ANGEL'S BLOG

Αν δεν μπορείς να δώσεις καταφατική απάντηση σε αυτή την ερώτηση, τότε δεν μπορείς να λες ότι καταλαβαίνεις τι σημαίνει να αγαπάς ολοκληρωτικά. Καταλαβαίνεις τι λένε οι λέξεις, αλλά δεν ξέρεις τι σημαίνουν. Από πρακτική άποψη, δεν έχουν νόημα. Αυτό είναι σήμερα το πρόβλημα με τη λέξη αγάπη και με τη φράση σ' αγαπώ. Οι άνθρωποι τη λένε αυτή τη φράση, αλλά πολλοί δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει - τι πραγματικά σημαίνει - να αγαπάς κάποιον άλλον. Καταλαβαίνουν τι σημαίνει να χρειάζεσαι κάποιον άλλον, να θέλεις κάτι από κάποιον άλλον, και είναι μάλιστα και πρόθυμοι να δώσουν κάτι σε αντάλλαγμα γι' αυτό που χρειάζονται και θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αληθινά να αγαπάς, να αγαπάς αληθινά. Πολλοί έχουν αντιμετωπίσει πραγματικό πρόβλημα, πραγματική πρόκληση με τη λέξη "αγάπη" και τη φράση "σ' αγαπώ". Φυσικά όλες οι γήινες αγάπες είναι προσωρινές και βραχύβιες, ακόμα και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής, μια συντροφικότητα που κρατάει μισόν αιώνα και...

Τότε, εμφανίζεται στον τοίχο μια μικρή κουκίδα . Είναι σαν να ήρθε κάποιος με ένα στυλό και να πιτσίλισε μια σταγόνα μελάνι. Κανείς δεν ξέρει πώς εμφανίστηκε εκεί η κουκίδα, αλλά δεν έχει σημασία, επειδή αυτή η κουκιδίτσα σε έσωσε. Τώρα υπάρχει κάτι άλλο. Υπάρχεις Εσύ και υπάρχει και η Κουκίδα Στον Τοίχο. Ξαφνικά μπορείς και πάλι να πάρεις κάποιες αποφάσεις, μπορείς και πάλι να έχεις κάποιες εμπειρίες. Η κουκίδα είναι εκεί. Αυτό σημαίνει ότι εσύ πρέπει να είσαι εδώ. Η κουκίδα είναι μικρότερη από σένα. Εσύ είσαι μεγαλύτερος απ' αυτήν. Αρχίζεις και πάλι να προσδιορίζεις τον εαυτό σου - σε σχέση με την Κουκίδα Στον Τοίχο. Η σχέση σου με την κουκίδα γίνεται ιερή, επειδή σου ξανάδωσε μια αίσθηση του εαυτού σου. Μετά εμφανίζεται ένα γατάκι στο δωμάτιο. Δεν γνωρίζεις ποιος τα προκαλεί όλα αυτά, αλλά νιώθεις ευγνωμοσύνη, γιατί τώρα μπορούν να παρθούν και κάποιες άλλες αποφάσεις. Το γατάκι φαίνεται να είναι πιο απαλό από σένα. Όμως εσύ φαίνεται να είσαι πιο έξυπνος απ' αυτό (μερικές φο...

Μέσα από τις σελίδες των τριών βιβλίων της σειράς "Συζήτηση με το Θεό", έμαθα πως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι ιερές. Είναι οι πιο σημαντικές πλευρές της ζωής, επειδή μέσα από αυτές εκφράζω και βιώνω το ποιος είμαι και ποιος επιλέγω να είμαι. Και όχι απλώς οι σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους, αλλά οι σχέσεις μου με τα πάντα, παντού. Η σχέση μου με τη Ζωή και με όλα της τα στοιχεία. Η σχέση μου με το χρήμα, την αγάπη το σεξ και το Θεό - τους τέσσερις ακρογωνιαίους λίθους της ανθρώπινης εμπειρίας. Η σχέση μου με τα πάντα προσδιορίζει ποιος και τι είμαι, επειδή χωρίς μια σχέση με κάτι άλλο, δεν μπορώ να δημιουργήσω, να γνωρίσω και να βιώσω οτιδήποτε έχω αποφασίσει σε σχέση με τον εαυτό μου. Ή, με άλλα λόγια, στην απουσία αυτού που δεν είμαι, αυτό που είμαι... δεν είναι. Παράδειγμα: Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε ένα λευκό δωμάτιο χωρίς γωνίες, με λευκούς τοίχους, λευκό πάτωμα, λευκό ταβάνι. Φαντάσου ότι αιωρείσαι σ' αυτόν το χώρο από κάποια αόρατη δύναμη. Μένεις κρεμασμένος ...

Μπορείς να γίνεις φίλος με το Θεό; Ξέρεις τι σημαίνει να είσαι φίλος με το Θεό; Σημαίνει να έχεις μια σοφία μέσα σου, οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος, παντού. Σημαίνει να μην αναρωτηθείς ποτέ ξανά τι να κάνεις, πώς να είσαι, πού να πας, πότε να δράσεις ή γιατί να αγαπήσεις. Όλα τα ερωτήματα εξαφανίζονται όταν είσαι φίλος με το Θεό, επειδή θα σου φέρνει όλες τις απαντήσεις. Στην πραγματικότητα, δε θα σου φέρνει καμιά απάντηση, αλλά θα σου δείχνει απλώς ότι τις έχεις φέρει μαζί σου όταν ήρθες σε τούτη τη ζωή. Ότι τις είχες πάντα. Θα σου δείξει πώς να τις κάνεις να εμφανίζονται, πώς να τις κάνεις να ακτινοβολούν από την ύπαρξή σου μπροστά σε κάθε πρόβλημα, κάθε πρόκληση, κάθε δυσκολία, έτσι ώστε, τελικά, τα προβλήματα, οι προκλήσεις και οι δυσκολίες δε θα είναι πια μέρος της ζωής σου, αλλά θα αντικατασταθούν από απλές εμπειρίες. Για τον έξω κόσμο μπορεί να φαίνεται ότι, στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Και, στην πραγματικότητα, μπορεί να μην έχει αλλάξει τίποτα. Μπορε...

Το επίπεδο της προόδου μιας κοινωνίας εκφράζεται, αναπόφευκτα, από το πόσο η σκέψη των μελών της αντανακλά το δυϊσμό. Η κοινωνική εξέλιξη καταδεικνύεται με κινήσεις προς την κατεύθυνση της ενότητας, όχι προς την αίσθηση του διαχωρισμού. " Γιατί είναι η ενότητα ένα τόσο σημαντικό μέτρο; ". Επειδή η ενότητα είναι η αλήθεια. Ο διαχωρισμός είναι η ψευδαίσθηση. Εφόσον τα μέλη μιας κοινωνίας βλέπουν τους εαυτούς τους χωρισμένους από τους άλλους και από το όλον, αναπόφευκτα θεωρούν ότι η κοινωνία είναι μια συλλογή ή ένα σύνολο που αποτελείται από χωριστές μονάδες, ζουν στην ψευδαίσθηση. Όλη η ζωή στον πλανήτη είναι οικοδομημένη στην αίσθηση του διαχωρισμού. Είναι βασισμένη στο δυϊσμό. Φαντάζονται οι άνθρωποι ότι είναι χωριστές οικογένειες ή φυλές, συγκεντρωμένοι σε χωριστές γειτονιές ή πολιτείες, συναθροισμένοι σε χωριστά έθνη ή χώρες, αποτελώντας ένα χωριστό κόσμο ή πλανήτη. Φαντάζονται ότι ο κόσμος τους είναι ο μοναδικός κατοικημένος κόσμος στο σύμπαν. Φαντάζονται ότι το έθνος του...

Υπάρχουν τρεις κανόνες για τα διαισθητικά φαινόμενα, που θα επιτρέψουν να καταλάβει κανείς πώς λειτουργεί η διαισθητική δύναμη. 1. Κάθε σκέψη είναι ενέργεια. 2. Όλα βρίσκονται σε κίνηση. 3. Ο μόνος χρόνος που υπάρχει είναι το τώρα. Οι διαισθητικοί είναι άνθρωποι που έχουν ανοίξει τον εαυτό τους στις εμπειρίες που παράγουν αυτά τα φαινόμενα: στις δονήσεις. Κάποιες φορές, αυτές οι δονήσεις μορφοποιούνται σε εικόνες μέσα στο νου τους. Κάποιες άλλες φορές γίνονται σκέψη με τη μορφή λέξεων. Ο διαισθητικός αποκτά επιδεξιότητα στην αίσθηση αυτών των ενεργειών. Αυτό στην αρχή μπορεί να μην είναι και πολύ εύκολο, επειδή αυτές οι ενέργειες είναι πολύ ελαφρές, πολύ φευγαλέες, σχεδόν ανεπαίσθητες. Σαν την πιο απαλή καλοκαιριάτικη αύρα, που νόμισες πως ένιωσες να σου χαϊδεύει τα μαλλιά, αλλά μπορεί και όχι. Σαν τον πιο αχνό ήχο που έρχεται από πολύ μακριά και που νομίζεις πως τον άκουσες, αλλά δεν είσαι σίγουρος. Σαν το πιο ανεπαίσθητο τρεμόπαιγμα μιας φιγούρας στην άκρη του ματιού σου που θα έπαιρ...

Υπήρχε κάποτε μια πέτρα που ήταν γεμάτη με αμέτρητα άτομα, πρωτόνια, νετρόνια και άλλα υποατομικά σωματίδια ύλης. Τα σωματίδια εκείνα κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα συνεχώς, βάσει ενός προτύπου, και το καθένα τους πήγαινε από "εδώ" "εκεί", θέλοντας "χρόνο" για να το κάνει. Όμως κινούνταν με τόσο μεγάλη ταχύτητα που η ίδια η πέτρα δε φαινόταν να κινείται καθόλου. Απλώς υπήρχε. Κειτόταν εκεί, ρουφώντας τη βροχή και τον ήλιο, χωρίς να κουνιέται καθόλου. "Τι είν' αυτό μέσα μου που κουνιέται;" ρώτησε η πέτρα. "Εσύ είσαι", είπε μια φωνή από μακριά. "Εγώ;" ξαναρώτησε η πέτρα. "Τι μου λες τώρα!. Εγώ δεν κουνιέμαι καθόλου. Ο καθένας μπορεί να το δει αυτό". "Ναι, από απόσταση", συμφώνησε η φωνή. "Από μακριά φαίνεσαι πραγματικά σαν να είσαι συμπαγής, ασάλευτη, ακίνητη. Όταν όμως έρχομαι πιο κοντά, τότε βλέπω πως ό,τι αποτελεί Αυτό που Είσαι, κινείται . Κινείται με εκπληκτική ταχύτητα μέσα στο χρόνο και στο χώρο...