Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Ο Προθάλαμος (η Παραμεθόριος Ζώνη)




Οι περισσότεροι άνθρωποι που περνούν στην 4η διάσταση (μέσω της διαδικασίας του θανάτου) το πρώτο μέρος που επισκέπτονται είναι η Παραμεθόριος Ζώνη (Borderland). Οι πιο πολλοί μένουν εκεί για όσο διάστημα θεωρούν ότι τους είναι αναγκαίο ώστε να μπορέσουν να προσαρμοστούν στις συνθήκες της νέας διάστασης που βρίσκονται, και, όπως μας ενημερώνουν οι διάφοροι δάσκαλοι, μερικοί θα παραμείνουν γι’ ακόμα λίγο, πριν προχωρήσουν και δουν όλα όσα έχει να τους προσφέρει το επόμενο στάδιο της τέταρτης διάστασης.

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι η τέταρτη διάσταση είναι ένα μη στερεό (συμπαγές) πεδίο. Αποτελείται από διάφορα επίπεδα και υπο-επίπεδα ένα εκ των οποίων είναι η Παραμεθόριος, όπου μένουν τα πνεύματα που έχουν πρόσφατα αναχωρήσει, για όσο διάστημα χρειάζονται. Όταν νιώσουν πως είναι έτοιμα θα αφήσουν αυτό το επίπεδο και θα απολαύσουν την επόμενη, ανώτερη κατάσταση συνειδητότητας. Η Παραμεθόριος ζώνη είναι η περιοχή όπου συναντώνται με τους αγαπημένους τους που έχουν ήδη φύγει νωρίτερα από την υλική ζωή.

Θα εξετάσουμε τα πράγματα και τις προσαρμογές που λαμβάνουν χώρα και βιώνουν τα πνεύματα.
Στην Παραμεθόριο οι επιλογές είναι άπειρες και υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να εξερευνήσουν όσοι βρίσκονται εκεί.

Μια πηγή πληροφοριών μας είναι ο αρχιδιάκονος Wilberforce ο οποίος μας λέει ότι προτίμησε να παραμείνει στην Παραμεθόριο ώστε να μπορεί να υπηρετεί ως οδηγός μετάβασης. «Σε αυτόν τον παραμεθόριο κόσμο που επέλεξα να μείνω, τα ερχόμενα πνεύματα έχουν ανάγκη ανανέωσης και ξεκούρασης».

Το ίδιο μας πληροφορεί ο W.T. Stead: «Στην αρχή ο νεοαφιχθείς ξεκουράζεται για αρκετό καιρό – μοιάζει με τον ύπνο που απολάμβανε στη Γη – και αυτό είναι αναγκαίο, χρειάζεται αυτόν τον ύπνο εδώ, προς το παρόν. Δεν έχουμε νύχτα όπως εσείς, αλλά ο ύπνος είναι ακριβώς ο ίδιος». 

Ο Raymond Logde, αναφέρεται στην Παραμεθόριο ως ο ‘Προθάλαμος’, και μας λέει ότι και οι δυο μεταβάσεις – από το πνεύμα στη γη και από τη γη στο πνεύμα – μπορεί να δημιουργήσουν σύγχυση στην ψυχή. «Ο σκοπός της παραμονής στον προθάλαμο είναι για να δώσει μια αίσθηση συνέχειας στη μετάβαση από το ένα πεδίο στο άλλο. Παρόλο που ο κάθε άνθρωπος ζει περισσότερο χρόνο της ζωής του στα εσωτερικά πεδία παρά στο υλικό, η μετάβαση του θανάτου είναι πολύ απότομη. Μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο αγχωτική όπως η μετάβαση στο υλικό πεδίο. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση δεν μπορείτε να διαχειριστείτε το άγχος όπως έχετε συνηθίσει, επειδή είστε ένα μικρούλι βρέφος.

Αλλά κατά την μετάβαση στα πεδία του πνεύματος, η εμπειρία του προθαλάμου σάς επιτρέπει να συνεχίσετε τα πρότυπα των σκέψεων που έχετε σχετικά με τη ζωή και την μεταθανάτια ζωή, έως ότου αρχίσετε να βλέπετε ότι εκείνες οι πεποιθήσεις δεν είναι παρά καπνός που διαλύεται».
Μένοντας στην Παραμεθόριο με τις υλικές τους σκέψεις, είναι για τα πνεύματα μια εμπειρία πολύ πιο εύκολη από τη στιγμή της γέννησης. Κατά τη γέννηση υπάρχουν ακόμα λίγες μνήμες από το πνευματικό πεδίο και τα βρέφη μπορούν να διακρίνουν πολύ περισσότερο αυτό το πεδίο παρά το γήινο στο οποίο ενσαρκώθηκαν, αλλά οι ικανότητές τους είναι πολύ περιορισμένες για δράση.

Όταν επιστρέφουν πίσω στην τέταρτη διάσταση, όμως, είναι ικανά να κάνουν πράγματα που δεν θα μπορούσαν να κάνουν ποτέ στη γη. Οι περισσότεροι άνθρωποι προφανώς περιμένουν να εξερευνήσουν τις μεγαλύτερες ικανότητές τους μόλις προσαρμοστούν λίγο περισσότερο στα νέα τους ‘σπίτια’, αλλά εκείνοι που έχουν πρότερες πνευματικές γνώσεις (από τη γη) μπορούν να αρχίσουν την εξερεύνησή τους πολύ γρήγορα.   

Ο Raymond παρομοιάζει την εμπειρία του με την εμπειρία του νεογέννητου που κοιμάται πολύ. «Η Παραμεθόριος μοιάζει με ένα είδος επιπέδου (στρώματος) των εσωτερικών πεδίων που μειώνει το σοκ της μετάβασης. Θα χρησιμοποιήσω ξανά την αναλογία του βρέφους όταν εισέρχεται στη φυσική ζωή: το μωρό κοιμάται πολύ τον πρώτο χρόνο της ζωής του. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων ύπνου, το πνεύμα του βρέφους επιστρέφει στα εσωτερικά πεδία όπου υπάρχει ως ένα συνολικό ον. Έτσι αυτά τα μεγάλα διαστήματα ύπνου βοηθούν το μωρό στην μετάβασή του στη γη συνηθίζοντας σταδιακά την καινούργια του ζωή. Ο προθάλαμος είναι μια περίοδος στην οποία το πνεύμα που πέθανε προσφάτως, συνηθίζει να είναι πνεύμα.

Όλοι περνάνε από διάφορα στάδια αφού πεθάνουν. Στο πρώτο στάδιο, στον προθάλαμο, βιώνεις το είδος της εμπειρίας που πάντοτε περίμενες, ανάλογα με τις πεποιθήσεις και τα θρησκευτικά πιστεύω σου, και τον τρόπο σκέψης σου. Όσο διάστημα παραμένεις στον προθάλαμο, αυτές οι προσδοκίες έχουν ένα είδος πραγματικότητας. Δεν είναι αληθινές, αλλά είναι αρκετά αληθινές για όσο διάστημα παραμένεις εκεί.

Ένας χριστιανός μπορεί να δει τον Ιησού, και παρόλο που, τεχνικά, στην πραγματικότητα δεν έχει κληθεί από τον Ιησού, μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα τον δει όταν φτάσει στο ‘επίπεδο του Χριστού’. Μπορεί ακόμα να διακρίνει την Παναγία… ή έναν εξωγήινο, αν το επιθυμεί!
Δημιουργούμε την πραγματικότητά μας με όλα εκείνα που σκεφτόμαστε, λέμε και κάνουμε, και αυτό ειδικά αληθεύει για την Παραμεθόριο και κάθε επίπεδο πάνω από την τρίτη διάσταση. Η Παραμεθόριος είναι πραγματική αλλά εμπεριέχει και έναν υπαινιγμό κατασκευασμένης πραγματικότητας. Θέλω να κάνω διάκριση ανάμεσα στον προθάλαμο και το κομμάτι του αστρικού πεδίου που ορισμένοι συμμετέχοντες αναφέρουν ως ‘τον τομέα του Πήτερ Παν’. Ο προθάλαμος δεν είναι απαραίτητα φανταστικός αλλά ούτε και τελείως πραγματικός».

Η Παραμεθόριος είναι πραγματική κατά μία έννοια, αλλά είναι πιο απατηλή (ψευδαισθητική) απ’ ό,τι τα ανώτερα πεδία της τέταρτης διάστασης που βιώνει κανείς. Τα πεδία πέρα από την Παραμεθόριο είναι μακράν πιο πραγματικά.
Όμως, ο Προθάλαμος είναι πολύ πιο πραγματικός από ό,τι η τρίτη διάσταση, και αυτό επειδή οι εκδηλώσεις μας εμποδίζονται λιγότερο σε αυτό το πεδίο. Βιώνουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την πνευματική πραγματικότητα παρά στο γήινο πεδίο, αλλά οι εμπειρίες και οι εκδηλώσεις μας είναι ακόμα τεχνικά ψευδαισθητικές, συγκρινόμενες με τα ανώτερα πεδία της τέταρτης διάστασης (και τα πεδία πέρα από αυτά).

Όπως λέει ο Raymond, η Παραμεθόριος υπάρχει για να κάνει τη μετάβαση στην τέταρτη διάσταση ευκολότερη. «Τελικά, αρχίζετε να αντιλαμβάνεστε ότι ο προθάλαμος είναι απλά ένας προθάλαμος, φτιαγμένος από καπνό – δεν είναι πραγματικός. Η αντίληψη αυτού του γεγονότος είναι αυτό που αποκαλείτε ο ‘δεύτερος θάνατος’.
Στον προθάλαμο λαμβάνουν τα πνεύματα μεγάλη ποσότητα θεραπείας που μόνο σε αυτό το χώρο μπορεί να επιτευχθεί. Εδώ δέχονται θεραπεία τα πνεύματα που είναι τρομοκρατημένα από την καινούργια τους κατάσταση και αυτός είναι ο λόγος της ύπαρξης της Παραμεθορίου. Οι άνθρωποι βοηθούνται να κατανοήσουν το γεγονός ότι έχουν πεθάνει και ότι βιώνουν τη ζωή σε μια διαφορετική σφαίρα… και παρόλη τη βοήθεια που λαμβάνουν εδώ, για μερικούς είναι δύσκολο να αποδεχθούν το θάνατό τους.

Πολλές ψυχές παραμένουν κολλημένες στα χαμηλότερα πεδία της τέταρτης διάστασης όπου η διαμάχη και η αγωνία κυριαρχούν, αλλά τελικά και αυτές θα δεχτούν τη θεραπεία που χρειάζονται για να ανέβουν πνευματικά.

Σύμφωνα με τον Stewart Edward White, ορισμένα άτομα πρέπει να διδαχθούν πολύ βασικά πράγματα, επειδή δεν είχαν προετοιμαστεί για την πνευματική ζωή ενόσω ζούσαν στη γη. «Κάποιοι, παραμένουν στον προθάλαμο αρκετό καιρό. Οφείλουν να διδαχθούν πώς να ‘περπατούν’ ξανά επειδή η προσαρμογή είναι τόσο δύσκολη. Αλλά για εκείνα τα άτομα που έχουν μια γνώση των εσωτερικών πεδίων, ή που προετοιμάζουν τους εαυτούς τους για την μετάβαση, η περίοδος στον προθάλαμο είναι πολύ σύντομη.

Ο Mike Swain περιγράφει πώς μια ‘οπισθοδρομική ψυχή’ ξυπνά στην Παραμεθόριο.
«Την βάζουμε σε βαθύ λήθαργο ευθύς αμέσως. Όταν φτάνει σε αυτόν τον κόσμο, ξυπνά σε κάτι που της μοιάζει με θάλαμο νοσοκομείου. Αντιλαμβάνεται ότι είναι ασφαλής και της δίνεται η κατάλληλη προσοχή και φροντίδα. Σταδιακά αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχουν γιατροί ή νοσοκόμες σε αυτό το νοσοκομείο. Ούτε επίδεσμοι ή χειρουργικά εργαλεία. Δεν νιώθει πόνο. Έτσι, η επόμενη κίνηση είναι να σηκωθεί από το κρεβάτι και να αρχίσει την εξερεύνηση, να ανακαλύψει τι είδους νοσοκομείο είναι αυτό.
Μόνο τότε αντιλαμβάνεται ότι πέρασε με επιτυχία στο επίπεδο του θανάτου. Είναι θαυμαστό να παρατηρείς την έκπληξη και την ανακούφισή της όταν καταλαβαίνει ότι είναι πιο ζωντανή παρά ποτέ».
Η κατανόηση ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος είναι το πιο απελευθερωτικό πράγμα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος, και αυτό προφανώς τον βοηθάει πολύ. Βοηθάει τα πνεύματα που μόλις έφτασαν εδώ να κατανοήσουν την μετάβασή τους και όσο πιο γρήγορα το κατανοήσουν, τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσουν την εξερεύνηση.

Παραλαμβάνονται από έναν οδηγό ή έναν αγαπημένο που βρίσκεται καιρό εδώ, και μετά μπορούν να αρχίσουν να μαθαίνουν για το θάνατό τους και για το πεδίο στο οποίο βρίσκονται. Επίσης αντιλαμβάνονται ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούν για την υγεία του αιθερικού τους σώματος, η οποία είναι τόσο καλή όσο της επιτρέπουν να είναι».

Ο Mike Swain εξηγεί ότι τους παίρνει λίγο χρόνο να το κατανοήσουν εντελώς. Συχνά η πρώτη τους αντίδραση είναι να επιστρέψουν στο κρεβάτι τους για μερικές ακόμα μέρες μέχρι να συνηθίσουν την ιδέα αυτού που τους έχει συμβεί!
«Εν συνεχεία κάποιος από τους παλαιούς τούς επισκέπτεται και απαντά σε όλα τα ερωτήματα που έχουν στο μυαλό τους. Καταλαβαίνετε, οι νόμοι της δημιουργίας δεν γίνονται εύκολα κατανοητοί από αυτές τις οπισθοδρομικές ψυχές, όπως στα πιο έμπειρα αδέλφια τους».

Ο Gordon Burdick επιβεβαιώνει, επίσης, ότι μέλη μιας οικογένειας που έχουν ‘φύγει’ από χρόνια, βρίσκονται δίπλα στο νέο μέλος, που πρόσφατα αποχώρησε από τη γη, στο πεδίο της Παραμεθορίου για να τους παραλάβουν.
«Ήμουν με την οικογένειά σου σήμερα», λέει ο Γκόρντον, «και όλοι τους περιμένουν την θεία Μάριαν, που προς το παρόν είναι σ’ ένα χώρο ειδικά για το σκοπό αυτό. Όταν νιώσει πραγματικά ξεκούραστη και ανανεωμένη, θα είναι έτοιμη να την καλωσορίσουν εκείνα τα μέλη της οικογένειάς της που βρίσκονται πολύ καιρό εδώ και είναι σε θέση να της δείξουν τον καινούργιο τρόπο ζωής της και να την βοηθήσουν να την συνηθίσει».

Μια γυναίκα με το όνομα Μπάρμπαρα, που πέθανε μετά από μια μακρά περίοδο ασθένειας περιγράφει πώς ήταν να είναι ‘ζωντανή για πρώτη φορά’.
«Πρέπει να κοιμόμουν κατά διαστήματα και όταν έβγαλα με τη βοήθεια του ύπνου όλη την κούραση από τα κόκαλά μου, θυμάμαι ότι βρέθηκα σε τέλεια αρμονία και άνεση περιμένοντας να συμβεί το επόμενο γεγονός, που ήρθε με τη μορφή μιας φωνής. Δεν μπορούσα να δω κανέναν. Ήταν απλά μια φωνή που με καλούσε με το όνομά μου. Αλλά το όνομά μου ηχούσε τόσο όμορφα. Σχεδόν δεν το αναγνώρισα.
Ανασηκώθηκα ώστε να ακούω καλύτερα. Φαινόταν να έρχεται από παντού αυτή η φωνή και μου είπε να σηκωθώ και να περπατήσω μέχρι τη λίμνη και να λουστώ και να δω πόσο το νερό θα μου έδινε πίσω τη δύναμή μου. Σηκώθηκα χωρίς καμιά προσπάθεια και περπάτησα, εγώ και η φωνή, προς τη λίμνη.
Όταν έφτασα μου φάνηκε πολύ φυσικό να πηδήξω μέσα στη λίμνη από έναν προεξέχοντα βράχο και τη στιγμή που άγγιξα το νερό κατάλαβα ότι βίωνα πραγματική ζωή για πρώτη φορά. Ήταν τα νερά της Λήθης, όπου κάποιος μαθαίνει να λησμονεί».

Και συνεχίζοντας την περιγραφή της εμπειρίας της: «Βρήκα την έκσταση σ΄ εκείνη τη λίμνη. Η δύναμη της κίνησης και η αίσθηση ισχύος μέσα μου ήταν πέρα από οτιδήποτε μπορώ να φανταστώ. Δεν έχω ιδέα για πόσο χρόνο έμεινα στη λίμνη παρέα με τη φωνή. Ίσως να ήταν ώρες ή μέρες.
Ανακάλυψα ότι μπορούσα να βυθίζομαι στα απέραντα βάθη, να επιπλέω στην επιφάνεια και να χαλαρώνω χωρίς ειδική προσπάθεια. Και όλο το διάστημα η φωνή ήταν μαζί μου, μου μιλούσε και με κρατούσε και με προέτρεπε να κάνω περισσότερο, να καταβάλω νέες προσπάθειες, να κοιτάξω γύρω και να δω το τοπίο και τέλος να προσέξω… στάθηκα και πρόσεξα.
Στην αρχή δεν άκουσα τίποτα παρά τον ελαφρύ κυματισμό του νερού, μετά ένα μικροσκοπικό δίκτυο από ήχους προέκυψε. Περίμενα μέχρι να μπορέσω να ξεχωρίσω τις νότες και μετά, σταδιακά, μια ολόκληρη ουράνια ορχήστρα ξεχύθηκε – απλά καθόμουν και άκουγα».

Η Μπάρμπαρα σχεδόν αμέσως μετά τον ύπνο της ήταν σε θέση να διακρίνει τα θαυμάσια της τέταρτης διάστασης και να την κάνουν να νιώθει ζωντανή για πρώτη φορά.
Όλοι μας βιώνουμε ελευθερία σε μεγαλύτερο βαθμό στα ανώτερα πεδία από ό,τι στη γη χωρίς να μας περιορίζουν κανόνες και πρακτικές. Τελικά γινόμαστε τα ελεύθερα πνεύματα που από πάντα θέλαμε να είμαστε έχοντας την δυνατότητα να απολαμβάνουμε τη ζωή μας.

Στην τελική αναφορά μας, ο Donald Macleod περιγράφει ως εξής τις εμπειρίες του στην Παραμεθόριο:
«Δεν μου επέτρεπαν να δω πολλά από τον περιβάλλοντα χώρο, καθώς με κατέβαλε αμέσως μια κούραση όταν βίωσα την πλήρη δόξα και ζεστασιά των δονήσεων του πνεύματος, χωρίς την προστασία των επίγειων συνθηκώνέτσι με πήραν και με έβαλαν στην κατάσταση του ύπνου στο πνευματικό νοσοκομείο.
Ο χρόνος κύλησε και από τα βάθη, σιγά-σιγά αναδύθηκα από την κατάσταση τρανς. Τώρα γνωρίζω ότι έμεινα σ’ εκείνη την κατάσταση για πάνω από επτά γήινες εβδομάδες. Μέσα από τον ύπνο ήρθε αργά η όμορφη μουσική της σιωπής».

Ο Ντόναλντ και πολλοί άλλοι σας κι αυτόν έπρεπε να κοιμηθούν για μεγάλο διάστημα πριν μπορέσουν να αφυπνιστούν πλήρως, επειδή η μετάβαση στην τέταρτη διάσταση τους εξαντλεί. Όταν αφήνουν το περιορισμένο σώμα τους περιβάλλονται από την απρόσκοπτη αίσθηση μιας ελευθερίας που δεν μπορούν να αντέξουν την πρώτη φορά.  
Κάποιοι άνθρωποι έχουν ακόμα να διαχειριστούν πολλά θέματα συναισθηματικής φύσης όταν πεθάνουν, επειδή τους είναι δύσκολο να παρατάνε όλα τα υλικά τους αποκτήματα ή τα αγαπημένα πρόσωπα της γήινης οικογένειας τους. 

Ευτυχώς, οι περισσότερες ψυχές δεν παρατάνε τις οικογένειές τους και παραμένουν τόσο κοντά σε αυτές όσο μπορούν, βοηθώντας τους αγαπημένους τους να περάσουν τις δυσκολίες και τους πόνους της ζωή τους στη γη. Οι αγαπημένοι μας που έχουν φύγει μάς οδηγούν και αν είμαστε ιδιαιτέρως πρόθυμοι και δεκτικοί, μπορούμε να ανοιγόμαστε στην παρουσία τους και να τους ευχαριστούμε για την ανιδιοτελή βοήθεια που μας παρέχουν.

Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να ανυψώνουμε την δόνηση του πλανήτη, είναι να πληροφορηθούμε, να αποκτήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερη επίγνωση για τη ζωή μετά το θάνατο, επειδή αυτή είναι η πιο απελευθερωτική αλήθεια που υπάρχει.   
Μπορούμε να ελευθερώσουμε τους εαυτούς μας και τους ανθρώπους γύρω μας ανοίγοντας το νου και τις καρδιές μας στην ιδέα ότι η ζωή συνεχίζεται μετά που το ανθρώπινο σώμα σταματά να ζει και αυτό θα μας βοηθήσει όταν έρθει η ώρα να φύγουμε από το γήινο πεδίο αφήνοντας πίσω το υλικό μας σώμα, υποδεχόμενοι για τα καλά τα ανώτερα πεδία. 
Οι αγαπημένοι φίλοι, συγγενείς, οικογένεια, κ.λπ. μας παρακολουθούν, μας βοηθούν και θα μας υποδεχτούν όταν έρθει η ώρα… και πάντα να τους ευχαριστούμε για αυτές τους τις προσπάθειες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Θα γίνει ενημερωτικό σεμινάριο για την συνέχιση της ζωής μετά τον γήινο θάνατο και αν ενδιαφέρεστε να μάθετε το πότε και το πού, μπορείτε να κάνετε like τη σελίδα μας στο Facebook Το ταξίδι της Ψυχής https://www.facebook.com/TheJourneyoftheSoul?fref=ts
όπου θα αναρτηθούν οι σχετικές πληροφορίες.

Βιβλιογραφία:
Henry Thibault, Letters from the Other Side.   
William Thomas Stead, The Blue Island. Experiences of a New Arrival Behind the Veil.  
Robert R. Leichtman, M.D. through medium D. Kendrick Johnson, Sir Oliver   Lodge Returns.

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη

Δεν υπάρχουν σχόλια: