Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

Τα τρία από τα πέντε φυσικά συναισθήματα

Για τα πέντε φυσικά συναισθήματα και το πώς οι άνθρωποι τα μετατρέπουμε σε αφύσικα, έχουν μιλήσει πολλοί ειδικοί, ανάμεσά τους η ψυχίατρος Ελίζαμπεθ Κούμπλερ-Ρος. Επίσης αναφέρονται αναλυτικά στο 3ο βιβλίο της "Συζήτησης με το Θεό" του Νηλ Ντόναλντ Γουώλς, σελίδες 43-45.
Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό με πέντε φυσικά συναισθήματα: φόβο, θλίψη, θυμό, ζήλια, αγάπη. Προτού γίνει κανείς 6 χρονών, όλα τα φυσικά συναισθήματα έχουν μετατραπεί σε αφύσικα. Τα φυσικά συναισθήματα διατηρούν τη ζωτικότητά μας, ενώ τα αφύσικα δημιουργούν τόση ένταση, που νομίζει κανείς ότι έχει υποστεί νευρικό κλονισμό.
Φόβος. Όλα τα βρέφη γεννιούνται με δυο μόνο φόβους: το φόβο της πτώσης και το φόβο των δυνατών θορύβων. Όλοι οι άλλοι φόβοι είναι αντιδράσεις μαθημένες, που προκαλούνται στο παιδί από το περιβάλλον του, που διδάσκονται από τους γονείς του. Ο σκοπός του φυσικού φόβου είναι να οικοδομήσει μέσα μας την προσοχή. Η προσοχή είναι εργαλείο που βοηθάει το σώμα να παραμένει ζωντανό. Είναι μια παραφυάδα της αγάπης, της αγάπης για τον Εαυτό μας.
Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι ο φόβος είναι κάτι κακό - ότι είναι κακό να τον εκφράζουν και, στην πραγματικότητα ότι δεν πρέπει καν να τον νιώθουν - δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το φόβο τους ως ενήλικοι.
Ο φόβος που καταπιέζεται συνεχώς γίνεται πανικός, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας του πανικού. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας του.
Θλίψη. Είναι εκείνο το μέρος σου που σου επιτρέπει να λες αντίο όταν δε θέλεις να πεις αντίο, να εκφράσεις, να βγάλεις προς τα έξω τη λύπη που νιώθεις μέσα σου, όταν βιώνεις οποιοδήποτε είδος απώλειας. Θα μπορούσε να είναι η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή η απώλεια του φακού επαφής σου.
Όταν σου επιτραπεί να εκφράσεις τη θλίψη σου, τότε απαλλάσσεσαι από αυτήν. Τα παιδιά στα οποία επιτρέπεται να είναι λυπημένα, όταν είναι λυπημένα, είναι πολύ υγιή σε ό,τι αφορά τη λύπη, όταν γίνονται ενήλικοι και γι' αυτό συνήθως την ξεπερνούν πολύ γρήγορα. Τα παιδιά που τους λένε "έλα, έλα, μην κλαις τώρα", δυσκολεύονται να κλάψουν ως ενήλικοι. Στο κάτω-κάτω, σε όλη τους τη ζωή τούς έλεγαν να μην κλαίνε. Έτσι καταπιέζουν τη θλίψη τους.
Η θλίψη που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται χρόνια κατάθλιψη, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας της χρόνιας κατάθλιψης. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας της.
Θυμός. Είναι το εργαλείο που σου επιτρέπει να λες: "Όχι, ευχαριστώ". Δε χρειάζεται να οδηγεί σε κακομεταχείριση και δεν πρέπει ποτέ να βλάπτει κάποιον άλλο.
Όταν επιτρέπουμε στα παιδιά να εκφράζουν το θυμό τους, τότε εκείνα έχουν μια πολύ υγιή στάση απέναντί του στην ενήλικη ζωή τους, και κατά συνέπεια, συνήθως ξεπερνούν το θυμό τους πολύ γρήγορα. Τα παιδιά που τα κάνουμε να αισθάνονται ότι ο θυμός τους δεν είναι κάτι καλό, ότι είναι κακό να τον εκφράζουν, και στην πραγματικότητα δεν πρέπει ούτε καν να τον νιώθουν, δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με το θυμό τους ως ενήλικοι.
Ο θυμός που συνεχώς καταπιέζεται γίνεται οργή, ένα πολύ αφύσικο συναίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοτώσει εξαιτίας της οργής. Έχουν ξεκινήσει πόλεμοι, έχουν καταρρεύσει έθνη εξαιτίας της. (Συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια: