Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Δημιουργία και μετά θάνατον


Στο συναρπαστικό βιβλίο "Συζήτηση με το Θεό-3", διαβάζουμε έναν ασυνήθιστο διάλογο που έχει να κάνει με το θάνατο. Είναι μέρος του διαλόγου που κάνει ο συγγραφέας με το Θεό και είναι εξαιρετικά διδακτικός.
Σ: Τι γίνεται όταν πεθαίνουμε;
Θ: Τι επιλέγεις να γίνεται;
Σ: Θέλεις να πεις ότι αυτό που γίνεται είναι οτιδήποτε επιλέγουμε να γίνει;
Θ: Νομίζεις ότι μόνο και μόνο επειδή πεθαίνετε σταματάτε να δημιουργείτε;
Σ: Δεν ξέρω. Γι' αυτό σε ρωτάω.
Θ: Έχεις δίκιο. Όταν πεθαίνεις, δεν παύεις να δημιουργείς. Το καταλαβαίνεις αυτό;
Σ: Ναι.
Θ: Ωραία. Ο λόγος τώρα που δεν παύεις να δημιουργείς όταν πεθαίνεις, είναι ότι δεν πεθαίνεις ποτέ. Δεν μπορείς να πεθάνεις, γιατί είσαι η ίδια η ζωή. Και η ζωή δεν μπορεί να μην είναι ζωή. Επομένως, δεν μπορείς να πεθάνεις. Έτσι, τη στιγμή του θανάτου σου, αυτό που γίνεται είναι... ότι συνεχίζεις να ζεις. Γι' αυτό πάρα πολύ άνθρωποι όταν "πεθαίνουν" δεν το πιστεύουν, επειδή δε βιώνουν ότι είναι νεκροί. Αντίθετα, αισθάνονται (επειδή είναι) πάρα πολύ ζωντανοί. Υπάρχει λοιπόν κάποια σύγχυση.
Ο Εαυτός μπορεί να βλέπει το σώμα να κείτεται εκεί, σωριασμένο, χωρίς να κουνιέται, κι όμως ο Εαυτός κινείται ξαφνικά σε όλο το χώρο. Συχνά, έχει την εμπειρία ότι κυριολεκτικά πετάει γύρω-γύρω στο δωμάτιο και ύστερα ότι βρίσκεται παντού στο χώρο, ταυτόχρονα. Και όταν επιθυμεί να δει κάτι από κάποια συγκεκριμένη οπτική γωνία, βρίσκεται ξαφνικά να βιώνει αυτό ακριβώς.
Αν η ψυχή (το όνομα που θα δίνουμε εδώ στον Εαυτό) αναρωτηθεί: "Μα τι γίνεται; Γιατί δεν κουνιέται το σώμα μου;" θα βρεθεί ακριβώς εκεί, να αιωρείται πάνω από το σώμα, παρακολουθώντας την ακινησία του με περιέργεια. Αν κάποιος μπει στο δωμάτιο και η ψυχή σκεφτεί: "Ποιος είναι αυτός;" αμέσως η ψυχή βρίσκεται μπροστά ή δίπλα σ' εκείνο το πρόσωπο.
Έτσι, μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα, η ψυχή μαθαίνει ότι μπορεί να πάει παντού, με την ταχύτητα της σκέψης της. Μια αίσθηση απίστευτης ελευθερίας και ελαφράδας καταλαμβάνει τότε την ψυχή και συνήθως της χρειάζεται λίγος χρόνος για να "συνηθίσει" όλο αυτό το στριφογύρισμα με την κάθε της σκέψη. Αν το άτομο είχε παιδιά και σκεφτεί εκείνα τα παιδιά, αμέσως η ψυχή βρίσκεται κοντά τους, όπου κι αν βρίσκονται. Έτσι μαθαίνει ότι όχι μόνο μπορεί να βρίσκεται σε δυο διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα. Ή σε τρία. Ή σε πέντε. Μπορεί να υπάρχει, να παρατηρεί και να κάνει πράγματα σ' αυτά τα μέρη την ίδια στιγμή, χωρίς καμία δυσκολία ή σύγχυση. Ύστερα, η ψυχή μπορεί να "ξαναενώσει" τα μέρη της, επιστρέφοντας ξανά σε ένα χώρο, απλώς και μόνο με το να εστιάσει ξανά τη σκέψη της. Η ψυχή θυμάται στη "μεταθανάτια ζωή" αυτό που θα ήταν καλό να θυμάται και σε τούτη - ότι κάθε αποτέλεσμα δημιουργείται με τη σκέψη καιότι η εκδήλωση είναι αποτέλεσμα της πρόθεσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: