Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Αφήνοντας τα πάντα πίσω!




Επειδή υπάρχει μια γενικότερη ανησυχία στον αέρα, για το τι θα γίνει στις 21/12/12 και μετά, σας μεταφέρω το άρθρο του Steve Beckow (www.the2012scenario.com) - σίγουρα θα βοηθηθείτε!

Δώδεκα μέρες ακόμα μέχρι τις 21/12/12 και ο κόσμος δείχνει να έχει χωριστεί σε δυο στρατόπεδα.

Κάποιοι φαίνονται φοβισμένοι και βιαστικοί να κάνουν πολλά πράγματα, προετοιμαζόμενοι γι’ αυτό που έχουν συλλάβει ότι είναι οι "έσχατοι καιροί" ή όπως μερικοί άνθρωποι το ονομάζουν, το "τέλος του κόσμου"… Χμμμ .... Πώς θα μπορούσε κανείς να προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο;

Και κάποιοι άλλοι φαίνονται να είναι ήρεμοι, σε χαλάρωση, τακτοποιώντας τις εκκρεμότητες, ή απλά αφήνοντάς τες παράμερα και απλά είναι παρόντες σε ό,τι συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί στον κόσμο.

Αυτό που χωρίζει τους μεν από του δε, σε πολλές περιπτώσεις, είναι αυτά που διαβάζουν. Εκείνοι που ακολουθούν τις συμβουλές που δίνονται από την Παρέα του Ουρανού (Company of Heaven) μέσα από τα πολλά διοχετευόμενα μηνύματα (channeling) ή από τις στήλες σχολιαστών όπως η Patricia Cota Robles, γνωρίζουν για το τι μπορεί να συμβεί, όπως και καθένας στον κόσμο, εκτός από εκείνους που περνούν ορισμένο χρόνο επί των διαστημοπλοίων έχοντας συνειδητή επίγνωση, ή μιλάνε απευθείας με όντα υψηλότερων διαστάσεων.

Η τελευταία ομάδα ανθρώπων ενδιαφέρεται όλο και λιγότερο για το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο και δίνει περισσότερη προσοχή σ' αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό της. Και τι συμβαίνει στο εσωτερικό αυτών των ανθρώπων;

Πρώτα απ' όλα μια μακαριότητα. Ο γεμάτος ευλογία Παρηγορητής (το Άγιο Πνεύμα), κάνει γνωστή την παρουσία του. Η πολυπόθητη ευδαιμονία του Θεού κατέρχεται πάνω τους. Μια ειρήνη που φέρνει κατανόηση γίνεται αισθητή. Και το επιθυμητό αυτό αποτέλεσμα συμβαίνει σε όσους ανοίγονται σε αυτό.

Σιγά-σιγά όλα εκείνα που είναι ασήμαντα, παροδικά, ή αποσπούν την προσοχή ρίχνονται στην άκρη του δρόμου για τη δεύτερη ομάδα. Η βοή και η φασαρία του πλήθους στο υπόβαθρο εξασθενεί και η αυτοπεποίθηση ότι κάτι μεταμορφωτικό έρχεται, ανεβαίνει στην επιφάνεια.
Οι διαφορές που μας χώριζαν εμφανίζονται όλο και λιγότερο σημαντικές. Τα θέματα που μας ενώνουν αυξάνονται με φυσικό τρόπο στη συνειδητότητά μας. Οι άνθρωποι φαίνεται να ηρεμούν. Ακόμη και τα μέηλ, που στέλνονταν για τόσα πολλά θέματα που αφορούσαν σφάλματα, κομπίνες, συνομωσίες ή αμφίβολες δηλώσεις, γίνονται όλο και λιγότερα, καθώς την προσοχή των ανθρώπων ελκύει η αύξηση του κύματος της αγάπης που με αργό ρυθμό (ναι αργά αλλά σταθερά) σαρώνει όλο τον πλανήτη, αυτό που ο Terence McKenna ονομάζει «Χρονικό Κύμα Μηδέν» και προσέγγιση στο «Σημείο Μηδέν».

Ο διαλογισμός γίνεται μέρος της ζωής μας, γίνεται ο αέρας που αναπνέουμε και το νερό που κολυμπάμε. Το ποιοι είμαστε παύει να έχει σημασία καθώς η ταυτότητά μας διαλύεται σταδιακά μέσα στην ευδαιμονία. Είμαστε αυτό που είμαστε, αντί να ανησυχούμε για το ποιοι είμαστε. Πώς είναι η εμφάνισή μας, τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς, τι θέλαμε διακαώς να κάνουμε... όλα αυτά φεύγουν μακριά, καθώς ανυψωνόμαστε σε άλλο επίπεδο ύπαρξης και αναφοράς.

Κάθισα απέναντι από τη γυναίκα μου στο πρωινό και ήταν σαν να είχαμε μόλις γνωριστεί. Φερόμασταν σα χαζοχαρούμενα παιδιά ο ένας προς τον άλλον, και όλο αυτό ήταν πολύ παιχνιδιάρικο – σαν δύο άνθρωποι τις πρώτες μέρες του έρωτά τους.

Στη συνέχεια δεν υπήρχε τίποτα που να ήθελα να κάνω και πίεσα τον εαυτό μου να διαβάσει το ταχυδρομείο και να στρωθεί στη δουλειά. Αλλά όλη την ώρα αισθανόμουν τον εαυτό μου να φεύγει μακριά, με ανάμεικτα συναισθήματα γαλήνης και ευτυχίας.

Νωρίς το απόγευμα άκουσα με χαρά στο ραδιόφωνο τη "Διακήρυξη της Παγκόσμιας Ειρήνης" που δόθηκε από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και μου άρεσε τόσο πολύ, που σχεδόν άρχισα να πλέω σε πελάγη ευτυχίας και ευδαιμονίας.

Δεν χρειάζεται αυτές τις μέρες και μεγάλη προσπάθεια να με απομακρύνει κάτι από αυτό που κάνω, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό το κάτι θα είναι γεμάτο αγάπη ή ευσπλαχνία. Δεν είμαι απόλυτα βέβαιος πώς θα περάσω αυτές τις τελευταίες δώδεκα ημέρες. Μπορεί να χρειαστεί να ελκύσετε την προσοχή μου... Χτυπήστε το κουδούνι.... Φυσήξτε το κέρας! Μπορεί να είμαι "κάπου αλλού".

Φυσικά δεν χρειάζεται να «πω αντίο» σε όλα τα παλιά. Απλά, «όλα αυτά τα παλιά» δεν βρίσκονται στο πεδίο της προσοχής μου πλέον. Βρίσκομαι μακριά, αυτό είναι. Και δεν σκοπεύω να κάνω τίποτε, συνειδητά, που να έχει σχέση με τον 3διάστατο εαυτό μου. Ό,τι έκανα έκανα. Ό,τι δεν έκανα θα μείνει έτσι.

Ό,τι είναι αυτό που έρχεται, αυτό που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Να δω πώς θα καταφέρω να συνεχίσω να εργάζομαι με όλη αυτή τη μακαριότητα που συνεχίζει να αυξάνεται!
Πιστεύω ότι το να αφήσω την Τρίτη Διάσταση δεν θα είναι για μένα πιο δύσκολο, απ’ ότι είναι για ένα μπαλόνι με ήλιον το ανέβασμα στον ουρανό. Μπορεί κάποιος να μου δώσει τις οδηγίες ενός μπαλονιού με ήλιον; Δεν το νομίζω.
Το ίδιο κι εδώ. Η κατάσταση αυτή δεν απαιτεί εγχειρίδιο του χρήστη. Αυτή η ανάληψη είναι το πιο φυσικό πράγμα που μπορούμε να φανταστούμε, χωρίς τη χρήση του νου, κάτι που μπορεί να γίνει με την απουσία του μυαλού. Μια απουσία ταυτότητας. Μια απουσία …όλων εκείνων στα οποία συνήθιζα να προσκολλώμαι στο παρελθόν… Μια απουσία…

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη







Δεν υπάρχουν σχόλια: