Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Ο Θάνατος είναι η Αρχή της Ζωής - μέρος 2/3







Μια προσπάθεια καλύτερης κατανόησης του φαινομένου του θανάτου, από τον Wes Annac (www.aquariusparadigm), ένα νεαρό άνδρα 20 μόλις χρόνων!
 
Ας χρησιμοποιήσουμε την τεράστια ευκαιρία που μας δίνεται για να υπηρετήσουμε τους άλλους για όσο διάστημα βρισκόμαστε εδώ και αντί να φοβόμαστε το θάνατο, ας κατανοήσουμε ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια απλή μετάβαση. Ας απολαύσουμε τη ζωή μας στο γήινο πεδίο όσο μπορούμε περισσότερο και ας θυμόμαστε πάντα ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ.



Αν έχετε τη γνώση ότι ο θάνατος δεν είναι παρά μια «νέα γέννηση» όπως προτείνεται εδώ, ένα μεγάλο βάρος θα φύγει από τους ώμους σας. Προσπαθήστε να κατανοήσετε την ιδέα ότι η ζωή είναι αιώνια, ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε και να εξελισσόμαστε για πάντα. Το πνεύμα δεν έχει πέρας, και το μέρος στο οποίο πηγαίνουμε όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε, είναι ωραιότερο απ’ όσο γνωρίζουμε.

Ο καρδινάλιος Robert Hugh Benson μας μιλάει για τον άδικο και παράλογο φόβο που έχουμε για το θάνατο:
«Έχουμε δει τη σκιά του θανάτου και του τάφου, τους δυο αυτούς δράκους που φοβίζουν τόσο πολλές καλές ψυχές, γεμίζοντας τες με ένα φόβο εντελώς και απολύτως αδικαιολόγητο. Ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε την πρόθεση να περάσει από την επίγεια ζωή του με αυτή την τερατώδη σκοτεινή σκιά να κρέμεται από πάνω του για πάντα. Είναι αφύσικο και ολότελα κακό. Ο φόβος αυτός τέθηκε από τους ανθρώπους της γης σε κάποια πολύ μακρινή περίοδο της ιστορίας σας και συνεχίστηκε έτσι για το σύνολο των κατοίκων της γης και αναπαράγεται σε κάθε γενιά».

Ο φόβος αυτός βάζει ένα μεγάλο βάρος πάνω μας που είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσουμε και όπως αναφέρει παρακάτω ο Benson, οι άνθρωποι που ζούνε στην άλλη πλευρά νιώθουν μεγάλη ικανοποίηση όταν μπορούν να μας μεταφέρουν γνώσεις για τη ζωή πέρα από το θάνατο:
«Είναι φυσικό, δοθείσης της ευκαιρίας, να θέλουμε να επισκεφτούμε τη γη για να σας φέρουμε λίγο από το φως της γνώσης και να διαλύσουμε τους φόβους σας γύρω από το θάνατο του φυσικού σώματος που στοιχειώνει τόσους ανθρώπους, και στη θέση αυτών των φόβων να σας δώσουμε κάποιες πληροφορίες για τους θαυμάσιους τόπους του πνευματικού κόσμου, εδώ όπου ζούμε τώρα και όπου κι εσείς θα έρθετε κάποια μέρα να μας συναντήσετε.
Στη θέση του φόβους ενός υποθετικού ‘υπερπέραν’ θα προσπαθήσουμε να σας δείξουμε κάτι από την λαμπρή προοπτική που βρίσκεται μπροστά σας, όταν η ευτυχισμένη στιγμή φτάσει και αναλάβετε την πραγματική και αδιαμφισβήτητη κληρονομιά σας στον κόσμο των πνευμάτων».

Λόγω του βαθμού του φόβου τον οποίο κάποιοι άνθρωποι είχαν πριν ανακαλύψουν τα βασίλεια του υπερπέραν αφότου πέθαναν, θέλουν τώρα να μας ενημερώσουν ότι δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε και ότι η άλλη πλευρά ξεχειλίζει από συνειδητότητα ​​και δραστηριότητα. Πόσο ανοικτοί ή δεκτικοί είμαστε σ’ αυτό το μήνυμα εξαρτάται από εμάς, αλλά εκείνοι παίζουν σημαντικό ρόλο στη διάδοση της αλήθειας.

Μια ψυχή που μιλάει μέσω της Betty Bethards λέει ότι η εμπειρία του θανάτου μοιάζει πολύ με όταν πάμε ήρεμα για ύπνο:
«Ο θάνατος είναι αλλαγή στο βαθμό της δόνησης. Όπως όταν πηγαίνετε για ύπνο το βράδυ και η συνειδητότητά σας εγκαταλείπει το φυσικό σώμα, βιώνετε το ίδιο και κατά το θάνατο».

Φυσικά, ο θάνατος είναι μια πιο μόνιμη κατάσταση απ’ ό,τι ο ύπνος. Αυτό που λέγεται εδώ, είναι ότι ο θάνατος είναι τόσο ειρηνικός όσο και το να πας για ύπνο, και ότι η συνειδητότητά μας αφήνει παροδικά τα σώματά μας κάθε νύχτα κατά τον ίδιο τρόπο που θα τα αφήσει όταν πεθάνουμε.
Όταν το σώμα πεθαίνει, νιώθουμε να πλέουμε έξω από αυτό και διακρίνουμε συνειδητά τα πνευματικά πεδία.
 Μας έχουν πει ότι μετά αποβάλλουμε με τη θέλησή μας το σώμα μας (αλλά όχι την προσωπικότητά μας), όταν έχουμε τελειώσει εδώ, επειδή από ανώτερη οπτική το ανθρώπινο σώμα θεωρείται εμπόδιο:
«Η προσωπικότητά σας, η μνήμη σας, οτιδήποτε θεωρείται ότι είστε εσείς, θα αναχωρήσει με αυτή την ενέργεια (του θανάτου), επειδή είστε ενέργεια.
Όταν το έργο σας ολοκληρωθεί στη γη δεν υπάρχει καμία ανάγκη να μείνετε στο φυσικό όχημα που χρησιμοποιούσατε στο γήινο πεδίο. Το σώμα είναι σαν το χώμα και θα επιστρέψει στο χώμα. Η δύναμη της ενέργειας του αιθερικού σώματος που ζει μέσα στο φυσικό σας όχημα δημιουργεί το ον. Κατά το θάνατο το ον φεύγει κι εσείς δεν ενδιαφέρεστε καθόλου γι’ αυτό το όχημα, που είναι εμπόδιο, κάτι σαν φυλακή».

Δεν πιστεύω ότι η πρόθεση της παραπάνω αναφοράς έγινε για να περιφρονούμε το φυσικό μας όχημα ή την πυκνή πραγματικότητα γύρω μας, αλλά για να θεωρούν οι άνθρωποι που πεθαίνουν, ότι το σώμα που αποβάλλουν είναι σαν ένα ρούχο που βγάζουν από πάνω τους.
Είτε το αποδεχόμαστε αυτό είτε όχι, είμαστε πνευματικά όντα που έχουμε μιαν εμπειρία ως άνθρωποι. Το αιθερικό σώμα, προφυλαγμένο μέσα στο φυσικό όχημα, απλά φεύγει όταν είναι έτοιμο ή όταν δεν χρειάζεται πλέον το όχημα.  
 Είναι μια απλή αλλά δυναμική αλλαγή και αν την επιλέξουμε, μπορούμε να υποστούμε την επίφοβη διαδικασία της γέννησης και να επιστρέψουμε πάλι πίσω σε αυτήν εδώ την πραγματικότητα για να αναπτυχθούμε και να υπηρετήσουμε τους άλλους. Πολλοί πιστεύουν ότι ενσαρκωνόμαστε συνεχώς έως ότου φτάσουμε σε μια λιγότερο πυκνή κατάσταση συνειδητότητας και ο αριθμός των ζωών που βιώνουμε είναι επιλογή μας.

Μέχρι τώρα έχουμε εξερευνήσει μερικούς λόγους για να μη φοβόμαστε το θάνατο από την οπτική των ανθρώπων που τον έχουν βιώσει. Μάθαμε λίγα πράγματα για τη μετάβαση και τα πεδία του υπερπέραν, και τώρα, θα ήθελα να ρίξουμε μια ματιά στην ευδαιμονική κατάσταση του ίδιου του θανάτου.
Αυτή η ιδέα μπορεί να ηχεί παράξενα στ’ αυτιά σας, αλλά προφανώς είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που μας έκανε να πιστεύουμε ο φόβος μας. 

Η Winifred Combe Tenants μας μιλάει για το βαρύ φορτίο που βάζει ο φόβος επάνω μας, συγκριτικά με την ειρηνική φύση των πνευματικών πεδίων:
«Μου έρχεται από τη γη μια τόσο έντονη αίσθηση πίεσης, ανησυχίας, άχγους, φόβου θανάτου και όλων όσων προέρχονται από μη-πίστη. Αν μπορούσατε να αντιληφθείτε τη δόξα, έστω και ένα μικρούλι κομμάτι από την ειρήνη αυτής της ζωής που τώρα ζω!»

Αν κατανοήσουμε ότι το μέρος στο οποίο περνάμε μετά το θάνατο είναι ειρηνικό και χαρούμενο, αυτό θα αφαιρέσει ένα τεράστιο βάρος φόβου από τους ώμους μας, αλλά εμείς και μόνο εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κάνουμε αυτή την επιλογή – να μη φοβόμαστε το θάνατο και να χαιρόμαστε τη ζωή που ζούμε.
Η φυσική ζωή γίνεται πολύ καλύτερη σαν καταλάβουμε πως δεν έχει τέλος. Μπορεί να μην βιώνουμε τη ζωή κατά τον ίδιο τρόπο που κάνουμε όταν πεθαίνουμε, αλλά από όσα μας έχουν πει μέχρι τώρα, τα πεδία στα οποία εισερχόμαστε είναι πολύ πιο ευχάριστα, ούτως ή άλλως. 
Η αντίληψη ότι η συνειδητότητα συνεχίζει και μετά που το σώμα σταματά να ζει είναι απίστευτα απελευθερωτική, φαντάζομαι, για τους ανθρώπους που μια ζωή ζουν με το φόβο του θανάτου. Φαντάζεστε να ανακαλύπτει κάποιος αυτή την αλήθεια και αμέσως μετά να εισέρχεται στα αιθερικά πεδία;

Ο σερ Alvary Gascoigne μας λέει για το ειρηνικό του πέρασμα, κατά τη διάρκεια του οποίου η ήδη νεκρή μητέρα του ήταν παρούσα:
«Κοιμήθηκα καλά την τελευταία νύχτα μου στη γη και, όταν εσείς οι δυο ήρθατε να με δείτε, βρισκόμουν σε μια κατάσταση πολύ όμοια με ευχάριστη χαλάρωση. Κάθε τμήμα μου έμοιαζε να κλείνει απαλά, και όταν πατήθηκε και το τελευταίο κουμπί, βρέθηκα να πλέω πάνω από το σώμα μου. Κινήθηκα ενστικτωδώς προς το παράθυρο.
Η μητέρα ήταν εκεί, αλλά δεν μπορούσα να τη δω. Είπε ότι οι πρώτες λέξεις μου ήταν: ‘Ευχαριστώ Θεέ, έλαβε τέλος – ποτέ δεν πίστευα ότι θα επιβίωνα’ οπότε και ξέσπασε σε γέλια ... αυτός ήταν και ο πρώτος αιθερικός ήχος που άκουσα... Αλλά σε λίγα λεπτά μπορούσα να νιώθω τα χέρια της γύρω μου και αναγνώρισα τη φωνή της».

Έχω διαβάσει πως τη στιγμή του θανάτου μας, τα μέλη της οικογένειάς μας που έχουν ήδη πεθάνει, ακόμα και πνευματικοί οδηγοί βρίσκονται εκεί να μας καλωσορίσουν στα αιθερικά πεδία. Αν ήταν να πεθάνεις, και γνώριζες ότι κάποιος φίλος ή μέλος της οικογένειας ήταν ήδη εκεί, δεν θα ήθελες να είναι κοντά σου τη στιγμή της δικής σου μετάβασης;
Ειδικά για τα άτομα που αληθινά φοβούνται το θάνατο, φαντάζομαι πως είναι παρηγορητικό να έρθουν οι φίλοι και οι συγγενείς τους κοντά τους όταν πεθάνουν. Το να δούνε τα πρόσωπά τους και να ακούσουν τις φωνές τους ξανά, πιθανόν να τους κάνει να νιώσουν καλύτερα απ’ ό,τι η ίδια η γαλήνια διαδικασία του θανάτου τους.  
Προσωπικά, ανυπομονώ να δω κάποια άτομα όταν πεθάνω και είμαι σίγουρος ότι η λίστα θα μεγαλώνει καθώς ο καιρός περνάει και όλο και περισσότεροι συγγενείς μου κάνουν τη μετάβαση.

Το τρίτο μέρος θα δημοσιευθεί αύριο.

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη


Δεν υπάρχουν σχόλια: