Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

Ημέρα της Γης


Σήμερα που είναι μέρα αφιερωμένη στη Γη, είναι ευκαιρία να μιλήσουμε για την αλληλεξάρτηση των ειδών της Γης. Θα πάρω για παράδειγμα τα δυο ζωντανά είδη: τους ανθρώπους και τα δέντρα.
Προφανώς τα δέντρα δεν απαιτούν την ίδια καθημερινή "συντήρηση" και φροντίδα τις οποίες χρειάζονται οι άνθρωποι. Έτσι, οι ανάγκες δεν είναι ίσες. Όμως είναι αλληλεξαρτώμενες. Δηλαδή, το ένα είδος εξαρτάται από το άλλο. Πρέπει να δίνουμε την ίδια προσοχή στις ανάγκες των δέντρων την οποία δίνουμε στις ανάγκες τις δικές μας, των ανθρώπων, αλλά οι ίδιες οι ανάγκες των δέντρων δεν είναι τόσο μεγάλες. Ωστόσο, αν αγνοήσουμε τις ανάγκες ενός ζωντανού είδους, το κάνουμε με δικό μας κίνδυνο. Όλα αυτά περιγράφονται υπέροχα στο βιβλίο "Οι τελευταίες ώρες της αρχαίας λιακάδας". Η συγγραφέας λέει ότι τα δέντρα παίρνουν διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα, χρησιμοποιώντας το μέρος του άνθρακα που υπάρχει σ' αυτό το αέριο για να φτιάξουν υδατάνθρακες, δηλαδή για να αναπτυχθούν. Σχεδόν όλα τα μέρη από τα οποία αποτελείται ένα φυτό, οι ρίζες, τα στελέχη, τα φύλλα, ακόμα και οι καρποί του δέντρου, είναι υδατάνθρακες. Στο μεταξύ, το μέρος του οξυγόνου αυτού του αερίου απελευθερώνεται από το δέντρο. Είναι το "περίττωμα" του δέντρου.
Από την άλλη μεριά, οι άνθρωποι χρειάζονται το οξυγόνο για να επιβιώσουν. Χωρίς τα δέντρα που μετατρέπουν το διοξείδιο του άνθρακα (που αφθονεί στη γήινη ατμόσφαιρα) σε οξυγόνο (που δεν αφθονεί) εμείς, ως είδος, δεν μπορούμε να επιβιώσουμε. Βλέπετε την ισορροπία;
Σας παρακαλώ λοιπόν να σταματήσουμε να καταστρέφουμε τα δέντρα. Ακόμα και αν φυτεύουμε δυο δέντρα για καθένα που καίμε ή κόβουμε, θα χρειαστούν τριακόσια χρόνια για να αναπτυχθούν τόσο ώστε να αποκτήσουν τη δύναμη και το μέγεθος που θα τους επιτρέψει να παραγάγουν την ίδια ποσότητα οξυγόνου με τα παλαιά δέντρα που κόβουμε. Το εργοστάσιο παραγωγής οξυγόνου του τροπικού δάσους του Αμαζονίου μπορεί να αντικατασταθεί ως προς την ικανότητά του να εξισορροπεί την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας σε, περίπου, δυο ή τρεις χιλιάδες χρόνια. Δεν ανησυχούμε. Αποψιλώνουμε χιλιάδες εκτάρια κάθε χρόνο, αλλά δεν ανησυχούμε. Αυτό που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει είναι ότι: κανένα είδος μέσα στο σύστημα δεν μπορεί να επιβιώσει αν το ίδιο το σύστημα καταστραφεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: