Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - Δ'


Η παραβολή των Darklanders συνεχίζεται...

-Αυτό που πρέπει να καταλάβεις για την τρίτη ομάδα, τους Ενωποιούς (Unifiers), είναι ότι δεν υπηρετούν απαραίτητα τον εαυτό τους ή τους άλλους. Ξέρουν ότι ο «άλλος» και ο «εαυτός» είναι τελικά το ίδιο ον. Ξέρουν ότι αυτό που κάνεις στον "άλλο" αυτόματα και άμεσα το κάνεις στον εαυτό σου. Έτσι, ενώ είναι καλοί και αγαπητοί και ευγενικοί κατά κανόνα (επειδή έτσι θα ήθελαν να τους φερθεί κάποιος), δεν θα έμπαιναν αυτόματα και στη διαδικασία να υπηρετούν τον εαυτό τους ή τους άλλους. Η όλη έννοια της "υπηρεσίας" δεν έχει μεγάλη σημασία γι’ αυτούς. Ένας Unifier έχει κατανοήσει ότι κάθε ένα από τα σωμάτια της ενότητας (oneness) είναι απολύτως και εντελώς μοναδικό. Και αν κάθε σωμάτιο εύρισκε αυτό που είναι η μεγαλύτερη ευδαιμονία και χαρά του και απλά τις εκφράζει, τότε όλα θα ήταν καλά. Επειδή, βλέπεις, δεν υπάρχουν δυο σωμάτια ενότητας που να βιώνουν ακριβώς την ίδια χαρά. Έτσι, κάθε ον θα αγαπιόταν για το μοναδικό πράγμα που έχει να προσφέρει. Κι αυτό που έχει να προσφέρει θα ήταν το απολύτως απαραίτητο για για κάποιον άλλο.

Για τους Unifiers δεν υπάρχει έλλειψη ή ανταγωνισμός. Υπάρχει ισορροπία και τελειότητα. Και αντί να εμπλέκονται σε διάφορες ενέργειες, θα επέλεγαν απλά «να είναι». Να εξερευνούν και να βλέπουν... να ταξιδεύουν στην καρδιά του Θεού και να βρίσκουν αυτόν που τους καλεί να του δώσουν το μοναδικό, το μεγαλύτερο δώρο τους. Και τότε θα εξέφραζαν την αγάπη και τη χαρά τους.

-Ακούγεται όμορφο. Αλλά υπάρχει κάτι που πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Πώς μπορείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου ως ΕΝΑ με όλους και όλα τα άλλα χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου; Θέλω να πω, καταλαβαίνω εννοιολογικά την ενότητα, αλλά αν είναι αλήθεια το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός μεταξύ εμένα και οποιουδήποτε άλλου …τότε …πώς μπορώ να είμαι ακόμα εγώ;

-Η ερώτησή σου αφορά την ατομικότητα… αναφέρεσαι στην απώλεια της ταυτότητάς σου. Θα σου αφιερώσω μια στιγμή από την ιστορία των Darklanders -κάνοντας μια γρήγορη εκτροπή από το θέμα- που λέγεται: «Η παρομοίωση του ουράνιου τόξου».
Φαντάσου ότι υπάρχει ένα ουράνιο τόξο και είσαι ένα από τα χρώματα. Εσύ και όλα τα υπόλοιπα αδέρφια σου μπορεί να φαίνεστε εξατομικευμένα και χωριστά εκεί πάνω στον ουρανό. Αλλά είστε όντως;

-Ω, βλέπω. Όχι. Τα χρώματα είναι συνεχή, έτσι δεν είναι;

-Ναι, αυτό που φαίνεται είναι μια αδιάσπαστη, αδιαίρετη, συνεχής εξάπλωση φωτεινών συχνοτήτων. Είναι ο παρατηρητής που αποφασίζει με το μυαλό του να ξεχωρίσει μια ή πολλές από αυτές τις συχνότητες και να προσδιορίσει την περιοχή σαν μια κίτρινη ζώνη και την άλλη σαν μια πράσινη ζώνη, για παράδειγμα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σημείο όπου το ένα χρώμα σταματάει και το άλλο ξεκινάει. Δεν υπάρχει μια "μπάντα" οποιουδήποτε χρώματος, εκτός από το ότι μπορείς εσύ να επιλέξεις να την φανταστείς.

-Έτσι λες ότι όλα τα χρώματα είναι στην πραγματικότητα ένα. Απλά μοιάζουν ξεχωριστά επάνω στον ουρανό. Και από αυτό μπορούμε να κατανοήσουμε πώς ένα πλάσμα μπορεί να αντιληφθεί ότι έχει διαφορετικό ή μοναδικό χαρακτήρα, αλλά ταυτόχρονα να γνωρίζει ότι είναι στην πραγματικότητα και μέρος του ΕΝΟΣ φωτεινού λευκού φωτός.

-Μου αρέσει έτσι όπως το θέτεις. Ναι. Και μπορούμε να κάνουμε και μιαν άλλη ευχάριστη μικρή παρατήρηση. Τι θα είχες να πεις αν μάθαινες ότι δεν υπάρχει ουράνιο τόξο εκεί; Ότι όλα είναι μια ψευδαίσθηση του νου; Υπάρχει μόνο φως και υπάρχει και υγρασία. Η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των δύο έχει ως αποτέλεσμα να πιστεύεις ότι βλέπεις τα χρώματα στον ουρανό. Αλλά τι πραγματικά βλέπεις; Σταγόνες βροχής ή ακτίνες ήλιου;

-Υποθέτω και τα δυο.

-Τότε γιατί ένα άλλο άτομο που στέκεται σε λίγο διαφορετικό τόπο από σένα θα έβλεπε το ουράνιο τόξο σε διαφορετικό επίσης μέρος από σένα; Αυτό γίνεται επειδή δυο παρατηρητές που βρίσκονται μερικά μέτρα μακριά ο ένας από τον άλλο, βλέπουν διαφορετικές σταγόνες βροχής οι οποίες συμμετέχουν στο φαινόμενο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπάρχει κι ένας τρίτος παράγοντας. Το φως, η υγρασία και …εσύ, ο παρατηρητής. Η αποκλειστική δική σου οπτική είναι ο τρίτος παράγοντας. Σε κάθε παρατηρητή το ουράνιο τόξο φαίνεται λίγο διαφορετικό και εξαρτάται από την τοποθεσία στην οποία βρίσκεται.

-Και ποια είναι η μεγάλη πνευματική αλήθεια που βγαίνει από αυτό;

-Μου φαίνεται ότι πρέπει να κάνω εγώ όλη τη δουλειά. Καλά. Ας επιστρέψουμε σε σένα και σε όλα τα άλλα αδέλφια σου, τα χρώματα. Δεν υπάρχετε σε κάποιο κενό. Έχετε τις δικές σας εμπειρίες το καθένα και κάθε παρατηρητής με τον οποίο αλληλεπιδράτε σας βλέπει ελαφρώς διαφορετικά. Θέλω να το θυμάσαι αυτό, θα μας χρησιμεύσει αργότερα.

-Για περίμενε. Αν είμαι εγώ… ας πούμε ότι είμαι το κίτρινο χρώμα στο ουράνιο τόξο... και εκατό άνθρωποι με κοιτάζουν και ο καθένας με βλέπει λίγο διαφορετικά… τότε… ποια εκδοχή του εαυτού μου είμαι;

-Ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Και άλλη μία: σε βλέπουν όπως είσαι; Ή σε βλέπουν όπως αυτοί είναι;

-Ωραία, τώρα κάνουμε κύκλο!

-Όντως. Και ελπίζω να κατάλαβες από αυτή την παρομοίωση ότι είναι πολύ δυνατό να έχεις τη δική σου μοναδική ταυτότητα και τα δικά σου χαρακτηριστικά κι όμως να έχεις την απόλυτη επίγνωση της ενότητάς σου με όλα τα υπόλοιπα χρώματα και ακόμα να έχεις επίγνωση της ενότητάς σου με τον παρατηρητή και της ενότητάς σου με όλα τα άλλα φαινόμενα που συνιστούν την ύπαρξή σου.

-Ουάου… πολύ καλό, σ’ ευχαριστώ.

-Και τώρα ας πάμε πάλι πίσω στην παραβολή μας…

-Τσ τσ τσ! Γίνεται επικών διαστάσεων η συζήτηση! Λέγαμε λοιπόν ότι υπήρχαν αυτοί οι Unifiers που πίστευαν ότι όλοι ήταν ΕΝΑΣ. Και έτσι δεν έσπευσαν να υπηρετήσουν κανέναν ιδιαίτερα. Απλά παρατηρούσαν τα πράγματα και παρέμεναν τριγύρω.

-Ακριβώς.

-Δεν βαριόντουσαν;

-Το αντίθετο. Όσα λιγότερα κάνεις και όσο περισσότερο απλά είσαι, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στον Θεό. Με αυτό, εννοώ ότι η εμπειρία σου για τον εαυτό σου ανυψώνεται και είσαι σε θέση να γίνεις μια όλο και μεγαλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Είσαι σε θέση να επεκτείνεις τη συνειδητότητά σου. Οι πιο εκπληκτικές, υπερβατικές και ευτυχισμένες εμπειρίες που έχουν οι άνθρωποι από το βαθύ διαλογισμό προέρχονται επειδή μένουν ακίνητοι και σε ηρεμία. Με το να μην σκέφτονται ούτε μια σκέψη. Απλά να είναι.

-Έτσι λοιπόν, τι βίωσαν αυτοί οι Unifiers;

-Αυτό που θα βίωναν εξαρτάται από αυτό που θα δημιουργούσαν. Αλλά ας το κάνουμε λίγο πιο εύκολο. Ας επιλέξουμε έναν από αυτούς και ας δούμε τι έζησε…

-Εντάξει. Έχουμε ένα όνομα γι' αυτόν;

-Ας τον ονομάσουμε ...«Χαρούμενο».

-Χαρούμενο; Όπως ένας από τους 7 νάνους;

-Πρόκειται για παραβολή… μια ιστορία που δείχνει κάτι για τη ζωή.

-Εντάξει. Παρακαλώ συνέχισε. Τι βίωσε ο Χαρούμενος;

-Λοιπόν, ο Χαρούμενος αγαπούσε τη ζωή. Εύρισκε χαρά σε όλες τις εμπειρίες. Έτσι, όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκαλωσιά και έφτασε στους Φωτεινούς Τόπους, κοίταξε γύρω του και έμεινε έκθαμβος από την ομορφιά που είδε γύρω του. Εκτίμησε βαθιά όλα τα θαυμάσια που υπήρχαν εκεί. Ανακάλυψε ότι η χαρά του τον έκανε ακόμα πιο λαμπερό. Στη συνέχεια ανακάλυψε ότι όταν έκλεινε τα μάτια του και απλά απολάμβανε με σεβασμό την εμπειρία, μπορούσε να κάνει υπέροχα ταξίδια μέσα του, στη δική του συνειδητότητα. Και μια μέρα ανακάλυψε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης.

-Εννοείς πέρα από τους Φωτεινούς Τόπους;

-Κατά κάποιο τρόπο. Ήρθε στην κατανόηση ότι οι Φωτεινοί Τόποι ήταν φωτεινοί όχι εξαιτίας της θέσης που βρίσκονταν αλλά εξαιτίας της επίγνωσης που είχαν οι εκεί κατοικούντες. Ως εκ τούτου και οι Σκοτεινοί Τόποι, προφανώς, δεν ήταν σκοτεινοί επειδή βρίσκονταν μέσα στη γη αλλά επειδή οι κάτοικοι είχαν πολύ χαμηλότερο επίπεδο συνειδητότητας και πιστεύω που πίστευαν ως πραγματικότητα. 
Μετά έφτασε σε ακόμα μεγαλύτερη επίγνωση. Ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται πάνω, κάτω, πέρα μακριά ή έξω από τον εαυτό και ότι η αλλαγή θα ερχόταν εκ των έσω. Έτσι ακινητοποίησε το νου του και παρατήρησε τι συνέβαινε μέσα του. Περίμενε το φως. Του πήρε κάμποσο χρόνο να πειθαρχήσει το νου να μην κάνει διάφορες σκέψεις αλλά τελικά ανακάλυψε μέσα του μια ολόκληρη πραγματικότητα. Ένα νέο επίπεδο γνώσης. Ανακάλυψε ότι δεν ήταν ον με κάποιο εσώτερο φως, αλλά ον φτιαγμένο μόνο από καθαρό φως! Και εκεί, μέσα του, μπορούσε να αλληλεπιδράσει με άλλα όντα φωτός. Εκείνος και αυτά μπορούσαν να παίζουν και να δημιουργούν μαζί. Ήταν ΕΝΑ κι όμως ξεχωριστά.

-Σαν το ουράνιο τόξο.

-Ακριβώς. Στο επίπεδο που βρισκόταν μπορούσε να βιώνει τον εαυτό του ως ένα χρώμα του ουράνιου τόξου που είναι ξεχωριστό αλλά και ένα με όλα τα άλλα χρώματα… έχοντας παράλληλα και επίγνωση για το ποιος ήταν, έχοντας δηλαδή επίγνωση του Εαυτού.

-Και μετά; Τι έγινε;

-Ε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι «έζησε αυτός καλά κι εμείς καλύτερα» και θα ήταν αλήθεια. Θα μπορούσαμε να πούμε επίσης ότι «έλαβε αυτό που δημιούργησε» επειδή κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά η ιστορία θα ήταν ανολοκλήρωτη. Βλέπεις, στο επίπεδο του φωτεινού σώματος που είχε φτάσει, είχε επίγνωση και όλων των άπειρων πραγματικοτήτων τις οποίες δημιουργούσε με άλλα όντα, παίζοντας μαζί τους. Επίσης γνώριζε ότι υπήρχαν και άλλες πραγματικότητες των οποίων δεν ήταν συνδημιουργός αλλά που όμως μπορούσε να εξερευνήσει και να δει τι είχαν φτιάξει άλλα όντα. Ακόμα γνώριζε ότι ήταν ένα ον που είχε ζήσει σε πολλές, πάρα πολλές άλλες πραγματικότητες οι οποίες ήταν παρούσες εκεί μπροστά του.

-Πώς είναι δυνατόν;

-Ξέρεις αυτό που ονομάζεται «ενθύμηση»; Για το ον που μιλάμε δεν ήταν μια προσπάθεια να φέρει κάτι στο νου του από το παρελθόν. Όχι. Μπορούσε να βρίσκεται εκεί ακριβώς τη στιγμή που ήθελε να θυμηθεί. Σαν να λέμε εσύ προσπαθείς να θυμηθείς την παιδική σου ηλικία και ξαφνικά βρίσκεσαι εκεί. Ξαφνικά είσαι ένα 3χρονο αγόρι στην αυλή του σπιτιού των γονιών σου κάνοντας κούνια. Έτσι ακριβώς. Και φυσικά είχε πρόσβαση σε έναν ατελείωτο αριθμό «ζωών», σε έναν άπειρο αριθμό πραγματικοτήτων.

-Σα να λέμε άπειρες ενσαρκώσεις;

-Ναι, περίπου έτσι. Αν και οι ζωές που λέω μπορεί να είναι εμπειρίες ολότελα διαφορετικές από αυτό που εσύ καταλαβαίνεις ως ζωές. Ολότελα διαφορετική εμπειρία.

-Δύσκολο να την εξηγήσεις, ε;

-Πάρα πολύ. Το σημαντικό είναι ότι ο Χαρούμενος μπορούσε να μεταβεί από την μια κατάσταση ύπαρξης σε μιαν άλλη μόλις το επιθυμούσε. Και για να επιστρέψουμε στην ιστορία μας, ο Χαρούμενος κράτησε μέσα στη συνειδητότητά του μιαν ανάμνηση. Αυτή των Σκοτεινών Τόπων. Θυμόταν ότι είχε υπάρξει εκεί μαζί με άλλα όντα που κι εκείνα είχαν υπάρξει εκεί. Και όλα μαζί τα όντα θυμήθηκαν με πόσο πόνο οι κάτοικοι με τους οποίους κάποτε είχαν ζήσει, ζητούσαν βοήθεια. Και βρέθηκαν εκεί με τα φωτεινά τους σώματα.

-Στο σπήλαιο;

-Ναι.

-Για να κάνουν τι;

-Δεν προσέχεις, έτσι; Δεν χρειαζόταν να κάνουν τίποτα. Απλά να είναι εκεί.  

-Ω! Ναι. Γύρισαν πίσω στους εαυτούς τους και έσωσαν τους εαυτούς τους!

-Έσωσαν; Δεν νομίζω να έσωσαν τους εαυτούς τους. Αγαπούσαν τους εαυτούς τους. Πήγαν εκεί με την ενθύμηση του Εαυτού και αυτή τη φορά είδαν με σαφήνεια ότι υπήρχαν άπειρες εκδοχές, κάθε εκδοχή σε ξεχωριστή χρονογραμμή. Είδαν ότι σε μια εκδοχή της ιστορίας, όλα τα όντα – οι Σκοτεινοί, οι ΥΣΑ και οι ΥΣΕ, οι Ενοποιοί – όλοι τους είχαν βρει το δρόμο προς την Ενότητα. Όλοι βρήκαν το δρόμο πίσω Σπίτι.

-Ουάου, μεγάλο σχέδιο! Αλλά στην αρχή είπαμε ότι θα μιλούσαμε για τις «Επιπτώσεις της Ενότητας». Κατανοώ ότι μιλήσαμε γι αυτό, ότι όλα είναι τέλεια κλπ. Αλλά

-Όντως. Αυτό που θέλησα να σε κάνω να καταλάβεις είναι ότι υπάρχουν πάμπολλα επίπεδα ύπαρξης στην πραγματικότητα που μένεις. Υπάρχει το βαθύτερο επίπεδο – αυτό στο οποίο ζεις – στο οποίο έχεις ολότελα ξεχάσει ότι είσαι ΕΝΑ. Υπάρχουν δυο επίπεδα παραπάνω στα οποία μπορείς να προχωρήσεις και στα οποία μπορείς επίσης να μη θυμάσαι ότι είσαι ΕΝΑ με όλα τα πάντα, αν το επιλέξεις. Αν επιλέξεις την εκδοχή ότι είσαι χώρια από τα πάντα αρνούμενος την αλήθεια, τότε μπορείς να συνεχίσεις για όσο διάστημα θέλεις να ζεις σε κατάσταση δυαδικότητας και χωρισμού. Μπορείς να κάνεις πολλά θαυμάσια πράγματα αλλά ποτέ δεν θα πας πέρα από ένα ορισμένο σημείο. 
Αν από την άλλη, δεχτείς την Ενότητα ως κάτι θεμελιώδες της ύπαρξής σου, όχι μόνο μπορείς να πας παραπέρα αλλά να έχεις πρόσβαση και σε όλες τις άπειρες πραγματικότητες.

-Για να καταλάβω… τα όντα που δεν πιστεύουν στην Ενότητα όλων, παίρνουν αυτό που πιστεύουν… χωρισμό.

-Ναι.

-Και αυτό τους περιορίζει.

-Ναι, γιατί όταν είσαι ένα με τον Θεό έχεις πολύ μεγαλύτερη δύναμη από όταν είσαι χώρια. Η ειρωνεία είναι ότι όταν είσαι ένα με τον Θεό, τότε εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν είναι ένα με τον Θεό, είναι ακόμα ένα με σένα.

-Πώς;

-Είναι δύσκολο να το καταλάβεις, ξέρω. Ας πάρουμε εσένα για παράδειγμα. Μπορείς να πιστεύεις ότι είσαι χώρια από μένα, (σημ. τ. μ. αυτός που συζητάει μαζί με τον συγγραφέα είναι ο Ανώτερος Εαυτός του) αν θέλεις, αλλά δεν είσαι. Αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς, τότε μπορείς να ζεις στη δυαδικότητα και τον πόνο ότι είσαι μόνος σου. Ή μπορείς να αναγνωρίσεις την αλήθεια της Ενότητας και να εναρμονίσεις τον εαυτό σου μαζί μου και να ταξιδεύεις στη ζωή μαζί μου και να νιώθεις αγάπη και χαρά που δεν είσαι μόνος. Είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσεις ότι τα πάντα είναι ένα με τον Θεό και μέσα στον Θεό. Ακόμα κι εκείνοι που δεν το συνειδητοποιούν και που βρίσκονται σε αέναο αγώνα για να πετύχουν το οτιδήποτε. Αν επιλέξουν να αφυπνιστούν θα βρεθούν σε μια ολότελα διαφορετική πραγματικότητα με πλήθος όντα που θέλουν να εργαστούν μαζί τους και να συν-δημιουργήσουν μαζί τους. Τότε θα αφυπνιστούν στην αληθινή τους δύναμη.

-Αρχίζω να βγάζω νόημα, τώρα.

-Θέλω να γνωρίζεις ότι οι Ανώτεροι Εαυτοί όλων των ανθρώπων που είναι ενσαρκωμένοι στη Γη γνωρίζουν για την Ενότητα όλων. Και παρόλο που οι άνθρωποι παραμένουν σε χωρισμό και μπορεί να θέλουν να σκοτώνουν ή να βλάπτουν τους άλλους, οι Ανώτεροι Εαυτοί γνωρίζουν ότι αυτή είναι μια προσωρινή, ψευδαισθητική εμπειρία. Γνωρίζουν ότι αυτοί οι «κακοί» είναι όπως οι ηθοποιοί που υποκρίνονται ότι σκοτώνουν εχθρούς, με τους οποίους όμως, στη ζωή, τους συνδέει αγάπη και εκτίμηση. Οι Ανώτεροι Εαυτοί νιώθουν αγάπη για τους άλλους Ανώτερους Εαυτούς επειδή όλοι είναι ΕΝΑ. Γνωρίζουν ότι με το να βλάπτουν τους άλλους βλάπτουν στην πραγματικότητα τους εαυτούς τους. Είναι πολλοί αλλά που όμως είναι ΕΝΑ.

-Στο επίπεδο αυτό κανένας δεν θα επιτίθετο για να βλάψει κάποιον άλλο, σωστά;

-Θα συνέβαινε μόνο αν το είχαν συμφωνήσει και τα δυο μέλη.
-Συμβαίνει κάτι τέτοιο;

-Α, ναι! Πώς αλλιώς; Πώς θα μπορούσε ο κόσμος σας να είναι έτσι όπως είναι αν δεν είχαν προσυμφωνήσει τις ενέργειες που θα κάνουν οι μεν στους δε; Όλα είναι προσυμφωνημένα. Πάντα υπάρχει ένα συμβόλαιο.

-Αν κάποιος χειραγωγεί ή σκοτώσει, ή βλάψει κάποιον άλλο, οι Ανώτεροι Εαυτοί τους το γνωρίζουν και έχουν συμφωνήσει εκ των προτέρων;

-Αυτό σου λέω. Εσείς πάνω στη Γη είστε οι δημιουργίες μας και είμαστε εσείς. Από κοινού έχουμε δημιουργήσει τον κόσμο που ζείτε. Φέρνετε κοντά σας κάποιες εμπειρίες με τις σκέψεις και τα πιστεύω σας. Είμαστε μέρος αυτού. Διευκολύνουμε τα πράγματα, με την ευρύτερη έννοια, σύμφωνα με το σχέδιο.

-Κάτι δεν μου πάει καλά εδώ. Και η ελεύθερη βούληση;

-Μα έχετε ελεύθερη βούληση! Διευκολύνουμε τα πράγματα έτσι ώστε ο καθένας να έχει ελεύθερη βούληση. Να μην παραβιάζεται κανενός η ελεύθερη βούληση.

-Μπορείς να εξηγήσεις;


(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: "The Ascension Papers" by Arn (Zingdad) Allingham
MEΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη

Δεν υπάρχουν σχόλια: