ANGEL'S BLOG

Μπορούν οι αγαπημένοι μας πέρα ​​από το πέπλο να ακούνε τις σκέψεις μας, τις ερωτήσεις μας και τις προσευχές μας; Θα σας απαντήσω "απολύτως", αλλά αυτή η απάντηση δεν σας λέει και πολλά... ενώ αντιθέτως τα αποδεικτικά στοιχεία βροντοφωνάζουν! Τον περασμένο μήνα ήρθε μια γυναίκα στο γραφείο μου για να μάθει πληροφορίες για την κόρη της. Το λαμπερό φως της κόρης της, Kileigh , ήρθε μπροστά μου με απίστευτη σαφήνεια. Μεταξύ των πολλών πραγμάτων που ζήτησε από εμένα, ήταν, "Πείτε στη μαμά μου ότι είμαι ασφαλής!" Νόμιζα ότι αυτό ήταν ένα παράξενο σχόλιο από την πλευρά της, αφού οι περισσότεροι από εμάς ορθώς υποθέτουμε ότι οι αγαπημένοι μας είναι ασφαλείς, είναι καλά και νιώθουν αγαπημένοι μετά τη μετάβασή τους στην Άλλη Πλευρά. Είπα στην μητέρα της Kileigh ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που είχα κάποιον στον κόσμο του πνεύματος που μου έλεγε ότι είναι ασφαλής. Ίσως να σας πάρουν λίγο τα δάκρυα, όπως εμένα, όταν διάβασα τα όσα μοιράστηκε μαζί μου η μ...

Στην επιστολή του Παύλου προς τους Κολοσσαείς, αναφέρεται κάποια επιστολή του Αποστόλου προς την κοινότητα της Λαοδικείας, μια επιστολή σημαντική: «Όταν διαβάσετε αυτή την επιστολή, στείλτε την να διαβαστεί και στην Εκκλησία των Λαοδικέων, κι εσείς φροντίστε να πάρετε την επιστολή που έστειλα στους Λαοδικείς για να την διαβάσετε» (Κολ. 4, 16). Μάταια όμως αναζητά κανείς την επιστολή αυτή του Παύλου στην Καινή Διαθήκη. Και μέχρι σήμερα, παρόλο το ζήλο των ερευνητών, έχει κηρυχθεί σαν χαμένη και κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει πως εξαφανίστηκε. ( P . Feine , Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη). Το 1844 η επιστολή αυτή καταγράφηκε από τον Γιάκομπ Λόρμπερ δια της οδού του Εσωτερικού Λόγου, καθ’ υπαγόρευσιν, εκ μέρους του Αγίου Πνεύματος. Ο Λόρμπερ ήταν Γερμανός, προφήτης με Θείο Χάρισμα, έτσι όπως οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Η σύγκριση της επιστολής με τις Επιστολές του Παύλου ως προς το ύφος είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Νιώθει κανείς στην επιστολή την πύρινη φλόγα του Πνεύματο...

Για πολλούς από εμάς – η μη ύπαρξη απτής απόδειξης ότι οι αγαπημένοι μας που «έφυγαν» βρίσκονται κάπου αλλού – κάνει το μυαλό να μην μπορεί να πιάσει τη δυνατότητα ύπαρξης ενός κόσμου που δεν μπορούμε να δούμε, ενός κόσμου πέρα από τούτον εδώ. Η αντίσταση προς μια ευρύτερη γνώση οφείλεται απλά στο ότι «αφού δεν το βλέπουν τα μάτια, δεν υπάρχει».    Αλλά είναι γεγονός πλέον, ότι η ουσία αυτού που είμαστε, η ατομική μας συνειδητότητα συνεχίζει και μετά το θάνατο. Υπάρχει όντως ένας κόσμος πέρα από τον υλικό. Οι αγαπημένοι μας βρίσκονται εκεί και μπορούμε κι εμείς, επίσης να πάμε. Χωρίς να πεθάνουμε. Μπορούμε να έχουμε πρόσβαση ανεξάρτητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων ή την έλλειψη μυστικιστικών ικανοτήτων. Οι δικοί μας άνθρωποι που αγαπήσαμε και χάσαμε δεν έχουν φύγει. Αποτελούν τμήμα μιας κρυμμένης πραγματικότητας της οποίας, κι εμείς, είμαστε τμήμα, απλά δεν έχουμε επίγνωση ότι υπάρχει. Πιστεύω πως αν γνωρίζατε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος ενός ανθρώπου...