνεται από θαύματα πρώτου μεγέθους.

Οι απόστολοί Μου ήταν τόσο μα τόσο ανθρώπινοι.... Το έχω ήδη πει αυτό. Δεν ήταν βέβαια ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο, ήταν μάλλον μια λογική συνέπεια της κατάστασής τους ως άνδρες που καλούνταν να γίνουν δικοί Μου σε μια ήδη μεγάλη ηλικία. Ο τρόπος σκέψης τους δεν μπορεί να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε Εγώ, με τη σοφία Μου, επέλεξα και εκπαίδευσα παιδιά για να τα μεγαλώσω σύμφωνα με τη δική Μου σκέψη, κάνοντάς τα αποστόλους Μου. Θα μπορούσα να το είχα κάνει. Δεν ήθελα να το κάνω, μήπως και υπήρχαν στο μέλλον ψυχές που θα Με κατηγορούσαν ότι είχα περιφρονήσει όσους δεν ήταν αθώοι, και θα το έφεραν αυτό ως υπεράσπισή τους με τη δικαιολογία ότι με την επιλογή Μου έδειχνα ότι όσοι είναι ήδη διαμορφωμένοι δεν μπορούν να αλλάξουν.
Όχι. Όλα μπορούν να αλλάξουν, αν το θέλει κανείς. Και μάλιστα, έκανα μάρτυρες και αγίους τους λιπόψυχους, τους εριστικούς, τους τοκογλύφους, τους αισθησιακούς, τους άπιστους. Μόνο αυτός που δεν θέλει, δεν αλλάζει.

Αγάπησα και αγαπώ τα μικρά πράγματα και τις αδυναμίες —εσύ Μαρία, είσαι ένα παράδειγμα αυτού— αρκεί να έχουν τη θέληση να Με αγαπήσουν και να Με ακολουθήσουν, και κάνω αυτά τα «τίποτα» να είναι αγαπημένα Μου, φίλοι Μου, λειτουργοί Μου. Τα χρησιμοποιώ ακόμα, και είναι ένα συνεχές θαύμα που κάνω, για να οδηγήσω άλλους να πιστέψουν σ’ Εμένα, για να μη σκοτώσω την πιθανότητα των θαυμάτων. Πόσο μαραζώνει αυτή η πιθανότητα τώρα! Σαν λυχνάρι που του λείπει λάδι, βασανίζεται και πεθαίνει, σκοτωμένο από μια ελάχιστη ή καθόλου πίστη στον Θεό των θαυμάτων.

Υπάρχουν δύο μορφές αλαζονείας με το να ζητάς ένα θαύμα. Ο Θεός σκύβει στη μία με αγάπη. Γυρίζει την πλάτη Του στην άλλη με περιφρόνηση. Η πρώτη είναι αυτή που ζητάει, όπως έχω διδάξει κάποιον να ζητάει, χωρίς δυσπιστία ή κούραση, και να πιστεύει ότι ο Θεός μπορεί να ακούσει, επειδή ο Θεός είναι καλός και όποιος είναι καλός απαντάει, και επειδή ο Θεός είναι δυνατός, μπορεί να κάνει τα πάντα. Αυτή είναι αγάπη, και ο Θεός χαρίζει σε όσους αγαπούν. Η άλλη είναι η αλαζονεία των επαναστατών που θέλουν τον Θεό να είναι υπηρέτης τους, να ταπεινωθεί στην ανομία τους και να δώσει αυτό που δεν Του δίνουν: αγάπη και υπακοή. Αυτή η μορφή είναι μια προσβολή που ο Θεός τιμωρεί με την απόκρυψη των χαρών Του.

Παραπονιέσαι ότι δεν κάνω πλέον συλλογικά θαύματα. Πώς θα μπορούσα να τα κάνω; Πού είναι οι κοινότητες που πιστεύουν σ’ Εμένα; ​​Πού είναι οι αληθινοί πιστοί; Πόσοι αληθινοί πιστοί υπάρχουν σε μια κοινότητα; Σαν λουλούδια που επιβιώνουν σε ένα δάσος που καίγεται από μια φωτιά, βλέπω περιστασιακά ένα πιστό πνεύμα. Τα υπόλοιπα τα έχει κάψει ο Σατανάς με τις διδασκαλίες του. Και θα τα καίει όλο και περισσότερο. 

Σας παρακαλώ, να έχετε κατά νου την απάντησή Μου στον Θωμά. Δεν μπορεί κανείς να είναι αληθινός μαθητής Μου αν δεν ξέρει πώς να δώσει στην ανθρώπινη ζωή το βάρος που της αξίζει, ως μέσο για να κατακτήσει την αληθινή Ζωή, και όχι ως αυτοσκοπό. Αυτός που θέλει να σώσει τη ζωή του (Σημ. να περνάει καλά) σε αυτόν τον κόσμο, θα χάσει την αιώνια Ζωή. Το έχω πει και το επαναλαμβάνω. Τι είναι οι δοκιμασίες; Ένα σύννεφο που περνάει. Ο Ουρανός παραμένει και σας περιμένει μετά τη δοκιμασία.

Εγώ κατέκτησα τον Ουρανό για εσάς με τον ηρωισμό Μου. Πρέπει να Με μιμηθείτε. Ο ηρωισμός δεν προορίζεται μόνο για όσους πρέπει να γνωρίσουν μαρτύρια. Η χριστιανική ζωή είναι ένας αέναος ηρωισμός, επειδή είναι ένας αέναος αγώνας ενάντια στον κόσμο, το διάβολο και τη σάρκα. Δεν σας αναγκάζω να Με ακολουθήσετε. Σας αφήνω ελεύθερους. Αλλά δεν θέλω να είστε υποκριτές. Είτε μαζί Μου και σαν Εμένα, είτε εναντίον Μου. Δεν μπορείτε να Με εξαπατήσετε. Δεν μπορείτε να Με εξαπατήσετε. Και δεν συνάπτω συμμαχίες με τον Εχθρό. Αν τον προτιμάτε από Μένα, δεν μπορείτε να σκεφτείτε ότι θα Με έχετε, ταυτόχρονα, ως Φίλο. Είτε αυτός είτε Εγώ. Διαλέξτε.

Ο πόνος της Μάρθας είναι διαφορετικός από της Μαρίας λόγω των διαφορετικών ψυχισμών των δύο αδελφών και της διαφορετικής συμπεριφοράς τους. Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αισθάνονται τύψεις, ότι λύπησαν κάποιον που τώρα είναι νεκρός, και ο οποίος δεν μπορεί πλέον να παρηγορηθεί για τον πόνο που του προκάλεσαν. Αλλά πόσο πιο ευτυχισμένος είναι αυτός που δεν αισθάνεται τύψεις ότι λύπησε τον Θεό του, Εμένα, τον Ιησού, και δεν φοβάται να Με συναντήσει, αλλά μάλλον το λαχταρά ως μια χαρά που ονειρευόταν με αγωνία σε όλη του τη ζωή και τελικά την πέτυχε.

Είμαι ο Πατέρας, ο Αδελφός, ο Φίλος σας. Γιατί λοιπόν με πληγώνετε τόσο συχνά; Ξέρετε πόσο ακόμα σας απομένει να ζήσετε; Να ζήσετε για να επανορθώσετε τις κακές σας πράξεις; Δεν ξέρετε. Έτσι, ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, να ενεργείτε καλά. Πάντα καλά. Θα με κάνετε πάντα ευτυχισμένο. Κι ακόμα κι αν σας βασανίζει ο πόνος, επειδή ο πόνος είναι εξαγιασμός, είναι το μύρο που σας προστατεύει από τη σήψη της σάρκας, θα έχετε πάντα μέσα σας τη βεβαιότητα ότι σας αγαπώ - και ότι σας αγαπώ ακόμα και μέσα σε αυτόν τον πόνο - και στην ειρήνη που προέρχεται από την αγάπη Μου. Εσύ, μικρέ Μου Ιωάννη, (Σημ. έτσι ονομάζει ο Ιησούς τη Μαρία Βαλτόρτα επειδή συγγράφει το Ευαγγέλιό Του, όπως έκανε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης) ξέρεις αν γνωρίζω πώς να παρηγορώ ακόμα και μέσα στον πόνο.    

Στην προσευχή Μου προς τον Πατέρα, αυτό που είπα στην αρχή επαναλαμβάνεται: ήταν απαραίτητο να ταρακουνήσω με ένα μεγάλο θαύμα το σκοτισμένο νου των Ιουδαίων και του κόσμου γενικότερα. Και η ανάσταση ενός που είχε ταφεί για τέσσερις ημέρες και κατέβηκε στον τάφο μετά από μια μακρά, χρόνια, αποκρουστική και πολύ γνωστή σε όλους ασθένεια, δεν ήταν κάτι που έπρεπε να τους αφήσει αδιάφορους ή έστω σε αμφιβολία. Αν τον είχα θεραπεύσει όσο ήταν ζωντανός ή τον επανέφερα στη ζωή μόλις είχε πεθάνει, η σκληρότητα των εχθρών του θα μπορούσε να είχε εγείρει αμφιβολίες για το μέγεθος του θαύματος. Αλλά η δυσοσμία του πτώματος, οι σάπιοι επίδεσμοι, η μακρά παραμονή στον τάφο, δεν άφηναν καμία αμφιβολία. Και, θαύμα μέσα στο θαύμα, θέλησα να ελευθερωθεί και να καθαριστεί ο Λάζαρος ενώπιον όλων, ώστε να φανεί ότι όχι μόνο η ζωή αλλά και η ακεραιότητα των άκρων του είχε επιστρέψει εκεί που προηγουμένως η πληγωμένη σάρκα είχε ρίξει τους σπόρους του θανάτου στο αίμα του.

Δίνοντας χάρη, δίνω πάντα περισσότερα από όσα ζητάτε. 

ΠΗΓΗ: «The Gospel as revealed to me» κεφ. 548, by Maria Valtorta

ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Αγγελική Σ. Νατσούλη