Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - B'

Η ιστορία των Darklanders. 

(Μια παραβολή για καλύτερη κατανόηση της ζωής στη Γη, από ένα ον του Φωτός).

-Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια φυλή ανθρώπων που ονομάζονταν Σκοτεινοί ή ‘Κάτοικοι των Σκοτεινών Τόπων’. Ζούσανε σ’ ένα τεράστιο, σκοτεινό σπήλαιο βαθιά στα έγκατα της γης. Κανένας από τη φυλή των Σκοτεινών δεν είχε ζήσει ποτέ έξω από το σπήλαιο, αλλά οι μύθοι και οι θρύλοι τους μιλούσαν για κάποια πολύ παλιά εποχή που οι θεοί τους είχαν κατέβει από τους Φωτεινούς Τόπους ψηλά στον ουρανό και είχαν δημιουργήσει τους Σκοτεινούς ανθρώπους μέσα στο τεράστιο σκοτεινό σπήλαιο και στη συνέχεια έφυγαν κι επέστρεψαν στους Φωτεινούς Τόπους τους. Λέγανε ακόμα ότι οι θεοί θα επέστρεφαν μια μέρα και θα έφερναν το φως στους Σκοτεινούς Τόπους τους. Οι Σκοτεινοί είχαν προσπαθήσει να φανταστούν πώς θα ήταν οι Φωτεινοί Τόποι, αλλά δεν τα είχαν καταφέρει αφού κανείς τους δεν είχε δει ποτέ ούτε ένα τόσο δα μικρούλι φως. Και μερικοί από τους Σκοτεινούς άρχισαν να αισθάνονται ασφυκτικά περιορισμένοι στον σκοτεινό τους κόσμο. Λαχταρούσαν να βιώσουν το μυθικό κόσμο του ουρανού.

Οι θρύλοι έλεγαν ακόμα για καταπληκτικά τοπία, ανοιχτούς χώρους και θαυμαστές εμπειρίες που ακούγονταν πολύ επιθυμητές σε μερικούς από τους κατοίκους των Σκοτεινών Τόπων οι οποίοι ένιωθαν βαθιά στην καρδιά τους την ύπαρξη αυτών των αιθέριων τοπίων και μέσα τους έκλαιγαν. Άλλοι πάλι, δήλωναν ότι όλα αυτά ήταν "ανόητες προλήψεις" και ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι πρακτικοί και να συνεχίζουν απλά τη ζωή τους όπως είναι, χωρίς να επιθυμούν τις ‘ανοησίες’. Κι έτσι δυο τύποι αναδύθηκαν: οι Ονειροπόλοι που λαχταρούσαν τη ζωή πέρα ​​από το σπήλαιο και οι Ρεαλιστές που ενδιαφέρονταν μόνο για τη ζωή όπως την είχαν γνωρίσει και τη ζούσαν.

Οι Ρεαλιστές αντί να σπαταλούν την ενέργειά τους στους μύθους, τους θρύλους και τα όνειρα, εξερευνούσαν το σπήλαιο προσπαθώντας να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη με αυτά που είχαν. Έδιναν πρακτικές λύσεις στα προβλήματά τους αντί να σπαταλούν το χρόνο τους με αυτά που δεν ήταν εφικτά. Αλλά οι Ονειροπόλοι συνέχισαν να ονειρεύονται και να προσεύχονται. Και τότε, μια μέρα, οι προσευχές τους άρχισαν να απαντώνται με απροσδόκητο τρόπο.
Οι θεοί έστειλαν ένα μικροσκοπικό, πολύ αχνό φως στους Σκοτεινούς Τόπους.

-Ένα μικρό, αχνό φως; Και πώς αυτό βοήθησε;

-Δεν βοήθησε. Αλλά και δεν έβλαψε. Βλέπεις, το μικροσκοπικό, αχνό φως ήταν διαφορετικό από το φως που γνωρίζεις. Δόθηκε στον καθένα από τους Σκοτεινούς... τοποθετήθηκε μέσα στον καθέναν από αυτούς. Αλλά ήταν τόσο μικροσκοπικό και τόσο αχνό που μόνον ο πιο παρατηρητικός μπορούσε να διακρίνει κάτι διαφορετικό. Στην πραγματικότητα ήταν τόσο αδύναμο ώστε, ακόμη και αν το είχαν αντιληφθεί οι Σκοτεινοί, δεν ήταν σε θέση να το φανταστούν με ακρίβεια. Θα μπορούσαν να επιλέξουν να λένε ότι υπήρχε "κάτι" ή να πουν ότι ήταν ένα παιχνίδι της φαντασίας τους και να λένε ότι "δεν ήταν κάτι". Αν κάποιος Σκοτεινός δεχόταν το φως, τότε αυτό αυξανόταν. Βλέπεις, η ίδια η επιθυμία κάποιου να το δει, προκαλούσε την αργή αύξησή του. Κι έτσι, με την πάροδο του χρόνου, αυτοί που το επιθυμούσαν και διαλογίζονταν πάνω σ' αυτό και δούλευαν μ' αυτό, γίνονταν φωτεινότεροι και φωτεινότεροι.

-Εννοείς στ’ αλήθεια ότι φαίνονταν φωτεινότεροι;

-Εννοώ ότι γίνονταν μέσα τους πιο φωτεινοί. Έλαμπαν εσωτερικά από αυτό το φως. Ξαναλέω: το φως βρισκόταν μέσα τους και με το να το προσέχουν, να το φροντίζουν, να δείχνουν σεβασμό γι’ αυτό, δυνάμωνε η λάμψη του μέσα τους. Και όσο το φως δυνάμωνε, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνονταν την ύπαρξή του.

-Και πώς τους βοηθούσε;
-Δεν τους βοηθούσε. Δεν τους έβγαζε από το σπήλαιο, δεν τους έδινε εργαλεία ή χάρτες ή οδηγίες ή πληροφορίες. Απλά έλαμπε. Έλαμπε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο: ήταν ένα ζεστό, λαμπυρίζων χρυσό φως. Και στην αρχή κανένας δεν μιλούσε γι’ αυτό. Οι πρώτοι που το παρατήρησαν και το αποδέχτηκαν ήταν οι πιο πιστοί Ονειροπόλοι. Εκείνοι που ήταν πιο ανοιχτοί και διαθέσιμοι σε αυτό το δώρο. Εκείνοι που τους αποκαλούσαν ‘’τρελούς’’ και ‘’τεμπέληδες’’. Που δεν πρόσεχαν οι άλλοι τα λόγια τους. Που δεν είχαν καμία ισχύ. Και για τους λόγους αυτούς οι Ονειροπόλοι δεν προσπάθησαν να μοιραστούν με τους άλλουςτην ανακάλυψη του φωτός μέσα τους  αφού κανένας δεν θα τους πίστευε. Οι περισσότεροι μάλιστα νόμιζαν ότι μόνο εκείνοι διέθεταν αυτό το υπέροχο δώρο. Αλλά δεν τους ένοιαξε και πολύ που δεν μοιράστηκαν την εμπειρία τους με τους άλλους, επειδή για πρώτη φορά δεν ένιωθαν τόσο μόνοι.

-Έτσι το φως δεν τους βοήθησε, απλά φώτιζε… Με ποιον τρόπο λοιπόν απαντήθηκαν οι προσευχές των Σκοτεινών;

-Βλέπεις, δεν ήθελαν όλοι οι Σκοτεινοί να επιστρέψουν στους Φωτεινούς Τόπους. Μόνο λίγοι. Για το λόγο αυτό, αν έφευγαν όλοι οι Σκοτεινοί  από το σπήλαιο, αντιλαμβάνεσαι ότι θα ήταν ενάντια στη θέλησή τους. Έτσι το φως έλαμπε απαλά και δυνάμωνε μόνο όταν κάποιος το ήθελε και το έδειχνε με τις πράξεις και τις αποφάσεις του. Κι εδώ συνέβη κάτι σπουδαίο… οι πιο επιδέξιοι Παρατηρητές είδαν πρώτοι ότι όταν το φως δυνάμωνε αρκετά μέσα τους, άρχιζαν να βλέπουν ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως τους υπέροχους κρυστάλλους που κρέμονταν από την οροφή της σπηλιάς τους. Και μετά άρχισαν να το παρατηρούν και άλλοι Ονειροπόλοι και μετά κι άλλοι, κι άλλοι. Και άρχισαν να φτιάχνουν ομάδες και να μιλούν για τις εμπειρίες τους και όλα εκείνα που έβλεπαν. 

Τα νέα άρχισαν να διαδίδονται με ταχύτητα… μέχρι που έφτασαν στ' αυτιά των Ρεαλιστών που «δεν έβλεπαν πουθενά φως» επειδή είχαν αρνηθεί την ύπαρξή του και νόμιζαν πως όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο, επικίνδυνο ψέμα των Ονειροπόλων και έλεγαν ότι οι Ονειροπόλοι είχαν αρχίσει να γίνονται επιβλαβείς για την κοινωνία! Θεώρησαν λοιπόν καλό να τους αντιμετωπίσουν με το να τους γελοιοποιούν. Εξέδωσαν θεωρίες και στατιστικές υποστηρίζοντας ότι αυτά που διέδιδαν οι Ονειροπόλοι ήταν ένα μεγάλο ψέμα, κατασκεύασμα της φαντασίας τους και μόνον οι κακοί άνθρωποι θα ήθελαν να δουν το φως. Κανένας αληθινός, καλός και υγιής Σκοτεινός δεν θα προσπαθούσε να ψάξει για το φως.
Φυσικά δεν κατάφεραν και πολλά πράγματα επειδή σιγά σιγά όλο και περισσότεροι Ονειροπόλοι Σκοτεινοί τολμούσαν να κοιτάξουν μέσα τους για ν’ ανακαλύψουν το φως.
Και πράμα περίεργο, ανακάλυψαν ότι ενώνοντας το φως τους όλοι μαζί, μπορούσαν να δημιουργήσουν περισσότερο λαμπρό φως. Ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να δουν πράγματα μακρύτερα και πιο καθαρά. Αυτός ήταν και ο λόγος που συγκεντρώνονταν και κοίταζαν ψηλά την οροφή της σπηλιάς ψάχνοντας καθημερινά για καινούργια πράγματα. Ήταν ζήτημα χρόνου πλέον να βρούνε το άνοιγμα της οροφής που οι θρύλοι τους ανέφεραν ότι χρησίμευε σαν πύλη που ένωνε τον Σκοτεινό Τόπο τους με τον ουρανό και τους Φωτεινούς Τόπους!

Οι Ονειροπόλοι άρχισαν να μαζεύουν υλικά για να φτιάξουν μια σκαλωσιά ώστε να μπορέσουν να ανέβουν μέχρι το άνοιγμα και να δουν αν πράγματι τους ένωνε με το εξωτερικό φως. Το έργο τους πολλές φορές εμποδιζόταν από τους Ρεαλιστές στην εξουσία, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία επειδή οι αρχές δεν διέθεταν επαρκές φως για να καταλάβουν τι έκαναν οι Ονειροπόλοι. Δεν διέκριναν το άνοιγμα και δεν ήξεραν το λόγο που κατασκεύαζαν τη σκαλωσιά. Μετά από κάποιο χρόνο η σκαλωσιά ετοιμάστηκε και οι Ονειροπόλοι γέμισαν από χαρά κι ελπίδα καθώς άρχισαν να την ανεβαίνουν και να βγαίνουν έξω. Οι υπόλοιποι Σκοτεινοί δεν είχαν ιδέα για το πού πήγαν… απλά τους έχασαν από τα μάτια τους! Και φτάσαμε προς το παρόν στο τέλος της παραβολής.

-Ωωω, όχι! Γιατί;

-Έκανες μια ερώτηση. Ζήτησες να μάθεις πώς γίνεται να ολοκληρώνω το έργο για το οποίο έχω έρθει εδώ, απλά με το να υπάρχω αντί να ενεργώ. Αυτό δε ρώτησες;

-Ναι, αυτό ρώτησα.

-Λοιπόν, ας δούμε την παραβολή. Καταλαβαίνεις τον τρόπο με τον οποίο το φως κατάφερε - χωρίς να κάνει κάτι, απλά με το να υπάρχει - να φέρει την αλλαγή; Απλά υπήρχε και ήταν στη θέληση των Σκοτεινών να το αγκαλιάσουν ή να το απορρίψουν. Να επιλέξουν να το δουν ή όχι. Αν επέλεγαν να το δουν, άλλαζε η πορεία της ζωής τους… αλλά το φως δεν έκανε κάτι από μόνο του… κι όμως η κοινωνική δομή της κοινωνίας τελικά άλλαξε.  Το φως προσέφερε σ’ εκείνους που το επιθυμούσαν τον τρόπο να βρούνε το δρόμο της εξόδου από τη σπηλιά. Τους επέτρεψε να δημιουργήσουν μόνοι τους τον τρόπο με τον οποίο θα έφτιαχναν το μονοπάτι που θα τους οδηγούσε έξω. Μόνον εκείνοι που είχαν την επιθυμία τα κατάφεραν. Οι άλλοι, όχι. Κανένας δεν εξαναγκάστηκε να κάνει κάτι παρά τη θέλησή του. Ο καθένας έφτιαχνε την πραγματικότητα που επιθυμούσε. Κι όμως τα πάντα άλλαξαν απλά με την παρουσία του φωτός.  

-Συμφωνώ. Είναι μια πολύ καλή παραβολή. Σ’ ευχαριστώ. Αλλά νιώθω απαίσια επειδή σε ανάγκασα να μου απαντήσεις σ’ ένα σωρό απορίες ενώ έχεις να μου μιλήσεις για τις επιπτώσεις της Ενότητας (Oneness).

-Μην αγχώνεσαι. Απλά έχε πίστη. Δεν ξέρεις πως όλα είναι πάντα τέλεια;

-Μμμ, όχι. Ξέρω ότι έτσι λένε οι πνευματικά φωτισμένες ψυχές, αλλά δεν είναι πάντα όλα τέλεια, έτσι δεν είναι;

-Μόνο και μόνο επειδή η θεώρησή σου είναι πολύ περιορισμένη. Και να θυμάσαι πάντα: «Εάν δεν μπορείς να δεις την τελειότητα τότε στέκεσαι πολύ κοντά στον πίνακα».

-Και πάλι… ακούγεται βαρύγδουπο αλλά πρακτικά πώς γίνεται;

-Θέλεις ένα παράδειγμα;

-Καλό θα ήταν.

-Ωραία. Θα σου δώσω ένα… αυτήν εδώ τη συζήτηση! Ακόμα είμαστε απασχολημένοι με ένα θέμα που είναι ακόμα ημιτελές κι εσύ βλέπεις τα λάθη που έκανες με το να ρωτάς λάθος ερωτήσεις. Βλέπεις τα λάθη που εγώ έκανα με το να σου απαντώ με πάρα πολλά λόγια. Και όλο αυτό είναι λάθος επειδή δεν είναι αυτό που ήθελες εξαρχής. Εδώ όμως είναι το τρυκ… σου λέω ότι δεν είναι ακόμα τέλειο επειδή ακόμα δεν είναι ολοκληρωμένο.

-Μου λες ότι η ιστορία δεν έχει ακόμα τελειώσει; Μα ναι, δεν αποτελείωσες την παραβολή… εννοώ ότι απάντησες στην ερώτησή μου αλλά παραδέχομαι ότι απογοητεύτηκα γιατί νομίζω ότι κάτι υπολείπεται ακόμα από την ιστορία.

-Σωστά! Και λοιπόν; Τι θέλεις να κάνω;

-Μπορείς να μου πεις, σε παρακαλώ, πώς τελειώνει η παραβολή;

-Με μεγάλη μου ευχαρίστηση!

-Σ’ ευχαριστώ. Επειδή βλέπω ότι αυτή η παραβολή έχει να κάνει με εμάς εδώ στη Γη. Και καταλαβαίνω τη σημασία «της σκαλωσιάς και της ανόδου» που έχει να κάνει με τη διαδικασία της Ανάληψης. Γι αυτό είμαι όλος αυτιά να μάθω πώς τελειώνει. Ίσως πάρω μια γεύση από εκείνα που θα συμβούν σ’ εμάς στο μέλλον εδώ στη Γη.

-Ναι, η παραβολή έχει σχέση με τη ζωή εδώ στη Γη αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζεις. Υπάρχει ένας ελιγμός στο τέλος. Αλλά θα καταλάβεις όταν φτάσουμε εκεί. Ας συνεχίσουμε την παραβολή

(Συνεχίζεται).

ΠΗΓΗ: “The Ascension Papers” by Arn (Zingdad) Allingham.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη






Δεν υπάρχουν σχόλια: