Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

Οικογενειακή αλληλεγγύη ως το τέλος

Μετά από το απαραίτητο διάλειμμα το σχετικό με την Ενότητα, επιστρέφω πάλι στο θέμα της προσέγγισης του θανάτου. Πολλοί επιστήμονες - ως επι το πλείστον γιατροί, ψυχολόγοι - άρχισαν από τη δεκαετία του '80 να ενδιαφέρονται περισσότερο για το πώς θα απαλύνουν τις τελευταίες ημέρες της ζωής των ασθενών τους. Όχι μόνο σωματικά (πόνος) αλλά και συναισθηματικά. Έτσι βλέπουμε τα βιβλία της Ελίζαμπεθ Κουμπλερ-Ρος και προσφάτως αυτό της Μαρί Ντ' Ενεζέλ να αποκτούν φανατικό κοινό. Αυτό είναι καλό γιατί βοηθάει αμφίπλευρα. Βοηθάει αυτόν που το διαβάζει να αντιμετωπίσει το θάνατο ενός δικού του ανθρώπου, αλλά βοηθάει και τον "θνήσκοντα", ο οποίος θα τύχει καταλληλότερης αντιμετώπισης εκ μέρους των οικείων του.
Στη συνέντευξή της, που έδωσε στην "Καθημερινή" της Κυριακής 25/11/07, η Μαρί Ντ' Ενεζέλ, πρωτοπόρος ψυχολόγος στη Γαλλία για τα θέματα του θανάτου, πληροφόρησε το αναγνωστικό κοινό για το κίνημα της παρηγορητικής αγωγής, όπως και όλα όσα έμαθε κατά την εξυπηρέτηση των ετοιμοθάνατων στις διάφορες κλινικές πόνου της Γαλλίας.
Τόνισε ότι στη Δύση η ύλη έχει επιβληθεί στο πνεύμα και σταδιακά οδηγηθήκαμε στην άρνηση του θανάτου επειδή καταφέραμε να διευρύνουμε τα όριά του. Πιστέψαμε ότι τον νικήσαμε αλλά η νίκη αυτή είναι ψευδής: ο θάνατος δεν είναι η αποτυχία της Ιατρικής αλλά η μοίρα όλων μας. Το σημαντικότερο λοιπόν που έχουμε να μάθουμε είναι να επικεντρωθούμε στην ανακούφιση των ασθενών με ανίατα νοσήματα, φροντίζοντας εξίσου για τα πνευματικά και συναισθηματικά τους δικαιώματα. Αυτη η έκκληση δεν απευθύνεται μόνο στο νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και στην οικογένεια του ασθενούς. Ο καλύτερος τόπος, για να βαδίσει προς το θάνατο ο οποιοσδήποτε πάσχει από ασθένεια ανίατη, είναι το σπίτι του, κοντά στην οικογένειά του. Και αυτό εξαρτάται από το αν, γενικότερα, υπάρχει αγάπη στην οικογένεια. Την τελευταία στιγμή δίνεται στους ανθρώπους η δυνατότητα να μεταμορφωθούν ψυχολογικά. Έχουν μέσα τους πράγματα που μπορεί να μην εξέφρασαν ποτέ. Νιώθουν την ανάγκη να φτάσουν μέχρι το έσχατο σημείο του εσωτερικού τους κόσμου. Να πουν ό,τι δεν έχουν πει. Να ρυθμίσουν κάποιες τελευταίες υποθέσεις. Πολλοί βάζουν στόχους όπως να ζήσουν μέχρι τα Χριστούγεννα, να προλάβουν το γάμο της κόρης τους ή μια γέννηση. Το πετυχαίνουν μάλιστα αυτό σε ποσοστό 90%. Μια από τις θεμελιώδεις επιθυμίες των ανθρώπων αυτών είναι να αποχωρήσουν εν ειρήνη. Εάν ο περίγυρός τους θέλει να τους συμπαρασταθεί, τότε θα πρέπει να τους βοηθήσει να χαράξουν ένα δρόμο ως εκεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: