Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

Το γράμμα μιας μάνας

Να το περιληπτικό γράμμα μιας μητέρας απελπισμένης ένεκα του θανάτου δυο εκ των τεσσάρων παιδιών της:
"Έχω τόσα πολλά να πω που δεν ξέρω από που να αρχίσω. Ένας φίλος μού έδωσε κάποτε να διαβάσω δυο βιβλία Συζήτηση με το Θεό. Όσα διάβασα στο βιβλίο-1 ξύπνησαν μνήμες πεποιθήσεων που είχα από μικρό παιδί. Οι διάφορες πιέσεις της ζωής όμως με έκαναν να ξεχάσω αυτές τις αλήθειες. Παντρεύτηκα και επί 14 χρόνια ήμουν γαντζωμένη σε αυτό το γάμο. Έκανα τέσσερα υπέροχα παιδιά μέχρι που κατάλαβα ότι πέθαινα μέσα σ' εκείνη τη σχέση. Και έφυγα. Οι προτεραιότητές μου μοιράστηκαν ανάμεσα στη ζωή που δεν είχα προλάβει να ζήσω και στο καλό των παιδιών μου. Κάποια στιγμή η μεγαλύτερη κόρη μου αναγκάστηκε να έρθει να ζήσει μαζί μου, κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας. Μια μέρα όμως άρπαξε ένα μικρόβιο θανατηφόρο από μια πισίνα και πέθανε μετά από οκτώ εβδομάδες στην εντατική. Ο κόσμος γύρω μου διέδιδε ότι εγώ την σκότωσα με το να της δώσω υπνωτικά χάπια, κάτι που δεν ήταν σωστό. Πέρασα δύσκολα χρόνια και έκανα μια απόπειρα αυτοκτονίας. Μετά, όταν τα τρία μου παιδιά μεγάλωσαν αρκετά και είχαν τις δικές τους ζωές, μετακόμισα μακριά. Τότε ο όμορφος, ταλαντούχος, λαμπρός και συμπονετικός γιος μου σκοτώθηκε από έναν μεθυσμένο οδηγό τη μέρα μετά τα 27 του γενέθλια. Γιατί; Ποιο θεϊκό σχέδιο έκανε κάτι τέτοιο;
Μετά το θάνατο της κόρης μου, μπορούσαμε και μιλάγαμε μεταξύ μας και μου είπε πως όσα είχα διδάξει στα παιδιά μου ότι συμβαίνει μετά το θάνατο, ήταν σωστά. Πώς άφησε το γιο μου να πάθει κάτι τόσο κακό;
Είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι εγώ η ίδια επέλεξα να ζήσω μια τέτοια ζωή. Θα ήθελα μια απάντηση που να είναι ικανοποιητική. Όχι παρηγορητικά λόγια. Ευχαριστώ, Σύνθια".


Και να η απάντηση που έλαβε:
"Αγαπητή Σύνθια, η ζωή σου όντως έχει υπάρξει πολύ δύσκολη. Όμως ένας διαλογισμός πάνω στην περίπτωσή σου έδωσε την ακόλουθη απάντηση: Ο γιος σου και η κόρη σου έκαναν μια συμφωνία πριν έρθουν στα σώματά τους σαν αδέλφια. Η συμφωνία τους ήταν να έρθουν μαζί και να φύγουν μαζί. Αυτές οι δυο ψυχές έχουν βρεθεί μαζί πολλές-πολλές φορές. Έχουν γελάσει και έχουν κλάψει, έχουν περπατήσει μαζί στο μονοπάτι της ζωής μέσα στους αιώνες. Και όταν η κόρη σου έφυγε και βρέθηκε σ' εκείνο το χρυσό μέρος που σου περιέγραψε, Σύνθια, ο γιος σου ένιωσε πολύ μεγάλη μοναξιά. Το μόνο φυσιολογικό γι' αυτόν ήταν να την ακολουθήσει. Η κόρη σου δεν "άφησε το γιο σου να πάθει", όπως το θέτεις, αλλά αντίθετα, του επέτρεψε να πραγματοποιήσει την επιλογή που είχε κάνει. Δεν προσπάθησε να τον σταματήσει, γιατί για να το κάνει θα έπρεπε να αναμειχθεί με την ελεύθερη βούληση του άλλου, και αυτό είναι κάτι που καμμία ψυχή στην Άλλη Πλευρά δεν θα έπραττε ποτέ. Μπορώ να σου πω με πάρα πολύ μεγάλη σιγουριά ότι οι δυο αυτές ψυχές είναι πιο ευτυχισμένες από ό,τι θα μπορούσαν να είναι στη ζωή. Χορεύουν μαζί, γελάνε μαζί. Και η μόνη τους επιθυμία τώρα είναι να απαλλαγείς εσύ από το πένθος σου και την οργή σου.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι "επέλεξες" αυτό που συνέβη. Σε ένα υπερσυνειδητό επίπεδο, όμως, συμφώνησες να είσαι εσύ εκείνη που θα τους έδινες το υπέροχο δώρο να ζήσουν μαζί σαν αδέλφια. Το σχέδιό τους είναι πολύ μεγάλο και έχει να κάνει με πολλές ζωές στο παρελθόν και με πολλές που θα έρθουν στο μέλλον. Το να προσπαθήσεις να το καταλάβεις αυτό, είναι σαν να θέλεις να καταλάβεις μια χιονονιφάδα. Τελικά μόνο να την θαυμάσουμε μπορούμε. Δεν πρέπει να πενθούμε που έλιωσε. Θέλω ακόμα να σου υπενθυμίσω ότι ο Θεός δεν ανακατεύεται με τα σχέδια της ζωής των πλασμάτων του. Τα αφήνει να εκτελέσουν την ελεύθερη βούλησή τους, επειδή η Αγάπη Του για τα δημιουργήματά Του είναι άπειρη. Η ανθρώπινη ψυχή επιθυμεί να είναι ελεύθερη να βιώνει όλα όσα έχει επιλέξει να βιώσει και ο Πατέρας δεν το εμποδίζει αυτό. Σ' ευχαριστώ που έγραψες αυτό το γράμμα και μοιράστηκες τον πόνο σου μαζί μας".

Δεν υπάρχουν σχόλια: