Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Ο Θάνατος είναι η Aρχή της Ζωής - μέρος 1/3


Ένα κείμενο καλύτερης κατανόησης του φαινομένου του θανάτου γραμμένο από τον Wes Annac (www.aquariusparadigm.com) ένα νεαρό άνδρα 20 μόλις ετών!

Δεν είναι μυστικό ότι οι άνθρωποι φοβούνται και παρεξηγούν το θάνατο. Οι περισσότεροι υποθέτουν ότι σταματάμε να υπάρχουμε και εισερχόμαστε σε έναν αιώνιο ύπνο και αυτή η ιδέα της μη-ύπαρξης οδήγησε πολλούς στο να τρέμουν να πεθάνουν.

Οι περισσότεροι αναζητητές του πνεύματος πιθανόν να έχουν κατανοήσει τώρα, ότι ο θάνατος δεν είναι τόσο κακοποιός όσο μερικοί άνθρωποι πιστεύουν, αλλά ακόμα κι έτσι, η ιδέα ενός σώματος που πεθαίνει και του πνεύματος που αναχωρεί για πιο πράσινα βοσκοτόπια, μπορεί να είναι κάπως άβολη. Υποθέτω ότι βαθιά μέσα τους, ακόμα και κάποιοι πνευματικοί αναζητητές, φοβούνται το θάνατο, παρόλο που μπορεί να έχουν αντιληφθεί ότι δεν είναι το τέλος.

Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους είναι ότι ο θάνατος μπορεί να είναι επώδυνος, αλλά θα δούμε ότι το υλικό που έχουμε στην κατοχή μας δείχνει μια διαφορετική άποψη.
Είναι προφανές ότι η διαδικασία του θανάτου μπορεί να γίνει εκστατική και να συνεπάγεται ανύψωση του χαμηλού δονητικού βάρους που μας κρατάει κάτω. Ο θάνατος δεν συνεπάγεται το τέλος αυτής της όμορφης ζωής που βιώνουμε, αλλά αντίθετα, μας βοηθάει να καταλάβουμε την πυκνότητα αυτής της πραγματικότητας και ανοίγει εμπρός μας ένα ξεχείλισμα έγχρωμων και εθερικών τοπίων.

Ανάλογα με τα προσωπικά μονοπάτια του καθενός μας, περνάμε σε ουράνια πεδία, όταν αναχωρούμε από τη γη. Το υλικό που μας έχει δοθεί από την «άλλη πλευρά» του πέπλου για τη μετά θάνατον ζωή αναφέρει, ότι τα πεδία για τα οποία αναχωρούμε είναι ευδαιμονικά, δημιουργικά και πολύ ανώτερης διάστασης συγκρινόμενα με αυτήν εδώ.

Άνθρωποι που είχαν μιαν εμπειρία θανάτου και μπόρεσαν να ρίξουν μια ματιά στην άλλη πλευρά, όπως ο Δρ. Έμπεν Αλεξάντερ, επιστρέφοντας μας είπαν για όλα τα υπέροχα πράγματα που θα βιώσουμε όταν φύγουμε (ή εξελιχθούμε) από αυτή την τριτο-διάστατη Γη.
Σας προτρέπω να διαβάσετε βιβλία όπως αυτό του Δρ. Αλεξάντερ, Proof of Heaven, ή άλλων ανθρώπων που είχαν παρόμοιες εμπειρίες, για μια ματιά στην άλλη πλευρά, όταν θα περάσετε απέναντι.

Θα ήθελα να εξετάσω τα πνευματικά πεδία και την ευδαιμονία του θανάτου από την πλευρά εκείνων που πέρασαν απέναντι. Παρόμοια με τα βιβλία που γράφτηκαν από ανθρώπους που έρριξαν μια ματιά στην άλλη πλευρά και γύρισαν, έχουν γραφτεί βιβλία για το υπερπέραν από ανθρώπους που διαμένουν μόνιμα εκεί και μετέδωσαν τις πληροφορίες μέσω channeling.

Όπως συμβαίνει παντού, σας προτρέπω να χρησιμοποιείτε την ικανότητα της διάκρισης, αν το υλικό της επικοινωνίας δεν συνηχεί με την καρδιά σας.
Πιστεύω ότι το υλικό που προσφέρεται εδώ, θα βοηθήσει πολύ τον οποιονδήποτε θελήσει να καταλάβει με τι μοιάζει ο θάνατος. Μπορείτε να πιστέψετε ή να απορρίψετε οτιδήποτε θελήσετε, αλλά και πάλι θεωρώ ότι το υλικό που έχει δοθεί είναι εκπληκτικό.

Ο Gordon Burdick μέσω της Grace Rosher μας λέει ότι οι πεθαμένοι είναι πιο ζωντανοί τώρα από ό,τι όταν ζούσαν:
«Ο θάνατος, όπως τον αποκαλείτε, δεν είναι παρά μια νέα γέννηση... είμαστε πιο ζωντανοί από ποτέ πριν».

Αντί μιας άνευ τέλους μαυρίλας, ο θάνατος προσφέρει μιαν ευρύτερη εμπειρία ζωής. Έχω την αίσθηση ότι πολλά από τα πράγματα που απολαμβάνουμε στη ζωή μας, εντείνονται στα αιθερικά πεδία, και η αρμονία και η ευδαιμονία αντικαθιστούν την οργή και τη βαρυθυμία. Φυσικά, τα αιθερικά πεδία είναι διαφορετικά για τον καθένα, αλλά εδώ σας δίνω έναν γενικό οδηγό. 

Η γιαγιά της Grace Rosher μας λέει ότι πέρα από την αποβολή του σώματός μας, στην πράξη δεν «πεθαίνουμε», όταν περνάμε απέναντι. Επίσης, μοιράζεται μαζί της την επιθυμία της να είχε κατανοήσει νωρίτερα στη γήινη ζωή της την ευγένεια του θανάτου αντί του φόβου που ένιωθε γι’ αυτόν:
«Δεν πεθαίνουμε και δεν υπάρχει τίποτε να φοβάσαι όταν έρχεται η αλλαγή. Αν είχα μάθει όσα γνωρίζω τώρα, δεν θα είχα κανένα φόβο».

Χάνουμε πολύτιμο χρόνο φοβούμενοι ή προσπαθώντας να αποφύγουμε το θάνατο, ενώ η ζωή συνεχίζεται χωρίς τέλος, όπως κάνει πάντα. Αν αγκαλιάσουμε την ιδέα ότι η συνειδητότητά μας είναι αιώνια και η ζωή συνεχίζεται παντοτινά, πρώτον δεν θα νιώθουμε φόβο και δεύτερον θα βρεθούμε μετά το θάνατο σε ένα πολύ πιο όμορφο μέρος.

Ο Mike Swain μας λέει ότι η γέννηση είναι μια πολύ πιο επικίνδυνη και επίπονη διαδικασία για το πνεύμα:
«Πιστέψτε με... είναι δέκα φορές πιο επικίνδυνο και δυσάρεστο να γεννηθεί μια ψυχή στον κόσμο από ό,τι να τον αφήσει! Η γέννηση πονάει, εμπεριέχει κίνδυνο και κανένας μας δεν την σκέφτεται με ευχαρίστηση. Κι όμως, όλοι εσείς, κάτοικοι της γης, φοβάστε το θάνατο».

Είναι ενδιαφέρον και μας προκαλεί κατάπληξη το να σκεφτόμαστε τη γέννηση ως κάτι πιο επικίνδυνο από το θάνατο. Με τη μεγάλη σημασία που έχουμε δώσει στο θάνατο – ακούσια, αποφεύγοντας να μιλάμε γι’ αυτόν ή τρέμοντας στην ιδέα του – δεν βλέπουμε ότι είναι μια πολύ πιο εύκολη διαδικασία από αυτήν της εισόδου σε τούτο τον κόσμο. 
Αυτό όμως έχει νόημα μόνον όταν κατανοήσουμε ότι ο κόσμος μας είναι πολύ πιο πυκνός και βαρύς από τα πνευματικά πεδία στα οποία ζούνε οι ψυχές. Και φαντάζομαι ότι, μπαίνοντας σ’ αυτή την πυκνή ενέργεια με τη γέννησή μας, είναι φυσικό να νιώθουμε πιο δυσάρεστα, ενώ αντίθετα, νιώθουμε πιο άνετα πεθαίνοντας, εφόσον την αποβάλλουμε.

Η Mary Bosworth μέσω της Charlotte Dresser μας λέει ότι ο θάνατος ποτέ δεν αναστέλλει τη συνειδητότητα και ανάπτυξη του αιώνιου πνεύματος:
«Ποτέ μη φοβάστε το θάνατο. Είναι απλά ο τελικός ύπνος του θνητού νου και δεν έχει καμία δύναμη στο πνεύμα που διευρύνεται και γίνεται λαμπρότερο και πιο αποτελεσματικό από τη στιγμή του χωρισμού μέχρι τη στιγμή που θα γίνει ολότελα καλλιεργημένο και εξισορροπημένο. Εγώ το γνώρισα αυτό, επειδή μόλις κοιμήθηκε ο θνητός νους μου, ανακάλυψα ότι ήμουν πιο ζωντανή και ξύπνια από ποτέ». 

Μόλις πεθάνουμε, συνεχίζουμε την ανάπτυξη και εξέλιξή μας. Έχει ειπωθεί ότι η πρόοδος και ανάπτυξη της ψυχής γίνεται ταχύτερα στο γήινο πεδίο ένεκα της ακραίας φύσης που επικρατεί εδώ σε σύγκριση με τα πνευματικά πεδία, όπου συνεχίζουμε να αναπτυσσόμαστε με πιο ήπιο τρόπο.
Ωθούμαστε σε νέα ύψη στα πνευματικά πεδία, αλλά με πιο σταθερό τρόπο, αν επιλέξουμε να μείνουμε εκεί μετά το πέρασμα, αλλά πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να έρθουν πίσω για λόγους που σχετίζονται με την ταχεία ανάπτυξη της ψυχής και την επιθυμία τους να βοηθήσουν τους άλλους στην αφύπνισή τους.

Η Mary Bosworth μας συμβουλεύει να μην ανησυχούμε για το θάνατο ή αυτό που βρίσκεται πέρα ​​από αυτόν, και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας, ενόσω είμαστε εδώ:
«Μην έχετε καμία σκέψη, ούτε αγωνία για τη μέλλουσα ζωή. Μην έχετε κανένα φόβο θανάτου, που είναι απλά μια έλευση, μια αναγέννηση σε αυτή τη ζωή. Κάντε ό,τι μπορείτε για να βοηθήσετε τους άλλους να κατανοήσουν την αθανασία της ανθρώπινης ψυχής, και ζήστε με την ευχάριστη ικανοποίηση και την εμπιστοσύνη της  μελλοντικής ζωής σας».

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τη Mary.
                                                                               
                                                                             ***
Το δεύτερο μέρος θα δημοσιευθεί αύριο.
Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη

Δεν υπάρχουν σχόλια: