Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Ένα δύσκολο συμβόλαιο ψυχής – μέρος Β΄


«Η ιστορία της Βάλερυ»

Αφού πέρασε ένα χρονικό διάστημα, η Βάλερυ με το φίλο της επισκέφθηκαν ένα άλλο μέντιουμ που είχε την ικανότητα να επικοινωνεί με τον Ανώτερο Εαυτό των πελατών, ώστε να πάρουν και μια δεύτερη γνώμη σχετικά με το θέμα που τους απασχολούσε.
Ρώτησαν, λοιπόν, το μέντιουμ για ποιο λόγο η Βάλερυ ζήτησε να εμπεριέχεται η εμπειρία της απώλειας του συντρόφου και του γιου της στο συμβόλαιό της. Ο Ανώτερος Εαυτός της, έδωσε την εξής απάντηση:

«Είναι κάτι που το έχει ξαναζήσει και παλαιότερα, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά το διαχειρίστηκε άσχημα. Έχασε τον αρραβωνιαστικό της που ήταν στρατιώτης. Η θλίψη της ήταν τόσο μεγάλη τότε που προσπάθησε να αυτοκτονήσει, κάτι που κατάφερε τελικά μετά από 4 χρόνια. Ξαναγεννήθηκε αμέσως, όπως κάνουν όλοι όσοι αυτοκτονούν. Παντρεύτηκε στα 18 και απέκτησε ένα γιο. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο την έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης γιατί ήταν μιγάς. Της πήραν το παιδί και όταν τελικά μετά τη λήξη του πολέμου βγήκε από το στρατόπεδο, έψαχνε απεγνωσμένα να το ξαναβρεί. Το παιδί της όμως είχε σκοτωθεί σε αυτοκινηστικό δυστύχημα πριν από τα είκοσί του χρόνια.

»Ο αρραβωνιαστικός της, ο γιος της και η ίδια, έπαιζαν με την αγάπη και την απώλεια για κάμποσες ζωές. Ελπίζουμε και ευχόμαστε (ο Ανώτερος Εαυτός μιλάει πάντα στον πληθυντικό αριθμό. Δεν αναφέρεται ποτέ με το ‘Εγώ’ επειδή η κάθε μία ψυχή αποτελεί ένα μόνο τμήμα του συνόλου του, το οποίο αποτελείται από πολλές ψυχές) η προσωπικότητα Βάλερυ να κατανοεί τώρα την παροδικότητα της απώλειας και ότι είναι δυνατόν να συνεχίσει τη ζωή της έχοντας αγαπήσει και περιμένοντας να επανασυνδεθεί με τα αγαπημένα της πρόσωπα έξω από τον υλικό κόσμο.

»Η προσωπικότητα D.C. ήταν η ίδια με τον αρραβωνιαστικό που σκοτώθηκε στον πόλεμο το 1916 και ο γιος της Ντάστιν ήταν το παιδί της που σκοτώθηκε στο τροχαίο όταν βρισκόταν περιορισμένη στο στρατόπεδο».

«Γιατί είναι σημαντικό για μια ψυχή να κατανοήσει την παροδικότητα της απώλειας; ΓΙΑΤΙ;» ρώτησε ο φίλος που την συνόδευε.

«Η απώλεια που δεν έχει γίνει κατανοητή, που παραμένει παρεξηγημένη, μη καταληπτή, είναι σαν εκτροχιασμός. Όταν κατανοήσετε ότι τίποτε δεν είναι μόνιμο, ότι μόνο η αλλαγή είναι το μόνο σταθερό στο χωροχρονικό Συνεχές, τότε θα καταλάβετε ότι αυτές οι απώλειες πάνε κι έρχονται. Οι ψυχές αυτές είναι μαζί της στην αιωνιότητα. Είναι αδελφές ψυχές. Μπορεί να πάρει από αυτή την εμπειρία τις ευλογίες που της δίνονται και να εξελίξει τη ζωή της αντί να εκτροχιάζεται από την πορεία της και να κατηγορεί το Θεό για τις απώλειες.

»Η προσωπικότητα δημιουργείται από τον Ανώτερο Εαυτό. Είναι η ψευδαίσθηση με την οποία έρχεται στην ενσάρκωση μια ψυχή για να πάρει τα μαθήματα που της χρειάζονται για να εξελιχθεί. Επειδή, χωρίς σώμα και χωρίς το χρόνο που υπάρχει μόνο στο γήινο πεδίο, υπάρχουν μαθήματα που δεν μπορούν να μαθευτούν. Πάρτε το παράδειγμα της δίψας και της πείνας ανάμεσα σε δυο προσωπικότητες. Αν υπερισχύσουν αισθήματα απληστίας και φόβου, τότε η προσωπικότητα που έχει φαγητό και νερό εμποδίζει την άλλη από το να έχει πρόσβαση ή κλέβει αυτά τα αγαθά από την άλλη που τα έχει. Αν υπερισχύσουν τα αισθήματα της υπηρεσίας, της συμπαντικής αγάπης, της γενναιοδωρίας και της κατανόησης ότι όλα είναι παροδικά, τότε αγγίζονται και άλλες προσωπικότητες και η ψυχή προχωράει στο δρόμο της εξέλιξης.

»Όλοι συζητούν, προτού ενσαρκωθούν, τι πρέπει να γίνει. Αν κάτι είναι υπερβολικό το αλλάζουν, άλλες αποφάσεις παίρνονται και όταν κάτι γίνει οριστικό, κοινοποιείται στα Ακασικά Αρχεία.

»Στην περίπτωση της Βάλερυ, στις προηγούμενες ζωές δεν τα πήγε καλά όταν βίωνε θανάτους. Παρόλο που αυτή τη φορά η ζωή της έχει δυσκολίες και πολλές φορές είναι μαύρη, εντούτοις έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί πνευματικά, επειδή αυτή την εποχή η πνευματικότητα είναι περισσότερο διαδεδομένη. Έτσι μπορεί να μάθει πολλά μέσα από τον πόνο της, μετά να πάρει νέα δύναμη και να αγγίξει εκείνους που έχουν χάσει παιδιά ή άλλους αγαπημένους. Θα μπορέσει να τους προσφέρει την ανακούφιση και την κατανόηση που αυτή πήρε μέσα από τη γνώση της για την παροδικότητα της απώλειας και να τους κάνει γνωστό ότι μπορούν να αποκομίσουν πολλά χρήσιμα πράγματα από τη ζωή τους. Το μάθημα, απ’ όπου κι αν προέρχεται, από την ίδια τη ζωή ή από ένα βιβλίο, πρέπει να δίνεται στους άλλους. Διαφορετικά η πληροφορία χάνεται, πεθαίνει».

«Μπορεί ο Ανώτερος Εαυτός της Βάλερυ να μας πει περισσότερα για τις προηγούμενες ενσαρκώσεις αυτών των ψυχών; Με ποιο τρόπο μάθαιναν την αγάπη και την απώλεια;» ρώτησε ξανά ο φίλος της Βάλερυ.

«Οι ψυχές αυτές υπήρξαν σύζυγοι, παιδιά, φίλοι, εγγονοί. Πριν από 1500 χρόνια ανήκαν σε μια ομάδα επιδρομέων που δουλειά τους ήταν να σκοτώνουν γυναίκες και παιδιά, κάτι που έκαναν με μεγάλη απόλαυση. Αυτό δημιούργησε στις ψυχές την ανάγκη να νιώσουν τις απώλειες που προκάλεσαν. Οι δυο ψυχές, η Βάλερυ και ο D.C. βρίσκονταν εκείνη την εποχή σε ανδρικά σώματα».

«Για ποιο άλλο λόγο θα σχεδίαζε μια ψυχή να βιώσει την απώλεια ενός αγαπημένου, πριν τη γέννηση;»

«Μην νομίζετε ότι είναι μόνο η ψυχή της Βάλερυ που πήρε αυτή την απόφαση. Σκεφθείτε το παιδί. Θα μπορούσε να έχει φτιάξει το δικό του συμβόλαιο με μια σύντομη ζωή και να ήθελε την Βάλερυ ως μαμά για το διάστημα που θα βρισκόταν στη Γη, και εκείνη να συμφώνησε. Μερικές φορές οι ψυχές επιλέγουν σύντομες ζωές όταν θέλουν να επιταχύνουν την ανάπτυξή τους. Δεν υπάρχουν απλές απαντήσεις. Όλες οι ζωές είναι αλληλοσυνδεόμενες. Αυτός είναι και ο λόγος που σχεδιάζεται το πλάνο πριν τη γέννηση. Για να εξασφαλιστεί η μεγαλύτερη δυνατή ωφέλεια από τα μαθήματα που θα πάρει η ψυχή».

«Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει ένας Ανώτερος Εαυτός για να ενδυναμώσει-προτρέψει την ψυχή να μάθει το μάθημά της;»

«Αυτό γίνεται σε υποσυνείδητο επίπεδο. Αλλά όταν κάποιος κοιμάται και ροχαλίζει, δεν μπορείς να του δώσεις ένα βιβλίο και να του πεις: Διάβασε αυτό. Κοιμάται. Αν ξυπνήσει και σε κοιτάξει, τότε μπορείς να του δώσεις το βιβλίο».

«Γνωρίζω όμως ότι πολλές φορές, όταν μια προσωπικότητα κοιμάται, ο Ανώτερος Εαυτός μπορεί να της στείλει μια προτροπή. Μπορεί, π.χ. να της συμβεί μια μικρή κακοτυχία. Αν δεν ξυπνήσει τότε θα συμβεί μια μεγαλύτερη. Και αν εξακολουθήσει να μην αφυπνίζεται, τότε μια ακόμα μεγαλύτερη κρίση θα συμβεί. Φαίνεται να υπάρχει επιτάχυνση, έτσι δεν είναι;»

«Αυτό δεν είναι προτροπή, είναι ξυπνητήρι που χτυπάει. Αν υπάρχει προτροπή με αγάπη, ευγένεια, ώστε να μπορέσει να αποφευχθεί ο πόνος και η ψυχή ανταποκριθεί, τότε οι δυσκολίες δεν θα εμφανιστούν. Αυτό που πρέπει να κατανοήσετε είναι ότι όλα αυτά δεν συμβαίνουν επειδή οι ψυχές είναι κακές. Κανείς δεν καταδικάζει τις πράξεις τους και αυτό είναι κάτι που οι άνθρωποι δύσκολα καταλαβαίνουν».

«Γιατί οι θάνατοι συνέβησαν όπως συνέβησαν;»

«Ήταν μέσα στη συμφωνία. Να συμβούν όταν θα μπορούσαν οι ψυχές να αποκομίσουν την μεγαλύτερη ανάπτυξη. Στην περίπτωση του Ντάστιν δεν ήταν η ποσότητα των ναρκωτικών που τον σκότωσε αλλά η απόφαση της ψυχής του να φύγει εκείνη την ώρα».

Το μέντιουμ συνέχισε να μιλάει αλλά τώρα ο Ανώτερος Εαυτός της Βάλερυ έχει κάνει στο πλάι:
«Βλέπω ότι υπάρχει και κάποιος άλλος που εμπλέκεται στο θάνατό του. Είναι το πρόσωπο που του πούλησε τα ναρκωτικά. Αυτός ο τύπος ήταν ο πιο καλός του φίλος, ιδιαίτερα όταν η ζωή του ανακατεύτηκε με τις ουσίες. Ακούω τον Ντάστιν να του λέει: Βγάλε με έξω, γίνε η αιτία του θανάτου μου. Και υπάρχουν και άλλα κομμάτια στο παζλ... Βλέπω και τους δυο σε μια προηγούμενη ζωή κατά το Μεσαίωνα. Βλέπω ιππότες να φορούν πανοπλίες πάνω σε άλογα. Στρατιώτες που μάχονται με το στρατό του βασιλιά. Ο Ντάστιν και ο φίλος του... Όταν ο φίλος του πληγώθηκε βαριά, ζήτησε από τον Ντάστιν να τον αποτελειώσει με το ξίφος του για να μην υποφέρει. Ο Ντάστιν το κατανόησε και έκανε όπως του ζήτησε.
Έτσι, όταν ο Ντάστιν θέλησε να φύγει από τη ζωή, τα ναρκωτικά ήταν κομμάτι της προσωπικής του ελευθερίας και ένας τρόπος να τελειώσει τη ζωή του. Και ζήτησε να του κάνει τη χάρη ο φίλος του».

Επειδή είμαστε αθάνατες ψυχές, δεν μπορούμε να βιώσουμε το θάνατο παρά μόνο μέσα από την ψευδαίσθηση του υλικού σώματος. Στο πνευματικό χώρο, η Βάλερυ γνωρίζει ότι είναι ένα με τον Ντάστιν και τον D.C. Η αγάπη μεταξύ τους είναι μεγάλη, οι δεσμοί της καρδιάς τους είναι αδιάρρηκτοι. Ποιος άλλος παρά η πιο δυνατή ψυχή θα δημιουργούσε μια ψευδαίσθηση που να δείχνει τόσο αληθινή;
Το να μπορέσει να κατανοήσει την ψευδαίσθηση της απώλειας ενόσω βρίσκεται στο υλικό της σώμα, σημαίνει ότι κατανοεί με έναν διευρυμένο τρόπο πόσο αδύνατη είναι αυτή η απώλεια στην πνευματική κατάσταση. Δεν είμαστε ποτέ χωρίς τους αγαπημένους μας και αυτοί δεν είναι ποτέ χωρίς εμάς.

«Όταν η Βάλερυ ολοκληρώσει τη ζωή της, θα συναντηθεί ξανά με τον Ντάστιν και τον D.C. και θα μοιραστούν μαζί μια νέα, βαθύτερη εκτίμηση της μονιμότητας της αγάπης και της ζωής τους» πρόσθεσε ο Ανώτερος Εαυτός της.

Αργότερα, η Βάλερυ είπε ότι είχε μιαν απόλυτα μεγαλειώδη κατανόηση του ανθρώπινου πόνου. Αυτό φάνηκε στη συνάντηση που είχε με τη γυναίκα που είχε χάσει τα πάντα στον τυφώνα Κατρίνα. Το ενεργειακό αντίκτυπο από αυτή τη σύνδεση δεν μπορεί να μετρηθεί. Όταν πεθάνει θα πάρει μαζί της όλη αυτή την αυτογνωσία που θα αποτελέσει τμήμα της ψυχής της.
Η ιστορία της Βάλερυ μας δείχνει ότι επειδή δεν γνωρίζουμε το πλάνο της ζωής των άλλων ανθρώπων, δεν μπορούμε να κρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούνε. Ο έμπορος ναρκωτικών επέτρεψε στον Ντάστιν να έχει τη ζωή και το θάνατο που ήθελε. Όταν επιστρέψει κι εκείνος στο πνεύμα, ο Ντάστιν θα τον υποδεχτεί με αγάπη και θα τον ευχαριστήσει για το ρόλο που έπαιξε.

Επίσης, για την ψυχή η θλίψη είναι έκφραση αγάπης και κάθε έκφραση αγάπης είναι θεραπευτική. Αν αντισταθείτε στον πόνο της θλίψης, τυλίγετε στην κυριολεξία ενέργεια γύρω του και τον φυλακίζετε. Το κλάμα είναι ο φυσικός τρόπος που έχει το σώμα για να καθαρίσει την πυκνή ενέργεια του πόνου. Τα δάκρυα κάνουν την ενέργεια να κυλάει και επιτρέπουν την ολοκλήρωση της θεραπείας.
ΟΜΩΣ, αυτό δεν σημαίνει ότι «πρέπει» να θρηνούμε. Η ενέργεια που υπάρχει μέσα στο πρέπει δεν συμβιβάζεται με την αληθινή θεραπεία. Το πρέπει είναι νοητικό κατασκεύασμα που δημιουργεί ο νους για να ελέγξει μια διαδικασία της καρδιάς. Ο θρήνος είναι θεραπευτικός όταν βγαίνει φυσικά από μέσα, παρορμητικά, εκφράζοντας το συναίσθημα. Το κλάμα που κάνουμε επειδή πρέπει, είναι θρήνος προερχόμενος από το εγώ.

«Τα σώματα πεθαίνουν. Η αγάπη ποτέ. Καθώς σκεφτόσαστε εκείνους που έχουν επιστρέψει στο πνεύμα, η ενέργεια της σκέψης σας τους καλεί. Συχνά προσπαθούν να σας μιλήσουν, έχουν την ικανότητα να βάζουν σκέψεις στο μυαλό σας – είτε είσαστε ξύπνιοι είτε κοιμόσαστε. Επίσης, όπως οι πνευματικοί οδηγοί έτσι και οι άγγελοι μπορούν να δημιουργήσουν καταστάσεις που θα βοηθήσουν στη θεραπεία της θλίψης. Δεν είναι τυχαίο, και συμβαίνει συχνά, ένα πρόσωπο που θρηνεί να οδηγηθεί στην υιοθεσία ενός αδέσποτου ζώου σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την απώλεια ενός αγαπημένου.
»Επίσης οι αγαπημένοι έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν οικείες μυρωδιές για να δείχνουν ότι είναι ακόμα μαζί σας. Η θλίψη πολλές φορές μπλοκάρει την ικανότητα κάποιου να παίρνει τα μηνύματα αλλά αν είστε ανοιχτοί στην παρουσία τους τότε θα συμβούν θαύματα θεραπείας στις ζωές σας.
»Εν κατακλείδι, ο θάνατος του φυσικού σώματος είναι μια απόφαση που παίρνουν οι ψυχές όταν ολοκληρωθεί το πλάνο της ζωής τους. Όταν κάποιος πεθάνει, να είστε βέβαιοι ότι ό,τι ήταν να κερδηθεί, κερδήθηκε», πρόσθεσε ο Ανώτερος Εαυτός της Βάλερυ.

«Έχεις να προσθέσεις κάποια τελευταία λόγια προς τους ανθρώπους;» ζήτησε ο φίλος από τον Ανώτερο Εαυτό της Βάλερυ.

«Δεν πρέπει να έχετε ενοχές για τον θάνατο κάποιου. Μοιραία ατυχήματα ή συνθήκες για τις οποίες μπορείτε να νιώθετε υπεύθυνοι, είναι απλά Σημεία Εξόδου που έχει σχεδιάσει η ψυχή πριν από τη γέννηση. Να ξέρετε ότι κανένας δεν πεθαίνει χωρίς τη συγκατάθεσή του. Σ’ αυτό βρίσκεται η ειρήνη σας. Σ’ αυτό κείται η συγχώρεση του εαυτού σας. Να έχετε πίστη και εμπιστοσύνη στη σοφία των πλάνων πριν από τη γέννηση, τα οποία σας επιτρέπουν να γνωρίσετε ότι οι αγαπημένοι σας έζησαν τις ζωές τους όπως ακριβώς τις σχεδίασαν».

ΠΗΓΗ: Από το βιβλίο «Your Souls Plan» του Ρόμπερτ Σβαρτς.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Ένα δύσκολο συμβόλαιο ψυχής – μέρος Α΄



«Η ιστορία της Βάλερυ» 

Σε ηλικία 42 ετών η Βάλερυ βίωσε τους θανάτους δυο πολύ αγαπημένων της προσώπων. Πρώτα του συντρόφου της και λίγο αργότερα του γιου της.

Σε ηλικία 30 ετών είχε ήδη χωρίσει, είχε ένα παιδί και ερωτεύτηκε τον D.C. (από τα αρχικά του ονόματός του) που ήταν επαγγελματίας δύτης και είχε ως έργο να ελέγχει τις σωληνώσεις των εξεδρών πετρελαίου. Μια δουλειά επικίνδυνη που τον έκανε να είναι πάντα σε ετοιμότητα για αναχώρηση μόλις του τηλεφωνούσαν. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορούσε να φύγει ξαφνικά και να επιστρέψει μετά από λίγες μέρες μέχρι μήνες.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν έναν Σεπτέμβρη και τον επόμενο Φεβρουάριο ο D.C. της έκανε πρόταση γάμου που δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Μετά από μισή ώρα ο D.C. πήρε ένα τηλεφώνημα από τη δουλειά του και αναχώρησε αμέσως με ένα φίλο και συνάδελφό του που κατέβαιναν μαζί στο βυθό.
Δυο μέρες μετά, αυτός ο συνάδελφος γνωστοποίησε στη Βάλερυ το θάνατό του. Ο πόνος της ήταν αφόρητος. Τόσο, που άρχισε να πίνει για να αναισθητοποιεί τον εαυτό της. Δυο χρόνια πέρασαν για να επιστρέψει στη ζωή κανονικά. Συνήθιζε να λέει ότι ο D.C. ήταν η πραγματική της αγάπη και ότι μετά το θάνατό του πίστεψε ότι είχε χάσει το μέλλον της.

Ο γιος της, Ντάστιν, πέθανε σε ηλικία 18 ετών. Τον βρήκε πεσμένο στο κρεβάτι του και στην αρχή νόμιζε πως κοιμόταν. Του φώναζε για να τον ξυπνήσει και στη συνέχεια του πέταξε το σκύλο τους δίπλα του για να δει πώς θα αντιδράσει. Κατά περίεργο τρόπο ο σκύλος δεν κάθισε κοντά του, δεν τον έγλειψε... σαν να μην ήταν εκεί. Η Βάλερυ κάλεσε τότε ασθενοφόρο και οι νοσοκόμοι της είπαν ότι είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Κάτι που η μητέρα του αγνοούσε.

Ένας φίλος της μετά από χρόνια, όταν πλέον η Βάλερυ είχε ξαναπαντρευτεί, την οδήγησε σε ένα μέντιουμ για να την πληροφορήσει σχετικά με το πλάνο της ψυχής της και γιατί ήταν τόσο γεμάτο πόνο. Όταν ξεκίνησε η συνεδρία με το μέντιουμ, εμφανίστηκε αμέσως ο D.C. που άρχισε να απαντά στις ερωτήσεις που του έκαναν. 

«Δεν είμαι ο πρώην αρραβωνιαστικός της, ακόμα την θεωρώ σύντροφό μου», διευκρίνησε. «Γνώριζα ότι η ζωή μου δεν θα ήταν μεγάλη σε διάρκεια. Γνώριζα ότι δεν θα γερνούσα. Είχα κάποια σημάδια πριν από το ατύχημα» κι έδειξε στο μέντιουμ ένα συμβόλαιο. Το ατύχημα ήταν προσυμφωνημένο, είχε γίνει πριν από τη γέννηση του στον υλικό κόσμο.
«Μου δείχνει μια μηχανή» είπε το μέντιουμ «είχε μοτοσυκλέτα;» ρώτησε, και η Βάλερυ το επιβεβαίωσε. «Μου λέει ότι αν δεν πέθαινε από το ατύχημα στην κατάδυση, θα του συνέβαινε ένα δυστύχημα με τη μηχανή».

«Ποιο ήταν το μάθημά του από αυτό;» ρώτησε η Βάλερυ.

«Πολλά» απάντησε ο D.C. «Ήμουν παράτολμος, δεν σεβόμουν τη ζωή. Έβαζα τη ζωή μου σε κίνδυνο πολλές φορές, χωρίς να υπάρχει λόγος. Πολλά από αυτά που έκανα είχαν τις ρίζες τους σε προηγούμενες ζωές. Σε κάποιες ήμουν στρατιώτης και είχα διακινδυνέψει τη ζωή μου για λόγους και αιτίες που δεν πίστευα. Ένα άλλο μάθημα ήταν να μάθω να εκτιμώ την αγάπη. Έμαθα πολλά και ακόμα είμαι τριγύρω σου. Δεν πρόκειται να ενσαρκωθώ πολύ γρήγορα. Υπάρχουν μαθήματα που θέλω να μάθω πριν επιστρέψω. Θέλω να έχω καλύτερα εφόδια. Θέλω να γνωρίζω το σκοπό μου. Την τελευταία φορά δεν γνώριζα ποιος ήταν».


Εδώ ο D.C. αναφερόταν στο πέπλο της λήθης που πέφτει στη μνήμη κάθε ανθρώπου όταν εισέρχεται στο γήινο πεδίο. Ως αιώνια όντα γνωρίζουμε καλά το σκοπό της ζωής μας πριν από την ενσάρκωση. Όταν γεννιόμαστε ξεχνάμε – άλλοτε μόνιμα και άλλοτε παροδικά. Οι δοκιμασίες της ζωής συχνά χρησιμεύουν για να μας υπενθυμίζουν το σκοπό μας.

«Θέλω να ξέρεις ότι ακόμα σ’ αγαπώ» της είπε ο D.C.
«Κι εγώ σ’ αγαπώ» απάντησε η Βάλερυ.
«Δεν θέλω να πιστεύεις ότι έφυγα επειδή δεν σε αγαπούσα».
«Γιατί είναι όλα τόσο δύσκολα; Γιατί δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα στην άλλη πλευρά;» ρώτησε η Βάλερυ το μέντιουμ.
«Στην άλλη πλευρά δεν έχουμε την εμπειρία των αρνητικών συναισθημάτων όπως στη Γη. Δεν υπάρχουν τέτοια συναισθήματα εκεί» απάντησε το μέντιουμ.

Το μέντιουμ μιλούσε για την απουσία της δυαδικότητας ή της αντίθεσης. Στον  πνευματικό χώρο μπορούμε να έχουμε εμπειρίες του εαυτού μόνο ως χαρά, ειρήνη και αγάπη. Μόνο στο γήινο πεδίο μπορούμε να έχουμε και να νιώθουμε χαμηλές δονήσεις και αισθήματα οργής, μίσους, κλπ. Και παρόλο που αυτές οι εμπειρίες είναι επίπονες, εντούτοις γεννούν μέσα μας τη γνώση του αληθινού μας εαυτού.

Στο σημείο αυτό ο D.C. έκανε στο πλάι και εμφανίστηκε η ψυχή του γιου της, Ντάστιν.
«Δεν ήμουν ευτυχισμένος» είπε στη Βάλερυ. «Δεν μπορούσα να ανακαλύψω τι ήθελα να κάνω. Έκανα πολλά που δεν μπορούσα να ελέγξω. Δεν αυτοκτόνησα, ήταν ατύχημα. Είχα εθιστεί στα ναρκωτικά, προσπάθησα να στο κρύψω. Προσπαθούσα να δείχνω ήρεμος αλλά είχα πολλή οργή μέσα μου. Δεν σκεφτόμουν καθαρά. Δεν μπορούσα να εμπιστευτώ, λυπάμαι, δεν ήθελα να σε απογοητεύσω».
«Ξέρω» είπε η Βάλερυ, απαλά. «Δεν με απογοήτευσες».

Μετά, το μέντιουμ ρώτησε τον Ντάστιν αν είχε συμφωνήσει με τη Βάλερυ, πριν τη γέννησή τους, την ώρα του θανάτου του.
«Θα πέθαινα πριν τα 25. Είχα ένα διάστημα 10 χρόνων – από τα δεκαπέντε μου – να επιλέξω πότε ακριβώς θα πέθαινα. Το συμβόλαιο που είχα κάνει, έλεγε, ότι αν ξεπερνούσα τα 25, τότε θα παρέμενα στη Γη πολλά χρόνια. Σ’ εμένα ήταν η επιλογή».
«Αυτή η επιλογή γίνεται σε επίπεδο ψυχής, όχι στο συνειδητό επίπεδο, έτσι δεν είναι;» ρώτησε το μέντιουμ.
«Ναι, σε επίπεδο ψυχής» επιβεβαίωσε ο Ντάστιν.
«Τι προσπαθούσαμε να καταλάβουμε; Ήταν το μάθημά μου αυτό;» ρώτησε η Βάλερυ.
«Ήταν ένα από κοινού μάθημα» της απάντησε το μέντιουμ. Έρχεται στο νου μου η σκηνή από μια προηγούμενη ζωή σου, Βάλερυ, που ήσουν παιδί του Ντάστιν κατά την εποχή των πιονέρων στην Αμερική. Πέθανες νωρίς, έπεσες από το άλογο και ο πατέρας σου, ο Ντάστιν, στενοχωρήθηκε πολύ».
«Πόσο ωφελήθηκε η Βάλερυ από την αντιστροφή αυτής της εμπειρίας;» ρώτησε ο φίλος της Βάλερυ.
«Ακούω από τους οδηγούς μου ότι προχώρησε πολύ πνευματικά. Θα χρειάζονταν πολλά μαθήματα για να το πετύχει αυτό. Έτσι όμως έκανε τα πράγματα ευκολότερα. Αναπτύχθηκε πνευματικά πολύ».

Από τα λεγόμενα καταλαβαίνουμε ότι αν η Βάλερυ μάθει από το θάνατο του παιδιού της, θα συμβεί το Χ. Αν όχι, τότε θα συμβεί το Ψ.

«Τι έμαθε όμως η Βάλερυ και αναπτύχθηκε πνευματικά;»
«Συμπόνια, το να μπορεί να βρίσκεται και να νιώθει τη θέση του άλλου».

Η Βάλερυ είχε όντως νιώσει έτσι. Το επιβεβαίωσε η ίδια. Μετά το χτύπημα του τυφώνα ‘Κατρίνα’ στη Ν. Ορλεάνη, η Βάλερυ ψώνιζε σε ένα μαγαζί όταν είδε μια γυναίκα σε έναν από τους διαδρόμους του καταστήματος. Έφερε τραύματα από τον τυφώνα, έτρεμε και το σώμα της τρανταζόταν από λυγμούς. Πήγε κοντά της και την κράτησε αγκαλιά αρκετή ώρα. Η γυναίκα της είπε ότι είχε μεγάλη δύναμη μέσα της. Εκείνες τις στιγμές η Βάλερυ ήταν η προσωποποίηση της συμπόνιας.

«Οι πνευματικοί οδηγοί  λένε σε όσους πονάνε να βιώσουν τον πόνο και να κλάψουν μέχρι να μην έχουν άλλα δάκρυα. Μετά να κλάψουν πάλι για να απελευθερώσουν τον πόνο» είπε το μέντιουμ.

Εκείνη τη στιγμή μίλησε ξανά ο Ντάστιν: «Χαράμισα τα ταλέντα μου. Την επόμενη φορά θα πρέπει να τα χρησιμοποιήσω. Και θα πρέπει να είμαι πιο σκληρός, αν οι άνθρωποι δεν συμφωνούν με την αλήθεια μου. Θα πρέπει να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Την επόμενη φορά θα κάνουμε μαζί κάτι υψηλότερης αξίας. Είμαι πολύ περήφανος για σένα. Θα προσπαθήσω να κάνω το τηλέφωνο να κουδουνίσει μια φορά. Μαθαίνω να χρησιμοποιώ και να παίζω με τον ηλεκτρισμό. Να προσέξεις για να καταλάβεις το μήνυμα. Μερικές φορές όταν ονειρεύεσαι μπορώ και σου μιλάω. Όταν ξυπνάς, προσπάθησε να θυμάσαι τα όνειρά σου. Σ’ αγαπώ τόσο πολύ!»
«Κι εγώ σ’ αγαπώ πολύ» είπε η Βάλερυ.

Στη συνέχεια ερωτήθηκαν οι πνευματικοί οδηγοί του μέντιουμ, αν ήθελαν να πουν κάτι σε όσους έχουν χάσει αγαπημένο πρόσωπο. Απάντησαν:
«Να μην το παίρνετε προσωπικά. Δεν είναι ο Θεός που σας στέλνει έναν κεραυνό στο κεφάλι. Όταν καταλάβετε ότι δεν είναι κάτι προσωπικό και πως εσείς οι ίδιοι επιλέξατε να το βιώσετε, αυτό αλλάζει την προοπτική σας».

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: Από το βιβλίο «Your Souls Plan» του Ρόμπερτ  Σβαρτς.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη