Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Μιλώντας για την «Άλλη Πλευρά»



Θα θέλατε να έχετε μια ιδέα πώς είναι;
Το απόσπασμα από το δεύτερο βιβλίο του G. Schulhauser θα σας την δώσει.
                                                      
                                                   ***
Μια ακόμη Δευτέρα και το σχολείο που ονομάζεται Γη, ξεκινούσε.  Έβγαλα με αργές κινήσεις τα πόδια μου από το κρεβάτι, σύρθηκα μέχρι το μπάνιο και κοιτάχτηκα ξανά στον καθρέφτη. Δεν ήμουν σε καλή νοητική κατάσταση και η φάτσα που με κοίταζε μέσα από το γυαλί αντανακλούσε τη διάθεσή μου. Δεν ήταν επειδή θα πήγαινα στη νομική εταιρεία μου κι έπρεπε να ντυθώ επίσημα, φορώντας το κουστούμι με τα ναυτικά κουμπιά. Ευτυχώς, εκείνες οι μέρες είχαν περάσει προ πολλού αφού ήμουν πια συνταξιούχος δικηγόρος εδώ και μερικά χρόνια. Δεν ένιωθα καλά επειδή δεν είχα μπορέσει να έρθω σε επαφή με τον Άλμπερτ πάνω από δυο βδομάδες, όχι επειδή με απέφευγε∙  πάντα ήταν εκεί όταν τον χρειαζόμουν.

Και τώρα τον είχα μεγάλη ανάγκη. Μόλις είχα αρχίσει να γράφω τις σελίδες για το δεύτερο βιβλίο μου, τη συνέχεια του Dancing on a Stamp, και χρειαζόμουν μερικές νέες αποκαλύψεις από τον Άλμπερτ. Χωρίς τη σοφία του είχα κολλήσει χωρίς να μπορώ να κάνω κάποια πρόοδο. Ήμουν πρόθυμος να γράψω για όλες τις νέες πληροφορίες που ήλπιζα ότι θα σταχυολογούσα από τον Άλμπερτ, αλλά είχα αρχίσει να φοβάμαι για το χειρότερο – ότι ο Άλμπερτ με είχε εγκαταλείψει.

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Άλμπερτ είναι ο πνευματικός μου οδηγός, τον οποίο συνάντησα ως άστεγο έξω από ένα εμπορικό κέντρο και άρχισα μαζί του συζητήσεις που μου έδωσαν απαντήσεις σε ερωτήματα πνευματικής φύσεως τα οποία με ταλάνιζαν δεκαετίες, και οι οποίες αποτέλεσαν την ύλη του πρώτου μου βιβλίου – κατόπιν προτροπής του Άλμπερτ – με το όνομα Dancing on a Stamp.

Ο Άλμπερτ μου αποκάλυψε ότι είμαστε όλοι αιώνιες ψυχές και ζούμε για πάντα. Πριν από τη γέννησή μας βρισκόμασταν στην Πλευρά του Πνεύματος και εκεί θα γυρίσουμε μετά το θάνατο του σώματός μας. Ενσαρκωνόμαστε με τη θέλησή μας για να μάθουμε και να αποκτήσουμε εμπειρίες από έναν πλανήτη με πολύ πυκνή ύλη, τις οποίες δεν είναι δυνατόν να αποκτήσουμε στην Πνευματική Πλευρά.

Αντίθετα από αυτά που πιστεύουν πολλές θρησκείες, η Πηγή δεν ελέγχει τα γεγονότα της ζωής μας και δεν θέτει κανόνες που πρέπει να ακολουθήσουμε. Δεν υπάρχει απόλυτο σωστό ή λάθος στη Γη και τίποτε από όσα κάνουμε δεν προσβάλλει την Πηγή επειδή η Πηγή δεν προσδοκά τίποτε από εμάς. Η Πηγή θέλει να βιώσει μέσα από εμάς το Σύμπαν με τις μυριάδες όψεις του, που δημιούργησε. Αυτό σημαίνει ότι η Πηγή δεν μας τιμωρεί ούτε μας κρίνει. Όλες οι ψυχές επιστρέφουν στο Πνεύμα μετά το θάνατό τους, ανεξαρτήτως των πράξεών τους.
Ο Άλμπερτ περιέγραψε τον πνευματικό χώρο ως μέρος άπειρης αγάπης, ειρήνης και ευτυχίας, χωρίς πόνο, θλίψεις ή αρνητικά συναισθήματα.
Ήξερα ότι έπρεπε να γράψω συνολικά τέσσερα βιβλία και δεν υπήρχε τρόπος να το αποφύγω, γι αυτό πήρα μερικές βαθιές αναπνοές και περίμενα να εμφανιστεί ο Άλμπερτ. Είχα δοκιμάσει τα πάντα που στο παρελθόν «είχαν δουλέψει». Κάθισα και διαλογίστηκα ώρες στην πολυθρόνα μου, μάταια. Τον φώναξα δυνατά με το όνομά του αρκετές φορές, μάταια. Μόνο ο μικρός μου σκύλος άρχισε να γαυγίζει.
Σκέφτηκα ότι ίσως ήθελε να τσεκάρει την ευφυΐα μου κι έβαλα στο Google τη φράση «σοφό πνεύμα Άλμπερτ». Η έρευνα ανέδειξε σελίδες με τον Άλμπερτ  Αϊνστάιν. Φαντάστηκα τον Άλμπερτ να γελάει συγκρατημένα με τη χαζομάρα μου.

Μετά συνέβη. Ένα βράδυ κοιμόμουνα βαθιά, όταν ένας παράξενος θόρυβος από την πόρτα της κρεβατοκάμαρας με ξύπνησε. Ανασηκώθηκα κοιτάζοντας τριγύρω αλλά δεν διέκρινα τίποτα. Η γυναίκα μου η Κάθυ κοιμόταν βαθιά δίπλα μου, το ίδιο και η Άμπυ, ο μικρός μας σκύλος. Τότε παρατήρησα το λαμπερό περίγραμμα ενός ατόμου που στεκόταν στην πόρτα. Η αιθέρια φιγούρα άρχισε να κινείται προς τη μεριά μου και όταν έφτασε στα πόδια του κρεβατιού μπόρεσα να διακρίνω τα χαρακτηριστικά της. Ήταν ο Άλμπερτ με τη μορφή του άστεγου, ακριβώς όπως όταν τον πρωτοσυνάντησα στο δρόμο, πριν χρόνια.
«Πού ήσουν, Άλμπερτ; Προσπαθώ να έρθω σε επαφή μαζί σου τις τελευταίες εβδομάδες», είπα σιωπηλά με το νου μου.
«Εδώ ήμουνα, σε παρατηρούσα», αποκρίθηκε σαν φωνή μέσα στο κεφάλι μου. «Ήθελα να βεβαιωθώ ότι ήσουν πραγματικά αποφασισμένος για την επόμενη περιπέτειά σου. Πρέπει να έρθεις μαζί μου ταξίδι και στην επιστροφή να γράψεις για όλα όσα θα δεις».

Ένιωσα έκπληξη βλέποντας τον Άλμπερτ ξανά με τη μορφή του άστεγου, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το έκανε. Ξαφνιάστηκα και με το ταξίδι που ανέφερε, επειδή ήταν μεσάνυχτα και δεν υπήρχε περίπτωση να σηκωθώ και να φύγω χωρίς να πω στην Κάθυ πού θα πήγαινα και πότε θα γύριζα.

«Τι ταξίδι εννοείς; Πού θα πάμε και πόσο χρόνο θα λείψω;» τόλμησα να ρωτήσω.
«Θα σε πάρω να εξερευνήσουμε τον πλανήτη σου, άλλα μέρη του σύμπαντος και μετά την Πλευρά του Πνεύματος, ώστε να καταλάβεις καλύτερα τι έχει δημιουργήσει η Πηγή και πώς εσύ και η υπόλοιπη ανθρωπότητα ταιριάζετε στην όλη εικόνα. Θα έρθεις μαζί μου με το πνευματικό σου σώμα αφήνοντας πίσω το σώμα σου. Θα γυρίσεις πίσω πριν το ξημέρωμα και η γυναίκα σου δεν θα καταλάβει ότι έλειψες», με διαβεβαίωσε ο Άλμπερτ.

Μου έτεινε το χέρι του που τ’ άρπαξα σφιχτά καθώς σηκωνόμουνα απ’ το κρεβάτι. Γύρισα να κοιτάξω πίσω – και είδα το σώμα μου πάνω στο στρώμα, βαθιά κοιμισμένο. Τότε αντιλήφθηκα ότι βρισκόμουν κοντά στον Άλμπερτ με το αστρικό μου σώμα. Πλεύσαμε ανοδικά στον αέρα με αργές κινήσεις και βγήκαμε στο νυχτερινό ουρανό, από το ταβάνι. Ένιωθα ελαφρύς και αέρινος σαν άσπρος λεπτός ιστός αράχνης που ταλαντεύεται από μιαν ελαφριά αύρα. Έβλεπα κάτω χαμηλά το σπίτι μου και τα φώτα της πόλης που σιγά σιγά μίκραιναν καθώς ανεβαίναμε προς τα άστρα.

Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε έως ότου η Γη φαινόταν σαν μια μικρή γαλάζια σφαίρα που επέπλεε στη μαυρίλα του διαστήματος. Εκείνη τη στιγμή ο Άλμπερτ μου έγνεψε να στρίψω και τότε διέκρινα μπροστά μας μια πύλη. Το κάσωμα της πύλης φωτιζόταν από ένα λαμπερό φως που τρεμόπαιζε αλλά δεν μπορούσα να δω τίποτε πέρα από την πύλη – μόνο μια βελούδινη μαυρίλα χωρίς αστέρια. Ο Άλμπερτ με οδήγησε μέσα από την πύλη σε μια θαυμάσια σκηνή στην απέναντι πλευρά, που η ομορφιά της έκοβε την ανάσα. Στάθηκα ακίνητος προσπαθώντας να καταλάβω μέσα μου αυτό που έβλεπα.

Βρισκόμουν σ’ ένα υπέροχο λιβάδι γεμάτο παχύ χορτάρι και εκθαμβωτικά λουλούδια σε εκατοντάδες διαφορετικές ιριδίζουσες αποχρώσεις. Μεγαλειώδη ερυθρόδεντρα στέκονταν φύλακες στις άκρες του λιβαδιού. Ο ξάστερος ουρανός είχε το χρώμα του λαμπερού μπλε και τα πάντα λούζονταν μέσα στο ζεστό φως του ήλιου. Δεν έβλεπα πουθενά στον ουρανό τον ήλιο. Το φως έμοιαζε να προέρχεται από παντού.

Ο Άλμπερτ μου έγνεψε να τον ακολουθήσω και μαζί ανεβήκαμε αργά σ’ ένα ύψωμα που είχε ελαφριά κλίση. Το χλοερό χορτάρι το ένιωθα σαν βελούδο στα γυμνά μου πόδια. Το κεφάλι μου είχε γεμίσει από ένα γοητευτικό, σχεδόν μεθυστικό άρωμα που ανέδυαν τα λουλούδια και το σώμα μου έλαμπε από το ζεστό φως που με τύλιγε σαν διάφανο κάλυμμα. Τι θαυμάσιο μέρος για βόλτες, σκέφτηκα, κάπως παιχνιδιάρικα.

Φτάνοντας στην κορυφογραμμή του λόφου η θέα ήταν εκπληκτική. Μπορούσα να δω μια ομάδα ανθρώπων που ήταν μαζεμένοι στα ριζά της απέναντι ράχης. Πιο πέρα, στο βάθος, διέκρινα μια πόλη με άσπρα κτίρια και πυργίσκους που λαμποκοπούσαν στο φως. Κατεβαίνοντας ξανά το λόφο, ήρθαμε κοντά στην ομάδα των ανθρώπων και μπόρεσα να διακρίνω καθαρά τα πρόσωπα μερικών εξ αυτών. Η καρδιά μου σκίρτησε. Αναγνώρισα τη μητέρα και τον πατέρα μου, τον αδελφό μου Μπράιαν, τη γιαγιά μου και όλους τους θείους και τις θείες μου που είχαν πεθάνει τα προηγούμενα χρόνια. Από πίσω τους ένα μικρό μαύρο κουτάβι ξεπήδησε προς τη μεριά μου με σηκωμένη τη λιλιπούτεια ουρά που σειόταν έντονα στον αέρα παρασύροντας στην κίνησή της και ολόκληρο το σώμα του. Ήταν ο Όσκαρ, το μικροσκοπικό Σνάουτζερ που είχε «φύγει» μερικά χρόνια πριν. Γονάτισα για να τον αγκαλιάσω ενώ εκείνος πήδηξε και άρχισε να μου γλύφει το πρόσωπο. Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου και του είπα πόσο χαρούμενος ήμουν που τον ξανάβλεπα. Όλοι στην ομάδα χαμογελούσαν ζεστά και τα πρόσωπά τους ακτινοβολούσαν καθώς με πλησίαζαν, ένας ένας, αγκαλιάζοντάς με. Ένιωθα πως είχα γυρίσει σπίτι μου μετά από απουσία πολλών χρόνων. Δεν ειπώθηκαν καν λόγια – δεν ήταν απαραίτητα – καθώς το αίσθημα της άπειρης αγάπης που με τύλιγε μιλούσε από μόνο του.

Όλοι φαίνονταν υγιείς κι ευτυχισμένοι όπως ήταν στα πρώτα χρόνια της ζωής τους στη Γη. Αν και δεν έμοιαζαν όπως τους θυμόμουν τελευταία, δεν δυσκολεύτηκα να τους αναγνωρίσω, εκτός από ελάχιστους που στέκονταν  πιο πίσω περιμένοντας να συστηθούν. Σύντομα έμαθα πως ήταν οι παππούδες, οι θείοι και οι θείες που είχαν πεθάνει πριν γεννηθώ.

Στη συνέχεια η μητέρα μου προχώρησε προς το μέρος μου κι ένιωσα πως ήθελε να μου πει κάτι. Αν και μου χαμογελούσε ακόμα ζεστά, ένιωσα λιγάκι φοβισμένος. Όταν βρισκόταν στη Γη, η μητέρα μου ήταν πολύ θρησκευόμενο άτομο – μια αφοσιωμένη Καθολική όλη της τη ζωή. Ακολουθούσε πιστά όλους τους κανόνες της Εκκλησίας και πίστευε ακράδαντα ότι η μόνη σίγουρη οδός προς τον Παράδεισο ήταν μέσω της λατρείας του Θεού όπως την δίδασκε η Εκκλησία. Και ήταν απόλυτα αποφασισμένη να κάνει το σύζυγο και τα πέντε παιδιά της να την ακολουθήσουν στον Παράδεισο, ακόμα και αν έπρεπε να μας σύρει ενώ εμείς κλωτσάγαμε και ουρλιάζαμε. 

Ήμουν σκεπτικός επειδή δεν είχα υπάρξει πιστός της Καθολικής Εκκλησίας, και στο πρώτο μου βιβλίο, το Dancing on a Stamp, συχνά αστειευόμουν με τους αυθαίρετους και παράλογους κανόνες και τα πιστεύω της. Και εφόσον πολλές από τις αποκαλύψεις του Άλμπερτ έρχονταν σε αντίφαση με τις διδαχές της Εκκλησίας, αναρωτιόμουν αν η μητέρα μου είχε θυμώσει μαζί μου με αυτά που έγραφα στο βιβλίο.

Η μαμά με αγκάλιασε ξανά σφιχτά  και καθησύχασε τους φόβους μου:
«Καλώς ήρθες σπίτι, Γκάρνετ. Ξέρω τι σκέφτεσαι, αλλά δεν χρειάζεται να στενοχωριέσαι. Αν ήμουν ακόμα στη Γη δεν θα ήμουν χαρούμενη με τα όσα λες στο βιβλίο σου για την Εκκλησία. Αλλά τώρα που ήρθα στην Πνευματική Πλευρά μπορώ να δω τη μεγαλύτερη εικόνα. Συμφωνώ με τα πάντα που αναφέρεις στο βιβλίο και πιστεύω ότι έκανες θαυμάσια δουλειά μεταφέροντας τα μηνύματα του Άλμπερτ στην ανθρωπότητα.

»Όπως μπορείς να δεις και από μόνος σου, όλοι όσοι από την οικογένειά σου έχουν ήδη φύγει από το γήινο πεδίο και έχουν έρθει στην Πλευρά του Πνεύματος, είναι καλά και ασφαλείς. Η Πνευματική Πλευρά είναι ένας θαυμάσιος τόπος γεμάτος αγάπη και χαρά, χωρίς τις αρνητικότητες που βρίσκει κανείς στη Γη. Θα μείνεις εδώ μόνο για λίγο επειδή πρέπει να επιστρέψεις στη Γη και να ολοκληρώσεις το ημιτελές έργο σου. Θα γράψεις κι άλλα βιβλία ώστε να μάθει ο κόσμος τις αλήθειες του Άλμπερτ. Όπου κι αν βρεθείς, προσπάθησε να κάνεις το καλύτερο που μπορείς και να παροτρύνεις τους άλλους να φέρονται προς τους συνανθρώπους τους, τα άλλα πλάσματα και την ίδια τη Μητέρα Γη με την αξιοπρέπεια και το σεβασμό που ρέουν όταν ζεις μια ζωή γεμάτη αγάπη, συγχώρεση και ευσπλαχνία. Και να παρηγορείς εκείνους που θρηνούν για την απώλεια ενός αγαπημένου τους βεβαιώνοντάς τους πως όλες οι ψυχές επιστρέφουν Σπίτι όταν τα σώματά τους πεθαίνουν, ανεξάρτητα από τις πράξεις τους στη Γη. Το πέρασμα ενός ανθρώπου στο Πνεύμα πρέπει να το γιορτάζετε στη Γη χωρίς δάκρυα, εφόσον όλοι κάποια μέρα θα ενωθούν ξανά στην Πνευματική Πλευρά».

Αναστέναξα με ανακούφιση και είπα:
«Αυτό είναι υπέροχο, Μητέρα. Βαθιά μέσα μου ένιωθα ότι δεν θα ήσουν θυμωμένη – αλλά είναι θαυμάσιο που έχω και την επιβεβαίωση. Πέρυσι, όταν μίλαγα σε μια ομάδα ανθρώπων για το βιβλίο μου, κάποιος με ρώτησε τι θα σκεφτόταν η μητέρα μου. Απάντησα, ότι δεν θα της άρεσε αν ήταν ακόμα στη Γη, αλλά τόλμησα να πω ότι τώρα που βρίσκεται στο Πνεύμα θα έχει διαφορετική άποψη. Όταν η συνάντηση τελείωσε, με πλησίασε μια νεαρή γυναίκα που μου είπε ότι ήταν μέντιουμ και πως όταν έδινα την απάντησή μου σχετικά με την άποψή σου για το βιβλίο, σε είδε να στέκεσαι πίσω μου με τους αντίχειρες προς τα πάνω».

«Εγώ ήμουνα, σωστά. Σε προσέχω συνέχεια κάθε στιγμή από τότε που γύρισα Σπίτι, παρόλο που δεν έχεις επίγνωση της παρουσίας μου. Τώρα, όμως, ήρθε η ώρα να συνεχίσεις το ταξίδι σου με τον Άλμπερτ. Θα ξαναϊδωθούμε σύντομα. Σε χαιρετώ για τώρα».

Ο Άλμπερτ, όλο αυτό το διάστημα στεκόταν διακριτικά στο πλάι, παρατηρώντας και περιμένοντας, αλλά τώρα μου είπε ότι ήταν καιρός να συνεχίσουμε. Αποχαιρέτισα τους συγγενείς μου γνέφοντας και ακολούθησα τον Άλμπερτ στο μονοπάτι, διασχίζοντας το λιβάδι, προς την απαστράπτουσα πόλη μπροστά μας. Καθώς πλησιάζαμε, διέκρινα θόλους και πυργίσκους στα κτίρια, που με κάθε βήμα μεγάλωναν και γίνονταν πιο επιβλητικά. Τελικά φτάσαμε στις αρχές της πόλης και σταθήκαμε μπροστά σε μια πύλη εισόδου με εντυπωσιακές άσπρες κολώνες που στήριζαν μιαν αστραφτερή αψίδα.

«Τι μέρος είναι αυτό;» ρώτησα τον Άλμπερτ.
«Είναι μια από τις πόλεις μας στην Πλευρά του Πνεύματος, γνωστή ως Αγλαΐα. Έλα μαζί μου και θα σε πάω να την δεις», αποκρίθηκε ο Άλμπερτ.
Περάσαμε την πύλη και έμεινα έκπληκτος, αιφνιδιάστηκα από την εξαίσια θέα μπροστά μου. Οι δρόμοι ήταν πλακόστρωτοι με λείες γκρίζες πέτρες μάλλον από σχιστόλιθο. Οι άσπροι τοίχοι των κτιρίων άστραφταν στο φως θυμίζοντάς μου γυαλισμένο μάρμαρο ενώ ήταν απαλοί και ζεστοί στο άγγιγμα.
Παντού στο δρόμο έβλεπα πλήθος κόσμου να πηγαινοέρχεται με λαμπερά χαμόγελα σε φωτεινά πρόσωπα που αντανακλούσαν ειρήνη και χαρά. Φαίνονταν να κατευθύνονται κάπου αλλά τα βήματά τους ήταν χαλαρά όπως κάνουν οι πεζοί που δεν βιάζονται να πάνε στον προορισμό τους. Τα ρούχα τους ήταν εκπληκτικά, πολύχρωμα σε ποικίλα σχέδια και στυλ. Νόμιζα πως είχα εισχωρήσει για τα καλά στο κέντρο ενός λαμπερού χορού κοστουμιών. Μερικές ενδυμασίες μπορούσες να τις αναγνωρίσεις από τα βιβλία της ιστορίας, τις φορούσαν οι άνθρωποι της Γης διαφορετικών χωρών και εποχών. Παρατήρησα σάρι από την Ινδία, τηβέννους από την Αρχαία Ρώμη, κιμονό από την Ιαπωνία, ανδρικές φορεσιές από το Μεσαίωνα, φουστάνια τσάρλεστον πολύ δημοφιλή κατά τη δεκαετία του 1920. Άλλες μου ήταν παντελώς άγνωστες, αλλά υπέροχες έτσι κι αλλιώς.

Ενόσω στεκόμουν εκεί καθηλωμένος από το δέος της απερίγραπτης ομορφιάς που παρήλαυνε μπροστά στα μάτια μου, ο Άλμπερτ μου εξηγούσε ότι οι ψυχές στην Πλευρά του Πνεύματος δεν έχουν συγκεκριμένο φύλο και μπορούν να επιλέξουν να παρουσιάζονται είτε ως αρσενικές είτε ως θηλυκές, ανάλογα με ποιο από τα δυο ταυτίζονται περισσότερο, και με το οποίο έκαναν τις περισσότερες ενσαρκώσεις τους στη Γη.

Οι ψυχές είναι ελεύθερες να αλλάζουν φύλο οποτεδήποτε θελήσουν, ή μπορούν να απορρίψουν την γήινη εμφάνιση εντελώς και να εμφανίζονται ως σφαίρες φωτός. Συχνά επιλέγουν τα ρούχα που φορούσαν σε μια από τις προηγούμενες ζωές τους στη Γη, και έχουν τη δυνατότητα να αλλάζουν την ενδυμασία τους όσο συχνά επιθυμούν. Κάθε ψυχή αναγνωρίζεται εύκολα από τις άλλες ψυχές από την ενέργειά της που είναι μοναδική, άσχετα από την εξωτερική της εμφάνιση. Μου τόνισε ότι οι άγνωστες προς εμένα ενδυμασίες φοριόντουσαν από κάποιους αρχαίους πολιτισμούς της Γης για τους οποίους δεν υπάρχουν ιστορικές αναφορές.

Για μια φορά ακόμα, ο Άλμπερτ με σκούντηξε ελαφρά και με οδήγησε στον φαρδύ πολυσύχναστο δρόμο. Μετά από λίγα τετράγωνα φτάσαμε σε μια μεγάλη πλατεία με σιντριβάνι στο κέντρο της από το οποίο ανάβλυζε ένας χείμαρρος αφρώδους νερού που με την μορφή καταρράκτη κατέληγε σε μια λιμνούλα πιο κάτω. Η πλατεία ήταν γεμάτη κόσμο που έκανε βόλτες τριγύρω ή κάθονταν σε τραπεζάκια. Λίγο μακρύτερα, προς τα δεξιά μας, έβλεπα μια χορωδία πάνω σε χαμηλό βάθρο. Τα άτομα που την αποτελούσαν ήταν ντυμένα με κόκκινες ρόμπες στολισμένες με ασημένια φύλλα και το μουσικό κομμάτι που έλεγαν ήταν η πιο ωραία μουσική που είχα ποτέ ακούσει – έμοιαζε με χορωδία αγγέλων που έψαλλαν κάποιον ύμνο χαράς. Το τραγούδι τους ήταν τόσο μαγευτικό που ο Άλμπερτ αναγκάστηκε να με τραβήξει από το χέρι αρκετές φορές για να διαλύσει τη γοητεία.

Στη συνέχεια με οδήγησε προς ένα ψηλό μεγαλοπρεπές κτίριο στην άλλη άκρη της πλατείας, μια καταπληκτική κατασκευή που είχε ως πρόσοψη ελληνικές κολώνες σε ευθεία γραμμή. Όταν φτάσαμε μπροστά στο κτίριο, μου είπε ότι ήταν η Αίθουσα της Σοφίας, και περνώντας μέσα από την διάπλατα ανοιχτή πύλη εισήλθαμε στο κτίριο. Στο τέλος ενός μακρύτατου διαδρόμου σταματήσαμε μπροστά από μια μεγάλη πόρτα κατασκευασμένη από χαλκό που έλαμπε. Ο Άλμπερτ, τότε, χτύπησε ευγενικά το στρογγυλό ρόπτρο και έκανε γνωστή την παρουσία μας. Μόλις ακούσαμε τη λέξη «περάστε» από το εσωτερικό, ο Άλμπερτ άνοιξε την πόρτα και εισήλθαμε στο δωμάτιο.

Ήταν ευρύχωρο και κυκλικό με έναν ψηλό θόλο αντί για ταβάνι. Φωτιζόταν άπλετα χωρίς να υπάρχουν ορατοί λαμπτήρες φωτός∙ το φως έδειχνε να προέρχεται από τους τοίχους. Στο μέσον του δωματίου υπήρχε ένα ημικυκλικό τραπέζι που κοίταζε προς την πόρτα. Ήταν μαύρο και στιλπνό από γυαλισμένο γρανίτη και το περίεργο ήταν ότι αιωρείτο στη θέση του, αφού δεν υπήρχαν ούτε πόδια ούτε τίποτε άλλο να το στηρίζουν.

Ένδεκα άτομα κάθονταν στο τραπέζι και στο μέσον του ημικυκλίου, απέναντί τους, στεκόμασταν εμείς. Τα άτομα φορούσαν μακριές χρυσαφί ρόμπες με άσπρη ζώνη στη μέση. Η όψη τους ήταν βασιλική με λευκά μαλλιά και απαλό, αρυτίδωτο δέρμα. Καθισμένη στο μέσον ήταν μια εκπληκτικά όμορφη γυναίκα με έντονα μπλε μάτια. Κατάλαβα ότι αυτή θα ήταν η πρόεδρος.

«Καλώς ήρθες, Γκάρνετ. Σε περιμέναμε. Και σ’ ευχαριστώ, Άλμπερτ, που κανόνισες αυτή τη συνάντηση», ξεκίνησε να λέει η πρόεδρος με ένα ζεστό χαμόγελο. «Ζητήσαμε από τον Άλμπερτ να σε φέρει εδώ για να σου δώσουμε το μήνυμά μας προς την ανθρωπότητα, το οποίο θα συμπεριλάβεις στο επόμενο βιβλίο σου. Θέλουμε να διαδώσεις την παράκλησή μας σε όλους τους ανθρώπους πάνω στη Γη».

«Ποιοι είστε και τι είναι αυτό εδώ το μέρος;», αποκρίθηκα.
«Αυτή είναι η Πλευρά του Πνεύματος, το μέρος από το οποίο προέρχεσαι, πριν από την ενσάρκωσή σου στη Γη. Υπάρχει σε μια πολύ ανώτερη συχνότητα από εκείνη της Γης και κανονικά δεν είναι ορατή από τους ανθρώπους. Υπάρχει πέρα από το Πέπλο και σε πολλούς είναι γνωστή ως Σπίτι, η Άλλη Πλευρά, ή ο Παράδεισος. Θα επιστρέψεις ξανά εδώ όταν η ζωή σου στη Γη τελειώσει, αλλά αυτή τη φορά η επίσκεψή σου θα είναι σύντομη επειδή έχεις ακόμα πολλά πράγματα να ολοκληρώσεις πριν έρθεις.

»Με λένε Σοφία και αυτό είναι το Συμβούλιο των Σοφών. Έργο μας είναι να επιβλέπουμε τη Γη και τις ψυχές που ενσαρκώνονται στον πλανήτη σου. Παρέχουμε καθοδήγηση και συμβουλές σε όλες τις ψυχές πριν ξεκινήσουν τη ζωή τους στη Γη και βοηθάμε τις ψυχές που επιστρέφουν κάνοντας μαζί τους την ανάλυση της ζωής που μόλις ολοκλήρωσαν. Κύρια αποστολή μας είναι να βοηθάμε τις ψυχές να σχεδιάζουν το Πλάνο της Ζωής τους, το οποίο θα τους δώσει τη δυνατότητα να αναπτυχθούν και να εξελιχθούν μέσα από τις γήινες εμπειρίες τους. Προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε ότι οι ζωές που επέλεξαν δεν θα είναι υπερβολικά δύσκολες (επειδή αυτό μπορεί να εμποδίσει την εξέλιξη, αν η ψυχή επαναστατήσει από την τραχύτητα της ζωής) ούτε υπερβολικά εύκολες (χωρίς τα κατάλληλα μαθήματα και τις προκλήσεις που πρέπει να μάθουν και να ξεπεράσουν). Είμαστε εδώ επίσης για να συμβουλεύουμε τις ψυχές που τώρα ενσαρκώνονται στη Γη – τις βοηθάμε να κάνουν κάποιες ρυθμίσεις στο Πλάνο της Ζωής τους ώστε να γίνει πιο επιθυμητό. Όπως όλες οι ψυχές κάθε νύχτα, έτσι κι εσύ κατά τη διάρκεια του ύπνου επισκέπτεσαι την Πλευρά του Πνεύματος για να πάρεις συμβουλές από το Συμβούλιο και τους οδηγούς σου αλλά δεν θυμάσαι τα ταξίδια αυτά εφόσον κάθε πρωί περνάς μέσα από το πέπλο της λήθης, όταν επιστρέφεις στο σώμα σου.

»Αυτή τη φορά θα θυμάσαι την επίσκεψή σου εδώ, επειδή θέλουμε να γράψεις για τις εμπειρίες που θα αποκτήσεις στη μεριά μας και τις άλλες περιπέτειες που θα έχεις με τον Άλμπερτ. Θέλουμε να πεις σε όλους αυτά που θα δεις και θα μάθεις σ’ αυτό το ταξίδι. Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι είναι έτοιμοι γι’ αυτές τις νέες πληροφορίες, οι οποίες ελπίζουμε να τους βοηθήσουν να κάνουν τη μετάβαση σε μια καινούργια επίγνωση. Είσαι πρόθυμος να αναλάβεις αυτό το έργο;»

«Ο Άλμπερτ έχεις ήδη αναφέρει ότι θα γράψω και δεύτερο βιβλίο, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε διαμάχη. Τι θα ήθελες να μου πεις;» τόλμησα να πω.
«Ως αρχή, να σου πω ότι πρέπει να κατανοήσεις τη μεταβατική φάση στην οποία βρίσκεται η Γη αυτή τη στιγμή και τις επιπτώσεις που αυτή έχει για τους συνανθρώπους σου».

Έκανε μια ελαφριά κίνηση με το χέρι της και μια μεγάλη ολογραφική σφαίρα με μπλε και άσπρους ατμούς που στροβιλίζονταν γύρω της κατέβηκε από το ταβάνι και στάθηκε να αιωρείται πάνω από το πάτωμα. Οι στροβιλιζόμενοι ατμοί γρήγορα διασκορπίστηκαν αφήνοντας μια ξεκάθαρη εικόνα της Γης όπως φαίνεται από το διάστημα. Μπορούσα να δω το περίγραμμα της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης, που εν μέρει ήταν καλυμμένες με σύννεφα. Η εικόνα της Γης από το διάστημα μου έκοβε την ανάσα.
Η Σοφία με άφησε να την κοιτάζω για μερικά λεπτά και μετά ξεκίνησε να λέει:
«Ο πλανήτης σου και οι κάτοικοι επάνω του βρίσκονται στο πιο κρίσιμο σημείο καμπής της ιστορίας τους. Οι άνθρωποι βρίσκονται σε διαδικασία διεύρυνσης της συνειδητότητάς τους και της μετάβασής τους σε συχνότητα υψηλότερης δόνησης, αλλά χρειάζονται ακόμα μεγάλη βοήθεια για να το κατορθώσουν. Αν αυτό δεν συμβεί εγκαίρως, οι συνέπειες θα είναι τραγικές για τη Γη και όλους τους κατοίκους της.

»Αυτή η μετατόπιση θα επιτρέψει σε όλους εκείνους που έχουν αυξήσει το ρυθμό της δόνησής τους να κάνουν τη μετάβαση στη Γη σε ανώτερη διάσταση – ένα μέρος που συχνά θα έχεις ακούσει να αναφέρεται ως Νέα Γη – όπου δεν υπάρχουν οι αρνητικές όψεις της τωρινής γήινης ζωής. Η Νέα Γη είναι ένας τόπος όπου όλα τα πλάσματα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, ζουν ειρηνικά και αρμονικά χωρίς συγκρούσεις ή πολέμους και χωρίς σκοτωμούς και ακρωτηριασμούς – ένας πλανήτης γεμάτος αγάπη, ευσπλαχνία και συγχώρεση. 
Στη Νέα Γη οι άνθρωποι δεν μολύνουν την ατμόσφαιρα, τα ύδατα, το έδαφος και δεν φέρονται βίαια στα άλλα όντα του πλανήτη. Και όλα τα αρνητικά συναισθήματα που ήταν κυρίαρχα σε όλη την ανθρώπινη ιστορία όπως ο φόβος, ο θυμός, το μίσος, ο φθόνος και η απληστία είναι ανύπαρκτα».

Τέλος του 1ου κεφαλαίου του βιβλίου.

ΠΗΓΗ: Απόσπασμα από το βιβλίο «Dancing forever with Spirit» του Garnet Schulhauser.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη








Δεν υπάρχουν σχόλια: