Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Ο Θάνατος είναι η Αρχή της Ζωής - μέρος 3/3








Μια προσπάθεια καλύτερης κατανόησης του φαινομένου του θανάτου, από τον Wes Annac (www.aquariusparadigm.com), ένα νεαρό άνδρα 20 μόλις χρόνων!
 


Το βράδυ που ο παππούς μου – ο οποίος είχε πάθει εγκεφαλικό και είχε καθηλωθεί  σε αναπηρική καρέκλα, σχεδόν χωρίς ικανότητα λόγου τις δυο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του – πέθανε, είδα σε όνειρο πως είχε σηκωθεί από την αναπηρική καρέκλα και άρχισε να περπατά τριγύρω.  
Την άλλη μέρα με ξύπνησε το τηλεφώνημα πως είχε πεθάνει. Όλοι μας το περιμέναμε αυτό κατά κάποιον τρόπο, και η οικογένειά μου ήταν χαρούμενη που τον είδε να αναχωρεί για τον ουρανό. Εξαιτίας των θρησκευτικών τους πιστεύω, πολλά άτομα στην οικογένειά μου είναι βέβαια ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος και πως ο παράδεισος μας περιμένει μετά από αυτή τη ζωή.
Έχω την αίσθηση πως ο παππούς θα είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που θα με καλωσορίσουν όταν η δουλειά μου στη γη τελειώσει.

Ο Gascoigne μας μιλάει για τη χαρά που νιώθει κανείς όταν πεθαίνει και τη σωματική αντίσταση που τρέφεται από το φόβο του θανάτου:
«Τίποτα στη ζωή δεν συγκρίνεται με την απέραντη χαρά που νιώθεις όταν πεθαίνεις».

Ο θάνατος έχει γίνει ένας τέτοιος μπαμπούλας που μόνο μέσα από βάσανα και μεγάλη δυσφορία πειθόμαστε να αφήσουμε τη ζωή και να συνεργαστούμε με το θάνατο. Το σώμα παλεύει να διατηρήσει τη ζωή με οποιουσδήποτε όρους: αυτό συμβαίνει εξαιτίας του εγκεφάλου του σώματος, γι 'αυτό πρέπει να εκπαιδεύσουμε εκ νέου αυτόν τον εγκέφαλο στο σημείο να αποδεχθεί και να παραιτηθεί από την εξουσία του, χωρίς να περιμένει πρώτα να φύγει το πνεύμα μέσα από πόνους και ασθένεια.
Ασθενείς που κρατιούνται με μηχανήματα στη ζωή, θα μπορούσαν να είχαν βιώσει μια πολύ λιγότερο επίπονη μετάβαση, αν αυτοί ή οι οικογένειές τους καταλάβαιναν ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος και ότι η άχρηστη επιμήκυνση της ζωής μόνο περισσότερο πόνο μπορεί να προκαλέσει.
Αν απελευθερώσει κανείς το σώμα του κατά τη φυσική διαδικασία του θανάτου, θα βιώσει πολύ περισσότερη ευκολία, ενώ αντίθετα, αν παραμείνει παγιδευμένος σε ένα σώμα που είναι έτοιμο να φύγει, μπορεί να βιώσει μεγαλύτερη δυσκολία και περιορισμό.

Ο Gascoigne στη συνέχεια μας μιλάει για τη διαδικασία όταν το πνεύμα τραβιέται έξω από το σώμα:
«Σας ανέφερα ότι βίωνα ένα παράξενο αίσθημα δύναμης που φαινόταν να με τραβάει έξω από το σώμα μου τις λίγες μέρες που ήμουν άρρωστος. Ήμουν άρρωστος και δεν είχα καμία ελπίδα και το γνώριζα... έτσι καλωσόρισα αυτή την εισροή νέας ζωής και αφέθηκα να φύγω με μεγάλη προθυμία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν καθυστέρησα περιφερόμενος έξω από το σώμα μου».

Μας έχουν πει ακόμα ότι καλό είναι να χαλαρώνουμε και να πηγαίνουμε με τη ροή της μετάβασης, αντί να παλεύουμε και να φοβόμαστε:
«Πρέπει να καταλάβετε πως όταν φτάσει η στιγμή κάποιος να φύγει, δεν μπορεί να καθυστερήσει και πολύ τη διαδικασία και καλό είναι να είναι έτοιμος να δεχτεί τη δύναμη που τον έλκει χωρίς πόνο έξω από το σώμα του. Αυτή είναι η πιο όμορφη και ένδοξη ώρα. Βλέπω τόσο πολλούς να επιμηκύνουν τη ζωή τους αδικαιολόγητα. Αν δώσετε τα ηνία στον μεγάλο Δημιουργό, εκφράζοντας την ετοιμότητά σας, τότε η ζωή αποτραβιέται απαλά και τρυφερά και κλείνει το ντοσιέ της γήινης προσπάθειάς σας.
Δεν ήταν γραμμένο εξαρχής να υποφέρετε τη στιγμή του θανάτου...  Σας λέμε χαλαρώστε και αφήστε τη ζωή να κάνει μαζί σας αυτό που είναι να κάνει».

Όταν είμαστε έτοιμοι να κληθούμε Σπίτι, είναι ευκολώτερο να παραδοθούμε απλά στη διαδικασία αντί να χάνουμε ώρα και ενέργεια πολεμώντας την. Φυσικά, για το ‘εγώ’ η παράδοση είναι το χειρότερο πράγμα που του ζητείται να κάνει. Όταν κάποιος θέλει να παραμείνει ζωντανός επειδή φοβάται να πεθάνει, το να παραδοθεί στη διαδικασία είναι κάτι πολύ πιο εύκολο στα λόγια παρά στην πράξη.
Γιατί να παραδοθεί κανείς σε μια διαδικασία που νομίζει ότι θα εξαφανίσει την ύπαρξή του;
Γι’ αυτό το λόγο είναι ουσιώδες να καταλάβει την αληθινή φύση του θανάτου, καθώς και τα πεδία στα οποία θα μεταβεί, όταν το σώμα πάψει να ζει.

Ο Sigwart, ένας καλλιτέχνης που πέθανε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μας μιλάει για την όμορφη και ειρηνική μετάβαση που βίωσε:
«Ο θάνατός μου ήταν όμορφος. Τα πάντα ηρέμησαν. Άλλαξαν σε μια ήσυχη, ήρεμη θάλασσα μετά από μια λυσσαλέα καταιγίδα. Οι τελευταίες εμπειρίες μου ως άνθρωπος ήταν κομμάτι αυτής της καταιγίδας. Μετά ήρθαν τα απαλά νερά της απελευθέρωσης... Ήταν μια ευλογία το ότι ελευθερώθηκα χωρίς αρρώστια, χωρίς να λιώνω σε ένα κρεβάτι για χρόνια».

Θα προσέξατε πως πολλοί άνθρωποι που πέθαναν, αναφέρουν την βλακεία να προσπαθούν να επιμηκύνουν τη ζωή τους, όταν τα αιθερικά πεδία είναι τόσο απελευθερωτικά. Ο Sigwart αναφέρει ότι βίωσε μια ‘λυσσαλέα καταιγίδα’ τα τελευταία λεπτά της ζωής του στη γη, αλλά μετά, λούστηκε με αγνή, ηρεμιστική ευδαιμονία και ελευθερώθηκε από τα περιοριστικά δεσμά του σώματος.

Στο τελευταίο μας απόσπασμα, μια γυναίκα ονόματι Μπάρμπαρα μας λέει για την απέραντη ειρήνη που ένιωσε όταν πέθανε:
«Πέθανα και ένιωσα απέραντη ειρήνη. Καμμιά προσπάθεια πια να κρατάω τα δάκρυά μου, κανένα πλάνο γεμάτο αγωνία για τα παιδιά μου, ούτε είχα να αντιμετωπίσω την απογοήτευσή τους όταν έπαψα να παίζω το ρόλο μου στην οικογένεια. Όχι, η τράπουλα παίχτηκε όλη και ήμουν έξω από το παιχνίδι, και τόσο ευτυχισμένη. Αυτό το υπέροχο αίσθημα ότι είχα τελειώσει, άξιζε πολύ».

Η γνώση ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε στη Γη και ότι τελικά μπορείτε να αναπαυθείτε μετά που «όλη η τράπουλα παίχτηκε», είναι σπουδαίο πράγμα να το γνωρίζουν όσοι πρόσφατα αναχώρησαν. Μπορείτε άραγε να νιώσετε την απέραντη ειρήνη και ευδαιμονία που προέρχονται από τη γνώση ότι κάνατε αυτό που σας αναλογούσε και τώρα, απλά αναπαύεστε και απολαμβάνετε τον εαυτό σας;  

Μετά από αυτή τη ζωή, σχεδιάζω να απολαύσω αυτό που θα έρθει στη συνέχεια, γνωρίζοντας ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα για να βοηθήσω και να αφυπνίσω τους ανθρώπους. Υπάρχουν τόσα πολλά να μάθουμε σχετικά με την πνευματικότητα και τη μετά θάνατον ζωή, και αν μπορούσα να βοηθήσω στο να δαμάσουν οι άνθρωποι το φόβο του θανάτου, τότε θα έχω κάνει το έργο μου, σήμερα.

Γράφω αυτό το κείμενο με την ελπίδα να αγγίξει έστω και ένα άτομο με πνευματική επίγνωση, αλλά που ακόμα φοβάται το θάνατο. Συνήθιζα να σκέφτομαι ότι είχα πάψει να φοβάμαι, μέχρι που είδα ένα όνειρο, ή δυο σχετικά με αυτό, που επιβεβαίωσαν τη νευρικότητά μου για το θέμα, αλλά από όσα διαβάσαμε εδώ, ο θάνατος μοιάζει να είναι μια ειρηνική, χωρίς πόνο διαδικασία που μας επανεπιστρέφει στην πνευματική πραγματικότητα.

Είναι πάρα πολλοί εκείνοι που έχουν χαθεί στην υλιστική νοοτροπία και έχουν ξεχάσει την πραγματικότητα του πνεύματος. Την έχουν ξεχάσει ή δεν την γνωρίζουν καθόλου... ότι έχουμε έρθει και θα επιστρέψουμε στα ουράνια πεδία, εκεί όπου δεν έχουμε κανένα περιορισμό σε αυτό που είμαστε και κάνουμε.  

Έχουμε ξεχάσει τα πεδία πέραν της Γης, τα οποία δεν μπορούν να εξεταστούν ή ‘αποδειχθούν’ εύκολα από την επιστήμη της κάθε μέρας. Εντούτοις, πολλοί επιστήμονες και ερευνητές εργάζονται επιμελώς για να συγχωνεύσουν την κατανόηση που έχουμε για την επιστήμη και το πνεύμα, όμως, κάνοντάς το, βοηθούν τον κόσμο να καταλάβει την πραγματικότητα της ζωής μετά το θάνατο.

Αν ο καθένας μπορέσει να κατανοήσει αυτή την αλήθεια, ο φόβος για το θάνατο μπορεί να αντικατασταθεί με την κίνηση ‘να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε ενόσω είμαστε ακόμα εδώ’. Θα υπάρχουμε στον πλανήτη για ένα μικρό διάστημα μόνο, πριν αναχωρήσουμε για πιο πράσινα βοσκοτόπια, είτε η αναχώρησή μας προκληθεί από θάνατο είτε από εξέλιξη, και υπάρχει τόσο λίγος χρόνος να κάνουμε μεγαλειώδη πράγματα. 

Πώς νιώθετε με την ιδέα να κάνετε όσο το δυνατόν περισσότερα μπορείτε για την καλυτέρευση της ανθρωπότητας ενόσω βρίσκεστε ακόμα εδώ; Μπορείτε να κατανοήσετε ότι τελικά δεν κλείνουμε τα μάτια μας για τα καλά, αλλά μόνο τα μάτια του σώματός μας, ενώ αντίθετα ανοίγουν οι αιθερικές αισθήσεις μας όπως ποτέ πριν;

Προσωπικά, νιώθω ενθουσιασμό να προσφέρω όσα περισσότερο μπορώ από τον εαυτό μου για την πλανητική αφύπνιση και το χτίσιμο μιας νέας νοοτροπίας που θα βασίζεται στην ειρήνη και την αρμονία, και όταν η αποστολή αυτή εκτελεστεί, θα ψάξω με χαρά έναν άλλο τρόπο για να προσφέρω.

Πρόθεση αυτού του κειμένου είναι να επιβεβαιώσω την πραγματικότητα της ζωής μετά το θάνατο και της ύπαρξης των πνευματικών πεδίων πέραν της συνειδητής μας κατανόησης, και σας ενθαρρύνω να μην φοβάστε ή αποφεύγετε το θάνατο, αλλά να τον δείτε ως μια ειρηνική και αναπόφευκτη πλευρά της ζωής. Όπως έχουν πει μερικές από τις απενσαρκωμένες πηγές μας: «Χωρίς θάνατο, δεν μπορεί να υπάρξει ζωή».

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη





Δεν υπάρχουν σχόλια: