Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Ένα δύσκολο συμβόλαιο ψυχής – μέρος Β΄


«Η ιστορία της Βάλερυ»

Αφού πέρασε ένα χρονικό διάστημα, η Βάλερυ με το φίλο της επισκέφθηκαν ένα άλλο μέντιουμ που είχε την ικανότητα να επικοινωνεί με τον Ανώτερο Εαυτό των πελατών, ώστε να πάρουν και μια δεύτερη γνώμη σχετικά με το θέμα που τους απασχολούσε.
Ρώτησαν, λοιπόν, το μέντιουμ για ποιο λόγο η Βάλερυ ζήτησε να εμπεριέχεται η εμπειρία της απώλειας του συντρόφου και του γιου της στο συμβόλαιό της. Ο Ανώτερος Εαυτός της, έδωσε την εξής απάντηση:

«Είναι κάτι που το έχει ξαναζήσει και παλαιότερα, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά το διαχειρίστηκε άσχημα. Έχασε τον αρραβωνιαστικό της που ήταν στρατιώτης. Η θλίψη της ήταν τόσο μεγάλη τότε που προσπάθησε να αυτοκτονήσει, κάτι που κατάφερε τελικά μετά από 4 χρόνια. Ξαναγεννήθηκε αμέσως, όπως κάνουν όλοι όσοι αυτοκτονούν. Παντρεύτηκε στα 18 και απέκτησε ένα γιο. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο την έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης γιατί ήταν μιγάς. Της πήραν το παιδί και όταν τελικά μετά τη λήξη του πολέμου βγήκε από το στρατόπεδο, έψαχνε απεγνωσμένα να το ξαναβρεί. Το παιδί της όμως είχε σκοτωθεί σε αυτοκινηστικό δυστύχημα πριν από τα είκοσί του χρόνια.

»Ο αρραβωνιαστικός της, ο γιος της και η ίδια, έπαιζαν με την αγάπη και την απώλεια για κάμποσες ζωές. Ελπίζουμε και ευχόμαστε (ο Ανώτερος Εαυτός μιλάει πάντα στον πληθυντικό αριθμό. Δεν αναφέρεται ποτέ με το ‘Εγώ’ επειδή η κάθε μία ψυχή αποτελεί ένα μόνο τμήμα του συνόλου του, το οποίο αποτελείται από πολλές ψυχές) η προσωπικότητα Βάλερυ να κατανοεί τώρα την παροδικότητα της απώλειας και ότι είναι δυνατόν να συνεχίσει τη ζωή της έχοντας αγαπήσει και περιμένοντας να επανασυνδεθεί με τα αγαπημένα της πρόσωπα έξω από τον υλικό κόσμο.

»Η προσωπικότητα D.C. ήταν η ίδια με τον αρραβωνιαστικό που σκοτώθηκε στον πόλεμο το 1916 και ο γιος της Ντάστιν ήταν το παιδί της που σκοτώθηκε στο τροχαίο όταν βρισκόταν περιορισμένη στο στρατόπεδο».

«Γιατί είναι σημαντικό για μια ψυχή να κατανοήσει την παροδικότητα της απώλειας; ΓΙΑΤΙ;» ρώτησε ο φίλος που την συνόδευε.

«Η απώλεια που δεν έχει γίνει κατανοητή, που παραμένει παρεξηγημένη, μη καταληπτή, είναι σαν εκτροχιασμός. Όταν κατανοήσετε ότι τίποτε δεν είναι μόνιμο, ότι μόνο η αλλαγή είναι το μόνο σταθερό στο χωροχρονικό Συνεχές, τότε θα καταλάβετε ότι αυτές οι απώλειες πάνε κι έρχονται. Οι ψυχές αυτές είναι μαζί της στην αιωνιότητα. Είναι αδελφές ψυχές. Μπορεί να πάρει από αυτή την εμπειρία τις ευλογίες που της δίνονται και να εξελίξει τη ζωή της αντί να εκτροχιάζεται από την πορεία της και να κατηγορεί το Θεό για τις απώλειες.

»Η προσωπικότητα δημιουργείται από τον Ανώτερο Εαυτό. Είναι η ψευδαίσθηση με την οποία έρχεται στην ενσάρκωση μια ψυχή για να πάρει τα μαθήματα που της χρειάζονται για να εξελιχθεί. Επειδή, χωρίς σώμα και χωρίς το χρόνο που υπάρχει μόνο στο γήινο πεδίο, υπάρχουν μαθήματα που δεν μπορούν να μαθευτούν. Πάρτε το παράδειγμα της δίψας και της πείνας ανάμεσα σε δυο προσωπικότητες. Αν υπερισχύσουν αισθήματα απληστίας και φόβου, τότε η προσωπικότητα που έχει φαγητό και νερό εμποδίζει την άλλη από το να έχει πρόσβαση ή κλέβει αυτά τα αγαθά από την άλλη που τα έχει. Αν υπερισχύσουν τα αισθήματα της υπηρεσίας, της συμπαντικής αγάπης, της γενναιοδωρίας και της κατανόησης ότι όλα είναι παροδικά, τότε αγγίζονται και άλλες προσωπικότητες και η ψυχή προχωράει στο δρόμο της εξέλιξης.

»Όλοι συζητούν, προτού ενσαρκωθούν, τι πρέπει να γίνει. Αν κάτι είναι υπερβολικό το αλλάζουν, άλλες αποφάσεις παίρνονται και όταν κάτι γίνει οριστικό, κοινοποιείται στα Ακασικά Αρχεία.

»Στην περίπτωση της Βάλερυ, στις προηγούμενες ζωές δεν τα πήγε καλά όταν βίωνε θανάτους. Παρόλο που αυτή τη φορά η ζωή της έχει δυσκολίες και πολλές φορές είναι μαύρη, εντούτοις έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί πνευματικά, επειδή αυτή την εποχή η πνευματικότητα είναι περισσότερο διαδεδομένη. Έτσι μπορεί να μάθει πολλά μέσα από τον πόνο της, μετά να πάρει νέα δύναμη και να αγγίξει εκείνους που έχουν χάσει παιδιά ή άλλους αγαπημένους. Θα μπορέσει να τους προσφέρει την ανακούφιση και την κατανόηση που αυτή πήρε μέσα από τη γνώση της για την παροδικότητα της απώλειας και να τους κάνει γνωστό ότι μπορούν να αποκομίσουν πολλά χρήσιμα πράγματα από τη ζωή τους. Το μάθημα, απ’ όπου κι αν προέρχεται, από την ίδια τη ζωή ή από ένα βιβλίο, πρέπει να δίνεται στους άλλους. Διαφορετικά η πληροφορία χάνεται, πεθαίνει».

«Μπορεί ο Ανώτερος Εαυτός της Βάλερυ να μας πει περισσότερα για τις προηγούμενες ενσαρκώσεις αυτών των ψυχών; Με ποιο τρόπο μάθαιναν την αγάπη και την απώλεια;» ρώτησε ξανά ο φίλος της Βάλερυ.

«Οι ψυχές αυτές υπήρξαν σύζυγοι, παιδιά, φίλοι, εγγονοί. Πριν από 1500 χρόνια ανήκαν σε μια ομάδα επιδρομέων που δουλειά τους ήταν να σκοτώνουν γυναίκες και παιδιά, κάτι που έκαναν με μεγάλη απόλαυση. Αυτό δημιούργησε στις ψυχές την ανάγκη να νιώσουν τις απώλειες που προκάλεσαν. Οι δυο ψυχές, η Βάλερυ και ο D.C. βρίσκονταν εκείνη την εποχή σε ανδρικά σώματα».

«Για ποιο άλλο λόγο θα σχεδίαζε μια ψυχή να βιώσει την απώλεια ενός αγαπημένου, πριν τη γέννηση;»

«Μην νομίζετε ότι είναι μόνο η ψυχή της Βάλερυ που πήρε αυτή την απόφαση. Σκεφθείτε το παιδί. Θα μπορούσε να έχει φτιάξει το δικό του συμβόλαιο με μια σύντομη ζωή και να ήθελε την Βάλερυ ως μαμά για το διάστημα που θα βρισκόταν στη Γη, και εκείνη να συμφώνησε. Μερικές φορές οι ψυχές επιλέγουν σύντομες ζωές όταν θέλουν να επιταχύνουν την ανάπτυξή τους. Δεν υπάρχουν απλές απαντήσεις. Όλες οι ζωές είναι αλληλοσυνδεόμενες. Αυτός είναι και ο λόγος που σχεδιάζεται το πλάνο πριν τη γέννηση. Για να εξασφαλιστεί η μεγαλύτερη δυνατή ωφέλεια από τα μαθήματα που θα πάρει η ψυχή».

«Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει ένας Ανώτερος Εαυτός για να ενδυναμώσει-προτρέψει την ψυχή να μάθει το μάθημά της;»

«Αυτό γίνεται σε υποσυνείδητο επίπεδο. Αλλά όταν κάποιος κοιμάται και ροχαλίζει, δεν μπορείς να του δώσεις ένα βιβλίο και να του πεις: Διάβασε αυτό. Κοιμάται. Αν ξυπνήσει και σε κοιτάξει, τότε μπορείς να του δώσεις το βιβλίο».

«Γνωρίζω όμως ότι πολλές φορές, όταν μια προσωπικότητα κοιμάται, ο Ανώτερος Εαυτός μπορεί να της στείλει μια προτροπή. Μπορεί, π.χ. να της συμβεί μια μικρή κακοτυχία. Αν δεν ξυπνήσει τότε θα συμβεί μια μεγαλύτερη. Και αν εξακολουθήσει να μην αφυπνίζεται, τότε μια ακόμα μεγαλύτερη κρίση θα συμβεί. Φαίνεται να υπάρχει επιτάχυνση, έτσι δεν είναι;»

«Αυτό δεν είναι προτροπή, είναι ξυπνητήρι που χτυπάει. Αν υπάρχει προτροπή με αγάπη, ευγένεια, ώστε να μπορέσει να αποφευχθεί ο πόνος και η ψυχή ανταποκριθεί, τότε οι δυσκολίες δεν θα εμφανιστούν. Αυτό που πρέπει να κατανοήσετε είναι ότι όλα αυτά δεν συμβαίνουν επειδή οι ψυχές είναι κακές. Κανείς δεν καταδικάζει τις πράξεις τους και αυτό είναι κάτι που οι άνθρωποι δύσκολα καταλαβαίνουν».

«Γιατί οι θάνατοι συνέβησαν όπως συνέβησαν;»

«Ήταν μέσα στη συμφωνία. Να συμβούν όταν θα μπορούσαν οι ψυχές να αποκομίσουν την μεγαλύτερη ανάπτυξη. Στην περίπτωση του Ντάστιν δεν ήταν η ποσότητα των ναρκωτικών που τον σκότωσε αλλά η απόφαση της ψυχής του να φύγει εκείνη την ώρα».

Το μέντιουμ συνέχισε να μιλάει αλλά τώρα ο Ανώτερος Εαυτός της Βάλερυ έχει κάνει στο πλάι:
«Βλέπω ότι υπάρχει και κάποιος άλλος που εμπλέκεται στο θάνατό του. Είναι το πρόσωπο που του πούλησε τα ναρκωτικά. Αυτός ο τύπος ήταν ο πιο καλός του φίλος, ιδιαίτερα όταν η ζωή του ανακατεύτηκε με τις ουσίες. Ακούω τον Ντάστιν να του λέει: Βγάλε με έξω, γίνε η αιτία του θανάτου μου. Και υπάρχουν και άλλα κομμάτια στο παζλ... Βλέπω και τους δυο σε μια προηγούμενη ζωή κατά το Μεσαίωνα. Βλέπω ιππότες να φορούν πανοπλίες πάνω σε άλογα. Στρατιώτες που μάχονται με το στρατό του βασιλιά. Ο Ντάστιν και ο φίλος του... Όταν ο φίλος του πληγώθηκε βαριά, ζήτησε από τον Ντάστιν να τον αποτελειώσει με το ξίφος του για να μην υποφέρει. Ο Ντάστιν το κατανόησε και έκανε όπως του ζήτησε.
Έτσι, όταν ο Ντάστιν θέλησε να φύγει από τη ζωή, τα ναρκωτικά ήταν κομμάτι της προσωπικής του ελευθερίας και ένας τρόπος να τελειώσει τη ζωή του. Και ζήτησε να του κάνει τη χάρη ο φίλος του».

Επειδή είμαστε αθάνατες ψυχές, δεν μπορούμε να βιώσουμε το θάνατο παρά μόνο μέσα από την ψευδαίσθηση του υλικού σώματος. Στο πνευματικό χώρο, η Βάλερυ γνωρίζει ότι είναι ένα με τον Ντάστιν και τον D.C. Η αγάπη μεταξύ τους είναι μεγάλη, οι δεσμοί της καρδιάς τους είναι αδιάρρηκτοι. Ποιος άλλος παρά η πιο δυνατή ψυχή θα δημιουργούσε μια ψευδαίσθηση που να δείχνει τόσο αληθινή;
Το να μπορέσει να κατανοήσει την ψευδαίσθηση της απώλειας ενόσω βρίσκεται στο υλικό της σώμα, σημαίνει ότι κατανοεί με έναν διευρυμένο τρόπο πόσο αδύνατη είναι αυτή η απώλεια στην πνευματική κατάσταση. Δεν είμαστε ποτέ χωρίς τους αγαπημένους μας και αυτοί δεν είναι ποτέ χωρίς εμάς.

«Όταν η Βάλερυ ολοκληρώσει τη ζωή της, θα συναντηθεί ξανά με τον Ντάστιν και τον D.C. και θα μοιραστούν μαζί μια νέα, βαθύτερη εκτίμηση της μονιμότητας της αγάπης και της ζωής τους» πρόσθεσε ο Ανώτερος Εαυτός της.

Αργότερα, η Βάλερυ είπε ότι είχε μιαν απόλυτα μεγαλειώδη κατανόηση του ανθρώπινου πόνου. Αυτό φάνηκε στη συνάντηση που είχε με τη γυναίκα που είχε χάσει τα πάντα στον τυφώνα Κατρίνα. Το ενεργειακό αντίκτυπο από αυτή τη σύνδεση δεν μπορεί να μετρηθεί. Όταν πεθάνει θα πάρει μαζί της όλη αυτή την αυτογνωσία που θα αποτελέσει τμήμα της ψυχής της.
Η ιστορία της Βάλερυ μας δείχνει ότι επειδή δεν γνωρίζουμε το πλάνο της ζωής των άλλων ανθρώπων, δεν μπορούμε να κρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούνε. Ο έμπορος ναρκωτικών επέτρεψε στον Ντάστιν να έχει τη ζωή και το θάνατο που ήθελε. Όταν επιστρέψει κι εκείνος στο πνεύμα, ο Ντάστιν θα τον υποδεχτεί με αγάπη και θα τον ευχαριστήσει για το ρόλο που έπαιξε.

Επίσης, για την ψυχή η θλίψη είναι έκφραση αγάπης και κάθε έκφραση αγάπης είναι θεραπευτική. Αν αντισταθείτε στον πόνο της θλίψης, τυλίγετε στην κυριολεξία ενέργεια γύρω του και τον φυλακίζετε. Το κλάμα είναι ο φυσικός τρόπος που έχει το σώμα για να καθαρίσει την πυκνή ενέργεια του πόνου. Τα δάκρυα κάνουν την ενέργεια να κυλάει και επιτρέπουν την ολοκλήρωση της θεραπείας.
ΟΜΩΣ, αυτό δεν σημαίνει ότι «πρέπει» να θρηνούμε. Η ενέργεια που υπάρχει μέσα στο πρέπει δεν συμβιβάζεται με την αληθινή θεραπεία. Το πρέπει είναι νοητικό κατασκεύασμα που δημιουργεί ο νους για να ελέγξει μια διαδικασία της καρδιάς. Ο θρήνος είναι θεραπευτικός όταν βγαίνει φυσικά από μέσα, παρορμητικά, εκφράζοντας το συναίσθημα. Το κλάμα που κάνουμε επειδή πρέπει, είναι θρήνος προερχόμενος από το εγώ.

«Τα σώματα πεθαίνουν. Η αγάπη ποτέ. Καθώς σκεφτόσαστε εκείνους που έχουν επιστρέψει στο πνεύμα, η ενέργεια της σκέψης σας τους καλεί. Συχνά προσπαθούν να σας μιλήσουν, έχουν την ικανότητα να βάζουν σκέψεις στο μυαλό σας – είτε είσαστε ξύπνιοι είτε κοιμόσαστε. Επίσης, όπως οι πνευματικοί οδηγοί έτσι και οι άγγελοι μπορούν να δημιουργήσουν καταστάσεις που θα βοηθήσουν στη θεραπεία της θλίψης. Δεν είναι τυχαίο, και συμβαίνει συχνά, ένα πρόσωπο που θρηνεί να οδηγηθεί στην υιοθεσία ενός αδέσποτου ζώου σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την απώλεια ενός αγαπημένου.
»Επίσης οι αγαπημένοι έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν οικείες μυρωδιές για να δείχνουν ότι είναι ακόμα μαζί σας. Η θλίψη πολλές φορές μπλοκάρει την ικανότητα κάποιου να παίρνει τα μηνύματα αλλά αν είστε ανοιχτοί στην παρουσία τους τότε θα συμβούν θαύματα θεραπείας στις ζωές σας.
»Εν κατακλείδι, ο θάνατος του φυσικού σώματος είναι μια απόφαση που παίρνουν οι ψυχές όταν ολοκληρωθεί το πλάνο της ζωής τους. Όταν κάποιος πεθάνει, να είστε βέβαιοι ότι ό,τι ήταν να κερδηθεί, κερδήθηκε», πρόσθεσε ο Ανώτερος Εαυτός της Βάλερυ.

«Έχεις να προσθέσεις κάποια τελευταία λόγια προς τους ανθρώπους;» ζήτησε ο φίλος από τον Ανώτερο Εαυτό της Βάλερυ.

«Δεν πρέπει να έχετε ενοχές για τον θάνατο κάποιου. Μοιραία ατυχήματα ή συνθήκες για τις οποίες μπορείτε να νιώθετε υπεύθυνοι, είναι απλά Σημεία Εξόδου που έχει σχεδιάσει η ψυχή πριν από τη γέννηση. Να ξέρετε ότι κανένας δεν πεθαίνει χωρίς τη συγκατάθεσή του. Σ’ αυτό βρίσκεται η ειρήνη σας. Σ’ αυτό κείται η συγχώρεση του εαυτού σας. Να έχετε πίστη και εμπιστοσύνη στη σοφία των πλάνων πριν από τη γέννηση, τα οποία σας επιτρέπουν να γνωρίσετε ότι οι αγαπημένοι σας έζησαν τις ζωές τους όπως ακριβώς τις σχεδίασαν».

ΠΗΓΗ: Από το βιβλίο «Your Souls Plan» του Ρόμπερτ Σβαρτς.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη